Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Οι οικογένειες Ροκφέλερ και Ρότσιλντ, μπροστά στον πυρηνικό όλεθρο που έρχεται στην παγκόσμια οικονομία, ενώνουν τις δυνάμεις τους!



Λονδίνο και Νέα Υόρκη - 30 Μαΐου 2012.

Λίγες ώρες πριν ξεκινήσουν οι εργασίες του Club Bilderberg  στη Βιρτζίνια, οι δύο οικογένειες οι Ροκφέλερ και οι Ρότσιλντ-που δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι κυβερνούν τον πλανήτη-ενώνουν τις δυνάμεις τους! Έχοντας διαβλέψει τον οικονομικό πυρηνικό όλεθρο που έρχεται στην παγκόσμια οικονομία αποφάσισαν να ενωθούν και επίσημα. Την αποκάλυψη παίζουν ψηλά οι  "F.T"  αλλά το "Κουρδιστό Πορτοκάλι" δημοσιεύει σε παγκόσμια αποκλειστικότητα την ανακοίνωση του επενδυτικού κεφαλαίου των Rothschild καθώς και λεπτομέρειες της συμφωνίας!

H  RIT Capital Partners plc ("RIT"), υπό την προεδρία του Jacob Rothschild και η Rockefeller Financial Services, Inc,  μητρική εταιρεία της Rockefeller & Co, Inc, ανακοίνωσαν σήμερα τη δημιουργία μιας στρατηγικής εταιρικής σχέσης που φέρνει κοντά δύο από τα πιο αναγνωρισμένα και σεβαστά ονόματα του επενδυτικού κόσμου!
Ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, Επίτιμος Διευθυντής και Πρόεδρος του Rockefeller & Co, δήλωσε: «Κύριε Rothschild Γνωρίζει ο ένας τον άλλον για πέντε δεκαετίες, η σύνδεση μεταξύ των δύο οικογενειών μας παραμένει πολύ ισχυρή. Είμαι στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσω τον Jacob και την RIT ως μετόχους και εταίρους στη συνεχιζόμενη ανάπτυξη της διαχείρισης των επενδύσεων μας και τον πλούτο των συμβουλευτικών μας επιχειρήσεων. " 1 Ο Reuben Jeffery ΙΙΙ, Διευθύνων Σύμβουλος της Rockefeller & Co, δήλωσε: «Αυτή η συνεργασία βασίζεται στις μοναδικές ικανότητες και τα χαρακτηριστικά των αντίστοιχων επιχειρήσεών μας, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες για τους πελάτες, τους επενδυτές μας και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς. Ανυπομονούμε να συνεργαστούμε στενά με RIT...»
Ο Rothschild, πρόεδρος της RIT, σχολίασε: "Είμαστε ενθουσιασμένοι με την προοπτική που φέρνει κοντά αυτές τις δύο οντότητες σε μια μακροπρόθεσμη εταιρική σχέση. Όπως τόσοι σε όλο τον κόσμο, έχω παρακολουθήσει την ανάπτυξη της Rockefeller & Co με μεγάλο θαυμασμό... Η δημιουργία αυτής της εταιρικής σχέσης με την οικογένεια Rockefeller είναι πραγματικά ιστορική. Ανυπομονούμε για την ανάπτυξη κοινών επενδυτικών δραστηριοτήτων μας σε όλες τις παγκόσμιες αγορές κεφαλαίου. "
Με την απόκτηση του 37% του μετοχικού κεφαλαίου που κατείχε προηγουμένως  η Societe Generale Private Banking, η RIT, θα γίνει μια σημαντική μειοψηφών επενδυτής στην Rockefeller Financial Services, Inc. Οι εταιρείες σκοπεύουν να συνεργαστούν σε επενδυτικές λύσεις και σε άλλους τομείς κοινής εμπειρίας για να εξυπηρετήσει ακόμη περισσότερο τις ανάγκες των πελατών και των επενδυτών τους.

Η RIT
Η RIT είναι εισηγμένη στο Λονδίνο με καθαρά περιουσιακά στοιχεία  περίπου £ 1,9 δις. Τον Μάρτιο του 2012,  ανακοίνωσε μια συνεργασία με την Edmond de Rothschild Group ("EDR").Η Βαρόνη de Rothschild Ariane έγινε Επίτιμος Αντιπρόεδρος του RIT, με τον λόρδο Ρότσιλντ Επίτιμος Αντιπρόεδρο της Edmond de Rothschild SA- γαλλική εταιρεία χαρτοφυλακίου της Edmond de Rothschild Group.
Η Rockefeller & Co
 Rockefeller & Co χρονολογείται από το 1882, όταν ο John D. Rockefeller ίδρυσε ένα από τα πρώτα γραφεία της οικογένειας για να διαχειριστεί τα οικονομικά του κληρονομιά. Σήμερα η Rockefeller & Co προσφέρει διαχείριση περιουσιακών στοιχείων και συμβουλευτικές υπηρεσίες σε μια ποικιλόμορφη πελατειακή βάση τραστ οικογενειών, ιδρυμάτων και κληροδοτήματων, που αντιπροσωπεύουν 34 δισεκατομμύρια δολλάρια σε περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση.

 Η συναλλαγή υπόκειται στην έγκριση ρυθμιστικών αρχών και αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου. Οι οικονομικοί όροι δεν αποκαλύφθηκαν.


Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ>



RIT CAPITAL PARTNERS, CHAIRED BY LORD ROTHSCHILD, AND ROCKEFELLER
& CO. ANNOUNCE STRATEGIC PARTNERSHIP
LONDON and NEW YORK - 30 May 2012 - RIT Capital Partners plc ("RIT"), chaired by Lord (Jacob) Rothschild, and Rockefeller Financial Services, Inc., the parent company of Rockefeller & Co., Inc., today announced the creation of a strategic partnership that brings together two of the most recognised and respected names in the investing world.
David Rockefeller, Honorary Director and retired Chairman of Rockefeller & Co., stated: "Lord Rothschild and I have known each other for five decades.  The connection between our two families remains very strong.  I am delighted to welcome Jacob and RIT as shareholders and partners in the ongoing development of our investment management and wealth advisory businesses."
In acquiring the 37% equity interest previously held by Société Générale Private Banking, RIT will become a significant minority investor in Rockefeller Financial Services, Inc. alongside the Rockefeller family, related entities and the management team.  The firms intend to collaborate on investment solutions and other areas of shared expertise to further serve the needs of their clients and investors.
RIT is a London listed investment trust with net assets of some £1.9 billion.  In March 2012, RIT announced a partnership with Edmond de Rothschild Group ("EdR") through which EdR become shareholders in RIT alongside Lord Rothschild's family interests.  Baroness Ariane de Rothschild became Honorary Vice Chairman of RIT, with Lord Rothschild becoming Honorary Vice Chairman of Edmond de Rothschild SA, the French holding company of Edmond de Rothschild Group.
Rockefeller & Co. dates back to 1882, when John D. Rockefeller established one of the world's first family offices to manage his financial legacy.  Today Rockefeller & Co. provides asset management and comprehensive wealth advisory services to a diversified client base of families, trusts, foundations and endowments and other institutions, representing $34 billion in assets under administration.
Reuben Jeffery III, Chief Executive of Rockefeller & Co., said: "This partnership is based on the unique strengths and attributes of our respective businesses, creating new opportunities for our clients, investors and other stakeholders.  We look forward to working closely with RIT and Lord Rothschild as we continue to provide value added financial products and services to our diversified client base."
Lord Rothschild, Chairman of RIT, remarked: "We are delighted at the prospect of bringing together these two entities in a long-term partnership.  Like so many across the world, I have watched the development of Rockefeller & Co. with great admiration.  The creation of this partnership with the Rockefeller family is truly historic.  We look forward to the development of our joint investment activities across the global capital markets."
The transaction is subject to regulatory approval and expected to close by the end of September.  Financial terms were not disclosed.
About Rockefeller & Co., Inc.
Headquartered in New York and with offices in Boston, Washington D.C., Stamford, Connecticut, and Wilmington, Delaware, Rockefeller & Co. provides comprehensive investment and wealth management services to a diversified global client base of families, trusts, foundations and endowments and other institutions.  As of March 31, 2012, the firm and its subsidiaries had approximately $34 billion in client assets under administration.  For additional information, please visit www.rockefellerfinancial.com.
About RIT Capital Partners plc
RIT Capital Partners plc is an investment trust listed on the London Stock Exchange with net assets of some £1.9 billion.  It is chaired by Lord Rothschild, whose family interests retain a significant holding.  For 2011 it won the Best Large Trust award from the Investment Trust Journal, for its outstanding performance.  For more information, please visit www.ritcap.co.uk.2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ομολογία ενός σκεπτόμενου τούρκου δημοσιογράφου(Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ)

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, το οποίο δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα «Sabah», από τον Εngin Αrdic, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία, στηλιτεύεται ο τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου... Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέαςπαρουσιάζει μια σειρά από αλήθειες τις οποίες το κεμαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο από τη συγκεκριμένη διεύθυνση της τουρκικής εφημερίδας «Sabah» (http://www. sabah.com.tr/Υazarlar/ardic/2009/05/29/ hatirlatmayin-sunu-kefereye), το οποίο έχει ως εξής: 
«ΑΝ διοργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο με θέμα: “Θα πάρουμε πίσω την Πόλη”... 

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα με τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες με τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη...  1  (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο!) 

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Ελληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό μας Ulubatlι Ηasan και τον γκρέμιζε κάτω... ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής και έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης... (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο!)... 

ΑΝ έφτιαχναν μια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά σταυρό... 

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα μας άρεσε; 

Δεν θα μας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, ώσπου θα ανακαλούσαμε τον πρεσβευτή μας από την Ελλάδα. Τότε γιατί το κάνετε εσείς αυτό κάθε χρόνο; Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (σ.σ.: την Αλωση) σαν να ήταν χθες; 

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή (μ΄ αυτές τις γιορτές που κάνετε) διακηρύσσετε σε όλον τον κόσμο ότι “αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήλθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία”.Για ποιον λόγο άραγε φέρνετε στη μνήμη μια υπόθεση έξι αιώνων; 

Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια ημέρα θα δοθεί πίσω; 

Μη φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατ. Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατ.· και αν ακόμη την πάρουν, δεν μπορούν να την κατοικήσουν. 

Και οι δικοί μας που γιορτάζουν την Αλωση είναι μια χούφτα φανατικοί, μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα. 

Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις ημέρες και τρεις νύχτες συνεχώς, τι θα απαντήσουμε; 

Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς; 

Αντί να περηφανευόμαστε για τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε για αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Ολη η Ανατολή είναι περιοχή με τη βία κατακτημένη... 

Ακόμη και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=μάνα, dolu=γεμάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόμη και η ονομασία της Ισταμπούλ δεν είναι όπως μας λέει ο Εbliya Celebi “εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάμ”, τραβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το “εις την Πόλιν”. 

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαμε μόνιμη εγκατάσταση, τέλος η νομαδική ζωή και γι΄ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε πέντε τα διαμερίσματα. Κανείς δεν μπορεί να μας κουνήσει, ηρεμήστε πια... 

Οι χωριάτες μας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη, χωρίς όμως πολλές φανφάρες...». 
2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Τι θα γίνει με τα δάνεια αν επιστρέψουμε στη δραχμή


Βλέπω στη μπλογκόσφαιρα ότι κάποιοι έχουν ανησυχία μεγάλη... Σχετικά με την επιστροφή στη δραχμή και τα δάνεια που οι καταναλωτές οφείλουν στις τράπεζες. Δεν λέω ότι είναι καλό να επιστρέψουμε στη δραχμή. Δεν είμαι όμως και σίγουρος, αν είναι καλό να μείνουμε στο ευρώ με τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα…

Διακινείται σε μπλογκς μεγάλης επισκεψιμότητας, άρθρο που αναφέρεται στο σενάριο επιστροφής στη δραχμή και στις επιπτώσεις που αυτό θα έχει «στις δόσεις των στεγαστικώνδανείων». Εντύπωση κατ αρχήν προκαλεί ότι το περιφερόμενο σενάριο δεν αναφέρεται στις δόσεις των δανείων γενικά, αλλά στις δόσεις ειδικά των στεγαστικών δανείων (!) έχοντας ως προφανή σκοπό, τη δημιουργία συνειρμού μεταξύ των καταστροφικών συνεπειών που η επιστροφή «σε εθνικό νόμισμα» θα έχει για τα  σπίτια των νοικοκυραίων…

Το άρθρο που  τιτλοφορείται με τον εύηχο τίτλο «ΣΟΚ! Τι θα γίνει με τις δόσεις των στεγαστικών αν γυρίσουμε σε εθνικό νόμισμα» αναφέρει τα εξής:................. «Ειδικοί απαντούν πως αν πάμε σε δραχμή ή άλλο εθνικό νόμισμα , αυτόματα θα υποτιμηθεί απέναντι  σε όλα τα υπόλοιπα νομίσματα  περίπου 70% έως 100% σε πρώτη φάση και θα συνεχίσει να υποτιμάται μέχρι τη σταθεροποίηση της οικονομίας. Τι θα συμβεί με τους δανειολήπτες; Αν έχουν δυνατότητα να κρατήσουν τα δάνεια τους σε Ευρώ θα πρέπει με καινούργιο εισόδημα αξίας μόνον 50% του προηγούμενου τους εισοδήματος που συνεχώς θα μειώνεται να εξυπηρετούν το δάνειο που θα είναι σταθερής αξίας – αυτό θα σημάνει την αδυναμία εξυπηρέτησης μεγάλου αριθμού δανείων. Ακόμα αν το δάνειό τους μετατραπεί σε εθνικό νόμισμα τα επιτόκια που θα χρεώνονται θα είναι της τάξης του 40%, δηλαδή το βάρος του χρέους του πολλαπλασιάζεται με το ίδιο αποτέλεσμα όσον αφορά την δυνατότητα εξυπηρέτησης τους".Το άρθρο καταλήγει σπέρνοντας  τον όλεθρο και την καταστροφή ως εξής: «Αδιέξοδος!».Μια βερσιόν του άρθρου είναι εδώ. Μια άλλη εδώ.  

Πρόκειται δυστυχώς για ανυπόστατες νομικά ανακρίβειες.

Αν λοιπόν επιστρέψουμε στη δραχμή θα συμβούν τα εξής:
Θα επιβληθεί ΑΜΕΣΩΣ Δικαιοστάσιο. Με τον όρο Δικαιοστάσιο (Moratorium) στη νομική ορολογία ονομάζεται η προσωρινή γενική ή μερική ΑΝΑΣΤΟΛΗ δικαστικών πράξεων των εκδικασθέντων από τα Δικαστήρια υποθέσεων ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΟΛΗ της δικαστικής άσκησης δικαιωμάτων, ιδίως επί υποθέσεων που ανάγονται συνηθέστερα στο Αστικό και Εμπορικό Δίκαιο. Τούτο σημαίνει ότι για όσο χρόνο διαρκεί το Δικαιοστάσιο κανείς ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΚΔΟΣΕΙ ΔΙΑΤΑΓΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ. Ούτε φυσικό ούτε νομικό πρόσωπο όπως είναι η τράπεζα. Το ίδιο θα συμβεί και με τις απαιτήσεις του Δημοσίου έναντι των φορολογούμενων. Το Δικαιοστάσιο θα διαρκέσει για όσο χρόνο διαρκέσουν οι έκτακτες συνθήκες, έως ότου ομαλοποιηθεί η κατάσταση στην οικονομία (μπορεί 6 μήνες, ένα χρόνο ή και περισσότερο).

Τα δάνεια των καταναλωτών προς τις τράπεζες θα ρυθμιστούν υποχρεωτικά με νόμο, με το σκεπτικό του άρθρου 388 του Αστικού Κώδικα (απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών). Αν δεν ρυθμιστούν με νόμο θα ρυθμιστούν σίγουρα ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ. Σύμφωνα με το άρθρο 388  ΑΚ «αν τα περιστατικά στα οποία κυρίως, ενόψει της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών, τα μέρη στήριξαν τη σύναψη αμφοτεροβαρούς σύμβασης, ΜΕΤΑΒΛΗΘΗΚΑΝ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΕΚΤΑΚΤΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΦΘΟΥΝ, και από τη μεταβολή αυτή η παροχή του οφειλέτη, ενόψει και της αντιπαροχής, έγινε ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΕΠΑΧΘΗΣ, το δικαστήριο μπορεί κατά την κρίση του με αίτηση του οφειλέτη να την ΑΝΑΓΕΙ στο μέτρο που ΑΡΜΟΖΕΙ και να αποφασίσει τη λύση της σύμβασης εξολοκλήρου ή κατά το μέρος που δεν εκτελέστηκε ακόμη».

Η χρεωκοπία και η επιστροφή στη δραχμή αποτελεί νομικά "λόγο έκτακτο που δεν μπορούσε να προβλεφθεί" κατά το χρόνο που υπογράφηκε η σύμβαση του δανείου με την τράπεζα. Από την επιστροφή στη δραχμή και τη ραγδαία -η αλήθεια είναι- υποτίμηση που θα ακολουθήσει, είναι προφανές ότι η παροχή του οφειλέτη (η δόση δηλ του δανείου που θα πληρώνεται κατόπιν μετατροπής των ευρώ σε δραχμές), ενόψει και της αντιπαροχής (του δανείου δηλ που χορηγήθηκε παλαιότερα σε ευρώ), ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΥΠΕΡΜΕΤΡΑ ΕΠΑΧΘΗΣ, λογω της ραγδαίας υποτίμησης της δραχμής, οπότε με νόμο αλλιώς με απόφαση του δικαστηρίου, το δάνειο θα ΑΝΑΧΘΕΙ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΙΣ θα ΑΡΜΟΖΕΙ (κούρεμα). 

Τα ελληνικά δικαστήρια δεν είναι η πρώτη φορά που θα κρίνουν τέτοιες περιπτώσεις. Υπάρχουν δεκάδες υποθέσεις που έχουν κριθεί από τη Δικαιοσύνη στην περίοδο που το εθνικό μας νόμισμα ήταν η δραχμή. Στις περιπτώσεις αυτές έχει κριθεί ότι εφαρμόζεται το  το άρθρο 388 Α.Κ, όταν το τίμημα από μια συναλλαγή (πχ αγοραπωλησία) είχε συμφωνηθεί να πληρωθεί σε ξένο νόμισμα (με την ισοτιμία δραχμής/ξένου νομίσματος που θα ίσχυε κατά το χρόνο που συμφωνήθηκε να γίνει η πληρωμή), ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ Η ΔΡΑΧΜΗ ΥΠΟΤΙΜΗΘΗΚΕ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΞΕΝΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ. 

Είναι λυπηρό να διακινούνται αυτού του είδους τα δημοσιεύματα, όταν ακόμη και ο τελευταίος πολίτης έχει ακούσει ότι από τον πρώτο κιόλας χρόνο της κρίσης τα δικαστήρια μειώνουν τα ενοίκια των καταστημάτων λόγω ΤΗΣ ΔΥΣΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ. Πρόκειται για κλασική εφαρμογή του άρθρου 388 του Αστικού Κώδικα, στην απείρως πιο light κατάσταση που επικρατεί σήμερα, σε σχέση με αυτή που θα επικρατεί στην περίπτωση επιστροφής στη δραχμή...

Είναι από αυτά προφανές, ότι πρόκειται για ύποπτα δημοσιεύματα που ως στόχο έχουν να τρομοκρατήσουν τους νοικοκυραίους, επενδύοντας στο φόβο του Έλληνα για ότι πιο ιερό έχει. ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ.
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Η παγκόσμια κρίση του χρέους:πώς φτάσαμε σε αυτό και πώς θα βγούμε

dollars
Πώς Τράπεζες Δημιουργούν τα Χρήματα.
από: Ellen Brown,Truthout

Σήμερα οι χώρες παντού αντιμετωπίζουν μια κρίση χρέους, που επιταχύνθηκε από την πιστωτική κατάρρευση του 2008. Έτσι, δημόσιες υπηρεσίες περικόπτονται και κρατικές περιουσίες πωλούνται στα ανοικτά σε μια μάταιη προσπάθεια να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς που δεν μπορούν πια να είναι ισορροπημένοι, διότι η προσφορά χρήματος (money supply) έχει συρρικνωθεί.

Οι κυβερνήσεις συνήθως παίρνουν την ευθύνη για τις υπερβολικές δαπάνες, αλλά οι κυβερνήσεις δεν ξεκίνησαν την κρίση.


Η κατάρρευση ήταν στο τραπεζικό σύστημα και στην πίστωση που δημιούργησαν και στη διατήρηση της. Σε αντίθεση με δημοφιλή πεποίθηση, τα περισσότερα από τα χρήματά μας σήμερα δεν δημιουργούνται από τις κυβερνήσεις. Δημιουργούνται από ιδιωτικές τράπεζες ως δάνεια. Το ιδιωτικό σύστημα δημιουργίας χρήματος έχει γίνει τόσο ισχυρό στο πέρασμα των αιώνων που έχει έρθει να εξουσιάσει τις κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Το σύστημα, όμως, περιέχει τους σπόρους των δικής του καταστροφής του. Η πηγή της δύναμής του είναι επίσης ένα μοιραίο ελάττωμα σχεδιασμού. Το μειονέκτημα είναι ότι οι τράπεζες, αποδίδουν "τραπεζική πίστωση" που πρέπει να επιστραφεί με τόκο, συνεχώς απαιτώντας περισσότερα χρήματα που πρέπει να επιστραφούν από ό,τι δημιουργήθηκαν ως δάνεια. Και ο μόνος τρόπος για να πάρετε επιπλέον χρήματα από το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα είναι να πάρετε ακόμα περισσότερα δάνεια, με επιτόκιο. Το σύστημα είναι, στην πραγματικότητα, μια πυραμίδα. Όταν οι τράπεζες εξαντλήσουν τους πιθανούς δανειολήπτες για την υποστήριξη της πυραμίδας, αυτή θα πρέπει να καταρρεύσει. Και πλησιάζουμε σε αυτό το σημείο σήμερα. Υπάρχουν πιο βιώσιμος τρόπος για να λειτουργήσει ένα τραπεζικό σύστημα με πίστωση και θα το παρουσιάσουμε.


Πώς Τράπεζες Δημιουργούν τα Χρήματα


Η διαδικασία με την οποία οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα εξηγείται από τη Chicago Federal Reserve σε ένα φυλλάδιο που ονομάζεται "Modern Money Mechanics".

Αναφέρει:

"Η διαδικασία της δημιουργίας χρήματος διεξάγεται κυρίως στις τράπεζες."

[Οι Τράπεζες] πραγματικά δεν πληρώνουν δάνεια από τα χρήματα που λαμβάνουν ως καταθέσεις. Αν το έκαναν αυτό, δεν θα δημιουργούνται επιπλέον χρήματα.

Αυτό που κάνουν όταν δίνουν δάνεια, είναι να δεχθούν γραμμάτια σε αντάλλαγμα για τις πιστώσεις στους λογαριασμούς των οφειλετών».

Δάνεια (ενεργητικό τράπεζας) και καταθέσεις (παθητικό) και τα δύο ανεβαίνουν [κατά το ίδιο ποσό]."

«Με μια ενιαία υποχρέωση τήρησης ελάχιστων αποθεματικών 10 τοις εκατό, $ 1 σε αύξηση των αποθεμάτων θα υποστήριζε 10 δολάρια πρόσθετων λογαριασμών συναλλαγών."

Μια κατάθεση $ 100 υποστηρίζει ένα δάνειο 90 δολαρίων, που γίνεται 90 δολάρια καταθέσεων σε άλλη τράπεζα, η οποία υποστηρίζει 81 δολάρια δάνειο κλπ. Αυτό είναι το συμβατικό μοντέλο, αλλά οι τράπεζες δημιουργούν πραγματικά τα δάνεια .

ΠΡΩΤΑ. Βρίσκουν τις καταθέσεις για την κάλυψη των υποχρεωτικών ελάχιστων αποθεματικών αργότερα. Οι τράπεζες δημιουργούν χρήμα, από τα δάνεια, τα οποία γίνονται επιταγές, τα οποία κατατίθενται σε άλλες τράπεζες. Στη συνέχεια, αν χρειαστεί για να καλύψουν τις επιταγές, δανείζονται τα χρήματα πίσω από άλλες τράπεζες. Στην πραγματικότητα, δανείζονται τα χρήματα που μόλις δημιούργησαν, τσεπώνοντας τη διαφορά των επιτοκίων ως το κέρδος τους. Το ύψος επιτοκίου με τον οποίο οι τράπεζες μπορούν να δανειστούν τις ΗΠΑ σήμερα – (το ποσοστό της FED) - είναι ένα εξαιρετικά χαμηλό 0,2 τοις εκατό.

Πώς εξελίχτηκε το σύστημα........................................

  1Το σημερινό σύστημα της ιδιωτικής έκδοσης του χρήματος ανιχνεύεται στο "Modern Money Mechanics", στους χρυσοχόους του 17ου αιώνα. Οι άνθρωποι έδιναν το χρυσό τους για φύλαξη (στους χρυσοχόους) και έπαιρναν μια απόδειξη σε χαρτί, που το ονόμαζαν "τραπεζογραμμάτια". Πολλοί άνθρωποι που ήθελαν να δανειστούν χρήματα ήταν ευτυχείς να δεχτούν τραπεζογραμμάτια (χαρτί στη θέση του χρυσού), δεδομένου ότι το χαρτονόμισμα ήταν ασφαλέστερο και πιο βολικό να το μεταφέρει κάποιος.


Η ταχυδακτυλουργία μπήκε όταν ο χρυσοχόος ανακάλυψε ότι οι άνθρωποι που θα έρθουν για την ανάληψη του χρυσού τους, περίπου κατά το 10 τοις εκατό. Αυτό σημαίνει ότι έως και δέκα φορές παραπάνω τραπεζογραμμάτια θα μπορούσαν να τυπωθούν και να δανείζονται από τον χρυσοχοείο σε σχέση με το αντίκρισμα που είχε σε χρυσό. Ενενήντα τοις εκατό (90%) των χαρτονομισμάτων ήταν βασικά προϊόν παραχάραξης. (ή αέρας)

Το σύστημα αυτό ονομάζεται κλασματικό αποθεματικό» των τραπεζών και θεσμοθετήθηκε, όταν η Τράπεζα της Αγγλίας, ιδρύθηκε το 1694. Η τράπεζα είχε τη δυνατότητα να δίνει τα δικά της τραπεζογραμμάτια προς την κυβέρνηση και να δημιουργεί το εθνικό χρηματικό απόθεμα. Μόνο οι τόκοι των δανείων έπρεπε να καταβληθούν. Το χρέος ήταν μεταφερθεί επ'αόριστον. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα. Το αμερικανικό ομοσπονδιακό χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί ποτέ , και θα συνεχίζει να αυξάνεται και θα αποτελεί το χρηματικό απόθεμα στις ΗΠΑ.

Η Εναλλακτική για τις Δημόσιες Τράπεζες


Υπάρχουν και άλλοι τρόποι για τη δημιουργία ενός τραπεζικού συστήματος, με τρόπους που θα εξαλείψει αυτό το καθεστώς της παραπλάνησης και θα καταστεί το σύστημα βιώσιμο. Μια λύση είναι να κάνουμε τα δάνεια άτοκα,αλλά για τις δυτικές οικονομίες σήμερα, αυτή η μετάβαση θα είναι δύσκολη.Μια άλλη εναλλακτική λύση είναι για τις τράπεζες να ανήκουν στο δημόσιο. Αν ο λαός είχε δική του συλλογικά την τράπεζα, οι τόκοι και τα κέρδη πάνε πίσω στην κυβέρνηση και τον λαό, που επωφελούνται από μείωση φόρων, αύξηση των δημόσιων υπηρεσιών και φθηνότερες δημόσιες υποδομές. Η αποκοπή των τόκων έχει δείξει ότι μειώνει το κόστος των δημοσίων έργων κατά 30-50%.Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό το σύστημα των κρατικών τραπεζών πηγαίνει πίσω στους Αμερικάνους αποίκους. Το καλύτερο μοντέλο ήταν αποικία του Benjamin Franklin της Πενσυλβάνια, όπου η κυβέρνηση εφάρμοσε μια«τράπεζα Γης».

Τα χρήματα τα τύπωναν και τα δάνειζαν στην κοινότητα. Τα χρήματα τα ανακύκλωνε εκ νέου η κυβέρνηση και μπορούσε να τα ξανά δανείσει στη κοινότητα. Το σύστημα ήταν μαθηματικά σωστό, επειδή οι τόκοι και τα κέρδη επέστρεφαν στην κυβέρνηση, η οποία τα περνούσε στη συνέχεια τα χρήματα πίσω στην οικονομία, σε αντικατάσταση των φόρων. Οι ιδιωτικές τράπεζες, αντιθέτως, δανείζουν συνήθως τα κέρδη τους στην οικονομία, ή τα επενδύουν σε ιδιωτικές επενδύσεις και αναμένουν περισσότερα σε τόκους από ότι αρχικά επένδυσαν.Κατά τη διάρκεια της περιόδου που είχε η Pennsylvania αυτό το σύστημα, οι άποικοι δεν κατέβαλαν φόρους, πλην των ειδικών φόρων κατανάλωσης, οι τιμές δεν φουσκώνουν (χωρίς πληθωρισμό) και δεν υπήρχε δημόσιο χρέος.


Πώς τα ιδιωτικά τραπεζογραμμάτια έγιναν το εθνικό αμερικανικό νόμισμα.

Το πιστωτικό σύστημα της Πενσιλβανίας ήταν βιώσιμο, αλλά μερικές πρόωρες αμερικανικές κυβερνήσεις στις αποικίες, άπλα εκτύπωναν και ξόδευαν,διογκώνοντας το χρηματικό απόθεμα και εξασθένησαν την αξία του νομίσματος. Οι Βρετανοί έμποροι διαμαρτυρήθηκαν, με αποτέλεσμα ο βασιλιάς Γεώργιος Β να απαγορεύσει στους αποίκους να εκδίδουν δικά τους χρήματα. Οι φόροι έπρεπε να δοθούν στην Αγγλία σε χρυσό. Αυτό σήμαινε, να υπεισέλθουν χρέος προς τους Άγγλους τραπεζίτες. Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια ύφεση. Οι άποικοι τελικά επαναστάτησαν και πήγαν πάλι πίσω στην έκδοση των δικών τους χρημάτων, οδηγώντας στην Αμερικανική Επανάσταση.Επιπλέον, οι άποικοι χρηματοδότησαν ένα πόλεμο ενάντια μια μεγάλη δύναμημε άπλα τραπεζογραμμάτια, δική τους έκδοσης και κέρδισαν. Αλλά οι Βρετανοί πέρασαν στην αντεπίθεση και διεξήγαγαν έναν νομισματικό πόλεμο, με την μαζική παραχάραξη του χαρτονομίσματος των αποίκων, σε μια εποχή που αυτόήταν εύκολο να γίνει. Μέχρι το τέλος του πολέμου, το χαρτονόμισμα ήτανουσιαστικά άνευ αξίας. Αφού έχασε την αξία του, οι άποικοι ήταν τόσο απογοητευμένοι με το χαρτονόμισμα που άφησαν τη δύναμη της έκδοσης, έκτοςτου Συντάγματος των ΗΠΑ.

Εν τω μεταξύ, ο Αλέξανδρος Χάμιλτον, ο πρώτος γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, βρέθηκε αντιμέτωπος με τεράστια χρέη του πολέμου και δεν είχε χρήματα για να πληρώσει. Αυτός, ως εκ τούτου, κατέφυγε στο τέχνασμα που χρησιμοποιείται στην Αγγλία (γνωστό ως κλασματικό τραπεζικό αποθεματικό). Το 1791, ο Χάμιλτον βοήθησε στην σύσταση της πρώτης αμερικανικής τράπεζας, κατά ένα μεγάλο μέρος ιδιωτικής τράπεζας που θα εκτύπωνε τραπεζογραμμάτια με υποστήριξη από χρυσό και έτσι θα δάνειζαν την κυβέρνηση.

Η διαδικασία έπιασε: τα νέα χαρτονομίσματα διεύρυναν την προσφορά του χρήματος, τα χρέη πληρώθηκαν και η οικονομία άνθησε. Αλλά ήταν η αρχή ενός συστήματος διακυβέρνησης που χρηματοδοτείται από το χρέος σε ιδιώτες τραπεζίτες, οι οποίοι δανείζουν χρήματα μόνο ονομαστικά, που υποστηρίζεται ελάχιστα από χρυσό (αντίκρισμα).

Κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου, ο Πρόεδρος Λίνκολν απέφυγε ένα τεράστιο χρέος από τον πόλεμο με την επιστροφή στο σύστηματης διακυβέρνησης-της έκδοσης χρήματος, όπως έκαναν και οι Αμερικανοί άποικοι. Έκοψε χαρτονόμισμα των ΗΠΑ από το Υπουργείο Οικονομικών που ονομάστηκε "Γκριν Μπακ" (Greenbacks) και που δεν προέρχονταν από τον δανεισμό μέσω τοκογλυφικών επιτοκίων. Ο Λίνκολν δολοφονήθηκε και έτσι η έκδοση Greenback διακόπηκε.Το 1913, ιδρύθηκε η ιδιόκτητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED) και είχετην εξουσία να εκδίδει τα δικά της Federal Reserve χαρτονομίσματα ως εθνικό νόμισμα. Τα χρήματα αυτά στη συνέχεια υπό μορφή δανείων δίδονται στη κυβέρνηση, εξαλείφοντας τη δύναμή της κυβέρνησης να εκδίδει χρήμα (με εξαίρεση τα κέρματα). Η Federal Reserve ιδρύθηκε και για την πρόληψη τραπεζικών επιδρομών, αλλά 20 χρόνια αργότερα, είχαμε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση στην ιστορία. Ο Robert H. Hemphill, διευθυντής πίστωσης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της Ατλάντα, έγραψε το 1934: "Είμαστε πλήρως εξαρτημένοι από τις εμπορικές τράπεζες ."

Κάποιος πρέπει να δανειστεί κάθε δολάριο που έχουμε στην κυκλοφορία, μετρητά ή σε πίστωση.
Εάν οι τράπεζες δημιουργήσουν άφθονα συνθετικά χρήματα τότε έχουμε ευημερία, αν όχι, θα λιμοκτονήσουμε."Για τους τραπεζίτες, όμως, ήταν ένα καλό σύστημα. Τους έδωσε τον έλεγχο.


Η τοποθέτηση της παγκόσμιας παγίδας χρέους


Ο Καθ. Carroll Quigley ήταν ένας εκ των έσω, με σχέσεις στους διεθνείς τραπεζίτες. Έγραψε στο "Τραγωδία και Ελπίδα" το 1966: «Οι εξουσίες του οικονομικού καπιταλισμού έχουν ένα άλλο εκτεταμένο στόχο,τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος οικονομικού ελέγχου σε ιδιωτικά χέρια, με δυνατότητα να κυριαρχήσουν στο πολιτικό σύστημα της κάθε χώρας και της οικονομίας του κόσμου στο σύνολό του.«Η κορυφή του συστήματος θα ήταν η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών [BIS]στη Βασιλεία της Ελβετίας, μια ιδιωτική τράπεζα που ανήκει και ελέγχεται από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου οποίες είναι οι ίδιες, ιδιωτικές εταιρείες.

Κάθε κεντρική τράπεζα ... επιδιώκει να κυριαρχήσει στην κυβέρνησή της από την ικανότητά της να ελέγχει τα δάνεια του Δημοσίου ...."Η παγίδα του χρέους ορίστηκε σε σειρά βημάτων. Το 1971, το δολάριο απελευθερώθηκε διεθνώς από τον κανόνα χρυσού. Τα νομίσματα δεν είχαν εξάρτηση από τον χρυσό και αφέθηκαν να "επιπλέουν" στις αγορές συναλλάγματος, και να ανταγωνίζονται με άλλα νομίσματα, καθιστώντας τα ευάλωτα στην κερδοσκοπία και χειραγώγηση.Το 1973, μια μυστική συμφωνία συνήφθη κατά την οποία οι χώρες του ΟΠΕΚ θα πωλούν το πετρέλαιο μόνο σε δολάρια και η τιμή του πετρελαίου αυξήθηκε δραματικά. Μέχρι το 1974, οι τιμές του πετρελαίου είχαν αυξηθεί κατά 400 τοις εκατό από τα επίπεδα του 1971. Χώρες που στερούνται του πετρελαίου αναγκάστηκαν να δανειστούν δολάρια από αμερικανικές τράπεζες.

Το 1981, το επιτόκιο της FED αυξήθηκε στα20 τοις εκατό. Στα 20% επιτόκιο, το χρέος θα διπλασιαστεί εντός τεσσάρων ετών. Ως αποτέλεσμα, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, επλήγη σοβαρά από το χρέος. Μέχρι το 2001,αναπτυσσόμενα έθνη είχαν επιστρέψει το κεφάλαιο που αρχικά όφειλαν για τα χρέη τους έξι φορές πάνω, αλλά το συνολικό χρέος τους είχε ήδη τετραπλασιαστεί, λόγω της αποπληρωμής τόκων.Όταν το κράτος οφειλέτης δεν μπορούσε να πληρώσει τις τράπεζες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) επενέβη με δάνεια – άλλα με δεσμεύσεις.Οι οφειλέτες έπρεπε να συμφωνήσει με "μέτρα λιτότητας",συμπεριλαμβανομένων:

•Περικοπή σε κοινωνικές υπηρεσίες

•Ιδιωτικοποίηση των τραπεζών και των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας

•Άνοιγμα των αγορών για τους ξένους επενδυτές Σήμερα, τέτοια μέτρα λιτότητας επιβάλλονται όχι μόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και στις Ηνωμένες Πολιτείες των ΗΠΑ.

Η BIS: Η κορυφή του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος 

Τι προείπε ο καθηγητής Quigley για την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS) έχει πραγματοποιηθεί. Η BIS έχει σήμερα 55 κράτη-μέλη και είναι επικεφαλής μιας παγκόσμιας οικονομικής πυραμίδας.Η δύναμη της BIS παρατηρήθηκετο 1988, όταν έθεσε την κεφαλαιακή απαίτηση στις τράπεζες-μέλη, από 6% σε 8% σε μια συμφωνία που ονομάζεται Βασιλεία Ι (Basel I). Το αποτέλεσμα ήταν να παραλύσει τις ιαπωνικές τράπεζες,που μέχρι τότε ήταν ο μεγαλύτερος πιστωτής του κόσμου. Η Ιαπωνία εισήλθε σε ύφεση από την οποία δεν έχει ακόμη ανακάμψει.Οι Τράπεζες των ΗΠΑ κατάφερε να ξεφύγουν, παρακάμπτοντας την κεφαλαιακή απαίτηση. Το έκαναν αυτό με την μετακίνηση δάνειων από τα βιβλία τους, συγκεντρώνοντας τα ως «τίτλους», και να τα πωλούν σε επενδυτές.Για να πεισθούν οι επενδυτές να τα αγοράσουν, οι εν λόγω ενυπόθηκοι τίτλοι προστατεύθηκαν από πτώχευση με «παράγωγα», που ήταν ουσιαστικά στοιχήματα. Ο «πωλητής» πληρώνει ένα ποσό για την προστασία της επένδυσης ή της συμφωνίας και την καταβάλει σε περίπτωση αθέτησης των υποχρεώσεων πληρωμής (πτώχευση). Η ιδιοκτησία του περιουσιακού στοιχείου δεν ήταν απαραίτητη. Σαν παίκτες σε ένα αγώνα ιπποδρομίας, οι παίκτες των παράγωγων, θα μπορούσαν να στοιχηματίζουν χωρίς την ιδιοκτησία ενός αλόγου.

Τα παράγωγα έγιναν μια δημοφιλής μορφή τυχερού παιχνιδιού στις επενδύσεις. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη επενδυτική φούσκα, άνω των 500 τρισεκατομμυρίων δολαρίων έως το τέλος του 2007. Λόγω της τιτλοποίησης και των παραγώγων, η πίστωση είχε πολλαπλασιαστεί. Σχεδόν ο καθένας θα μπορούσε να πάρει ένα δάνειο.Το σημείο καμπής ήρθε τον Αύγουστο του 2007, με την κατάρρευση των δύο hedge funds. Όταν το καθεστώς των παραγώγων εκτέθηκε στην πραγματικότητα, η αγορά για παράγωγα που προστατεύονται από τίτλους ξαφνικά στέρεψε. Ωστόσο, η χρηματιστηριακή αγορά των ΗΠΑ δεν είχε καταρρεύσει μέχρι το Νοέμβριο του 2007, όταν νέοι λογιστικοί κανόνες επιβλήθηκαν. Οι κανόνες αναπτύχθηκαν από την "Βασιλεία ΙΙ" που ξεκίνησε η BIS το 2004.

"Mark to market" λογιστικά στοιχεία απαιτούν για τις τράπεζες αξία στοιχείων του ενεργητικού τους ανάλογα με τη ζήτηση στην αγορά, εκείνη την ημέρα. Πολλές τράπεζες των ΗΠΑ, όπως αυτές στην Ιαπωνία τη δεκαετία του 1990, είχε ξαφνικά ανεπαρκή επιχειρηματικά κεφάλαια για την χορήγηση νέων δανείων. Το αποτέλεσμα ήταν μια πιστωτική κρίση από την οποία οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη ανακάμψει.Η BIS έχει πλέον καταστεί πλέον μια παγκόσμια ρυθμιστική αρχή, όπως ακριβώς προέβλεπε Quigley. Τον Απρίλιο του 2009, τα έθνη της G20 συμφώνησαν να ρυθμίζονται με τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα, μια συμφωνία στην έδρα της BIS και να συμμορφώνονται με «πρότυπα και τους κώδικες" που θεσπίστηκαν από το διοικητικό της συμβούλιο. Οι κανόνες είναι μόνο κατευθύνσεις, αλλά οι χώρες που αποτυγχάνουν να συμμορφωθούν,κινδυνεύουν με υποβαθμίσεις σε αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας τους, κάτι τόσο δαπανηρό που οι κατευθυντήριες γραμμές έχουν πράγματι γίνει νόμοι.Ένα άρθρο σχετικά με την BIS ιστοσελίδα, αναφέρει ότι οι κεντρικές τράπεζες στην Κεντρική Τραπεζική διοίκηση του δικτύου θα πρέπει να έχουν ως στόχο τη "διατήρηση της σταθερότητας των τιμών".

Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να υποτιμήσουν το εθνικό τους νόμισμα που διογκώνει την προσφορά χρήματος. Και αυτό σημαίνει να ΜΗΝ «τυπώνουν χρήμα» ή να δέχονται πιστωτικά δάνεια που προέρχονται από τις δικές τους κεντρικές τράπεζες.Όπως και οι αμερικανικές αποικίες , που ο Βασιλιάς Γεώργιος πήρε την εξουσία τους να εκδίδουν δικά τους χρήματα, έτσι και οι κυβερνήσεις πρέπει να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά τους με δανεισμό από ιδιωτικές τράπεζες. Ο παγκόσμιος έλεγχος των τραπεζών πάνω στην έκδοση χρήματος έχει καταστεί σχεδόν πλήρης.Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι ιδιαίτερα εμφανής στην ΕΕ, όπου οι κανόνες της ΕΕ επιτρέπουν ελλείμματα μόνο το 3% των κρατικών προϋπολογισμών και την πρόληψη των χωρών μελών είτε από την έκδοση δικών τους χρημάτων ή πιστωτικό δανεισμό από τις κεντρικές τράπεζες των χωρών.Τα κράτη θα πρέπει να δανείζονται, από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα,άλλες ιδιωτικές διεθνείς τράπεζες, ή το ΔΝΤ. Το αποτέλεσμα είναι η επιβολή μέτρων λιτότητας, όπως γίνεται στην Ελλάδα και την Ιρλανδία. Το σύστημα ΔΕΝ είναι βιώσιμο και αρκετοί προβλέπουν την διάσπαση της ΕΕ.

Η διέξοδος: Επιστροφή της δύναμης έκδοσης του χρήματος σε δημόσιο έλεγχο.

Για να ξεφύγουμε από την παγίδα του χρέους στους παγκόσμιους τραπεζίτες,την εξουσία για την δημιουργία του χρήματος πρέπει να αποκατασταθεί στις εθνικές κυβερνήσεις. Εναλλακτικές λύσεις περιλαμβάνουν:Νόμιμο χρήμα που εκδίδονται απευθείας από τα εθνικά δημόσια ταμεία(υπουργεία οικονομικών) και η δαπάνη του στους εθνικούς προϋπολογισμούς.

•Κεντρικές τράπεζες που ανήκουν στο δημόσιο και που είναι αρμόδιες για την προώθηση της πίστωσης του κράτους άτοκα.

•Εθνικοποίηση πτωχευμένων τραπεζών που θεωρούνται πολύ μεγάλες για να αποτύχουν "too big to fail» (με την παραγραφή των επισφαλειών σε επενδυτικές φούσκες). Οι τράπεζες θα μπορούσαν να εκδίδουν στη συνέχεια πίστωσης προς τη κοινωνία και να εξυπηρετήσει τις ανάγκες τηςκαι με τα κέρδη της ανακύκλωσης πίσω προς την κυβέρνηση, εξαλείφοντας την φορολογική επιβάρυνση για τους ανθρώπους.

•Δημόσιες τοπικές τράπεζες Δημόσιες τράπεζες λειτουργούν με επιτυχία σε πολλές χώρες,συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Ινδία, την Κίνα, την Ιαπωνία, την Κορέα και τη Μαλαισία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή υπάρχει μόνο μία κρατική τράπεζα, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας. Το μοντέλο έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχημένο, η Βόρεια Ντακότα είναι η μόνη πολιτεία των ΗΠΑ να έχει ξεφύγει από την πιστωτική κρίση αλώβητη. Το 2009, ενώ άλλες πολιτείες παραπαίουν,η Βόρεια Ντακότα είχε το μεγαλύτερο πλεόνασμα προϋπολογισμού στην ιστορία της. Το 2008, η τράπεζα της Βόρειας Ντακότας (BND) είχε απόδοση ιδίων κεφαλαίων του 25 %. Η Βόρεια Ντακότα έχει το χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στη χώρα και το χαμηλότερο επιτόκιο υπερημερίας για δάνεια. Επίσης, έχει τις πιο πολλές τοπικές τράπεζες ανά κάτοικο. (κατά κεφαλή)


Η Βόρεια Ντακότα είχε δική της τράπεζα από το 1919, όταν οι αγρότες έχαναν τα αγροκτήματά τους, στους Wall Street τραπεζίτες. Οργανώθηκαν, κέρδισαν τις εκλογές και κατάφεραν να περάσουν νομοθεσία. Η πολιτεία ήταν υποχρεωμένη από το νόμο να καταθέσει όλα τα έσοδά της στην BND. Όπως και με το βιώσιμο μοντέλο της τράπεζας της αποικιακής Πενσιλβανία, οι τόκοι και τα κέρδη επιστρέφονται στην κυβέρνηση και ανακυκλώνονται στην τόνωση της τοπικής οικονομία.Ένα αυξανόμενο κίνημα είναι σε εξέλιξη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να αντιγράψουν αυτό το δημόσιο τραπεζικό μοντέλο και σε άλλες πολιτείες. Δεκατέσσερα κρατικά νομοθετικά σώματα των ΗΠΑ επεξεργάζονται νομοθεσία για την ίδρυση κρατικών πολιτειακών τραπεζών.Το μοντέλο θα μπορούσε επίσης να επαναληφθεί και σε άλλες χώρες. Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, όπου η μεγάλες τράπεζες είναι οικονομικά μη βιώσιμες, είναι ήδη κρατικοποιημένες ή θα γίνουν σύντομα. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να καταθέσει τα έσοδά της στο δική της κρατική τράπεζα και να προσθέσει επαρκή κεφάλαια για την κάλυψη των κεφαλαιακών απαιτήσεων και της μόχλευσης των εν λόγω κεφαλαίων για τη δημιουργία άτοκων πιστώσεων για τις τοπικές ανάγκες. Αυτό ακριβώς έκανε ο Χάμιλτον όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τα χρέη της κυβέρνησης που ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν:έβαλε υπάρχοντα κονδύλια της κυβέρνησης σε μια τράπεζα, τότε τα δανείστηκε πίσω πολλές φορές, χρησιμοποιώντας το αποδεκτό "κλασματικό αποθεματικό" μοντέλο.Η λύση της Ιαπωνίας, είναι επίσης μια παραλλαγή του Χάμιλτον, που προτάθηκε δύο αιώνες νωρίτερα. Η Ιαπωνία διατηρεί την ιδιότητά της ως η τρίτη σε μέγεθος οικονομία στον κόσμο, αν και έχει ένα χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στα 226%. Η Ιαπωνία έχει κάνει «νομισματοποίηση» (monetized) του εθνικού της χρέους, μετατρέποντας το στο εθνικό χρηματικό απόθεμα. Η κρατική κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας κρατά το ιαπωνικό δημόσιο χρέος ίσο με το 100% ΑΕΠ της χώρας, και επειδή η κυβέρνηση κατέχει τη τράπεζα, το δάνειο (χρέος) είναι άτοκο και μπορεί να μεταφερθεί επ 'αόριστον.

Ένα Άτοκο δάνειο που μεταφέρεται επ’ άπειρον είναι το ΙΔΙΟ με την δύναμη της έκδοσης χρήματος από το ίδιο το κράτος.

The Global Debt Crisis: How We Got in It and How to Get Out


Πηγή: RAMNOUSIA 
 2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Goldman Sachs: "Τίποτα δεν σώζει την ευρωζώνη αν η Ελλάδα βρεθεί εκτός"!


Είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί η ατμόσφαιρα που επικρατεί στην γερμανική κυβέρνηση σε σχέση με τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα, ως «απώλεια ψυχραιμίας»; Και όμως μόνο αυτό δικαιολογεί ότι τρεις φορές μετά τις εκλογές ο Σόϊμπλε και δύο η Α.Μέρκελ, προχώρησαν σε δηλώσεις που αποτελούν χονδροειδή επέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας και αποκορύφωμα βέβαια ήταν η αίτηση … για δημοψήφισμα από την Α.Μέρκελ.
Τώρα, όμως άρχισαν πλέον να … βρίζουν κι όλας: Όπως ο ανεκδιήγητος Β.Σόϊμπλε ο οποίος έφτασε στο σημείο χθες να χαρακτηρίσει όλους τους Έλληνες πολιτικούς εκτός ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, εκτός δηλαδή από τα κόμματα που ελέγχει άμεσα, ως … δημαγωγούς!
Προβαίνοντας σε μία δήλωση που για άλλη μια φορά επιχειρούσε να «δώσει πόντους» στα δύο κόμματα που απολαμβάνουν της «γερμανικής εύνοιας», κατάφερε πάλι να τα υπονομεύσει. Γιατί, όποτε επιτίθεται εναντίον κάποιων κομμάτων είτε ο ίδιος είτε η Μέρκελ, φυσικά ενισχύονται μεταξύ των Ελλήνων ψοφηφόρων.
Τώρα, λοιπόν, δήλωσε ο Β.Σόϊμπλε ότι «Πιστεύω ότι θα κυριαρχήσει η λογική και ότι οι Έλληνες δεν θα παρασυρθούν από δημαγωγούς οι οποίοι θέλουν να τους κάνουν να πιστέψουν ότι υπάρχουν ανώδυνες λύσεις στα προβλήματά τους»εννοώντας ότι πρέπει οι Έλληνες να ψηφίσουν μόνο αυτούς που τους κατέστρεψαν και τους έφεραν σε αυτό το σημείο σήμερα. Η δήλωση περιλαμβάνεται σε συνέντευξή του η οποία δημοσιεύεται σήμερα στη γερμανική εφημερίδα Mannheimer Morgen.
Γιατί όμως χάνουν την ψυχραιμία τους και χρησιμοποιούν τα φερέφωνά τους, όπως ο Λ.Παπαδήμος ή χρησιμοποιούν ψευδο-πληροφοριοδότες, όπως στην περίπτωση του Reuters για να σπείρουν κλίμα «εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ»;

Για ένα πολύ απλό λόγο: Να φοβίσουν τους Έλληνες πολίτες πρώτιστα και να τους υποτάξουν στην θέλησή τους κατευθύνοντάς τους σε κόμματα-τσιράκια του Μνημονίου και δεύτερον για να παίξουν τα γνωστά, βρώμικα, οικονομικά τους παιχνίδια.
Ότι και να λένε ξέρουν ότι όχι μόνο την Ελλάδα δεν μπορούν να την αποβάλλουν από το ευρώ, αλλά τρέμουν και στην ιδέα ότι πιθανόν μια ελληνική κυβέρνηση που δεν ελέγχεται από το Βερολίνο θα μπορούσε αν «στριμωχνόταν» να προχωρούσε σε υιοθέτηση νέας νομισματικής εθνικής μονάδας.
Όπως μετέδωσε πριν λίγο το Bloomberg, κάτι τέτοιο θα άνοιγε το «κουτί της Πανδώρας» για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα το οποίο μπορεί να διαλυθεί υπό το κλίμα πανικού, από τεράστιες εκροές κεφαλαίων από τα τραπεζικά ιδρύματα, οδηγώντας ενδεχομένως ακόμα και στη διάλυση της ευρωζώνης.
Ακριβώς αυτό που είχαμε γράψει στο άρθρο με τίτλο «Η έξοδός μας από το ευρώ η είσοδός τους στην κόλαση» η εκροή κεφαλαίων, η οποία θα ακολουθήσει μία ελληνική έξοδο από το ευρώ, από τράπεζες του ευρωπαϊκού νότου και της Ιρλανδίας αναδεικνύεται ως ο υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνος για τις τράπεζες της ευρωζώνης.
Ενδεικτικό του τι θα ακολουθήσει ενδεχομένως, είναι το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (Bank for International Settlements) , στα τέλη του 2011 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου είχαν απαιτήσεις σε ομόλογα Πορτογαλίας, Ισπανίας, Ιταλίας και Ιρλανδίας ύψους 1,19 τρισ. δολαρίων (περίπου 1 τρισ. ευρώ).
Παρά το γεγονός ότι δεν είναι λίγοι οι αναλυτές που υποστηρίζουν ότι μία έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν είναι πιθανή, και ότι ακόμα και αν συμβεί δεν θα είναι καταστροφική για τις τράπεζες της συγκεκριμένης οικονομικής ζώνης, οι γνώμες διίστανται.
Τα κεφάλαια ύψους 1,1 τρισ. ευρώ που διαθέτουν οι οκτώ μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης ως «πυροσβεστήρα» ρευστότητας για το ενδεχόμενο εκροών καταθέσεων θα αποβούν ανεπαρκή σε περίπτωση συστημικής απώλειας της εμπιστοσύνης στην ευρωζώνη, όπως υπολόγισε σε χθεσινή της αναφορά η Goldman Sachs Group Inc. Πρακτικά αυτό που λέει ο κολοσσός είναι ότι "τίποτα δεν σώζει την ευρωζώνη αν η Ελλάδα αποφασίσει να βγει από το ευρώ".
Και αυτό είναι που τρομοκρατεί την κυβέρνηση της Μέρκελ... Όχι ότι δεν θα έχουμε να δώσουμε τα λεφτά από την δανειακή, αλλά ότι ανοίγοντας την πόρτα εξόδου η Ελλάδα, θα συμβεί το φαινόμενο της "αποσυμπίεσης καμπίνας" και τίποτα δεν θα μείνει όρθιο στην ευρωζώνη.
Την περασμένη εβδομάδα, αναλυτές της Societe Generale SA εκτίμησαν ότι οι δανειακές και νομισματικές απώλειες σε περίπτωση διάλυσης της ζώνης του ευρώ μπορεί να φθάσουν το 1,1 τρισ. δολάρια για τα τραπεζικά συστήματα της Γερμανίας, Γαλλίας, Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ, Σουηδίας, Ελβετίας, Δανίας, Αυστρίας και Βελγίου.
Οι οικονομικοί αναλυτές της UBS, Γουόκερ (Wacker) και ντε Σπίντλερ (de Spindler) εξάλλου εκτιμούν ότι υπάρχει «σημαντική πιθανότητα» μία ελληνική έξοδος «να πυροδοτήσει αλυσιδωτή αντίδραση, τραπεζικές εκροές και αύξηση των επιτοκίων του κρατικού χρέους των ασθενέσθερων χωρών που θα οδηγήσουν τελικά στη διάλυση της ευρωζώνης».
 Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

ΕΥΡΩ, ΔΡΑΧΜΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ


 Όσοι τάσσονται καλοπροαίρετα υπέρ της δραχμής δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι, για να εισάγουμε στο μέλλον οτιδήποτε, θα έπρεπε προηγουμένως να αγοράζουμε δολάρια ή ευρώ – σε μία ισοτιμία, η οποία δεν θα καθοριζόταν από εμάς.

Η Γερμανία κάνει πάρα πολλά λάθη, τα οποία έχουμε αναλύσει αρκετές φορές στο παρελθόν - εκτός του ότι, ο κεντρικός στόχος της είναι η κυριαρχία της Ευρώπης.

Εν τούτοις, η επιμονή της σε εκείνο το σημείο του συμφώνου δημοσιονομικής πειθαρχίας, το οποίο θα απαγορεύει στις κυβερνήσεις να δαπανούν περισσότερα από όσα εισπράττουν, είναι πάρα πολύ σωστή – πόσο μάλλον όταν η εθνική κυριαρχία, η ελευθερία και η ανεξαρτησία μίας χώρας κινδυνεύει και απειλείται τα μέγιστα, από τα χρέη, τουςτοκογλύφους και τους μπράβους τους, όπως το ΔΝΤ”.

Ακολουθούν ορισμένα μικρά, ανεξάρτητα μεταξύ τους κείμενα, τα οποία αναφέρονται σε διάφορα θέματα που απασχολούν πολλούς από εμάς.

Κείμενα

Έχουμε την άποψη ότι, όλες οι συζητήσεις, οι οποίες δυστυχώς συνεχίζονται, περί ευρώ ή δραχμής, πρέπει να σταματήσουν αμέσως – αφού δεν είναι απλά ανόητες, αλλά εντελώς αντίθετες με τα συμφέροντα της πατρίδας μας.

Αναλυτικότερα, το ευρώ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη – ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τις χώρες που το έχουν στη διάθεση τους. Αρκεί κανείς να γνωρίζει ότι, οι Η.Π.Α. θα είχαν προ πολλού χρεοκοπήσει, εάν δεν είχαν το δολάριο (οι οφειλές τους είναι σε δολάρια, οπότε είναι αδύνατον να πτωχεύσουν, αφού μπορούν πάντοτε να τυπώνουν νέα χρήματα), για να καταλάβει τη σημασία του.

Επίσης ότι, για να καταφέρει το κινεζικό γουάν να αποκτήσει αυτή τη θέση, θα χρειαστούν (εάν) τουλάχιστον δέκα χρόνια. Απλούστερα, πρόκειται για συνάλλαγμα – για ένα «μέσον συναλλαγών» δηλαδή, το οποίο είναι παγκοσμίως αποδεκτό και επιθυμητό.

Περαιτέρω, συμβάλλαμε και εμείς στο να αποκτήσει το ευρώ αυτήν την ισχυρή θέση στον πλανήτη – ενώ φυσικά το πληρώσαμε ακριβά, μεταξύ άλλων επειδή η αύξηση της τιμής του μείωσε σημαντικά τις εξαγωγές μας και «αποβιομηχανοποίησε» τη χώρα μας. Ας μην ξεχνάμε ότι, η ισοτιμία του με το δολάριο, όταν εμφανίσθηκε, ήταν περί το 0,80 – για να φτάσει έως και το 1,60 αργότερα, υποχωρώντας στα σημερινά επίπεδα του 1,30 (σαν αποτέλεσμα της προκληθείσας από τις Η.Π.Α. χρηματοπιστωτικής κρίσης, η οποία οδήγησε στην κρίση χρέους και δανεισμού της Ευρώπης).

Συνεχίζοντας, όλοι όσοι τάσσονται καλοπροαίρετα υπέρ της δραχμής, μάλλον δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι, για να εισάγουμε στο μέλλον οτιδήποτε, θα έπρεπε προηγουμένως να αγοράζουμε δολάρια ή ευρώ – σε μία ισοτιμία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα καθοριζόταν από εμάς.

Ειδικά για μία χώρα, οι εισαγωγές της οποίας είναι πλέον κατά πολύ υψηλότερες από τις εξαγωγές της, κάτι τέτοιο θα ήταν το λιγότερο καταστροφικό – ενώ για να επαναβιομηχανοποιηθεί η Ελλάδα και να καταφέρει να γίνει εξαγωγικά ανταγωνιστική, απαιτείται, το ελάχιστο, μία δεκαετία (τόσο διήρκεσε η εσωτερική υποτίμηση στη Γερμανία, για να την οδηγήσει στη σημερινή της θέση).

Από την άλλη πλευρά τώρα, το εκλογικό δίλημμα «μνημόνιο ή δραχμή», είναι εντελώς ανυπόστατο. Κανένας δεν μπορεί να μας αποβάλλει από την Ευρωζώνη, κανένας δεν μπορεί να μας αναγκάσει να αποχωρήσουμε οικιοθελώς και κανένας δεν μπορεί να μας στερήσει τη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος. Εκτός αυτού, όλοι οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνωρίζουν ότι, το μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις που υπεγράφησαν από τους δήθεν εκπροσώπους μας, είναι εκτός των πλαισίων της νομιμότητας.

Ειδικότερα, καμία χώρα στην ιστορία δεν έχει ποτέ αποδεχθεί την πλήρη κατάλυση της εθνικής της κυριαρχίας – όπως συνέβη με την Ελλάδα, μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης και του PSI.

Για να γίνει κατανοητό το πόσο παράνομη είναι η συμφωνία με ένα παράδειγμα, είναι σαν να μας ζητάει μία τράπεζα εγγύηση, για την έγκριση ενός δανείου ύψους 10.000 €, όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία – αξίας πολλών εκατομμυρίων. Έτσι φυσικάδεν μπορούμε (δεν επιτρέπεται) να απευθυνθούμε σε καμία άλλη «τράπεζα», εάν τυχόν μας προκύψει μία έκτακτη ανάγκη – με κίνδυνο φυσικά να κατασχεθούν όλα μας τα περιουσιακά στοιχεία (να ενοικιασθούν τα έσοδα τους για 99 χρόνια κλπ.), εάν δεν τηρηθεί επακριβώς η σύμβαση.

Η πληρωμή του ομολόγου «αγγλικού δικαίου» (όπως είναι πλέον τα καινούργια που εκδώσαμε με το PSI, σαν αντάλλαγμα για τα παλαιότερα) των 435 εκ. € στο 100% της αξίας του, τεκμηριώνει τα παραπάνω – αφού, εάν δεν πληρωνόταν, θα διαμαρτύρονταν όλα τα επόμενα (περί τα 7 δις €), παρά το ότι δεν ήταν ληξιπρόθεσμα (cross default), οπότε η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε επίσημα (credit event). 

Δυστυχώς αυτήν την αποικιοκρατική σύμβαση υποτέλειας αποδέχθηκαν εκείνοι οι πολιτικοί μας, οι οποίοι ζητούν ξανά την ψήφο μας - όχι απλά για να κυβερνήσουν, αλλά για να μην αποκαλυφθεί τι ακριβώς υπέγραψαν και για να μην τιμωρηθούν.


«Αντιμετωπίζουμε και απειλούμαστε από έναν και μοναδικό κίνδυνο, να βγούμε (οικιοθελώς φυσικά) από την Ευρωζώνη και την ΕΕ: από τη μαζική υστερία, η οποία θα προκαλούσε ένα bank run, το οποίο με τη σειρά του θα κατέληγε στην απορρύθμισηκαι στην κατάρρευση του συστήματος – ενδεχομένως σε ένα βίαιο, απολυταρχικό καθεστώς».

Τα περισσότερα ΜΜΕ αναφέρονται σε μία ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ενώ το εκβιαστικό δίλημμα «Μνημόνιο ή Ευρώ» χρησιμοποιείται ανεύθυνα από ορισμένα πολιτικά κόμματα, με στόχο την εκλογική τους νίκη – χωρίς να ενδιαφέρονται για τη χώρα τους, η οποία κινδυνεύει από αυτές ακριβώς τις «εγκληματικές» συμπεριφορές.

Τα συνεχή μηνύματα που λαμβάνουμε, έχουν κυρίως σχέση με το εάν τα ευρώ των Ελλήνων θα μετατρεπόταν υποχρεωτικά σε δραχμές, εφόσον η Ελλάδα θα επανάφερε το εθνικό της νόμισμα. Η απάντηση είναι δυστυχώς θετική, ενώ παράλληλα θα μετατρεπόταν όλες οι καταθέσεις στο νέο νόμισμα, σε μία σταθερή ισοτιμία - η οποία πιθανολογούμε πως θα κατέρρεε, αφού θα έσπευδαν όλοι να πάρουν τα χρήματα τους από τις τράπεζες, έστω σε δραχμές, υποθέτοντας ότι θα υποτιμηθούν «ακαριαία».

Επίσης, θα απαγορευόταν δια νόμου η ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, θα προστατευόταν τα σύνορα για να μην εξαχθούν, «λαθραία» πλέον, τα ευρώ των κατοίκων της χώρας ενώ τα εισαγόμενα ευρώ (τουρισμός κλπ.), θα αντιμετωπιζόταν σαν συνάλλαγμα.

Εδώ οφείλουμε να τονίσουμε ότι, ο κίνδυνος μίας ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας της χώρας μας αυξάνεται ραγδαία, αφού όσο πιο πολλές τέτοιες αναφορές εμφανίζονται στα ΜΜΕ, τόσο πιο πολύ φοβούνται οι καταθέτες - με αποτέλεσμα να αποσύρουν καταρχήν σταδιακά τα χρήματα τους από τις τράπεζες (Bank jog) και στη συνέχεια μαζικά (Bank run), κάτω από συνθήκες πανικού.



Σε μερικές περιπτώσεις όμως αρκεί να αποσυρθεί, ξαφνικά και απότομα, το 3-5% των καταθέσεων, για να γίνει δραματική η κατάσταση των τραπεζών – αφού στη συνέχεια η είδηση μεταφέρεται στους επόμενους, οι οποίοι πηγαίνουν με τη σειρά τους στις τράπεζες για να αποσύρουν τις καταθέσεις τους κοκ.

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «αυτοεκπληρούμενη προφητεία» ή «ανάδραση» - όπου η σημερινή συμπεριφορά μας επηρεάζει το μέλλον μας, ενώ, στη συνέχεια, ο «νοητικός» επηρεασμός του μέλλοντος επιδρά στο παρόν (οι μεταβολές στις τρέχουσες προσδοκίες επηρεάζουν το μέλλον, το οποίο προεξοφλούν κοκ.).

Για παράδειγμα, η Moody’s υποτιμάει τις ισπανικές τράπεζες, με αποτέλεσμα να αποσύρουν όλο και περισσότεροι τις καταθέσεις τους. Η αναχρηματοδότηση των τραπεζών γίνεται συνεχώς δυσκολότερη, η ΕΚΤ είναι απρόθυμη να βοηθήσει πέρα από κάποιο σημείο και το κράτος αναλαμβάνει τη διάσωση τους (Bankia) - με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να αυξάνεται ραγδαία, τα επιτόκια δανεισμού του κράτους (spreads) να ακολουθούν και η προεξοφλούμενη, θεωρητική κατάρρευση να γίνεται πραγματικότητα.

Εάν συμβεί κάτι τέτοιο στη Ισπανία, αφενός μεν η οικονομία της είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί από την ΕΕ, αφετέρου δε θα ακολουθήσουν σε χρόνο μηδέν η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, η Γαλλία κλπ. – με αποτέλεσμα το Ευρώ, όπως και η ΕΚΤ, να είναι πια ιστορία και παρελθόν. Ψυχραιμία λοιπόν, υπομονή, αναμονή εντός του ευρώ και αδιαφορία απέναντι στις ανεύθυνες αναφορές των όποιων «διατεταγμένων» ΜΜΕ και πολιτικών – Ελλήνων και ξένων.

Ελλάδα ώρα μηδέν

Το μήνυμα των εκλογών, η απόφαση καλύτερα των Ελλήνων, είναι ξεκάθαρη: Σε γενικές γραμμές λοιπόν,  (α) απελευθέρωση από τα νύχια του ΔΝΤ (65%),  (β) συνδυασμός της πολιτικής λιτότητας, χωρίς νέα μέτρα, με ανάπτυξη,  (γ) παραμονή στην Ευρωζώνη (σχεδόν 90%),  (δ) συνεργασία τουλάχιστον τριών κομμάτων στην κυβέρνηση,  (ε) άμεση λύση του τεράστιου προβλήματος της λαθρομετανάστευσης  (στ) κάθαρση και τιμωρία όλων αυτών που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Παράλληλα, η πτώση των ποσοστών του δικομματισμού, από σχεδόν 80% κάτω από το 35% αποτελεί μία δυναμική κοινοβουλευτική επανάσταση - μοναδική στην Ιστορία, σε μία ανεπτυγμένη, δυτική χώρα”.

Έχουμε την άποψη ότι, όλες οι συζητήσεις και τα δημοσιεύματα περί ευρώ, δραχμής, υπέρ και κατά, εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, εκβιαστικών διλημμάτων των Ελλήνων, ανόητων εκβιασμών των Ευρωπαίων κλπ. πρέπει να σταματήσουν -πριν είναι ακόμη πολύ αργά και ακολουθήσει μία εκτεταμένη επίθεση εναντίον των τραπεζών η οποία, σε συνδυασμό με την παρατηρούμενη κατάρρευση των εσόδων του Δημοσίου, θα έδινε τη χαριστική βολή στην εξουθενωμένη Οικονομία μας.

Επίσης οφείλει να σταματήσει η καταστροφική «πολιτική πόλωση», η οποία διαπιστώνεται σήμερα, ενώ εντείνεται μέρα με την ημέρα, αφού δεν ωφελεί κανέναν. Στόχος μας δεν μπορεί να είναι άλλος από τη συνεργασία όλων, με στόχο το συλλογικό, το εθνικό καλό - επειδή μόνο έτσι είναι δυνατόν να εξυπηρετηθεί το ατομικό καλό.

Παράλληλα, είναι ίσως η σωστή χρονική στιγμή να αλλάξουμε την εσφαλμένη εικόνα, την οποία έχουμε δώσει στους πιστωτές μας - ιδιώτες και κράτη. Οφείλουμε λοιπόν να τους διαβεβαιώσουμε, υπερήφανα και χωρίς να σκύβουμε συνεχώς το κεφάλι ότι,ο σκοπός μας δεν είναι να μην πληρώσουμε τα χρέη μας αλλά, αντίθετα, να τα εξοφλήσουμε έντιμα, στο σύνολο τους, αρκεί να μας προσφερθούν οι σωστές προϋποθέσεις:

"Χαμηλά επιτόκια της τάξης του 1,3% και μακροπρόθεσμες δόσεις αποπληρωμής - ενδεχομένως με μία περίοδο χάριτος ενός ή δύο ετών, εντός την οποίας θα εξασφαλίσουμε τα απαιτούμενα πρωτογενή πλεονάσματα".

Από την άλλη πλευρά, σε όσους συνεχίζουν να υποστηρίζουν το λογιστικό έλεγχο του χρέους, όπως κάναμε και εμείς μέχρι πρόσφατα (πριν το PSI), θα έπρεπε να αναφέρει κανείς ότι, όλα τα παλαιά δάνεια της χώρας μας έχουν πλέον αντικατασταθεί με καινούργια - μετά το διακρατικό δανεισμό μας και το PSI. Επομένως, τυχόν «ατασθαλίες» των προηγουμένων δανειστών μας, καλώς ή κακώς, έχουν «παραγραφεί» - οπότε είναι αδύνατον να μειωθεί το χρέος, de Jura και de Facto.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να πείσουμε ότι μπορούμε και θέλουμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας - χωρίς την παρουσία των μπράβων των τοκογλύφων και των καταστροφικών μνημονίων τους, τα οποία οδηγούν την Ελλάδα, αργά αλλά σταθερά, στην έξοδο από την Ευρωζώνη, στη λεηλασία της ιδιωτικής και της δημόσιας περιουσίας, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στις κοινωνικές αναταραχές (για τις οποίες κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που θα κατέληγαν).

Είναι άλλωστε ανόητο να υπομένουμε αυτήν την καταστροφή (ανεργία, μαζικό κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου, ραγδαία πτώση των τιμών των ακινήτων, εγκληματικότητα, συνεχιζόμενη ύφεση κλπ.), απλά και μόνο για την εξασφάλιση νέων δανείων, τα οποία μας οδηγούν όλο και πιο κοντά στον γκρεμό.

Είναι σαν να αρνούμαστε την πληρωμή χρέους ύψους 50 χιλ. €, για ένα σπίτι αξίας πολλών εκατομμυρίων, με κίνδυνο να το χάσουμε στον πλειστηριασμό (η πατρίδα μας έχει πολλαπλά περιουσιακά στοιχεία, από όσα οφείλει - επίσης οι πολίτες της), ή να ζητάμε δάνειο 50 χιλ. €, βάζοντας υποθήκη ακίνητα αξίας δεκάδων εκατομμυρίων (!).

Τέλος, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η λύση είναι να σταματήσουμε αμέσως να δεχόμαστε την εκταμίευση των δόσεων εκ μέρους της Τρόικας, με τις οποίες ουσιαστικά πληρώνονται μόνο οι δανειστές μας – αφού ο μοναδικός ίσως τρόπος για να αποφύγουμε την υποθήκευση της πατρίδας μας, την οποία αποδέχθηκαν οι (δήθεν) εκπρόσωποι μας στη Βουλή, είναι να μην πάρουμε τα δάνεια που εγκρίθηκαν, με τους γνωστούς «εγκληματικούς» όρους.

Όπως έχουμε επίσης αναφέρει, αυτό θα σήμαινε την αναβολή των πληρωμών προς τους πιστωτές μας – έτσι ώστε να αναγκασθούν να διαπραγματευθούν μαζί μας, προτείνοντας μία λογική αποπληρωμή του χρέους μας (καμία διαγραφή, επιμήκυνση του χρόνου εξόφλησης, χαμηλά επιτόκια κλπ.), καθώς επίσης βιώσιμες συνθήκες για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Φυσικά απαραίτητη προϋπόθεση ήταν και είναι η ύπαρξη μιας εκλεγμένης κυβέρνησης συνεργασίας, έτσι όπως το απαίτησαν οι Έλληνες Πολίτες στις πρόσφατες εκλογές - γεγονός όμως που δυστυχώς δεν έλαβαν σοβαρά υπ' όψιν τα πολιτικά κόμματα τα οποία, ακόμη μία φορά, δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν και στάθηκαν πολύ κατώτερα των περιστάσεων.

Στα ίχνη της Αργεντινής

Πολύ φοβόμαστε ότι, η Ελλάδα οδηγείται δυστυχώς στα ίχνη της Αργεντινής – αφού οι ομοιότητες με εκείνη την εποχή είναι κάτι παραπάνω από μεγάλες.

Ειδικότερα, τον Αύγουστο του 2001 η Αργεντινή απευθύνθηκε για μία ακόμη φορά στο ΔΝΤ, ζητώντας ένα καινούργιο δάνειο – με στόχο να αποφύγει τη χρεοκοπία. Η κυβέρνηση της ήταν πρόθυμη να αποδεχθεί ακόμη πιο πολλές παραχωρήσεις, αναλαμβάνοντας νέες υποχρεώσεις - παρά το ότι γνώριζε ότι, υποσχόταν συνεχώς πολύ περισσότερα, από όσα μπορούσε να επιτύχει. Η χώρα δεν είχε καταφέρει να ξεφύγει από την έντονη ύφεση, ούτε να ανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητα της, με αποτέλεσμα να αυξάνεται διαρκώς η σχέση του δημοσίου χρέους προς το ΑΕΠ της.

Οι πιστωτές της Αργεντινής, υπό την «αιγίδα» του ΔΝΤ, κατηγορούσαν την κυβέρνηση της για επαναλαμβανόμενες πολιτικές καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μέτρων που είχαν συμφωνηθεί. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία της χώρας ισχυριζόταν ότι η λιτότητα, την οποία είχαν επιβάλλει οι δανειστές, οδηγούσε στην καταστροφή - αντί να της εξασφαλίσει εκείνη τη χρηματοδότηση, η οποία θα ήταν απαραίτητη για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην οικονομία της, έτσι ώστε να ενισχυθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις και να επανέλθει η ανάπτυξη.

Δυστυχώς, κανένα από τα δύο μέτωπα δεν κατανοούσε το αυτονόητο: το ότι δηλαδή τα μέσα που είχε η χώρα στη διάθεση της ήταν ελάχιστα, για να μπορέσει να καταπολεμήσει με επιτυχία τη διπλή κρίση δημοσίου χρέους και ύφεσης της οικονομίας της.

Με την πάροδο του χρόνου και κάτω από το βάρος των συνεχών περικοπών στα εισοδήματα τους, οι Πολίτες της Αργεντινής αντιμετώπιζαν πλέον τόσο την κυβέρνηση τους, όσο και τους δανειστές, με τον ίδιο τρόπο. Έχασαν πλέον την εμπιστοσύνη τους και στους δύο αφού έβλεπαν ότι, παρά τις συνεχείς παραχωρήσεις εκ μέρους τους, οι οποίες είχαν οδηγήσει σε ραγδαία πτώση τα εισοδήματα τους, τόσο οι οικονομικοί δείκτες, όσο και οι μελλοντικές προοπτικές συνέχιζαν να επιδεινώνονται.

Παράλληλα οι γειτονικές χώρες, ιδίως αυτές που συμμετείχαν στην οικονομική και πολιτική ζώνη Mercosur μαζί με την Αργεντινή, άρχισαν να φοβούνται τη «μετάσταση» της κρίσης στα δικά τους κράτη. Με στόχο λοιπόν να αποφύγουν τη δική τους στοχοποίηση εκ μέρους των αγορών, πίεζαν την Αργεντινή να τα καταφέρει – λαμβάνοντας ταυτόχρονα τα μέτρα τους και απομονώνοντας την, για την περίπτωση που θα αποτύγχανε. Φυσικά η στάση τους αυτή επιδείνωνε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της Αργεντινής.

Αφού λοιπόν το Κοινοβούλιο της χώρας είχε ψηφίσει ένα νέο πακέτο μέτρων λιτότητας, το ΔΝΤ ενέκρινε μία ακόμη δόση.Ήταν όμως πολύ αργά πια για να ανακτηθεί η χαμένη εμπιστοσύνη – με αποτέλεσμα να μειώνονται συνεχώς οι καταθέσεις στις τράπεζες, καθώς επίσης να εντείνεται η φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό. Φυσικά η κυβέρνηση δεν κατάφερε ούτε αυτή τη φορά να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που είχε αναλάβει - ενώ οι πολιτικές (λαϊκές) πιέσεις αυξάνονταν, έως το σημείο χωρίς επιστροφή.

Το Δεκέμβριο του 2001 η Αργεντινή ανακοίνωσε ότι αδυνατούσε να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της, έκλεισε για κάποιο διάστημα τις τράπεζες της και βίωσε την μητέρα όλων των κρίσεων – την ολοκληρωτική κατάρρευση του οικονομικού της συστήματος. Η χώρα υποχρεώθηκε σε μία άτακτη χρεοκοπία, καθώς επίσης σε μία χαοτική, απρογραμμάτιστη μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα – με διασυνοριακούς ελέγχους κεφαλαίων, με καταστροφικές υποτιμήσεις κλπ. (άρθρο μας).

Ολοκληρώνοντας, εάν συγκρίνει κανείς τα παραπάνω με την Ελλάδα στη θέση της Αργεντινής και την Ευρωζώνη στη θέση της Mercosur, θα οδηγηθεί σε δυσοίωνα συμπεράσματα. Παρά το ότι η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, ενώ η Ευρωζώνη μία πολύ ισχυρότερη ένωση, οι ομοιότητες παραμένουν αρκετά μεγάλες – πόσο μάλλον όταν πολλές χώρες μαζί της Ευρωζώνης φαίνεται να αντιμετωπίζουν αντίστοιχα μεγάλα προβλήματα, ενώ το ευρώ είναι στο στόχο τόσο των αγορών, όσο και των Η.Π.Α.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........