Η ΑΡΕΤΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΩΝ

ΑΡΕΤΗ ΕΣΤΙ ΜΕΣΟΤΗΣ ΔΥΟ ΚΑΚΙΩΝ

Με την παραπάνω φράση ορίζει ο αεί Παμμέγιστος Πανεπιστήμων Αριστοτέλης την ΑΡΕΤΗ. Η ηθική του φιλοσοφία καθίσταται κατανοητή μόνον εάν κατανοηθούν πρώτα οι ηθικές αρετές, οι οποίες συνιστούν την ανθρώπινη ηθική ουσία.

Πιο συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης γράφει: Έστιν άρα η αρετή έξις προαιρετική εν μεσότητι ούσα τη προς ημάς, ωρισμένη λόγω και ω αν φρόνιμος ορίσειεν. Εδώ προσδιορίζει ξεκάθαρα την αρετή ως μία έξη που βασίζεται στην επιλογή. Συνεχίζει όμως, τοποθετώντας την στο μέσον και προσδιορίζοντας τον λόγο αλλά και τον τρόπο που ο συνετός άνθρωπος διαλέγει να ορίσει. Ο Σταγειρίτης φιλόσοφος με τη χρησιμοποίηση της λέξεως έξις δηλεί με αυτόν τον τρόπο την συνήθεια της ψυχικής ασκήσεως να ρέπει προς.....
το καλό, το οποίο προσδιορίζεται από τον ίδιο, όπως είπαμε, από την μεσότητα. Ο καθένας θα μπορεί να θεωρηθεί ως ενάρετος μέσα από τις πράξεις του, οι οποίες μαρτυρούν την ηθική του. Καθείς δύναται να δεχτεί την αρετή, αλλά τελειοποιήται με τον εθισμό. Η συμπεριφορά του εναρέτου ανθρώπου προσαρμόζεται με βάση τις ηθικές αρχές. Ο χαρακτήρας του βελτιώνεται με τη συνήθεια, με συνέπεια την ολοκλήρωση της προσωπικότητός του. Η ηθική συμπεριφορά αποτελεί τη μόνιμη διάθεση του ανθρώπου βασισμένη στην έξη, τη σταθερή δηλαδή στάση της ψυχής απένανι στα πάθη και στους οποιουσδήποτε εξωγενείς παράγοντες. Η ηθική αρετή κατέχει τη σπουδαιότερη θέση στην αριστοτελική θεωρία, στην οποία όμως τονίζεται και η σημασία της διανοητικής αρετής φρόνησης στη διαμόρφωση του ανθρωπίνου ήθους.

Η αρετή είναι το μέσον ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη. Ως τέτοιο μέσον, δεν αφορά τα καθεαυτά πράγματα, αλλά τα σχετικά με εμάς τους ίδιους. Η ηθική αρετή έχει από τη φύση της τη μεσότητα και αυτό είναι που την κάνει να τείνει προς τη τελειότητα και να αποτελεί κάτι το εξαιρετικό, το αξιοπρόσεκτο που ξεχωρίζει από όλες τις άλλες αρετές. Δεν λειτουργεί ως συμβιβαστική λύση ανάμεσα σε δύο αντίθετες έννοιες. Με αυτή την έννοια προσδιορίζεται ως άκρο. Η μεσότητα χαρακτηρίζει μόνο την ηθική αρετή και όχι τη διανοητική, καθότι η μεσότητα αφορά πράξεις και πάθη.

Η Αριστοτελική ηθική φιλοσοφία, η οποία στηρίζεται στην έννοια της αρετής ως έξης, συνδέεται άμεσα με την πολιτική φιλοσοφία. Ο άνθρωπος δεν επιλέγει να είναι ενάρετος για χάρη τους εαυτού του μόνο, αλλά και για το κοινωνικό σύνολο, μέσα στο οποίο είναι και ο ίδιος υποχρεωμένος να ζει. Με την απόκτηση της αρετής διαμορφούται ο ηθικός χαρακτήρας του πολίτη που ενεργώντας με ένα συγκεκριμένο τρόπο δραστηριοποιείται στο περιβάλλον της πολιτείας. Μέσω της αρετής η ηθική συνδέεται με την πολιτική. Η αρετή είναι το μέσον για την ευδαιμονία του ανθρώπου, η οποία αποτελεί το σκοπό κάθε ορθής πολιτείας και πολιτικής. Η ηθική τελείωση του ανθρώπου, το αριστοτελικό ευ ζην, είναι δυνατόν να επιτευχθεί στο εσωτερικό της πολιτικής κοινότητας.

Για να μπορέσει να συγκροτηθεί πολιτικά μια κοινωνία, θα πρέπει να στηρίζει τις βάσεις της στον ενάρετο βίο τόσο των πολιτών όσο και των ηγετών. Η ηθική αρετή πρέπει να είναι απαραίτητο γνώρισμα ενός άρχοντα. Θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά του με τον καλλίτερο δυνατό τρόπο, αν είναι ενάρετος και ενεργεί ακολουθώντας κάποιους ηθικούς κανόνες. Αλλά και πολίτες θα πρέπει να είναι ενάρετοι. Για αυτόν τον λόγο η πολιτεία θα πρέπει να φροντίζει για την αρετή όλων των πολιτών και να θέτει ηθικούς στόχους, γιατί μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν να οδηγηθούν στην ευδαιμονία. Για να λειτουργεί ένα πολίτευμα με ορθό τρόπο, θα πρέπει οι πολίτες να είναι ενάρετοι, κάτι που θα επιτευχθεί με την ηθική διαπαιδαγώγηση. Οι νομοθέτες οφείλουν να κάνουν τους πολίτες καλούς με τον εθισμό. Η πραγματοποίηση αυτού του στόχου θα οδηγήσει στην επιτυχία του πολιτεύματος.

Ο μεγάλος Σταγειρίτης φιλόσοφος έγραψε ύμνο για την Αρετή. Αφορμή στάθηκε η διάθεσή του να τιμήσει έναν παλαιό μαθητή του και φίλο, τον Ερμεία. Τον παραθέτω όπως αναφέρεται από την Άννα Τζιροπούλου στο βιβλίο των Αρχαίων της Ελληνικής Αγωγής:

ΑΡΕΤΗΣ ΥΜΝΟΣ

ΑΡΕΤΑ ΠΟΛΥΜΟΧΘΕ ΓΕΝΕΙ ΒΡΟΤΕΙΩΙ
ΘΗΡΑΜΑ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ ΒΙΩΙ
ΣΑΣ ΠΕΡΙ, ΠΑΡΘΕΝΕ, ΜΟΣΡΦΑΣ
ΚΑΙ ΘΑΝΕΙΝ ΖΗΛΩΤΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΠΟΤΜΟΣ
ΚΑΙ ΠΟΝΟΥΣ ΤΛΗΝΑΙ ΜΑΛΕΡΟΥΣ ΑΚΑΜΑΝΤΑΣ.
ΤΟΙΟΝ ΕΠΙ ΦΡΕΝΑ ΒΑΛΛΕΙΣ
ΚΑΡΠΟΝ, ΙΣΑΘΑΝΑΤΟΝ, ΧΡΥΣΟΥ ΤΕ ΚΡΕΙΣΣΩ
ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ, ΜΑΛΑΚΑΥΓΗΤΟΟΙΟ Θ' ΥΠΝΟΥ.
ΣΕΥ Δ'ΕΝΕΧ' ΟΥΚ ΔΙΟΣ ΗΡΑΚΛΕΗΣ, ΛΗΔΑΣ ΤΕ ΚΟΥΡΟΙ
ΠΟΛΛ' ΑΝΕΤΛΑΣΑΝ ΕΡΓΟΙΣ
ΣΑΝ ΑΓΕΥΟΝΤΕΣ ΔΥΝΑΜΙΝ.
ΣΟΙΣ ΔΕ ΠΟΘΟΙΣ ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΑΙΑΣ Τ' ΑΪΔΑΟ ΔΟΜΟΥΣ ΗΛΘΟΝ
ΣΑΣ Δ'ΕΝΕΚΕΝ ΦΙΛΙΟΥ ΜΟΡΦΑΣ ΚΑΙ ΑΤΑΡΝΕΟΣ ΕΝΤΡΟΦΟΣ
ΑΕΛΙΟΥ ΧΗΡΩΣΕΝ ΑΥΓΑΣ.
ΤΟΙΓΑΡ ΑΟΙΔΙΜΟΙΣ ΕΡΓΟΙΣ, ΑΘΑΝΑΤΟΝ ΤΕ ΜΙΝ ΑΥΞΗΣΟΥΣΙ ΜΟΥΣΑΙ,
ΜΝΗΜΟΣΥΝΑΣ, ΘΥΓΑΤΡΕΣ, ΔΙΟΣ ΞΕΝΙΟΥ ΣΕΒΑΣ ΑΣΚΟΥΣΑΙ
ΦΙΛΙΑΣ ΤΕ ΓΕΡΑΣ ΒΕΒΑΙΟΥ.

Σε ελεύθερη απόδοση του Σίμου Μενάρδου:

ΑΡΕΤΗ, ΠΟΛΥΒΑΣΑΝΗ ΑΓΑΠΗ Τ'ΑΝΘΡΩΠΟΥ,
ΣΥ ΚΑΜΑΡΙ ΑΚΡΙΒΟ ΤΗΑ ΖΩΗΣ,
ΚΑΙ ΝΑ ΣΒΗΣΗ ΓΙΑ ΧΑΡΙ ΣΟΥ, ΚΟΡΗ ΚΑΝΕΙΣ,
ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑ ΓΛΥΚΕΙΑ ΖΗΛΕΥΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.
ΠΟΙΟΣ ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ ΨΗΦΑ ΤΟΥΣ ΙΔΡΩΤΕΣ ΤΟΥ ΚΟΠΟΥ,
ΤΟΣΟΝ ΕΡΩΤΑ ΧΥΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΝΟΥΝ,
ΓΕΝΝΑΣ ΤΟΣΗ ΛΑΧΤΑΡΑ, ΠΟΥ ΠΙΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ
ΓΟΝΙΟΥΣ, ΠΛΟΥΤΗ, ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ ΞΕΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΓΛΥΚΑΔΑ.
ΓΙΑ ΣΕ, ΚΟΡΗ, ΜΕΓΑΛΑ ΕΙΔΕ Κ'ΕΠΑΘΕ ΠΑΘΗ
Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΗΔΑΣ ΟΙ ΓΥΙΟΙ.
ΣΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΠΕΤΟΥΣΑΝ ΠΑΝΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΓΗ.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΘΟ ΣΟΥ Ο ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΗΡΘΕ ΚΑΤΩ.
ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΛΗ ΣΟΥ ΤΩΡ' ΑΛΛΟΣ ΝΙΟΣ ΠΑΛΙ ΕΧΑΘΗ.
ΜΕΝ Η ΑΙΓΛΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΟΡΦΑΝΗ,
ΜΟΝ' ΑΘΑΝΑΤΗ ΤΟΥΤΗ ΘΑ ΜΕΙΝ' Η ΘΑΝΗ
ΚΑΙ ΘΑ ΨΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΕΣ ΤΟΝ ΝΙΟ ΤΟΝ ΦΕΥΓΑΤΟ.

Να σημειώσουμε ότι ο Αριστοτέλης ταξινομεί τα είδη της Αρετής ως εξής:

Της τελείας αρετής είδη εστί τέτταρα. Εν μεν φρόνησις, εν δε δικαιοσύνη, άλλο δ' ανδρεία, τέταρτον σωφροσύνη. Τούτων η μεν φρόνησις αιτία του πράττειν ορθώς τα πράγματα. Η δε δικαιοσύνη του εν κοινωνίαις και τοις συναλλάγμασι δικαιοπραγείν. Η δε ανδρεία του εν τοις κινδύνοις και φοβεροίς μη εξίστασθαι τρειν (δειλιάσει και φύγει), αλλά μένειν. Η δε σωφροσύνη του κραττείν των επιθυμιών και υπό μηδεμιάς ηδονής δουλούσθαι, αλλά κοσμίως ζην. Της αρετής άρα το μεν εστι φρόνησις, άλλο δικαιοσύνη, τρίτον ανδρεία, τέταρτον σωφροσύνη.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Επείγει να υπάρξει μια αντίδραση στο σοκ

Le Monde Diplomatique

Tου Frederic Lordon
Οικονομολόγου, συγγραφέα του «La Crise de trop. Reconstruction d’un monde failli», Fayard, Παρίσι, 2009.

Από την κρίση των subprimes έως τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στην Ευρώπη και από τον τραπεζικό πανικό ως την ύφεση, οι απότομες εξελίξεις της παγκόσμιας οικονομίας σηματοδοτούν ιστορίες που είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Την ιστορία ενός αμερικανικού νοικοκυριού που έχει οδηγηθεί στην εκπτώχευση εξαιτίας των χαμηλών μισθών, καθώς και του χρηματομεσίτη που του προτείνει να χρεωθεί για να αγοράσει ένα σπίτι. Την ιστορία ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος που καταρρέει κάτω από το βάρος των επισφαλών δανείων που έχει χορηγήσει, αλλά και του κράτους που αναλαμβάνει τη διάσωσή του δαπανώντας χρήματα των.....
φορολογούμενων. Τέλος, την ιστορία ενός ριψοκίνδυνου επενδυτή που ποντάρει στην χρεοκοπία μιας χώρας κι εκείνη της φοβισμένης κυβέρνησής της που παρουσιάζει στον πληθυσμό το λογαριασμό των σχεδίων λιτότητας. Όλες αυτές οι ιστορίες συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Από τη μια πλευρά υπάρχουν οι ντεσπεράντος του χρηματοοικονομικού τομέα που φορτώνουν τα χρέη τους στα κράτη και ξαναπαίρνουν το δρόμο που θα τους επιτρέψει να γεμίσουν και πάλι τα θησαυροφυλάκιά τους. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το Ντουμπάι που διώχνει τους μετανάστες εργαζόμενους πίσω στην πατρίδα τους• η Ελλάδα που επιβάλλει λιτότητα στους δημόσιους υπαλλήλους της• οι τεράστιες περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες.


Κι όπως εξήγησε ένας οικονομολόγος της Deutsche Bank στους «Financial Times» της 10ης Φεβρουαρίου 2010, «εάν οι “περιφερειακές” ευρωπαϊκές χώρες επέλεγαν μια κεϊνσιανή προσέγγιση, οι αγορές θα τις κατακρεουργούσαν». Σπάνια η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία έχει πάρει μια τόσο ξεκάθαρη μορφή.
Υπήρχαν ορισμένοι λόγοι για να μην πείθεται κανείς εντελώς από την θεωρία της Ναόμι Κλάιν περί «στρατηγικής του σοκ» (1). Βέβαια, χωρίς αμφιβολία, η θεωρία ισχύει απόλυτα σε πλήθος περιπτώσεων, κυρίως όσον αφορά τις χώρες του Νότου και τις οικονομίες που βρίσκονται σε μεταβατικό στάδιο. Ωστόσο, δεν διαθέτει τον χαρακτήρα γενικότητας τον οποίο υποστηρίζει με έμμεσο τρόπο πως έχει, ενώ είναι αρκετά προφανές πως η εγκατάσταση του νεοφιλελευθερισμού στις λεγόμενες «ανεπτυγμένες» οικονομίες δεν ανταποκρίνεται στο περιγραφόμενο μοντέλο του «σοκ». Αντίθετα, πρόκειται μάλλον για τη σταδιακή και «εν ψυχρώ» εφαρμογή ενός προγράμματος που συστηματοποιήθηκε και απέκτησε βάθος στον βαθμό ακριβώς που προχωρούσε η υλοποίησή του. Θα πρέπει ωστόσο να αναγνωρίσουμε ότι, για πρώτη φορά, η ανάλυσή της θα μπορούσε να επαληθευτεί με θεαματικό τρόπο ακόμα και στην καρδιά του «ανεπτυγμένου» καπιταλισμού.

Αναπόφευκτη εξέλιξη
Με τον αδυσώπητο ντετερμινισμό των κινήσεων του μηχανισμού ενός ρολογιού, η ιδιωτική χρηματοοικονομική κρίση εξελίχθηκε σε κρίση των δημόσιων οικονομικών. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναπόφευκτη για δύο τουλάχιστον λόγους. Καταρχάς, ήταν εντελώς αδύνατον να αδιαφορήσουν οι δημόσιες αρχές για τον επικείμενο κίνδυνο της ολοκληρωτικής κατάρρευσης του τραπεζικού τομέα. Το θεμιτό ξεχείλισμα της οργής που προκαλεί η εικόνα του χρηματοοικονομικού τομέα που έχει ξαναβρεί τη χαμένη του λαμπρότητα και πλούτο χάρη στις δαπάνες που επωμίστηκε ο φορολογούμενος δεν αναιρεί το γεγονός ότι η διάσωση του κλάδου αποτελούσε μονόδρομο. Αναμφισβήτητα η σωτηρία των τραπεζών αποτέλεσε ένα συνδυασμό ταξικής αλληλεγγύης, «ξελασπώματος των κολλητών (2)» και ζωτικής σημασίας ενεργειών με εξαιρετικά επείγοντα χαρακτήρα, και είναι εντελώς ανώφελο να αρνούμαστε τα επιμέρους χαρακτηριστικά του παραπάνω μείγματος και κυρίως το τελευταίο.

Οι κυβερνήσεις, αν και δεν θα πρέπει να είναι να είναι και τόσο ικανοποιημένες με το έργο τους –όχι τόσο επειδή αναγκάστηκαν να σώσουν τον χρηματοοικονομικό τομέα, αλλά επειδή αποδείχθηκαν ανίκανες να του επιβάλλουν το παραμικρό σοβαρό αντάλλαγμα σε αντιστάθμισμα της σωτηρίας του, κι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα που θα πρέπει να συζητηθεί- θριαμβολογούν και προσπαθούν να εξηγήσουν στην κοινή γνώμη τους ότι, σε τελική ανάλυση, όταν ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα έχει ανακάμψει και θα έχει εξοφλήσει τα χρέη του, θα αποδειχθεί ότι, όχι μόνο τα σχέδια διάσωσης δεν είχαν κανένα κόστος, αλλά και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις «έφεραν χρήματα στους φορολογούμενους».

Αντικειμενικά, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι δεν πρόκειται εντελώς για καυχησιολογία ή για τη συνηθισμένη πλαστογράφηση της πραγματικότητας. Τα ποσά με τα οποία πραγματικά επιβαρύνθηκε η γαλλική κυβέρνηση, για παράδειγμα, αποδείχθηκαν τελικά πολύ μικρά, δεδομένου ότι η γενικευμένη ανάκαμψη του χρηματοοικονομικού τομέα απέτρεψε το ενδεχόμενο να καταπέσουν οι κρατικές εγγυήσεις, ενώ η επείγουσα αναχρηματοδότηση των υποχρεώσεών τους που χορηγήθηκε στις τράπεζες αποπληρώθηκε κανονικά, με αποτέλεσμα να υπάρξει κέρδος για τον κρατικό προϋπολογισμό (3). Φαινομενικά, η εντυπωσιακή αυτή μείωση του κόστους που απαιτήθηκε για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα είναι ακόμα πιο θεαματική στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για παρόμοιους λόγους, το κόστος του Trouble Asset Relief Program (TARP : πρόγραμμα βοήθειας στο προβληματικό ενεργητικό, τι εκπληκτικός ευφημισμός…), το οποίο ξεκίνησε με ένα προϋπολογισμό 700 δισ. δολαρίων, θα περιοριστεί σε λιγότερο από 100 δισ. δολάρια, τα οποία εξάλλου η κυβέρνηση Ομπάμα σκοπεύει να εξασφαλίσει επιβάλλοντας έναν ειδικό φόρο στις τράπεζες επί μια δεκαετία.

Παρακυβερνητικές οργανώσεων
Ωστόσο, η κολακευτική παρουσίαση της αίσιας έκβασης που είχε όλη αυτή η ιστορία αποφεύγει να συμπεριλάβει και ορισμένες άχαρες λεπτομέρειες, κυρίως τον αποφασιστικό ρόλο που έπαιξαν παρακυβερνητικές οντότητες όπως η Fannie Mae, η Freddie Mac και η Federal Housing Agency (FHA), από τις οποίες ζητήθηκε να καταβάλλουν σημαντικές προσπάθειες για να αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση της κτηματαγοράς και του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας. Απέφυγαν, όμως, να εντάξουν το ιδιαίτερο κόστος της επιχείρησης διάσωσης στον απολογισμό στον οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως, για δύο λόγους. Αφενός, το κόστος ανέρχεται στα 400 δισ. δολάρια και, αφετέρου, είναι ελάχιστα βέβαιο ότι το ποσό αυτό θα ανακτηθεί. Ο χρηματοπιστωτικός τομέας διασώθηκε και η ύφεση της οικονομίας περιορίστηκε• ωστόσο, το μέσο που χρησιμοποιήθηκε ήταν η συγκέντρωση του μεγαλύτερου μέρους των εντάσεων σε έναν περιορισμένο χώρο, χωρίς όμως και να υπάρχει καμία εγγύηση ότι από αυτόν ακριβώς τον χώρο δεν θα πυροδοτηθεί σύντομα μια νέα ισχυρή έκρηξη (4).

Επιπλέον, παραγνωρίζεται και το εξής στοιχείο: περιορίζοντας το κόστος που επωμίστηκαν οι κρατικές αρχές μονάχα στην παρέμβασή τους για τη διάσωση των χρηματοοικονομικών θεσμών, οι κολακευτικοί απολογισμοί ξεχνούν το βασικότερο, δηλαδή το τι κοστίζει στους δημόσιους προϋπολογισμούς το γεγονός ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά απότομη επιβράδυνση της οικονομικής δραστηριότητας και με τις αβυσσαλέες απώλειες φορολογικών εσόδων που αυτή συνεπάγεται. Συνεπώς, η εκτίναξη των ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους οφείλεται λιγότερο στα ίδια τα «σχέδια διάσωσης» και περισσότερο στις ευρύτερες επιπτώσεις της μακροοικονομίας. Και, σε αυτήν την περίπτωση, δεν υπάρχουν υπεκφυγές, ούτε και θαυματουργή ανάκαμψη.

Δεδομένου ότι η επιμήκυνση της αλυσίδας που οδηγεί από τα αίτια ως το τελικό αποτέλεσμα αποτελεί το πλέον σίγουρο μέσο για να χάνουμε από τα μάτια μας την συνολική εικόνα και τις επιμέρους αιτιώδεις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στους διάφορους παράγοντες, ο χρηματοοικονομικός τομέας έχει την εντύπωση ότι μπορεί να φέρεται σαν να έχει ξεπληρώσει τη ζημιά που προκάλεσαν οι μικροπαρεκτροπές του και θεωρεί ότι μπορεί να αποδώσει όλα τα υπόλοιπα (ανεργία, ύφεση, ελλείμματα) στα μακρινά και πολύπλοκα φαινόμενα της μακροοικονομίας: πρόκειται για εξαιρετικά λυπηρά φαινόμενα, για τα οποία όμως –υποτίθεται ότι- αυτός δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη. Κι όπως η ντροπή είναι μια λέξη που δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό του, να τον που παίρνει και πάλι επάνω του και δεν διστάζει πλέον –όπως και στο παρελθόν- να παριστάνει τον αυστηρό δάσκαλο στα κράτη, κατηγορώντας τα ως εντελώς ανεύθυνα και υπεύθυνα για την έλλειψη χρημάτων που αντιμετωπίζουν. Κι οι διαχειριστές των τμημάτων «fixed income» (5) οι οποίοι σώθηκαν την τελευταία στιγμή χάρη στα χρήματα των φορολογούμενων, επαναλαμβάνουν στραβομουτσουνιάζοντας ότι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους αποτελεί πρόβλημα…


Κερδισμένες οι τράπεζες
Είναι προφανές ότι οι τράπεζες –οι οποίες βρίσκονται και πάλι σε ανθηρή κατάσταση λόγω του γεγονότος ότι, χάρη στη μαζική κρατική στήριξη των δημόσιων αρχών στην πραγματική οικονομία, γλυτώνουν για δεύτερη φορά την κατάρρευση, αυτή τη φορά εξαιτίας της έκρηξης των «κακών» χρεών τα οποία κάτω από άλλες περιστάσεις θα τις είχαν οδηγήσει στον αφανισμό- δεν έχουν πλέον τον παραμικρό ενδοιασμό να κερδοσκοπούν εναντίον των κρατών που τις έσωσαν τη στιγμή που βρίσκονταν στο χείλος του γκρεμού. Ανεβάζουν το κόστος του δημόσιου δανεισμού και, συνεπώς, επιδεινώνουν τα ελλείμματα… για τα οποία οι ίδιες είναι οι υπεύθυνοι.

Και τώρα φτάνουμε στο σημείο όπου αρχίζει να δημιουργείται το «σοκ». Οι μισθωτοί υποφέρουν από την ύφεση; Ε, λοιπόν, ως φορολογούμενοι θα πληρώσουν επιπλέον και την αποκατάσταση των δημοσιονομικών ισορροπιών! Θα πρόκειται για μια πραγματική διπλή ποινή. Με αξιοθαύμαστη επιδεξιότητα – κι αυτό θα πρέπει να της το αναγνωρίσουμε- η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή προς όφελός της την ριζική αναστροφή ενός γεγονότος το οποίο κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί την ληξιαρχική πράξη του θανάτου της. Αντί να αρκεστεί στις μόνιμες επωδούς της για «λιτότητα», εξαγγέλλει ένα πρόγραμμα που ζητάει μια πρωτοφανή διάλυση του κράτους. Ουσιαστικά, η διάλυση θα πρέπει να είναι ανάλογη της εκρηκτικής αύξησης των ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους που οφείλονται στα «επιτεύγματα» αυτής ακριβώς της ιδεολογίας. Καλύτερα χτυπήματα δεν θα είχε καταφέρει ούτε ένας αθλητής του τζούντο.

Ενώ τα «συνήθη» σοκ στα οποία αναφέρεται η Ναόμι Κλάιν έρχονταν συνήθως «απ’ έξω» (πραξικοπήματα, αντεπαναστάσεις, φυσικές καταστροφές), δημιουργώντας μια κατάσταση αταξίας εξ αιτίας της οποίας –και μόνο τότε- άρχιζε να εφαρμόζεται η νεοφιλελεύθερη ατζέντα, το σοκ με το οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι δημιουργήθηκε εξολοκλήρου στο «εσωτερικό» και το εκμεταλλεύονται οι δυνάμεις οι οποίες κανονικά θα έπρεπε να είχαν οδηγηθεί στην πλήρη ανυποληψία εξαιτίας του.

Είχαν, ωστόσο, το θράσος να επωφεληθούν και να αποκομίσουν ακόμα περισσότερα πλεονεκτήματα. Βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο: η έκταση της πανωλεθρίας του νεοφιλελευθερισμού δημιουργεί –λόγω των συνεπειών της- την αιτιολογία και το πρόσχημα για να εφαρμοστούν και πάλι τα δόγματά του, και μάλιστα σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα! Γιατί είναι αυτονόητο ότι, για να επιστρέψουμε από τα σχεδόν διψήφια ή και διψήφια ελλείμματα (ως ποσοστό του ΑΕΠ) στο 3% που προβλέπεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας, θα πρέπει να γίνουν αιματηρές περικοπές με μια άνευ προηγουμένου αγριότητα. Συνεπώς, εγκαταλείπουμε το επίπεδο των σταδιακών «μεταρρυθμίσεων» μικρής κλίμακας που εφαρμόζεται κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών, για να περάσουμε σε ένα πρωτοφανές καθεστώς ταχύτατων ανατροπών. Πράγματι εάν, στις «αναδιαρθρώσεις» ξεπεραστούν ορισμένα όρια, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον για αλλαγή του ρυθμού εφαρμογής τους, αλλά για πραγματική αλλαγή της φύσης του υπάρχοντος μοντέλου .



Η επωδός του «δημοσίου χρέους»
Κι ενώ ο χρηματοοικονομικός τομέας αρκείται σε μια τεχνική ορολογία περί αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και περί εντάσεων στα επιτόκια μακροχρόνιου δανεισμού, ένας διευρυμένος ιδεολογικός μηχανισμός έχει ήδη αρχίσει να προσφέρει τις υπηρεσίες του: «ειδικοί» που ξαναστάθηκαν στα πόδια τους μετά το στραπάτσο που υπέστησαν, μέσα ενημέρωσης αφοσιωμένα στο σύστημα εδώ και πολύ καιρό … Είναι αδύνατον να περάσει έστω και μια ημέρα χωρίς να ακουστεί μια προφητική φωνή η οποία προειδοποιεί για την επερχόμενη καταστροφή και καλεί σε περεταίρω προσπάθειες. Το σφυροκόπημα για το «δημόσιο χρέος» έχει μετατραπεί σε μόνιμη μουσική υπόκρουση• πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε στο πρόσφατο παρελθόν παρόμοια περίπτωση «χειραγώγησης» της κοινής γνώμης με τόσο έντονο και συνεχή τρόπο. Εξάλλου, σε αυτό ακριβώς το γεγονός μπορεί κανείς να διακρίνει και μια ένδειξη για το εύρος των αλλαγών που επιχειρούνται.

Ο «Economist», ο οποίος παρουσιάζει πλέον εξαιρετικό δυναμισμό μετά από μια χρονιά ατονίας και κατάθλιψης, όταν ακόμα κι αυτός είχε πιστέψει ότι ο αγαπημένος του καπιταλισμός είχε φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, δεν εννοεί να αφήσει σε κανέναν την πρωτοκαθεδρία της «reconquista» (6). Νάτος λοιπόν, εδώ κι ένα τρίμηνο, να πολλαπλασιάζει με μεθοδικότητα τα λεπτομερέστατα ειδικά αφιερώματα για τα «δημόσια οικονομικά» : του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών, και φυσικά, των πλέον γαργαλιστικών περιπτώσεων, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας. Μάλιστα, τις τρεις τελευταίες περιπτώσεις ούτε που θα μπορούσε καν να τις φανταστεί στο παρελθόν, τόσο ιδανικές του φαίνονται για τους σκοπούς που επιδιώκει. Δεν χάνει την παραμικρή ευκαιρία να επαναλάβει την προσταγή που τον ενθουσιάζει: «μείωση». Για να πειστεί κανείς ότι οι σημαντικότερες μορφές του νεοφιλελευθερισμού έχουν ξεπεράσει πλέον την περίοδο όπου κρύβονταν από την ντροπή τους και έχουν περάσει ξανά στην επίθεση, αρκεί να προσέξει το επιτακτικό ύφος με το οποίο το έντυπο που «αποτελεί σημείο αναφοράς των αγορών» παρουσιάζει τις συμβουλές του: «Στον κόσμο των επιχειρήσεων, η μείωση του προσωπικού κατά 10% αποτελεί ένα εξαιρετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Δεν υπάρχει κανείς λόγος να μην υιοθετήσουν αυτό το μέτρο και οι κυβερνήσεις. […] Οι μισθοί του δημόσιου τομέα μπορούν να μειωθούν δεδομένης της εργασιακής ασφάλειας που αυτός εξασφαλίζει. […] Οι συντάξεις του δημόσιου τομέα είναι υπερβολικά γενναιόδωρες […] (7)». Κι όλα αυτά, σε ένα κεντρικό άρθρο της εφημερίδας με τίτλο «Στοπ», το οποίο καταλήγει σε μια προειδοποίηση που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας: «Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, ο Economist θα επανέλθει σε όλα αυτά τα ζητήματα». Όσο γι’ αυτό, μπορούμε να είμαστε σίγουροι.



Αντίσταση στις συνέπειες του «σοκ»
Βέβαια, μπορούμε να αρνηθούμε να υποκύψουμε μοιρολατρικά στην πορεία που μας προδιαγράφουν και να μην αφεθούμε να κατακρεουργηθούμε από τα μαζικά ιδεολογικά πυρά και, πόσω μάλλον, από τις υλικές συνέπειες του «σοκ». Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι χρήσιμο να συγκεντρώσουμε σε έναν πίνακα που θα διαθέτει συνοχή όλα τα –σκόρπια για την ώρα- προειδοποιητικά σημάδια, έτσι ώστε να έχουμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα του προγράμματος που καταστρώνεται σήμερα. Οι μισθωτοί του ιρλανδικού δημόσιου τομέα στους οποίους «προτάθηκαν» μειώσεις του μισθού τους της τάξης του 10% γνωρίζουν καλά περί τίνος πρόκειται. Για τους ίδιους λόγους έχουν τάξει στους Έλληνες ομόλογούς τους την ίδια ακριβώς τιμωρία (και μάλιστα με την ένθερμη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής). Όσο για τους Γάλλους, θα αποκτήσουν μια καλύτερη εικόνα της καταστροφής του κοινωνικού κράτους που τους περιμένει όταν πολύ σύντομα θα βρεθούν ταυτόχρονα αντιμέτωποι με τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, με το πρόγραμμα απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων και με την (παράλογη) ιδέα της αναγωγής της δημοσιονομικής ισορροπίας σε συνταγματικό κανόνα. Ενδεχομένως, αυτή τη φορά, η συμπυκνωμένη βιαιότητα που είναι συνυφασμένη με το «σοκ» και η οποία σηματοδοτεί μια ρήξη με τη συνετή σταδιακή εφαρμογή των «μεταρρυθμίσεων», θα πυροδοτήσει την αντίδραση του κοινωνικού σώματος στις παραπάνω χώρες.

Γι’ αυτό το λόγο, απέναντι στο συγκεκριμένο ενδεχόμενο, όσο κι αν είναι δύσκολο να αρνηθούμε την πραγματικότητα του δημοσιονομικού προβλήματος, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να θεωρούμε τις άγριες περικοπές ως μόνη λύση, τη στιγμή που θα άξιζε να υπενθυμιστούν ορισμένες ενδιαφέρουσες δυνατότητες οι οποίες συστηματικά αποσιωπούνται από το δημόσιο διάλογο.

Εάν έπρεπε να αρκεστούμε στην εξέταση μονάχα μιας από αυτές, θα εστιάζαμε φυσικά την προσοχή μας στην αύξηση της φορολογίας, υπό τον όρο βέβαια ότι θα υπάρχει η σωστή στόχευση, έτσι ώστε οι φόροι να μην πνίξουν την ανάπτυξη, αλλά και να μην φορτώσουν το κόστος της κρίσης σε εκείνους που δεν έχουν καμία ευθύνη για το ξέσπασμά της. Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι αυτή η προϋπόθεση περιορίζει δραστικά τον αριθμό των φορολογούμενων στους οποίους θα επιβληθεί η φορολογία. Αυτό είναι αλήθεια όσον αφορά τον αριθμό τους, όμως –ευτυχώς- κάτι τέτοιο δεν ισχύει διόλου όσον αφορά την φορολογητέα ύλη. Στην πραγματικότητα, η φορολόγηση μπορεί να στραφεί σε μια αρκετά μεγάλη ποικιλία κατηγοριών υπόχρεων για καταβολή φόρου, με τους ανάλογους για κάθε μια από αυτές τρόπους φορολόγησης που υπόσχονται σημαντικά φορολογικά έσοδα.


Φορολογική αναδιάρθρωση
Οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και τα «χρηματοοικονομικά νομικά και φυσικά πρόσωπα» θα είναι οι υποψήφιοι φορολογούμενοι που θα κληθούν να επανορθώσουν τις ζημίες που προκάλεσαν, καθώς –όπως εύκολα κατανοεί κανείς- η μοναδική αποδεκτή γενική αρχή της προτεινόμενης φορολογικής αναδιάρθρωσης μπορεί να συνοψιστεί στο ότι ο χρηματοοικονομικός τομέας είναι ο μοναδικός υπεύθυνος ο οποίος και οφείλει να πληρώσει ολόκληρο το κόστος της παρούσας κρίσης.

Όσο κι αν αμφιβάλλουμε για τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει ο φόρος Τόμπιν ως εργαλείο για τη ριζική αλλαγή της κατάστασης που επικρατεί στην διεθνή χρηματοοικονομική κερδοσκοπία δεδομένου ότι δεν μπορεί να επιφέρει θεμελιώδεις αλλαγές στη δομή της, δεν θα πρέπει ωστόσο να ξεχνάμε ότι –ακριβώς επειδή πρόκειται για φόρο- εξακολουθεί να διατηρεί το σημαντικότερο φορολογικό του πλεονέκτημα: αποφέρει έσοδα (8)! Μπορεί μάλιστα να αποφέρει σημαντικά φορολογικά έσοδα δεδομένου ότι –όπως έχει ήδη επισημανθεί πολλές φορές- ο αστρονομικός όγκος των συναλλαγών αποτελεί έναν καταπληκτικό μοχλό που καθιστά εξαιρετικά προσοδοφόρα ακόμα και την πλέον χαμηλή, σχεδόν ασήμαντη, κλίμακα φόρου.

Όσο κι αν ο φόρος επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών θα καταβληθεί κατά κύριο λόγο από τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, τα οποία καταλαμβάνουν επίσης την αμέσως επόμενη θέση των υποψήφιων φορολογούμενων, αυτή τη φορά με περισσότερο άμεσο τρόπο. Από τη στιγμή που ακόμα και η κυβέρνηση του προέδρου Ομπάμα στρέφεται προς αυτήν την κατεύθυνση, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι ένας φόρος στις τράπεζες (και στα κερδοσκοπικά κεφάλαια) αποτελεί οικονομικό παραλογισμό στον οποίο θα κατέφευγαν μονάχα οι ανεύθυνοι επαναστάτες. Συνεπώς, ανοίγει ένα ευρύτατο πεδίο για την φορολογική φαντασία, έτσι ώστε να καθοριστούν οι λεπτομέρειες του τρόπου εφαρμογής της φορολογίας: φόρος στα κέρδη, στο σύνολο του ενεργητικού, στα πιο επικίνδυνα στοιχεία του ενεργητικού (έτσι ώστε να αποθαρρύνεται η αύξησή τους), στο σύνολο της μισθοδοσίας του υψηλότερα αμειβόμενου προσωπικού τους… Επίσης, τα έσοδα που θα προκύψουν από την φορολογία μπορούν να διατεθούν, είτε για την κάλυψη της παρούσας «τρύπας» στα δημόσια ταμεία, είτε και για τη δημιουργία ενός μελλοντικού εγγυητικού ταμείου. Κι ύστερα, –δεδομένου ότι οι μέτοχοι είναι ιδιοκτήτες και, συνεπώς, ευθύνονται κι αυτοί- δεν βλέπουμε γιατί θα έπρεπε να απαλλαγούν από την προσπάθεια να συμμαζευτεί η κατάσταση που προκάλεσαν οι τράπεζές τους: συνεπώς, κατά τη διάρκεια όλης αυτής της περιόδου, θα ήταν απόλυτα λογικό να απαγορευτεί στις τράπεζες να τους διανέμουν ακόμα και το παραμικρό μέρισμα.



Εκδικητική φορολογία
Στη συνέχεια, σειρά έχουν τα φυσικά πρόσωπα: διευθυντικά στελέχη των τραπεζών, μέλη των διοικητικών συμβουλίων τους (έχουμε συχνά την τάση να την ξεχνάμε αυτή την κατηγορία) και οι «trader», στους οποίους θα έπρεπε εξάλλου να προσθέσουμε και τους ομόλογούς τους που περιλαμβάνονται στο πρώτο εκατοστημόριο (9). Χωρίς αμφιβολία, θα ακουστούν φωνές διαμαρτυρίας, οι οποίες θα υποστηρίζουν ότι η επιβολή φορολογίας σε ένα τόσο μικρό αριθμό ατόμων είναι καταδικασμένη να αποφέρει ελάχιστα έσοδα και, συνεπώς, θα έχει τελικά καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και θα αποτελεί απλά μια εκδικητική πράξη. Θα ξεχνούν όμως ότι αυτή η –ολιγάριθμη είναι αλήθεια- ομάδα φορολογούμενων συγκέντρωσε στα χέρια της την τελευταία δεκαπενταετία ένα διαρκώς αυξανόμενο μερίδιο του συνολικού μισθολογικού κόστους που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις, καθώς και ότι τα εισοδήματά τους αποτελούν από μόνα τους μια φορολογική ύλη η οποία αντιστοιχεί σε αρκετές ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.

Επίσης, είναι χρήσιμο να επαναλάβουμε ότι –όσο κι αν το ζήτημα των μπόνους και των υπέρογκων αμοιβών στον τραπεζικό τομέα παραμένει δευτερεύον μέσα στην ευρύτερη συγκυρία της οικονομικής κρίσης- δεν παύει να αποτελεί ζήτημα εξαιρετικής σημασίας από την άποψη της κοινωνικής δικαιοσύνης, ενώ επιπλέον αποτελεί πρώτης τάξης πολιτικό ζήτημα και εξελίσσεται τώρα σε μια ευκαιρία για να αποκομίσουμε φορολογικά έσοδα. Δεδομένου δε ότι τα επιχειρήματα του χρηματοοικονομικού τομέα και των συνεργατών του είναι εξαιρετικά προβλέψιμος (θ’ αρχίσουν αναπόφευκτα να μας επισείουν τον κίνδυνο της «φυγής των εγκεφάλων»), καλό θα είναι να προειδοποιήσουμε ευθύς εξαρχής τον κλάδο ότι στο εξής εισέρχεται σε μια περίοδο φθίνουσας απόδοσης, ότι δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να τρομοκρατεί κανέναν, ενώ έχει αρχίσει να προκαλεί εκνευρισμό στην κοινωνία. Επιπλέον, τα επιχειρήματά του αποδεικνύονται σαθρά μόλις βρεθούν αντιμέτωπα με ορισμένες σοβαρές ενστάσεις (10).

Κι ύστερα, μια που αρχίσαμε τις προειδοποιήσεις, ας πούμε τα πράγματα με πιο ευθύ και σκληρό τρόπο. Η διαδικασία που οδήγησε στην μετάλλαξη της κρίσης του ιδιωτικού χρηματοοικονομικού τομέα σε κρίση των δημόσιων οικονομικών δεν θα σταματήσει τόσο εύκολα καταμεσής του δρόμου : το επόμενο στάδιό της θα είναι το πέρασμα από την κρίση των δημόσιων οικονομικών στην πολιτική κρίση. Μέσα στο «σύστημα», ορισμένοι έχουν αρχίσει να καταλαμβάνονται από μεγάλο τρόμο. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι πασίγνωστοι εχθροί του χρηματοοικονομικού τομέα όπως ο Ντομινίκ Στρος-Καν και ο Ζαν Κλοντ Τρισέ εξέφρασαν δημόσια την ανησυχία τους ότι το κοινωνικό σώμα θα αντιδράσει κατά πάσα πιθανότητα πολύ άσχημα εάν του ζητηθεί να πληρώσει και πάλι τα σπασμένα μιας νέας χρηματοοικονομικής κρίσης. Το πιο αστείο –αν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσουμε αυτή την έκφραση- δεν είναι μόνο ότι δεν θα πρέπει να αποκλείεται διόλου το σύντομο ξέσπασμα μιας νέας κρίσης, αλλά και το ότι είναι πολύ πιθανόν ότι θα πυροδοτηθεί στον τομέα των δημόσιων χρεών, ως άμεση συνέπεια του τρόπου με τον οποίο έγινε η διαχείριση της προηγούμενης κρίσης.


Το αντισόκ
Μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι, για να καλμάρουν λιγάκι τον δυσαρεστημένο λαουτζίκο, τα θεσμικά συνδικάτα –τα οποία στο εξής συμμετέχουν στο πλευρό της δεξιάς και της «αριστερής» σοσιαλδημοκρατίας σε ένα ενιαίο μπλοκ εξουσίας, παρά τις επιμέρους διαφορές και διαιρέσεις τους- θα οργανώσουν μερικές αθώες πορείες (κατά προτίμηση μια ημέρα με ωραία λιακάδα), από την πλατεία της Ρεπουμπλίκ προς τη Νατιόν, μαζί ίσως μ’ ένα πικ νικ.(11) Ωστόσο, είναι πιθανόν ότι η επιλογή «βόλτα στους δρόμους της πόλης» δεν θα θεωρείται πλέον αρκετή και ότι ο εν λόγω λαουτζίκος θα καταλήξει να εξαγριωθεί, τόσο επειδή βαρέθηκε αυτές τις άσκοπες βόλτες, όσο κι επειδή βαρέθηκε να τον κοροϊδεύουν.

Χωρίς να προδικάζουμε τι θα μπορούσε να συμβεί σε αυτήν περίπτωση (κι ίσως οι Έλληνες μας δώσουν σύντομα μια πρόγευση αυτών των εξελίξεων), οφείλουμε να θυμόμαστε ότι μια ομάδα η οποία –από τη φύση της- δεν χαρακτηρίζεται από κακία κι επιθετικότητα μπορεί να οδηγηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα εξαγρίωσης όταν υφίσταται διαρκή κακομεταχείριση και κυρίως όταν βρίσκεται σε μια κατάσταση στην οποία της επαναλαμβάνουν διαρκώς ότι δεν υπάρχει καμία άλλη διέξοδος πέρα από την κακομεταχείριση που υφίσταται. Ωστόσο, εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν (12). Κι αν παρουσιαστούν με κάπως δυναμικό τρόπο, θα μπορούσαν ακόμα και να λάβουν την μορφή ενός «αντισόκ».


Υποσημειώσεις

(1) Στο Δόγμα του σοκ, Η ανάδυση του καπιταλισμού της καταστροφής», η Ναόμι Κλάιν υποστηρίζει ότι το σοκ που προκαλείται από τις καταστροφές επιτρέπει την επιβολή άκρατων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Βλ. http://www.naomiklein.org/shock-doctrine.

(2) Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η διάσωση της American International Group (AIG), η οποία ουσιαστικά μετατράπηκε σε διάσωση όλων όσων είχαν συναλλαγές με την AIG (και κυρίως της Goldman Sachs, αλλά όχι μόνο) θα άξιζε να τύχουν μιας λεπτομερέστατης συζήτησης.

(3) Δεδομένου ότι η Εταιρία Χρηματοδότησης της Γαλλικής Οικονομίας (SFEP) δάνεισε στις τράπεζες με επιτόκιο μεγαλύτερο κατά τετρακόσιες μονάδες βάσης από εκείνο με το οποίο εξασφάλισε τη δική της χρηματοδότηση.

(4) Όπως επιβεβαιώνεται και από την κατάργηση του ανώτατου ορίου για την παροχή κρατικών ενισχύσεων (δύο φορές 200 δισ. δολάρια για τις Fannie-Freddie), αλλά και από την παράταση μέχρι το 2012 της κρατικής εγγύησης για τις ζημίες τους.

(5) Τμήματα που δραστηριοποιούνται στα χρηματοοικονομικά προϊόντα που στηρίζονται στα επιτόκια. Μεγάλο μέρος των τελευταίων αποτελείται από συναλλαγές σε τίτλους δημοσίου χρέους.

(6) (ΣτΜ) Μεγάλης εμβέλειας εκστρατεία για την ανακατάληψη πολύτιμου εδάφους. Με αυτόν τον όρο οι ιστορικοί αναφέρονται στην ανακατάληψη της Ιβηρικής χερσονήσου από τους Ισπανούς και στην εκδίωξη των Αράβων από το έδαφος της Ευρώπης που ολοκληρώθηκαν με την κατάληψη της Γρενάδας το 1492.


(7) «The Economist», Λονδίνο, 23 Ιανουαρίου 2010.

(8) André Orléan, «Beaucoup mieux qu’une taxe Tobin», Challenges, Παρίσι, 29 Οκτωβρίου 2009.


(9) Δηλαδή το 1% του πληθυσμού με τα υψηλότερα εισοδήματα.

(10) Βλέπε, για παράδειγμα, «Bonus et primes: le (résistible) chantage des “compétents”» και «Bonus: les faux-semblants de la régulation Potemkine», La pompe à phynances, blog.mondediplo.net, 26 Μαρτίου και 21 Αυγούστου 2009.


(11) (ΣτΕ) Κλασσική διαδρομή μιας πορείας στο Παρίσι. Από την πλας Ρεπουμπλίκ καταλήγει στην πλας Νατιόν, περνώντας από την Βαστίλη.

(12) Βλέπε «Si le G20 voulait…» και «Au-delà de la Grèce: déficit, dettes et monnaie», La pompe à phynances, blog.mondediplo.net, 18 Σεπτεμβρίου 2009 και 17 Φεβρουαρίου 2010.
ΠΗΓΗ Geopolitics-Gr
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Πώς φτάσαμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Tου Σταυρου Λυγερου
Εξίμισι μήνες μετά τις εκλογές, το τέλος του έργου είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού αποδείχθηκαν ρητορική άνευ αντικρίσματος. Το περιβόητο «πιστόλι στο τραπέζι» παρόξυνε παρά απέτρεψε την κερδοσκοπία των αγορών. Η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης, το μόνο σίγουρο σκέλος του οποίου είναι το ΔΝΤ.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου.....
έχασε τον έλεγχο των εξελίξεων και δεν κατάφερε να τον ανακτήσει. Η επικείμενη προσφυγή θα επισφραγίσει το ναυάγιο της πολιτικής της. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει βαρύτατες ευθύνες για τη δημοσιονομική βόμβα που κληροδότησε. Το ΠΑΣΟΚ δεν ευθύνεται για την πολύ δύσκολη κατάσταση που παρέλαβε. Ευθύνεται, όμως, για τον τρόπο που την χειρίστηκε. Ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε τη δημοσιονομική κατάσταση τουλάχιστον από τον Αύγουστο 2009. Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο συνέχισε την προεκλογική ρητορική του, αλλά δεν φρόντισε να εκπονήσει σχέδιο άμεσης εφαρμογής για να αποτρέψει την επερχόμενη έκρηξη. Αλλά και όταν κέρδισε τις εκλογές συμπεριφέρθηκε λες και δεν καθόταν πάνω σε ωρολογιακή βόμβα.

Οι Βρυξέλλες περίμεναν από τη νέα κυβέρνηση ένα άμεσα εφαρμόσιμο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Οταν αντ’ αυτού άκουσαν γενικόλογες προθέσεις, συμπέραναν ότι το «ελληνικό πρόβλημα» δεν εισέρχεται σε τροχιά επίλυσης. Η κίνηση Παπακωνσταντίνου να αποκαλύψει τις δημοσιονομικές ταχυδακτυλουργίες της κυβέρνησης Καραμανλή άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Οταν το 2004 ο Γιώργος Αλογοσκούφης είχε αποκαλύψει τις δημοσιονομικές ταχυδακτυλουργίες της κυβέρνησης Σημίτη, οι Βρυξέλλες είχαν δυσφορήσει, αλλά δεν μπορούσαν να πουν τίποτα για μία κίνηση που προβαλλόταν σαν πράξη εξυγίανσης. Οταν, όμως, η Αθήνα ξανάπαιξε το ίδιο έργο, η Ε. Ε. κατήγγειλε δικαιολογημένα την Ελλάδα για συστηματική παραπλάνηση. Το σήμα στις αγορές είχε δοθεί.

Παρ’ ότι φάνηκε από νωρίς η αρνητική δυναμική, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επέδειξε πολιτικά αντανακλαστικά. Συμπεριφέρθηκε λες και είχε εξασφαλισμένη περίοδο χάριτος όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό. Αντί να κινηθεί όπως επέβαλε η κατάσταση ανάγκης, αναδόμησε τον κυβερνητικό μηχανισμό, προκαλώντας χάος στη λειτουργία του κράτους. Λόγω της μεθόδου των βιογραφικών άφησε για μήνες τα υπουργεία χωρίς τα στελέχη που κινητοποιούν καθημερινά τη διοίκηση, παρατείνοντας το χάος σε μία συγκυρία που απαιτούσε άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις. Ο κατάλογος των λαθών είναι μακρύς.

Για μήνες ο πρωθυπουργός υποκατέστησε την έμπρακτη πολιτική από τη ρητορική. Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να μετατραπεί σε έναν αδύνατο κρίκο, γύρω από τον οποίο παίχτηκαν ευρύτερα κερδοσκοπικά και γεωοικονομικά παιχνίδια. Τελικώς, με καθυστέρηση έλαβε τα μέτρα που του υπέδειξαν. Δεν βγήκε, όμως, από το κάδρο της διεθνούς δημοσιότητας. Δεν επιδόθηκε αφ’ ενός στο δραστικό νοικοκύρεμα των δημοσίων οικονομικών και αφ’ ετέρου στην αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Αντιθέτως, ο Γιώργος Παπανδρέου ανέθεσε στον εαυτό του την αμετροεπή αποστολή να αναμορφώσει την Ευρωζώνη και να πατάξει τη διεθνή κερδοσκοπία. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.
KAΘΗΜΕΡΙΝΗ

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/04/blog-post_5383.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0ld7hkY7M

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ( ΔΝΤ ) - Η Αφαίμαξη των Λαών

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΤΑΛΩΝ/ΤΟΥΡΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΟ ΑΓΩΓΟ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ: ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΓΟ ΙΟΝΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ

Έπεσε στα χέρια στενού φίλου που εργάζεται σε Πρεσβεία ξένης Πρωτεύουσας ένα εμπιστευτικό Μνημόνιο Συνεργασίας Ιταλών –Τούρκων, ημερομηνίας 28/Ιανουαρίου/2010 και μας το έστειλε εξοργισμένος. Διαβάσαμε το Μνημόνιο, συγκεντρώσαμε πληροφορίες για το θέμα και αισθανθήκαμε και εμείς οργή, ειδικά για τους Ιταλούς εταίρους μας στην Ευρώπη.

Καλά διαβάσατε και δείτε παρακάτω το υποτιμητικό για την εθνική μας αξιοπρέπεια ιταλό-τουρκικό σχέδιο!

Α. Το έργο: Στα πλαίσια της μακρόχρονης προσπάθειας ενεργειακής ασφάλειας της χώρας, έχει κυρωθεί ομόφωνα με Νόμο από την Ελληνική Βουλή, ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΔΙΑΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ για την κατασκευή του μεγάλου αγωγού φυσικού αερίου ITGI (Interconnector Turkey-Greece-Italy). (βλέπε συνημμένο το Νόμο). Πρόκειται για τον αγωγό που θα προμηθεύει την Ευρώπη με φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν, διαμέσου Τουρκίας –Ελλάδας –Ιταλίας. Με την Τριμερή Διακρατική Συμφωνία εξουσιοδοτήθηκαν οι Εταιρείες: BOTAS (Τουρκίας) , ΔΕΠΑ (Ελλάδας) , EDISON (Ιταλίας) για τη μελέτη/κατασκευή/εκμετάλλευση του έργου-η κάθε μία για το έδαφος της χώρας της. Για το υποθαλάσσιο τμήμα του αγωγού (παράλια Θεσπρωτίας-Ιόνιο-Αδριατική-παράλια Οτράντο Ιταλίας), η μελέτη/κατασκευή/εκμετάλλευση ανατέθηκε σε κοινή Ελληνοιταλική εταιρεία IGI-ΠΟΣEΙΔΩΝ (50% ΔΕΠΑ, 50% EDISON), με έδρα την Αθήνα.

Β. Η Ιταλο-τουρκική παραβίαση: Ενώ η Τριμερής Διακρατική Συμφωνία εξελίσσεται, οι Ιταλοί πραγματοποιούν τον Ιανουάριο 2010, ερήμην της Ελλάδας, ΔΙΜΕΡΕΙΣ συζητήσεις με τους Τούρκους για το ίδιο έργο, τον αγωγό ITGI!!! Συνέταξαν δε, εμπιστευτικό Μνημόνιο Συνεργασίας που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων, τα εξής προσβλητικά για τους Έλληνες:

i) Την από κοινού (οι δυο τους χωρίς την Ελληνική ΔΕΠΑ) σύσταση Επιτροπής για την επίβλεψη του έργου ITGI…λες και δεν υπάρχουν οι Έλληνες εταίροι! (Και σκεφτείτε ότι η Ελλάδα βρίσκεται γεωγραφικά στη μέση!!!)

ii) Την συνιδιοκτησία των Τούρκων στον ελληνοιταλικό υποθαλάσσιο αγωγό IGI-ΠΟΣΕΙΔΩΝ (Ιόνιο-Αδριατική) που περιλαμβάνει και τμήματα επί Ελληνικού εδάφους!!! Λες και έχει καμιά σχέση η Τουρκία με το Ιόνιο και την Αδριατική! Σημειωτέον η BOTAS είναι 100% κρατική τουρκική εταιρεία ελεγχόμενη απολύτως από την Τουρκική Κυβέρνηση!

(Δείτε με τα μάτια σας, τα αναρτημένα αποσπάσματα του Μνημονίου που αποκαλύπτουμε)

Γ. Το Ιταλικό θράσος: Ενώ εξελίσσεται η παράβαση της Τριμερούς Διακρατικής Συμφωνίας, ο Πρόεδρος της EDISON, σαν να μην τρέχει τίποτα, συναντήθηκε την περασμένη εβδομάδα με κορυφαίους Υπουργούς της Ελλάδας (κ. Παμπούκη, Παπακωνσταντίνου, Μπιρμπίλη) λέγοντας δημοσίως με ΘΡΑΣΟΣ ότι ενδιαφέρεται να εξαγοράσει τη ΔΕΠΑ (καθώς και μονάδες ΔΕΗ) και αποκρύπτοντας από τους Έλληνες δημοσιογράφους, ξανά με ΘΡΑΣΟΣ, το Μνημόνιο που δουλεύει μαζί με τους Τούρκους!

http://energia.gr/article.asp?art_id=36189

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=16&artid=325611&dt=14/04/2010

Και το αποκορύφωμα, για να καταλάβετε την ντροπή της Ελλάδας: Σύμφωνα με την πηγή μας από την Πρεσβεία, το Μνημόνιο αυτό θα υπογραφεί-ερήμην της Ελλάδας- πανηγυρικά, παρουσία των Πρωθυπουργών Μπερλουσκόνι-Ερντογάν!!!

Πολλά τα ερωτηματικά, διότι και το χρονικό διάστημα από Ιανουάριο 2010 έως σήμερα είναι μεγάλο:

1. Γιατί μας υποτιμούν οι Ιταλοί, οι οποίοι ενώ παραβιάζουν την Διακρατική Συμφωνία, έρχονται και εκδηλώνουν δημόσια ενδιαφέρον για αγορά Ελληνικών ΔΕΚΟ; Και ποια είναι αυτή η ιταλική EDISON που συμπεριφέρεται αποικιοκρατικά και προσβλητικά προς τους Έλληνες;

2. Γνωρίζουν η ΔΕΠΑ και η ελληνοιταλική εταιρεία IGI-ΠΟΣΕΙΔΩΝ τη συνεργασία των Ιταλών με τους Τούρκους ερήμην τους; Ενημερωτικά: Πρόεδρος της ΔΕΠΑ τοποθετήθηκε το Δεκέμβριο 2009 ο αμερικανόφερτος golden-boy Κος Χ. Σαχίνης. Πρόεδρος της IGI-ΠΟΣΕΙΔΩΝ, είναι ο Κος Α. Λιβάνιος, επικοινωνιολόγος (!) της Κας Μπακογιάννη (η οποία τον τοποθέτησε) και φίλος της οικογένειας Παπανδρέου (γι’ αυτό μάλλον παρέμεινε).

3. Αν γνωρίζουν οι εταιρείες ΔΕΠΑ/ΠΟΣΕΙΔΩΝ, έχουν κάνει κάποια ενέργεια υπέρ των Ελληνικών συμφερόντων;

4. Γνωρίζει η Ελληνική Κυβέρνηση για την παραβίαση της Τριμερούς Διακρατικής Συμφωνίας που πραγματοποιούν οι Ιταλοί με τους Τούρκους;

5. Αν γνωρίζει η Κυβέρνηση, έχει προβεί σε κάποια ενέργεια και διαμαρτυρία ο Κος Δρούτσας, ή ο Κος Παμπούκης;

Αντιλαμβάνεστε πως είμαστε προσεκτικοί και δεν βγάζουμε ούτε συμπεράσματα, ούτε «φωνές» για την εθνική μας κυριαρχία, αφού πρόκειται για ιδιαίτερα σοβαρό θέμα. Αρνούμαστε δε να πιστέψουμε πως μπορεί να υπάρχει υποστήριξη από κάποιον Έλληνα σε αυτό το υποτιμητικό για την Ελλάδα, διμερές Μνημόνιο.

Το εμπιστευτικό Διμερές Μνημόνιο Ιταλών-Τούρκων που αποκαλύπτουμε είναι αυθεντικό, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί και είμαστε βέβαιοι πως θα δοθεί συνέχεια μέχρι και στη Βουλή, λόγω της σοβαρότητας του θέματος.

Για ένα μόνο παρακαλούμε τους πολιτικούς μας:

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΑΠΟ ΞΕΝΟΥΣ. ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ ΚΙ ΑΛΛΗ ΝΤΡΟΠΗ!

πηγή kafeneio-gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ο τουρκικός ισλαμοφασισμός

• Για αιώνες, με μόνο δικαίωμα το νόμο του Κορανίου επιτίθενται και λεηλατούν, παίρνουν τον τόπο μας και τις ζωές μας, σφάζουν, βασανίζουν και βιάζουν. Υπάρχουν και περίοδοι που αυτά σταματούν, για να αρχίσουν πάλι αργότερα

Τους καιρούς της εισβολής στην Κύπρο, πάνω στη γέφυρα του Έβρου όπου συναντά κανείς Έλληνες και Τούρκους φρουρούς, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Τότε ο Έλληνας υπαξιωματικός υπηρεσίας έτρεξε άοπλος προς τη γέφυρα, όπου αντίκρισε πτώματα Τούρκων, και την Ελληνική σκοπιά άδεια.
Σαστισμένος, σε κάποιο κοντινό σημείο παρατήρησε ένα τμήμα από το ύφασμα του παντελονιού του Έλληνα σκοπού, ο οποίος ...
με ένα δύσκολο τρόπο είχε γαντζωθεί πάνω στη γέφυρα, ώστε από κρεμασμένος στην έξω πλευρά να μπορεί να σηκώνετε όταν πλησίαζαν Τούρκοι, και να τους πυροβολεί. Έτσι δεν μπορούσαν να τον εντοπίσουν, και όσοι προσέρχονταν για να δουν τι συνέβη στους πρώτους πεσόντες, έπεφταν και αυτοί από τις σφαίρες του.
Τη στιγμή που ο υπαξιωματικός κατάλαβε που βρίσκονταν ο σκοπός, από την αντίθετη πλευρά είχαν αρχίσει να προσέρχονται περισσότεροι Τούρκοι. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο υπαξιωματικός σκαρφάλωσε στο άκρο της γέφυρας, έπεσε επάνω στον σκοπό και τον τράβηξε, με σκοπό να πέσουν και οι δύο μέσα στο ποτάμι, πράγμα το οποίο έγινε.
Βγήκαν τελικά κολυμπώντας σε κάποιο άλλο σημείο αρκετά παρακάτω. Τότε ο υπαξιωματικός ρώτησε τον σκοπό τι είχε συμβεί, το πως ξεκίνησε αυτή η μάχη. Το πρόβλημα είχε προκληθεί από τους Τούρκους, αλλά όχι μόνο από την συμπεριφορά τους πάνω στη γέφυρα και την εισβολή στην Κύπρο. Ο σκοπός ήταν γιός ενός από τους αθώους άοπλους Έλληνες πολίτες που είχαν συλλάβει Τούρκοι, και τους είχαν δολοφονήσει με το "μαρτύριο της μπουκάλας". Όταν θερμανθεί ένα άδειο μπουκάλι, βγαίνει από μέσα ο αέρας, και γίνετε σαν βεντούζα. Όταν ένας άνθρωπος βιαστεί με ένα τέτοιο μπουκάλι, γίνετε αναρρόφηση των εντέρων του μέσα στο μπουκάλι. Δεμένο, και σε αυτή την κατάσταση βρέθηκε το πτώμα αυτού του ανθρώπου.
Αυτή η φρικτή ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή, και υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που την γνωρίζουν και από απόγνωση δεν μιλάνε, όπως δεν μιλάνε και πολλοί για τα απίστευτα βασανιστήρια της Μακρονήσου, της Μέρλιν και άλλα. Οι άνθρωποι από την φύση μας δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε ακρότητες. Υπάρχει όμως ένα ποσοστό ανθρώπων ανάμεσά μας το οποίο έχει βλάβη, και μπορούν να γίνουν βασανιστές.
Οι φρικαλεότητες, η αποκτήνωση, οι άδικες σφαγές, τα βασανιστήρια, όποιος και εάν τα κάνει έχουν αποτέλεσμα το μίσος και την καταστροφή. Αφήνουν πληγές που μένουν ανοιχτές για γενεές και γενεές.
Το μίσος πολλών Ελλήνων για τους Τούρκους προέρχεται από τέτοια γεγονότα, τα οποία έγιναν, είναι πάρα πολλά στο περασμα της ιστορίας και πέρα για πέρα αληθινά.
Θα φέρω εδώ ακόμα ένα παράδειγμα. Μία Ελληνίδα μητέρα έφυγε πρόσφυγας από την Ελλάδα κατα τη διάρκεια του Β πολέμου, από μέρος όπου υπήρχε μεγάλη πείνα. Κρατώντας το μωρό της στα χέρια πέρασε μαζί με άλλους με μία βάρκα στην Τουρκία για να φτάσει στα στρατόπεδα προσφύγων του Ερυθρού Σταυρού. Όταν αποβιβάστηκαν, μέσα στο σκοτάδι άκουσε η γυναίκα αυτή τουρκικά από Τούρκους που πλησίαζαν, παρέλυσε από φόβο, και της έπεσε το μωρό από τα χέρια πάνω σε βράχια...
Γιατί άραγε αυτή η γυναίκα τρομοκρατήθηκε; Ήταν γεννημένη στη Μικρά Ασία. Μικρή, κρυμμένη μέσα σε μία εκκλησία, είχε δει με τα μάτια της πως βασάνιζαν και τεμάχιζαν ζωντανά παιδιά, γυναίκες και γέρους οι Τούρκοι, σύμφωνα με τις εντολές του Κορανίου, το οποίο ονομάζει τα σημεία του σώματος όπου πρέπει να πέσει το ξίφος πάνω στον άπιστο.
Το μικρό κοριτσάκι που έπεσε στα βράχια έζησε, και μου είπε η ίδια αυτή την ιστορία, όπως και την ιστορία αρκετών που έζησαν από την Μικρασιατική Καταστροφή, έχοντας χάσει τα λογικά τους από αυτά που είδαν. Η γυναίκα αυτή είναι σύζυγος εξαδέλφου του πατέρα μου και ζει.
Ορισμένοι Έλληνες, ότι και να γίνει, όσα χρόνια και να περάσουν, δεν θα μπορέσουν ποτέ να συγχωρέσουν αυτά που σε βάρος των προγόνων τους έκαναν οι Τούρκοι. Για αιώνες, με μόνο δικαίωμα το νόμο του Κορανίου επιτίθενται και λεηλατούν, παίρνουν τον τόπο μας και τις ζωές μας, σφάζουν, βασανίζουν και βιάζουν. Υπάρχουν και περίοδοι που αυτά σταματούν, για να αρχίσουν πάλι αργότερα. Το βασικό ιδεολογικό θεμέλιο πάνω στο οποίο βασίζουν την κατάκτησή τους είναι η θρησκεία τους. Αφελέστατοι είναι όχι μόνο οι περισσότεροι δικοί μας πολιτικοί, αλλά και οι πολιτικοί του μη μουσουλμανικού κόσμου, διότι δεν γνωρίζουν τι θα πει Ισλαμοφασισμός. Για να μάθουν, χρειάζεται χρονοβόρα μελέτη.
Το ότι έχουν κάνει εγκλήματα και Έλληνες σε βάρος Τούρκων είναι αλήθεια. Να δούμε όμως κάποτε σε τι ποσοστό, σε τι αναλογία, και μέχρι ποιου σημείου στην φρίκη έφτασαν και οι Τούρκοι και οι Έλληνες. Να τα βάλουμε κάτω τα πράγματα και να μετρήσουμε τι έχει γίνει όλα τα χίλια τελευταία χρόνια που έχουμε στενές σχέσεις.
Η άρνηση, τόσο κάποιων Τούρκων όσο και Γερμανών και όσων έχουν ευθύνες για γενοκτονίες και φρικαλεότητες, βρίσκει συχνά υποστηρικτές άλλους ανθρώπους οι οποίοι έχουν πλήρη άγνοια για το τι ακριβώς συνέβη, και δεν πιστεύουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αποκτήνωσης, ώστε να κάνει τέτοια απάνθρωπα μαζικά εγκλήματα. Τα παιδιά και τα εγγόνια πολλών εγκληματιών πολέμου, δεν μπορούν να διανοηθούν σε τι σημείο αποκτήνωσης έφτασαν οι πατεράδες και παππούδες τους, και συχνά πιστεύουν πως οι κατηγορίες για γενοκτονίες είναι πλαστές. Πολλά εγκλήματα ανθρώπου ενάντια σε άνθρωπο, ξεπερνάνε κάθε φαντασία κάποιων άλλων ανθρώπων που μεγάλωσαν αδαείς, σε πολιτισμένο και ειρηνικό περιβάλλον.
Εδώ θα δείτε τη μαρτυρίες για Τουρκικά βασανιστήρια. Μακάρι να υπήρχε ένας τρόπος να τα διαβάσουν ο Πρωθυπουργός και ο κ. Δρούτσας.

http://pontosforum.4.forumer.com/a/_post1229.html
http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950115b.htm
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=220634
http://www.iospress.gr/ios1999/ios19990321a.htm
http://cemilturan.gr/?p=631

Γ. Σιδηρούντιος
ΠΗΓΗ kostasxan.blogspot /ellinikesaxies Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΩΡΕ ΠΟΥ ΠΑΜΕ ΡΕ !!!!!!!!!!!!!

Αθάνατε Αυλωνίτη ΔΝΤ: Οι Ρουμάνοι θα δουλεύουν μέχρι να πεθάνουν!

Στην Ρουμανία το ΔΝΤ τους επιβάλλει να δουλεύουν σχεδόν μέχρι το θάνατό τους για να δώσει δάνειο 12 δισ. ευρώ! η ρουμανική κυβέρνηση πέρασε ήδη νομοσχέδιο το οποίο εκτός των άλλων (μείωση μισθών και συντάξεων το οποίο προβλέπει την απόλυση περισσότερων από 100.000 δημοσίων υπαλλήλων και τη μείωση των επιδομάτων στον δημόσιο τομέα) προβλέπει ακόμη την αύξηση του ορίου ηλικίας για σύνταξη στα 60 χρόνια για τις γυναίκες και στα 65 για τους άνδρες από το 2014 και αύξηση στα 65 χρόνια και για τα δύο φύλα από το 2030. Μόνο που η Ρουμανία έχει μέσο όρο ζωής τα 72 χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στην Ευρώπη και προβλέπεται να μειωθεί ακόμα περισσότερο λόγω των μειώσεων στις δαπάνες του συστήματος υγείας. Την ίδια απάνθρωπη πολιτική ακολούθησε και ο Ίλιε Τσαουσέσκου, ο Ρουμάνος κομμουνιστής δικτάτορας, στην δεκαετία του 1980 και "τελείωσε" στο εκτελεστικό απόσπασμα το 1989... Να πούμε "και στα δικά μας"; ΠΗΓΗ defencenet.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Τούρκοι και ΝΑΤΟ "μοίρασαν" το Αιγαίο

Της Κύρας Αδάμ

Ο ανώτατος διοικητής των Αεροπορικών Δυνάμεων της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ (CCA) με έδρα τη Σμύρνη της Τουρκίας εξέδωσε την προηγούμενη εβδομάδα ένα απαράδεκτο σήμα με το οποίο παραχωρούσε το μισό Αιγαίο στο 6ο υποστρατηγείο του Εσκισεχίρ (6CAOC) ως περιοχή ευθύνης του για αεροπορική αστυνόμευση (ΑΡΑ). Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Αμύνης .....
υπήρξε ελληνική αντίδραση, με αποτέλεσμα να αποσυρθεί το σήμα αυτό. Ομως η ελληνική αντίδραση θεράπευσε μόνον την αφορμή και όχι τα αίτια, βάσει των οποίων εκδόθηκε το απαράδεκτο σήμα με συνέπεια να υπάρχει ανά πάσα στιγμή ο κίνδυνος για τα χειρότερα.
Τον Ιούνιο του 2003 στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση του ΝΑΤΟϊκού αεροπορικού στρατηγείου από τη Νάπολη της Ιταλίας στη Σμύρνη, με αμερικανό διοικητή και τούρκο υποδιοικητή. Στην απόφαση αυτή υπήρχε ο απαράβατος όρος εντός τριών ετών, δηλαδή μέχρι το 2006, να καταργηθεί και το 6ο υποστρατηγείο του Εσκισεχίρ (6ο CAOC) και να αναβαθμιστεί το 7ο της Λάρισας, το οποίο με τις ελληνικές αεροπορικές δυνάμεις (9 ραντάρ αεροσκάφη αναχαίτισης) που έχει παραχωρήσει η Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, θα αναλάμβανε την αεροπορική αστυνόμευση ολόκληρης της νοτιοανατολικής περιοχής του ΝΑΤΟ. Ομως, λόγω της αδράνειας και των ελληνικών κυβερνήσεων, το 6ο υποστρατηγείο του Εσκισεχίρ όχι μόνον δεν καταργήθηκε μέχρι το 2006, αλλά σήμερα, το 2010, ανατέθηκαν από τον ΝΑΤΟϊκό διοικητή αρμοδιότητες αεροπορικού ελέγχου και αστυνόμευσης σε περιοχή που εκτείνεται μέχρι τη μέση του Αιγαίου (βλ. χάρτη). Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το απαράδεκτο σήμα του ΝΑΤΟϊκού διοικητή, τα τουρκικά αεροσκάφη θα αποτελούσαν «τον φύλακα άγγελο» και «προστάτη» όλων των ελληνικών νησιών ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, όπως Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Αγ. Ευστράτιος, Ψαρά, Σάμος, Χίος, Ικαρία, Κάλυμνος, Κως, Ρόδος, Μεγίστη κ.ά.

Ελληνική αδράνεια
Ομως η ανακοίνωση του ΥΕΘΑ δεν κάνει καμία αναφορά στην κατάργηση του 6ου υποστρατηγείου του Εσκισεχίρ (που έπρεπε να έχει καταργηθεί από το 2006), με αποτέλεσμα να παραμένει ενεργή μία από τις αιτίες που θα δημιουργούν μόνιμα εθνικά προβλήματα στο Αιγαίο. Η μη κατάργηση του 6ου υποστρατηγείου μέχρι και σήμερα ανοίγει τον δρόμο σε συνδιαχείριση του Αιγαίου, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, με την Τουρκία. Η ελληνική αδράνεια στο θέμα της κατάργησης του 6ου CAOC του Εσκισεχίρ έχει ως αποτέλεσμα να μην αναβαθμίζεται το 7ο CAOC της Λάρισας και έτσι να μην έχει περιοχή ευθύνης αεροπορικής αστυνόμευσης (ΑΡΑ). Ετσι, για το Αιγαίο (FIR Αθηνών) την ευθύνη την έχει αυτός που διαθέτει ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις για να φτάσει γρηγορότερα στο σημείο που απαιτείται. Δυστυχώς, όμως, η Τουρκία με το πέρασμα των ετών έχει διαμορφώσει ισχυρό πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδας και των κακών χειρισμών της: Η Τουρκία έχει πετύχει να θέσει εκτός ΝΑΤΟ τις αεροπορικές δυνάμεις της Λήμνου (αεροσκάφη αεράμυνας στο αεροδρόμιο και το στρατιωτικό ραντάρ), με το αναληθές αιτιολογικό ότι η Λήμνος… τελεί υπό καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης. Πρόκειται για μια παλιά «αμαρτία» των ελληνικών κυβερνήσεων, που δεν διορθώθηκε ποτέ. Ετσι, τόσο το ΝΑΤΟ, όσο και ο ICAO αποδέχονται στην πράξη τη θέση της Τουρκίας και αντιμετωπίζουν τη Λήμνο ως αποστρατιωτικοποιημένη τόσο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ όσο και στο πλαίσιο του ICAO για σκοπούς έρευνας και διάσωσης. Με βάση αυτή την αρνητική εξέλιξη, το 7ο CAOC της Λάρισας δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα αεροσκάφη της Λήμνου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ για αεροπορική αστυνόμευση, με αποτέλεσμα το βορειοανατολικό Αιγαίο να παραμένει ακάλυπτο, αφού η πλησιέστερη ελληνική αεροπορική μονάδα για την περιοχή βρίσκεται στη Σκύρο. Αντιθέτως, η Τουρκία με τα αεροσκάφη της στα αεροδρόμια Badirma και Balikesir μπορεί να φτάσει στην περιοχή πολύ συντομότερα, με αποτέλεσμα να απαιτεί τον έλεγχο του Αιγαίου.

Το αεροδρόμιο της Λήμνου
Επιπροσθέτως, για ανεξήγητο μέχρι στιγμής διαχρονικό λόγο οι ελληνικές κυβερνήσεις αρνούνται συστηματικά να ασχοληθούν με την περίπτωση της Λήμνου και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα: Το στρατιωτικό αεροδρόμιο της Λήμνου (ιδιοκτησίας ΥΕΘΑ) είναι… ανύπαρκτο διεθνώς, αφού η αρμόδια Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας καταχωρίζει το αεροδρόμιο της Λήμνου (προς τέρψη της Αγκυρας, φυσικά) μόνον ως πολιτικό αεροδρόμιο στο Εγχειρίδιο Αεροναυτικών Πληροφοριών (ΑΙΡ Greece) που διανέμεται σε όλες τις χώρες του κόσμου. Οι ενέργειες του υπουργείου Αμύνης με τις οποίες αποσύρθηκε το επίμαχο ΝΑΤΟϊκό σήμα και πάλι δεν επεκτάθηκαν στο αίτημα άμεσης εφαρμογής της νέας δομής του ΝΑΤΟ του 2003 και επομένως στην άμεση κατάργηση του 6ου CAOC του Εσκισεχίρ, που αποτελεί την αιτία του σημερινού προβλήματος. Ετσι το ΝΑΤΟ θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση, αφού θα είχε αναθέσει τον έλεγχο του μισού Αιγαίου σε ένα ανύπαρκτο CAOC, αυτό του Εσκισεχίρ. Επιπροσθέτως, η κυβέρνηση δεν τόλμησε και πάλι να απαιτήσει από το ΝΑΤΟ να δεχθεί τις δυνάμεις αεράμυνας της Λήμνου και ακόμα να ζητήσει να κατοχυρωθεί το αεροδρόμιο της Λήμνου ως στρατιωτικό. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση φρόντισε αυτή τη στιγμή να θεραπεύσει μόνο την αφορμή, αλλά όχι και την αιτία. Μοιάζει δηλαδή με ανειδίκευτο υδραυλικό, που ενώ στάζει η βρύση δεν την αλλάζει αλλά βάζει τον κουβά για να μαζεύει το νερό μέχρις ότου να ξαναπλημμυρίσει.
Υπάρχει όμως και μια άλλη… διαχρονική λεπτομέρεια ελληνικής αδράνειας, που επιτείνει την κατάσταση: μέχρι το 1992 το ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο της Λάρισας είχε ως περιοχή αεροπορικού ελέγχου το FIR Αθηνών (περιοχή έγκαιρης προειδοποίησης). Με τη νέα δομή του ΝΑΤΟ, το 1992 (DPC92), η περιοχή αυτή καταργήθηκε και αναγράφηκε ότι εντός 6 μηνών πρέπει να επανακαθοριστεί. Εχουν παρέλθει ήδη 18 χρόνια και ακόμα η περιοχή δεν έχει καθοριστεί ώστε να προστατεύονται τα ελληνικά νησιά σε ΝΑΤΟϊκό πλαίσιο…
ΠΗΓΗ strategy-geopolitics
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΙ ΕΙΝ' Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ........Ι.Πολέμης

Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια επικοινωνιακή καταιγίδα βασιζόμενη στην λέξη «πατρίδα».

Από την μια προωθείται μια «απαλλοτρίωση» της λέξεως (πατριωτική οικονομία, πατριωτική οικολογία κ.λ.π.) με σκοπό την υποβάθμιση της έννοιας της και από την άλλη όλο και πιο συχνά την λέξη «πατρίδα» την χρησιμοποιούν άνθρωποι που ποτέ δεν την είχαν χρησιμοποιήσει στην ζωή τους, με προφανή σκοπό την… αποδοχή τους από την κοινωνία...
Τέτοιο παράδειγμα είναι ο .....
αδελφός του Πρωθυπουργού κ. Νίκος Παπανδρέου.

Ο άνθρωπος που πέρσι είχε προτείνει με άρθρο του να διδάσκεται στην μέση εκπαίδευση αντί του Παπαδιαμάντη, …ο Χάρυ Πότερ, σήμερα ως… πρωθυπουργικός αδελφός και στην προσπάθεια του να απαντήσει στα εύλογα ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο του, την εμπλοκή του σε διακρατικές συνομιλίες και τα ταξίδια του με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, απαντά μέσω του συγκροτήματος του ΔΟΛ: «Ακόμη και τούμπες είμαι πρόθυμος να κάνω προκειμένου να βοηθήσω την πατρίδα μου»!

Βέβαια καλό θα ήταν ο πρωθυπουργικός αδελφός (κατ` άλλους άτυπος πρωθυπουργός από κοινού με τον κ. Παμπούκη) να μας απαντήσει πότε ανακάλυψε την έννοια της πατρίδας, γιατί αναφέρει στο βιβλίο «Η Ελλάδα αιμορραγεί» (Β τόμος σελ. 379), το περιοδικό ΝΕΜΕCIS στο τεύχος του Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2004 και στις σελίδες 98-99 δημοσίευσε μια επιστολή του κ. Νίκου Παπανδρέου προς την φίλη του Χριστίνα Βάρντ, όπου μεταξύ άλλων γράφει:

«Δεν ξέρω εάν σου είπε ο Γουόλτερ για το υπόβαθρο μου. Είμαι μισός Αμερικανός και μισός ¨Έλληνας. Γεννημένος στο Σαν Φρανσίσκο, είμαι… μετανάστης στην Ελλάδα(…). Ο παππούς μου και ο πατέρας μου είναι ίσως οι πιο διάσημοι και… κακόφημοι πολιτικοί στην Ελλάδα από το 1900.

Αυτή τη στιγμή ο πατέρας μου είναι επικεφαλής αυτής της καταραμένης χώρας σαν πρωθυπουργός, για μια ακόμη φορά. Ο αδελφός μου είναι βουλευτής με το πνεύμα της δεκαετίας του 1960.

Η μητέρα μου προήδρευε σε διάφορες γυναικείες οργανώσεις. Ο γαμπρός μου 100% είναι πολιτικός για τα πανηγύρια. Περιστασιακά και εγώ στήνω μια παράσταση ως υιός του. Είμαι ένας μεταμφιεσμένος Έλληνας με Αμερικανική καρδιά».

Κατόπιν τούτων όπως καταλαβαίνετε οι τούμπες που είναι πρόθυμος να κάνει ο κ. Νίκος Παπανδρέου, προκειμένου να βοηθήσει την πατρίδα του, αποκτούν άλλο νόημα.

Προφανώς εννοούσε… την Αμερική!
Πηγη tiresias-press


Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ ΤΟΥ ΑΝΥΠΟΨΙΑΣΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

ΕΤΟΣ 1992,ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΗΜΙΤΗ......

ΜΕ ΤΙΤΛΟ ''Εθνικιστικός Λαικισμός ή Ελληνική πολιτική''/Πρώτη έκδοση/σελ.75

''Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ,ΜΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΠΗΧΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ.ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ...... ΤΗΝ ΠΡΟΣΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΠΟΥ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΚΑΙ ΕΓΚΥΜΟΝΕΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ, ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ.''

Δεν άλλαξε και τίποτα με την έλευση του Γ.Α.Π. στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Ίσως ο μαθητής να αποδειχθεί καλλίτερος από το δάσκαλο.Με τις υγείες μας .
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ. ΔΥΣΟΙΩΝΕΣ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ………

Του Γ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Δικηγόρου, Υποψηφίου Διδάκτωρα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το περίφημο «Σχέδιο Κίσσινγκερ» ή «Σχέδιο για τη Δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου (Η.Π.Α.Μ)», πρωτοδιατυπώθηκε από τον γνωστό Αμερικανοεβραίο Υπουργό Εξωτερικών πριν τριάντα περίπου χρόνια.

Γνωστός θαμμώνας των λεσχών της διεθνούς παρασκηνιακής πολιτικής, ο Κίσσινγκερ λέγεται ότι διατύπωσε ένα σχέδιο που ήδη από το 1950 είχε περάσει από την επεξεργασία της γνωστής ομάδας Μπίλντεμπεργκ. Η ομάδα αυτή, που για πολλούς μελετητές αποτελεί ένα είδος «παγκόσμιας υπερκυβέρνησης», θεωρείται ο βασικός φορέας πραγματοποίησης του εν λόγω σχεδίου.

Η έγκριση της ΕΣΣΔ και μετέπειτα της...........
Ρωσίας, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή του.

Η ενεργός συμμετοχή της εξάλλου αποτελούσε βασικό πρόκριμα για την έναρξή του. Έτσι σήμερα η Ρωσική Ομοσπονδία θεωρείται ότι λαμβάνει άμεσα μέρος σε αυτό. Περισσότερο ακόμη δε δια της συμφωνίας συνεργασίας και μερικής συμμετοχής της στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ που υπογράφηκε πρόσφατα.

Περιληπτικά το επονομαζόμενο σχέδιο Κίσσινγκερ προβλέπει τη λύση των προβλημάτων της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, με τη δημιουργία μίας συνομοσπονδίας κρατών, των επονομαζομένων «Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου».

Οι ΗΠΑ και η Ρωσική Ομοσπονδία, επιδιώκοντας την προστασία των ζωτικών συμφερόντων τους στην περιοχή (πετρέλαια, φυσικό αέριο, Στενά Βοσπόρου και Σουέζ, ελεύθερη πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό, αντιμετώπιση Ισλαμισμού και εθνικισμών, αντιμετώπιση επικίνδυνων κρατών τύπου Ιράκ, ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κοινωνικές επαναστάσεις, αποσταθεροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, εξασφάλιση άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, διασφάλιση του εμπορίου τους), προσπαθούν να πετύχουν τη δημιουργία αυτής της συνομοσπονδίας. Με την ενοποίησή τους, τα κράτη θα εκχωρήσουν την εξουσία τους σε ζωτικούς τομείς (άμυνα, ασφάλεια, οικονομία, εξωτερική πολιτική) σε κεντρικά όργανα, εύκολα ελεγχόμενα από τις θεωρούμενες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσική Ομοσπονδία).

Συγχρόνως ένα κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που είναι ήδη ενταγμένο σε αυτή ή θεωρείται πεδίο μελλοντικής διεύρυνσης (Βαλκάνια), θα αποκοπεί ή θα αποτελέσει τμήμα μίας «χαλαρά συνδεόμενης» με αυτή πτέρυγας που θα εκτείνεται προς ανατολάς. Και στις δύο περιπτώσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση θα δεχθεί πλήγμα, είτε με έναν ακρωτηριασμό του νοτίου τμήματός της, είτε διότι θα υποχρεωθεί σε χαλαρή ενσωμάτωση και των προβληματικών κρατών της Μέσης Ανατολής.

Για να πραγματοποιηθούν όμως τα παραπάνω, απαιτείται κατ΄αρχάς η αποδυνάμωση και διάσπαση των κρατών της ευρύτερης περιοχής. Η διάσπαση θα οδηγήσει γρήγορα στην ανάγκη σύμπτυξης ευρύτερης πολιτικής και θεσμικής συνεργασίας που θα εξελιχθεί σε συγκρότηση συνομοσπονδίας. Η επιμέρους εξασθένιση των «κρατιδίων», θα τα υπάγει άμεσα στον έλεγχο των υπερδυνάμεων και θα οδηγήσει στη δημιουργία μίας «υπεραγοράς», από την Αδριατική ως την Κασπία και από τον Δούναβη, μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό, ότι η τελική διαμόρφωση της περιοχής που θα προκύψει από την προώθηση του σχεδίου, δεν είναι γνωστή επακριβώς ούτε στους ίδιους τους αρχιτέκτονές του. Πολλοί παράγοντες, όπως οι αντιδράσεις των λαών, οι καθυστερήσεις και οι εσωτερικοί «διακανονισμοί», το επηρρεάζουν άμεσα.

Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται το 1989. Τότε προέβλεπε αρχικά τον διακανονισμό του προβλήματος Ισραήλ-Παλαιστινίων. Το Ισραήλ έπρεπε και αυτό να «διασπασθεί». Ο στόχος παραλίγο να πραγματοποιηθεί πρόσφατα. Απρόβλεπτοι όμως παράγοντες, όπως η δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, οι αντιδράσεις της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος Λικούντ και οι αντιθέσεις για την τύχη της Ιερουσαλήμ το φρέναραν. Σήμερα η χαλαρή αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων στη βάρβαρη βία των δύο πλευρών πιστεύεται ότι θα οδηγήσει σύντομα στο ποθητό αποτέλεσμα. Είναι λογικό και ευκταίο οι δύο λαοί θα κουραστούν και θα επέλθει μεταξύ τους συμφωνία, έστω και αν αυτή είναι μέρος ενός αμφιλεγόμενου σχεδίου.

Η δεύτερη φάση, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, προέβλεπε διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Ο στόχος ήδη επετεύχθει. Δεν χρειάζεται να σημειωθεί κάτι άλλο επ΄αυτού, πέραν του ότι η τελευταία συμφωνία Σερβίας-Μαυροβουνίου εξάλειψε ακόμη και την ονομασία Γιουγκοσλαβία.

Η Τρίτη φάση θεωρείται ότι προωθεί την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου (αφού πρώτα έχει διασπασθεί σε δύο «κρατίδια»). Και η συγκεκριμένη φάση πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή.

Εδώ όμως αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται περισσότερο ενδιαφέροντα : Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις το σχέδιο, στην αρχική του μορφή προέβλεπε ακόμη:

Αυτονόμηση Κρήτης, Δωδεκανήσων, νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και Δυτικής Μικράς Ασίας.

Αυτονόμηση της Ανατολικής, της Δυτικής Θράκης και της Νοτίου Βουλγαρίας.

Αυτονόμηση του Κουρδιστάν και ίσως του Πόντου

Διάσπαση του Ιράκ (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).

Ειρήνευση στην περιοχή του Λιβάνου και του Γκολάν (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).

Αποσταθεροποίηση της Συρίας μακροπρόθεσμα.

Ήδη από το 1989, είχε αποκαλυφθεί, ότι η άμβλυνση των ελληνοτουρκικών διαφορών θα έχει ως μακροπρόθεσμους στόχους :

Την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Αιγαίου.

Την αποστρατιωτικοποίηση Ίμβρου και Τενέδου.

Την αποστρατιωτικοποίηση των Τουρκικών ακτών της Μικράς Ασίας, μέχρι εκεί, που όπως λένε, δεν φτάνει πιο πέρα.

Την ίδρυση ελληνοτουρκικών επιχειρήσεων (τουριστικών, πετρελαϊκών, εμπορικών, βιομηχανικών) και την ίδρυση ζώνης ελεύθερου εμπορίου στο Αιγαίο και στις Μικρασιατικές ακτές μεταξύ των δύο κρατών, στα πλαίσια μίας μικτής ζώνης κυριαρχίας, που θα εξελιχθεί σε αυτόνομο «κρατίδιο-μαξιλάρι» των τοπικών διενέξεων, διεθνούς επιρροής και ελεγχόμενο από τον ΟΗΕ.

Τα προαναφερθέντα βεβαίως προϋποθέτουν τη δημιουργία του ήδη καλλιεργηθέντος κλίματος φιλίας μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ως αφετηρία υπήρξαν οι περίφημοι σεισμοί. Σήμερα μιλάμε για διάλογο εφ΄όλης της ύλης, υπό την επιρροή που ενεργούν τα ΜΜΕ και στους δύο λαούς.

Θεωρώ δεδομένο ότι τα παρασκήνια της Διεθνούς πολιτικής πλάθουν στόχους και σχεδιασμούς προοπτικής τουλάχιστον πενήντα ετών. Οι «ΗΠΑΜ», όπως προανέφερα, θα αποτελέσουν μάλλον την αυτόνομη πτέρυγα μίας αδύναμης Ευρωπαϊκής Ένωσης με επέκταση προς ανατολάς. Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο για τους υποστηρικτές της έννοιας κράτος-έθνος, τους πατριώτες και τους ηγέτες κοινωνικών κινημάτων, αν όλοι οι προαναφερθέντες σχεδιασμοί είναι αληθινοί. Οι μεγάλες δυνάμεις που δεν ήθελαν, ούτε θέλουν να εξαπολύσουν αυτοκαταστροφικούς πολέμους η μια εναντίον της άλλης, επέλεξαν την οδό του τεμαχισμού των κρατών μέσω πολέμων ήπιας έντασης και ανάγκης για ειρήνη και καλή ζωή. «Διαίρει και βασίλευε», είναι ο βασικός άξονας της πολιτικής τους. Ο άλλος είναι η τακτική PANDORA’S BOX. Το περιτύλιγμα όμορφο : Ειρήνη, ευημερία της μεσαίας τάξης, καλοπέραση, ανατροπή απηρχαιωμένων θεσμών, δημοκρατία, νέα προοδευτική ηθική. Θα ήταν ευχής έργο και το περιεχόμενο να είχε ίδια χροιά. Αντ΄αυτού όμως μάλλον θα υπάρξει πολιτιστική ισοπέδωση, εξαθλίωση των φτωχών ανθρώπων, άκρατος φιλελευθερισμός, αποικιοκρατική εκμετάλλευση, στέρηση της ελευθερίας, απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας, εξάρτηση, ψευδής αυτονομία. Μοναδική ελπίδα είναι η αντίσταση των κρατών (που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές τροποποιήσεις τους σχεδιαστές) και η καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου, εξαιτίας εσωτερικών ανταγωνισμών στους ηγετικούς κύκλους των ΗΠΑ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας που καθοδηγούν τις τύχες του κόσμου και της «παγκοσμιοποίησης».

Η επιδίωξη της ειρήνης είναι κοινός στόχος όλων των ανθρώπων. Ο Θεός να φωτίσει τους οραματιστές τέτοιων μεγαλόπνοων σχεδίων, ώστε ακόμη και αν πραγματοποιηθούν να εξαλείψουν όλες τις επικίνδυνες συνέπειές τους.

Τελικά, όλοι είμαστε συγχρόνως σχεδιαστές και αντικείμενο των σχεδίων αυτών. Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε……..
πηγη ΕΛΛ.ΕΤ.ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η μαλθουσιανή "χωματερή" προ των θυρών…

Ο μαλθουσιανισμός είναι η πιο ακραία και απάνθρωπη πτυχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Αυτός ο εφιάλτης υλοποιείται σήμερα.
Η Νέα Τάξη είναι η «φάση» της ακραίας καπιταλιστικής βαρβαρότητας: Η υλοποίηση της «θεωρίας» του Μάλθους.
Όταν ο Άγγλος οικονομολόγος, Τόμας Μάλθους, έγραψε το 1798 το «σενάριό» του: «Μελέτη επί της Αρχής του Πληθυσμού», αυτό έπεσε σαν αντιχριστιανική «τρομοκρατική βόμβα» η οποία θορύβησε τους πάντες και κυρίως τους ουτοπιστές σοσιαλιστές και τους χριστιανούς που και αυτοί είναι ουτοπιστές σοσιαλιστές.
Φυσικά η «προφητεία» του Μάλθους διαψεύστηκε από τα πράγματα.
Ωστόσο, η «θεωρία» του Μάλθους διατυπώνει, με ωμό κυνισμό, τα ουσιώδη στοιχεία της παράνοιας και της κτηνωδίας που υπάρχουν μέσα στα οστά, στο αίμα και στις λειτουργίες του καπιταλισμού.
Σήμερα αυτά τα «στοιχεία» έχουν θεριέψει και απειλούν την ανθρωπότητα.

Πριν αναδείξουμε αυτά τα «στοιχεία», ας συνοψίσουμε τη «θεωρία» του Μάλθους.
Σύμφωνα με αυτή τη «θεωρία» οι οικονομικές κρίσεις δεν έχουν καμία σχέση με την οικονομία καθεαυτή, «έχουν σχέση μόνον με την καλπάζουσα αύξηση του συνόλου των καταναλωτών, δηλαδή του συνόλου του πληθυσμού της γης...».
Ενώ τα αγαθά αυξάνονται, κατά τον Μάλθους, με αριθμητική πρόοδο (1,2,3,4...), οι κάτοικοι του πλανήτη αυξάνονται κατά γεωμετρική πρόοδο (1,2,4,8,16...). Το πρόβλημα, μας λέει, ότι θα λυθεί μόνο αν ελέγξουμε αυστηρά τις γεννήσεις.
Σύμφωνα με τον Μάλθους πρέπει να αρχίσει ο έλεγχος του πληθυσμού της γης με την... «εκκαθάριση».......................

των κατώτερων ανθρώπων οι οποίοι αποτελούν τα παιδιά ενός «κατώτερου Θεού»!!!
Αυτά τα «παιδιά του κατώτερου Θεού» είναι οι εργαζόμενοι και οι πληβείοι: τα λαϊκά στρώματα!!!
Γι’ αυτό ο Μάλθους χαρακτήριζε τους πολέμους «μοχλούς» οικονομικής ανάπτυξης: Εκεί σφαγιαζόντουσαν οι «κατώτεροι άνθρωποι»!!!
Σύμφωνα με την κτηνώδη «θεωρία» του Μάλθους όσο λιγότεροι οι εκλεκτοί, τα παιδιά ενός "ανώτερου Θεού ", τόσο το καλύτερο για την καλή διατροφή τους…
Αυτά μπορεί να προκαλούν φρίκη, αλλά αποτελούν την πεμπτουσία της καπιταλιστικής λογικής, στην ακραία και μοχθηρή της διάσταση: Αυτή που προωθείται σήμερα, σαν αποτέλεσμα της θηριώδους «εξέλιξης» αυτής της καπιταλιστικής λογικής.
Καταρχάς, μέσα από αυτά τα οστά και τις λειτουργίες του καπιταλισμού ξεπηδούνε όλες οι μορφές του μαλθουσιανού ρατσισμού: Του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού ρατσισμού εναντίον των κατώτερων «παιδιών του Θεού»: Τους προλετάριους και τα πλατιά λαϊκά στρώματα.
Αυτόν τον ολοκληρωτικό ρατσισμό της Νέας Τάξης εναντίον των εθνών και των λαών της υφηλίου ζούμε σήμερα.
Έναν εφιαλτικό πόλεμο ζούμε. Τα παιδιά του «ανώτερου Θεού» (οι διεθνείς ελίτ) έχουν κηρύξει ένα εξοντωτικό πόλεμο εναντίον του συνόλου της ανθρωπότητας.
Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια προς τις χωματερές…
Τα λαϊκά στρώματα ρίχνονται στον «καιάδα» της καταστροφής και της αποκτήνωσης…
Οι κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις των λαών που «ποτίστηκαν» με πολύχρονους αγωνιστικούς ποταμούς αίματος, η ιστορία των λαών, τα πνευματικά τους δημιουργήματα, οι αγωνιστικές μνήμες και το θρησκευτικό τους συναίσθημα, κάθε Πίστη και Όραμα, κάθε Αξία και Ηθική, όλα ισοπεδώνονται βάναυσα από τα παιδιά του «ανώτερου Θεού»: Από τις πολυεθνικές και τους δολοφονικούς μηχανισμούς τους…
Στην Ελλάδα ζούμε αυτόν τον άγριο και κτηνώδη ρατσισμό εναντίον του ελληνικού λαού, της ιστορίας του, της εθνικής του υπόστασης, της θρησκείας του και του πολιτισμού του, σε μορφές παράνοιας.
Ζούμε τον πλέον μακάβριο μαλθουσιανό ρατσισμό στο όνομα του «αντιρατσισμού»: το ιδεολόγημα των παιδιών «του ανώτερου Θεού»!!!
Ό,τι στρέφεται εναντίον του νεοαταξικού ρατσισμού χαρακτηρίζεται από τους μηχανισμούς της εξουσίας σαν «ρατσισμός»: Αυτή η κατάφορη απάτη είναι ο «αντιρατσισμός»…
Η «Αρία φυλή», βεβαίως τρώει με χρυσά κουτάλια, χρησιμοποιώντας για πιάτα τα καλά γυαλισμένα κρανία των θυμάτων της εκμετάλλευσης: τα «απόβλητα» του κέρδους, τα παιδιά του «κατώτερου Θεού».
Αυτόν τον μαλθουσιανό εφιάλτη ζούμε σήμερα: Οι λαοί και τα έθνη να πεθαίνουν και να δολοφονούνται ανελέητα, να στραγγίζεται και η τελευταία ρανίδα του αίματός τους, Και τα κέρδη της κεφαλαιοκρατικής ολιγαρχίας, ιδιαίτερα τα κέρδη των τραπεζών, να εξακοντίζονται σε δυσθεόρατα ύψη: Σε τοκογλυφική αναλγησία χωρίς ιστορικό προηγούμενο…
Ο Μάλθους, πρόωρα βεβαίως, αλλά είχε καταγράψει, με μεγάλη ακρίβεια, τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της φρίκης του συστήματος που υπηρετούσε: Το νεοταξικό εφιάλτη…
πηγη resaltomag
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άξιοι πρεσβευτές μας στο εξωτερικό!

Διαßάστε πως ένας Έλληνας στον ΟΗΕ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους και άφησε άφωνους τους συνομιλητές του.
"Ένα λαµπρό υπόδειγµα ρητορικής και πολιτικής από πρόσφατη συνεδρίαση των Ηνωμένων Εθνών,
που έκανε τη διεθνή κοινότητα να χαμογελάσει: Ο λόγος του Έλληνα εκπροσώπου στα ΗΕ.
«Πριν ξεκινήσω, θέλω να σας πω κάτι για τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν δάµασε τον Βουκεφάλα , κατά τον γυρισµό του και περνώντας τον Αξιό και ßλέποντας το νερό, σκέφτηκε ότι ήταν µια καλή ευκαιρία για µπάνιο.
Έßγαλε λοιπόν τα ρούχα του, τα...ακούµπησε στον ßράχο και µπήκε στο νερό.
Όταν ßγήκε και θέλησε να ντυθεί, τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί.
Τα είχε κλέψει ένας Σλάßος της Μακεδονίας.»
Τότε πετάχτηκε οργισµένος ο Σλαßοµακεδόνας εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ κι άρχισε να φωνάζει
«Τι είναι αυτά που λες; Οι Σλάßοι δεν ήταν εκεί, τότε.»
Οπότε ο Έλληνας εκπρόσωπος χαµογέλασε και είπε:
«Τώρα που το ξεκαθαρίσαµε αυτό, µπορώ να ξεκινήσω την οµιλία µου...»!
πηγη greeksurnames

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Μέγα σκάνδαλο ! Έτσι οδηγούν την χώρα σε χρεοκοπία.

Το σχέδιο της χρεοκοπίας της Ελλάδας από τους διεθνείς κερδοσκόπους ήταν έτοιμο πριν τις εκλογές του περασμένου Οκτώβρη και μπήκε σε εφαρμογή την …επομένη της εκλογικής νίκης του ΠαΣοΚ.
Στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου έλαβαν μέρος το ίδιο το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα την επομένη τωνεκλογών 5/10/09 και λίγες ημέρες αργότερα στις 22/10/09 ( Aριθμ. Πρωτοκ. 690 και 691) η Τράπεζα της Ελλάδας σε συνεννόηση με τον κ. Παπακωνσταντίνου και κατόπιν …..αιτήματος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, προέβη σε αλλαγή του κανονισμού του συστήματος διακανονισμού πωλήσεων των τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου από Τ3 σε Τ10.

Με αυτόν τον τρόπο άνοιγε την πόρτα στους «σορτάκηδες» που μπορούσαν να πουλάνε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που δεν είχαν και αφού έριχναν την τιμή τους να τα ξαναγοράζουν σε χαμηλότερη τιμή για να τα παραδώσουν μέχρι και 10 ημέρες αργότερα ( από 3 που ίσχυε πριν την ημέρα των εκλογών).

Μάλιστα το διάστημα εκκαθάρισης των εν λόγω γραμματίων ( όπως αποκαλύπτουν γνώστες της αγοράς) συχνά υπερέβαινε και τις 10 ημέρες με την ανοχή των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες δρούσαν ως μεσάζοντες.

Σαν να μην έφτανε αυτό , η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών με νέο αίτημα τους (που γίνεται δεκτό στις 10/12/09 και με το επιχείρημα ότι το …ζητούσαν οι διεθνείς οίκοι που εμπορεύονταν τα ομόλογα ) κατορθώνουν να μην επιβάλλονται κυρώσεις για τον «σορτάκια» , ο οποίος…… δεν θα είχε να παραδώσει ομόλογα μετά τη 10η ημέρα ή και αργότερα.

Προς τον σκοπό αυτό μετέτρεψαν τη δημοπρασία που θα έπρεπε να κάνει η ΤτΕ για να βρει τα ομόλογα που δεν είχε να παραδώσει ο «σορτάκιας» από υποχρεωτική σε … «προαιρετική»!!!
Δηλαδή , με το τέχνασμα αυτό μπορούσε κάθε «σορτάκιας» εάν δεν κατόρθωνε να κερδίσει από την υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων ( πάντα χωρίς να τα έχει, …Αέρας κοπανιστός δηλαδή), να ακυρώνει την συναλλαγή μετά 10 ημέρες.

Και τα δικά μας, …δικά μας και τα δικά σας …δικά μας ! Σίγουρος τρόπος δηλαδή να κερδοσκοπήσει κανείς εναντίον της χώρας μας , χωρίς….κανένα ρίσκο!

Και η Τράπεζα της Ελλάδας και το υπουργείο Οικονομικών υπονόμευσαν τα εθνικά μας συμφέροντα , διευκολύνοντας από τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές , τους υποτιμητικούς κερδοσκόπους ( «σορτάκηδες») να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία , εκτοξεύοντας , με ανύπαρκτο ρίσκο, το κόστος δανεισμού της χώρας μας υψηλότερα από αυτό του …Ιράκ!!!

Δεν είναι τυχαίο ότι όπως φαίνεται στον σχετικό πίνακα , τα ελληνικά ομόλογα εκτινάχθηκαν ακριβώς από τότε που τέθηκε σε ισχύ η συγκεκριμένη διάταξη , τον περασμένο Οκτώβριο κατά την εκλογή του ΠαΣοΚ μέχρι σήμερα από 100 περίπου basis points σε …450!

Η ζημιά από την προκλητική αυτή «εθνική μειοδοσία» για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο , έχει ήδη γίνει και εκτιμάται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον τοκοχρεολύσια, τα οποία προέρχονται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού!
Άραγε , ….ο πρωθυπουργός τι λέει για όλα αυτά;

ΥΓ. Η αλλαγή του κανονισμού έγινε μάλλον παράνομα, δηλαδή μόνο με εντολή του διευθυντή της Διευθ. Οργάνωσης και όχι με πράξη του διοικητή , όπως έπρεπε! Γιατί;
Γιατί όταν μαθεύτηκε η πρακτική αυτή στους χρηματιστηριακούς κύκλους έγινε προσπάθεια να καλυφθεί το σκάνδαλο με πράξη διοικητή με αριθμό 158 της 10/2/2010 που θα νομιμοποιούσε τη μέχρι τότε πρακτική και την οποία υπέγραψε …..ο υποδιοικητής (ούτε εδώ η υπογραφή του διοικητή, Γιατί άραγε;), αλλά ….. δεν δημοσιεύτηκε ποτέ !!! Γιατί;
Γιατί μόλις την περασμένη Πέμπτη (8/4/2010) επιβλήθηκε ο διακανονισμός των short selling σε μια μόνο ημέρα (Τ+1); Μήπως γιατί έγινε αντιληπτό το σκανδαλώδες του θέματος; Μήπως γιατί αυτό που επιθυμούσαν διάφοροι κύκλοι ….επιτεύχθηκε;
Δεν Νογάτε Τίποτα;

πηγη politis.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........