ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ. ΔΥΣΟΙΩΝΕΣ ΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ………

Του Γ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Δικηγόρου, Υποψηφίου Διδάκτωρα του Πανεπιστημίου Αθηνών

Το περίφημο «Σχέδιο Κίσσινγκερ» ή «Σχέδιο για τη Δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου (Η.Π.Α.Μ)», πρωτοδιατυπώθηκε από τον γνωστό Αμερικανοεβραίο Υπουργό Εξωτερικών πριν τριάντα περίπου χρόνια.

Γνωστός θαμμώνας των λεσχών της διεθνούς παρασκηνιακής πολιτικής, ο Κίσσινγκερ λέγεται ότι διατύπωσε ένα σχέδιο που ήδη από το 1950 είχε περάσει από την επεξεργασία της γνωστής ομάδας Μπίλντεμπεργκ. Η ομάδα αυτή, που για πολλούς μελετητές αποτελεί ένα είδος «παγκόσμιας υπερκυβέρνησης», θεωρείται ο βασικός φορέας πραγματοποίησης του εν λόγω σχεδίου.

Η έγκριση της ΕΣΣΔ και μετέπειτα της...........
Ρωσίας, ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή του.

Η ενεργός συμμετοχή της εξάλλου αποτελούσε βασικό πρόκριμα για την έναρξή του. Έτσι σήμερα η Ρωσική Ομοσπονδία θεωρείται ότι λαμβάνει άμεσα μέρος σε αυτό. Περισσότερο ακόμη δε δια της συμφωνίας συνεργασίας και μερικής συμμετοχής της στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ που υπογράφηκε πρόσφατα.

Περιληπτικά το επονομαζόμενο σχέδιο Κίσσινγκερ προβλέπει τη λύση των προβλημάτων της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων, με τη δημιουργία μίας συνομοσπονδίας κρατών, των επονομαζομένων «Ηνωμένων Πολιτειών της Ανατολικής Μεσογείου».

Οι ΗΠΑ και η Ρωσική Ομοσπονδία, επιδιώκοντας την προστασία των ζωτικών συμφερόντων τους στην περιοχή (πετρέλαια, φυσικό αέριο, Στενά Βοσπόρου και Σουέζ, ελεύθερη πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό, αντιμετώπιση Ισλαμισμού και εθνικισμών, αντιμετώπιση επικίνδυνων κρατών τύπου Ιράκ, ενδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κοινωνικές επαναστάσεις, αποσταθεροποίηση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, εξασφάλιση άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, διασφάλιση του εμπορίου τους), προσπαθούν να πετύχουν τη δημιουργία αυτής της συνομοσπονδίας. Με την ενοποίησή τους, τα κράτη θα εκχωρήσουν την εξουσία τους σε ζωτικούς τομείς (άμυνα, ασφάλεια, οικονομία, εξωτερική πολιτική) σε κεντρικά όργανα, εύκολα ελεγχόμενα από τις θεωρούμενες μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσική Ομοσπονδία).

Συγχρόνως ένα κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως που είναι ήδη ενταγμένο σε αυτή ή θεωρείται πεδίο μελλοντικής διεύρυνσης (Βαλκάνια), θα αποκοπεί ή θα αποτελέσει τμήμα μίας «χαλαρά συνδεόμενης» με αυτή πτέρυγας που θα εκτείνεται προς ανατολάς. Και στις δύο περιπτώσεις η Ευρωπαϊκή Ένωση θα δεχθεί πλήγμα, είτε με έναν ακρωτηριασμό του νοτίου τμήματός της, είτε διότι θα υποχρεωθεί σε χαλαρή ενσωμάτωση και των προβληματικών κρατών της Μέσης Ανατολής.

Για να πραγματοποιηθούν όμως τα παραπάνω, απαιτείται κατ΄αρχάς η αποδυνάμωση και διάσπαση των κρατών της ευρύτερης περιοχής. Η διάσπαση θα οδηγήσει γρήγορα στην ανάγκη σύμπτυξης ευρύτερης πολιτικής και θεσμικής συνεργασίας που θα εξελιχθεί σε συγκρότηση συνομοσπονδίας. Η επιμέρους εξασθένιση των «κρατιδίων», θα τα υπάγει άμεσα στον έλεγχο των υπερδυνάμεων και θα οδηγήσει στη δημιουργία μίας «υπεραγοράς», από την Αδριατική ως την Κασπία και από τον Δούναβη, μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό, ότι η τελική διαμόρφωση της περιοχής που θα προκύψει από την προώθηση του σχεδίου, δεν είναι γνωστή επακριβώς ούτε στους ίδιους τους αρχιτέκτονές του. Πολλοί παράγοντες, όπως οι αντιδράσεις των λαών, οι καθυστερήσεις και οι εσωτερικοί «διακανονισμοί», το επηρρεάζουν άμεσα.

Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες το σχέδιο άρχισε να εφαρμόζεται το 1989. Τότε προέβλεπε αρχικά τον διακανονισμό του προβλήματος Ισραήλ-Παλαιστινίων. Το Ισραήλ έπρεπε και αυτό να «διασπασθεί». Ο στόχος παραλίγο να πραγματοποιηθεί πρόσφατα. Απρόβλεπτοι όμως παράγοντες, όπως η δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, οι αντιδράσεις της δεξιάς πτέρυγας του κόμματος Λικούντ και οι αντιθέσεις για την τύχη της Ιερουσαλήμ το φρέναραν. Σήμερα η χαλαρή αντίδραση των μεγάλων δυνάμεων στη βάρβαρη βία των δύο πλευρών πιστεύεται ότι θα οδηγήσει σύντομα στο ποθητό αποτέλεσμα. Είναι λογικό και ευκταίο οι δύο λαοί θα κουραστούν και θα επέλθει μεταξύ τους συμφωνία, έστω και αν αυτή είναι μέρος ενός αμφιλεγόμενου σχεδίου.

Η δεύτερη φάση, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, προέβλεπε διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας. Ο στόχος ήδη επετεύχθει. Δεν χρειάζεται να σημειωθεί κάτι άλλο επ΄αυτού, πέραν του ότι η τελευταία συμφωνία Σερβίας-Μαυροβουνίου εξάλειψε ακόμη και την ονομασία Γιουγκοσλαβία.

Η Τρίτη φάση θεωρείται ότι προωθεί την ομοσπονδοποίηση της Κύπρου (αφού πρώτα έχει διασπασθεί σε δύο «κρατίδια»). Και η συγκεκριμένη φάση πραγματοποιείται αυτή τη στιγμή.

Εδώ όμως αρχίζουν τα πράγματα να γίνονται περισσότερο ενδιαφέροντα : Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις το σχέδιο, στην αρχική του μορφή προέβλεπε ακόμη:

Αυτονόμηση Κρήτης, Δωδεκανήσων, νήσων του Ανατολικού Αιγαίου και Δυτικής Μικράς Ασίας.

Αυτονόμηση της Ανατολικής, της Δυτικής Θράκης και της Νοτίου Βουλγαρίας.

Αυτονόμηση του Κουρδιστάν και ίσως του Πόντου

Διάσπαση του Ιράκ (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).

Ειρήνευση στην περιοχή του Λιβάνου και του Γκολάν (που έχει ήδη πραγματοποιηθεί).

Αποσταθεροποίηση της Συρίας μακροπρόθεσμα.

Ήδη από το 1989, είχε αποκαλυφθεί, ότι η άμβλυνση των ελληνοτουρκικών διαφορών θα έχει ως μακροπρόθεσμους στόχους :

Την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων του Αιγαίου.

Την αποστρατιωτικοποίηση Ίμβρου και Τενέδου.

Την αποστρατιωτικοποίηση των Τουρκικών ακτών της Μικράς Ασίας, μέχρι εκεί, που όπως λένε, δεν φτάνει πιο πέρα.

Την ίδρυση ελληνοτουρκικών επιχειρήσεων (τουριστικών, πετρελαϊκών, εμπορικών, βιομηχανικών) και την ίδρυση ζώνης ελεύθερου εμπορίου στο Αιγαίο και στις Μικρασιατικές ακτές μεταξύ των δύο κρατών, στα πλαίσια μίας μικτής ζώνης κυριαρχίας, που θα εξελιχθεί σε αυτόνομο «κρατίδιο-μαξιλάρι» των τοπικών διενέξεων, διεθνούς επιρροής και ελεγχόμενο από τον ΟΗΕ.

Τα προαναφερθέντα βεβαίως προϋποθέτουν τη δημιουργία του ήδη καλλιεργηθέντος κλίματος φιλίας μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων. Ως αφετηρία υπήρξαν οι περίφημοι σεισμοί. Σήμερα μιλάμε για διάλογο εφ΄όλης της ύλης, υπό την επιρροή που ενεργούν τα ΜΜΕ και στους δύο λαούς.

Θεωρώ δεδομένο ότι τα παρασκήνια της Διεθνούς πολιτικής πλάθουν στόχους και σχεδιασμούς προοπτικής τουλάχιστον πενήντα ετών. Οι «ΗΠΑΜ», όπως προανέφερα, θα αποτελέσουν μάλλον την αυτόνομη πτέρυγα μίας αδύναμης Ευρωπαϊκής Ένωσης με επέκταση προς ανατολάς. Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο για τους υποστηρικτές της έννοιας κράτος-έθνος, τους πατριώτες και τους ηγέτες κοινωνικών κινημάτων, αν όλοι οι προαναφερθέντες σχεδιασμοί είναι αληθινοί. Οι μεγάλες δυνάμεις που δεν ήθελαν, ούτε θέλουν να εξαπολύσουν αυτοκαταστροφικούς πολέμους η μια εναντίον της άλλης, επέλεξαν την οδό του τεμαχισμού των κρατών μέσω πολέμων ήπιας έντασης και ανάγκης για ειρήνη και καλή ζωή. «Διαίρει και βασίλευε», είναι ο βασικός άξονας της πολιτικής τους. Ο άλλος είναι η τακτική PANDORA’S BOX. Το περιτύλιγμα όμορφο : Ειρήνη, ευημερία της μεσαίας τάξης, καλοπέραση, ανατροπή απηρχαιωμένων θεσμών, δημοκρατία, νέα προοδευτική ηθική. Θα ήταν ευχής έργο και το περιεχόμενο να είχε ίδια χροιά. Αντ΄αυτού όμως μάλλον θα υπάρξει πολιτιστική ισοπέδωση, εξαθλίωση των φτωχών ανθρώπων, άκρατος φιλελευθερισμός, αποικιοκρατική εκμετάλλευση, στέρηση της ελευθερίας, απώλεια της εθνικής μας ταυτότητας, εξάρτηση, ψευδής αυτονομία. Μοναδική ελπίδα είναι η αντίσταση των κρατών (που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές τροποποιήσεις τους σχεδιαστές) και η καθυστέρηση εφαρμογής του σχεδίου, εξαιτίας εσωτερικών ανταγωνισμών στους ηγετικούς κύκλους των ΗΠΑ και της Ρωσικής Ομοσπονδίας που καθοδηγούν τις τύχες του κόσμου και της «παγκοσμιοποίησης».

Η επιδίωξη της ειρήνης είναι κοινός στόχος όλων των ανθρώπων. Ο Θεός να φωτίσει τους οραματιστές τέτοιων μεγαλόπνοων σχεδίων, ώστε ακόμη και αν πραγματοποιηθούν να εξαλείψουν όλες τις επικίνδυνες συνέπειές τους.

Τελικά, όλοι είμαστε συγχρόνως σχεδιαστές και αντικείμενο των σχεδίων αυτών. Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε……..
πηγη ΕΛΛ.ΕΤ.ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Τα ψεύδη του Α.Νταβούτογλου και η αφέλεια της ελληνικής κυβέρνησης

Το σημερινό ανακοινωθέν από την επίσκεψη του ΑΝΥΠΕΞ Δημήτρη Δρούτσα στην Άγκυρα σκόρπισε οποιεσδήποτε θετικές σκέψεις που θα μπορούσε να έχει ο κάθε καλοπροαίρετα σκεπτόμενος Έλληνας πολίτης, που ακόμα πιστεύει ότι τα εθνικά θέματα έχουν ακόμα κάποια σημασία για τους Έλληνες πολιτικούς. Εν μέσω μίας άνευ προηγουμένου τρομοκρατίας των ΜΜΕ για την οικονομία της χώρας, με την κυβέρνηση να πέφτει από την μία γκάφα στην επόμενη (βλ. δηλώσεις Παπανδρέου στο κυβερνητικό Συμβούλιο την Μ. Τρίτη περί επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας στήριξης της ΕΕ) ο Έλληνας πρωθυπουργός προχωρά σε βήματα προσέγγισης με την Τουρκία που θυμίζουν έντονα την πολιτική του όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών το 1999. Φαίνεται ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός όλα αυτά τα χρόνια από την εποχή της πολιτικής του ανοίγματος του προς την Άγκυρα, δεν απεκόμισε την ανάλογη εμπειρία. Δυστυχώς ότι η μη τήρηση των δεσμεύσεων της Άγκυρα, για την μείωση της έντασης μεταξύ των δύο κρατών, και την τήρηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, δεν αποτέλεσαν για τον Έλληνα Πρωθυπουργό απόδειξη των αληθινών προθέσεων της Τουρκίας. Όσο περνά ο καιρός, ο πρωθυπουργός της χώρας φαίνεται να λειτουργεί ιδεοληπτικά περισσότερο από ποτέ, κυνηγώντας ένα άπιαστο όνειρο, την εξημέρωση του θηρίου. Ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται ότι οι σχέσεις της Ελλάδας και την Τουρκίας δεν είναι οι σχέσεις που έχουν η Νορβηγία με τη Σουηδία. Στην περίπτωση μας έχουμε ένα παιχνίδι ισχύος με την Τουρκία να δράττει τώρα τους κόπους μίας εικοσαετίας συνεχών αμφισβητήσεων και αύξησης της στρατιωτικής της ισχύς. Και ενώ σε παλαιότερες δηλώσεις του, ο Έλληνας πρωθυπουργός έδειχνε να έχει καταλάβει ότι η περίοδος ύφεσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το 1999 ήταν μόνο ένα διάλειμμα, κυρίως διότι η Τουρκία βρισκόταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση, σήμερα παρουσιάζεται ως ένας διαφορετικός άνθρωπος. Είναι πραγματικά απίστευτη η επιμονή του Έλληνα πρωθυπουργού να θέλει να ανοίξει όλα τα εθνικά θέματα αυτή τη χρονική στιγμή, που όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, η χώρα κινδυνεύει με οικονομική κατάρρευση. Πραγματικά μπορεί στο μέλλον η παρούσα εξωτερική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου να διδάσκεται στις διπλωματικές Ακαδημίες του κόσμου ως παράδειγμα προς αποφυγή, η πραγματικότητα όμως σήμερα είναι ότι ο ελληνικός λαός απορεί με την επιμονή του Έλληνα πρωθυπουργού να αναπτύξει στενότερες σχέσεις με μία χώρα που ανοικτά πλέον διεκδικεί το μισό Αιγαίο και έχει σχεδόν επιτύχει να συγκυβερνά τη Θράκη. Είναι απίστευτος ο στρουθοκαμιλισμός της ελληνικής κυβέρνησης στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι η υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου δεν είναι η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο χωρών. Αξίζει να σημειωθεί το σχόλιο του Τούρκου ΥΠΕΞ για τις συχνές επισκέψεις των πλοίων του τουρκικού Ναυτικού στην περιοχή του Σουνίου όπου κατά τα λεγόμενα του «οι πλόες που πρόσφατα ακολούθησαν τα πολεμικά μας πλοία στο Αιγαίο είναι απολύτως σύμφωνοι με το διεθνές δίκαιο και την εθιμική πρακτική». Ο ίδιος δε δεν παρέλειψε να κατηγορήσει τα ελληνικά ΜΜΕ ότι διόγκωσαν το ζήτημα χωρίς λόγο. Την ίδια στιγμή αυτός ο μάγος της «απονεύρωσης και χειραγώγησης» του αντιπάλου, προτείνει την αμοιβαία μείωση των στρατιωτικών δαπανών, τη στιγμή που το 2009 η Τουρκία δαπάνησε 4 δις δολάρια για την αγορά νέων οπλικών συστημάτων ενώ το 2008 το ποσό αυτό ήταν 3,5 δις δολάρια. Μετά από αυτά το ερώτημα που τίθεται είναι απλό. Πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα μία τέτοια πρόταση, όταν η Τουρκία αγοράζει ή πρόκειται να αγοράσει μέσα σε χρονικό διάστημα λίγων ετών τα ακόλουθα οπλικά συστήματα 4 ιπτάμενα ραντάρ 4 αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου 2 ιπτάμενα κέντρα διοίκησης 30 μαχητικά F-16 100 μαχητικά stealth JSF 1 κατασκοπευτικό δορυφόρο 8 κορβέτες 6 αντιτορπιλικά AAW 1 Ελικοπτεροφόρο 16 περιπολικά ανοικτής θαλάσσης 4 κορβέτες για το Λιμενικό Σώμα 8 αποβατικά σκάφη LCT 2 αποβατικά πλοία LST 6 υποβρύχια Τ214ΤΝ 127 ελικόπτερα γενικής χρήσης 51 επιθετικά ελικόπτερα 250 νέα άρματα μάχης εγχώριας ανάπτυξης και κατασκευής 54 πλωτές επιθετικές αμφίβιες γέφυρες 100 τουλάχιστον βαλλιστικούς πυραύλους Yildirim Πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η πρόταση, όταν η τουρκική πολεμική βιομηχανία υπάρχει χάρις στις αγορές οπλικών συστημάτων των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Πως μπορούμε να πιστέψουμε τα λόγια του Τούρκου ΥΠΕΞ όταν ο σχεδιασμός του τουρκικού κράτους για τον τομέα της άμυνας μέχρι το 2023 περιλαμβάνει την αύξηση των αμυντικών δαπανών από 130 δολάρια/άτομα το 2002 στα 534 δολάρια/άτομο το 2023. Πως μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η «δελεαστική» πρόταση, όταν η πρόβλεψη για τον τουρκικό αμυντικό προϋπολογισμό του 2023 είναι αυτός να φτάσει τα 48 δις δολάρια. Πόση πειστικότητα έχουν τα λόγια του Νταβούτογλου όταν στόχος του τουρκικού κράτους είναι το 2023 είναι να απασχολούνται 60.000 εργαζόμενοι στην πολεμική βιομηχανία της χώρας από τις 25.000 που ήταν το 2002 Για άλλη μία φορά η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα των ΜΟΕ, συμφωνώντας στην υλοποίηση σειράς μέτρων που μάλλον θα προκαλέσουν τον γέλωτα και τον σκεπτικισμό των Ελλήνων πολιτών παρά το αισιοδοξία τους για το μέλλον. Προτάσεις όπως η σύσταση ενός Συμβουλίου Υψηλής Συνεργασίας με 10 Έλληνες και 10 Τούρκους Υπουργούς μάλλον απορία προκαλούν στους Έλληνες πολίτες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ούτε η ηττημένη μεταπολεμική Γερμανία που προσπαθούσε να διώξει από πάνω της το ναζιστικό παρελθόν, δεν δημιούργησε μία τέτοια επιτροπή κατά τη διάρκεια του φημισμένου γερμανογαλλικού άξονα συνεργασίας. Πόσο δε στην περίπτωση της Ελλάδας όπου οι Τούρκοι υπουργοί αυτής της ελληνοτουρκικής Επιτροπής θα είναι οι ίδιοι οι υπουργοί που με τις πολιτικές τους θα κάνουν ότι μπορούν για να θέσουν υπό τον έλεγχο της Άγκυρας τη Θράκη, τα νησιά του Αν Αιγαίου. Θα είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που στέλνουν καθημερινά δεκάδες λαθρομετανάστες στην Ελλάδα αποβλέποντας στην μελλοντική τους πολιτική «αξιοποίηση». Πριν από 74 χρόνια η ναζιστική Γερμανία ακολούθησε μία πολύ απλή και συνάμα αποτελεσματική πολιτική έναντι της Αυστρίας. Για πέντε χρόνια η Γερμανία έπαιζε με τα νεύρα των αυστριακών. Την μία φορά η Γερμανία, με διάφορες ενέργειες και επεισόδια έστελνε μηνύματα για επικείμενη εισβολή στην Αυστρία, η οποία αμέσως κινητοποιούσε τον αυστριακό Στρατό για να υπερασπίσει τη χώρα. Αντί όμως για εισβολή ακολουθούσε μία περίοδος χαλάρωσης από την πλευρά της Γερμανίας και μια περίοδος επίθεσης φιλίας προς την Αυστρία με ειρηνικά συνθήματα, τα οποία εφησύχαζαν τους αυστριακούς. Μετά ακολουθούσε πάλι ένταση μεταξύ των δύο χωρών με τους Γερμανούς να στέλνουν πάλι μηνύματα εισβολής και μετά πάλι ακολουθούσε χαλάρωση. Στο τέλος και μετά από πέντε χρόνια συνεχόμενων εναλλαγών, η συνείδηση και οι αντιστάσεις των αυστριακών μούδιασαν απονευρώθηκαν, ρίχνοντας έτσι τις αντιστάσεις τους. Την ίδια στιγμή η παγκόσμια κοινή γνώμη αδιαφορούσε πια για το παιχνίδι της Γερμανίας με τους ταλαίπωρους αυστριακούς. Έτσι αφού οι αντιστάσεις των αυστριακών είχαν πέσει και αφού η τότε παγκόσμια κοινή γνώμη είχε κουραστεί από αυτό το γερμανικό παιχνίδι και τις διαμαρτυρίες των αυστριακών, η Γερμανία βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία και εισέβαλε ανενόχλητη στην Αυστρία. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ίσως τελικά αυτή την πολιτική να ακολουθεί η Τουρκία τα τελευταία 36 χρόνια και εμείς δεν το έχουμε αντιληφθεί. Οι πρόσφατες αναπάντητες από την Ελλάδα αεροπορικές και ναυτικές τουρκικές προκλήσεις, σηματοδοτούν την πλήρη αποθράσυνση της Τουρκίας και την σταδιακή μείωση των ελληνικών αντανακλαστικών σε αυτές. Τα δε ΜΟΕ που συμφώνησαν ο Έλληνας ΑΝΥΠΕΞ και ο Τούρκος ΥΠΕΞ οδηγούν την Ελλάδα σε μία νέα εποχή που δυστυχώς αποδεικνύει ότι η δορυφοριοποίηση της χώρας πλησιάζει όσο ποτέ άλλοτε. πηγη defencenet.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη: "Η δημογραφική ωρολογιακή βόμβα αλλοίωσης των λαών της Ευρώπης"

Ενώ στην Ελλάδα οι πολιτικές ελιτ συγχαίρουν αλλήλους για την ένταξη των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, προσφέροντας μάλιστα αφειδώς νομιμότητα, ιθαγένεια και δικαίωμα ψήφου στους πάλαι ποτέ παράνομους μετανάστες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καθηγητές αλλά και γιατροί ανά τον κόσμο, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη μουσουλμανική ωρολογιακή βόμβα που θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα τους λαούς της Ευρώπης..

Η ΕΕ αντιμετωπίζει μια εποχή μεγάλης κοινωνικής αλλαγής, αυτά αναφέρει στις εκθέσεις του ο Adrian Michaels, ενώ μέχρι τώρα λίγοι είναι οι πολιτικοί που δείχνουν να κατανοούν αυτή την προειδοποίηση. Στην Βρετανία μα και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση αγνοούν την δημογραφική ωρολογιακή βόμβα: Η πρόσφατη ταχύτατη εισροή μεταναστών στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων των εκατομμυρίων μουσουλμάνων, θα αλλάξει την ήπειρο μας ολοκληρωτικά κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο δεκαετιών, ενώ σχεδόν κανένας από τους υπεύθυνους για την χάραξη πολιτικής, δεν μιλάει για αυτό.

Οι αριθμοί είναι εκπληκτικοί.
Το 1998, μόνο τα 3,2% του πληθυσμού της Ισπανίας ήταν από γεννήσεις αλλοδαπών . Το 2007 το ποσοστό αυτό ανήλθε στο 13,4%. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης έχει υπερδιπλασιαστεί τα τελευταία 30 χρόνια και θα έχουν υπερδιπλασιαστεί ξανά μέχρι το 2015.Στις Βρυξέλλες, τα επτά συνήθη κορυφαία ονόματα των νεογέννητων πρόσφατα αγοριών, ήταν Mohamed, Adam, Rayan, Ayoub, Mehdi, Amine και Hamza.

Τα χαμηλά ποσοστά γεννήσεων των λευκών ευρωπαίων, σε συνδυασμό με τον ταχύτερο πολλαπλασιασμό των μεταναστών, θα αλλάξουν ριζικά με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και την ευρωπαϊκή κοινωνία όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Ευρώπη «Ευρωπαίων» Μουσουλμάνων
Αυτή η ραγδαία εξέλιξη πρόκειται να αλλάξει το πληθυσμιακό μείγμα της Ευρώπης έχοντας εκτεταμένες συνέπειες στην εκπαίδευση, τη στέγαση, την ευημερία, την εργασία, τις τέχνες, στα πάντα. Θα μπορούσε επίσης να έχει αποφασιστική επίδραση στην εξωτερική πολιτική: μια μελέτη που υποβλήθηκε στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, σχετικά με τη σχέση της Αμερικής και της Ευρώπης, αναφέρει ότι μπορεί από αυτή την εξέλιξη και μόνο να αλλάξουν ριζικά οι μέχρι τώρα παραδοσιακές σχέσεις. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι της ΕΕ παραδέχονται ότι το ζήτημα αυτό δεν έχει την προσοχή που του αξίζει.

Ο Jerome Vignon, αρμόδιος για την απασχόληση και τις κοινωνικές υποθέσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δήλωσε ότι το επίκεντρο της εν λόγω λειτουργίας στην ΕΕ ήταν για τους αιτούντες άσυλο και για τον έλεγχο της μετανάστευσης. Στην ίδια δήλωση συνεχίζοντας μας λέγει. "Το θέμα έχει στα σίγουρα υποτιμηθεί - υπάρχει μια γενική ρητορική σχετικά με την κοινωνική ένταξη των μεταναστών και πως θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη σημασία." Τέλος συμπληρώνοντας είπε. «Αυτή η ρητορική σπάνια οδήγησε σε εφαρμογή πολιτικής λύσης».

Οι χώρες της ΕΕ έχουν μακρά ιστορία στην υποδοχή των μεταναστών, αλλά τα τελευταία χρόνια, δύο νέες σημαντικές τάσεις έχουν προκύψει. Οι μετανάστες έρχονται από το εξωτερικό όλο και περισσότερο με επιταχυνόμενους ρυθμούς στις αναπτυγμένες οικονομίες αλλά ο πληθυσμός τους έχει φτάσει πλέον σε υπερβολικούς αριθμούς.

Ο διαρκώς αυξανόμενος μουσουλμανικός πληθυσμός έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αυτό δεν οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι οι μόνοι μετανάστες που εισέρχονται στην ΕΕ σε μεγάλο αριθμό! Υπάρχουν και παρά πολλοί άλλοι προερχόμενοι από κάθε σημείο του ορίζοντα. Πλην όμως οι μουσουλμάνοι είναι γεγονός πως είχαν προκαλέσει στο παρελθόν πληθώρα φρικαλεοτήτων στη Δύση και όλα αυτά στο όνομα του Ισλάμ.

Στο Αμερικάνικο PEW φόρουμ του ερευνητικού ανεξάρτητου κέντρου PEW, που δραστηριοποιείται ως οργανισμός για θέματα Θρησκείας & δημόσιου βίου, στην σχετική έκθεση του αναφέρει: « Οι χώρες της Ε.Ε. διαθέτουν βαθιές ιστορικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές και γλωσσικές παραδόσεις. Η εισροή εκατοντάδων χιλιάδων, και σε ορισμένες περιπτώσεις εκατομμύριων, από ανθρώπους που αναζητούν, μιλούν και ενεργούν με διαφορετικό τρόπο, θα οδηγήσει σε ένα δύσκολο και αταίριαστο κοινωνικό περιβάλλον. "

Πώς έχουν μέχρι σήμερα οι δραματικές πληθυσμιακές αλλαγές;
Ο καθένας γνωρίζει ότι σε ορισμένες συνοικίες πόλεων της Ευρώπης, είναι περισσότεροι οι μουσουλμάνοι και ότι αυτή η μεταβολή είναι διαρκώς αυξανόμενη. Ωστόσο οι πρώτες λεπτομερείς διαπιστώσεις είναι δύσκολο να βρεθούν, εφόσον τα προσωπικά δεδομένα θεωρούνται στην Ε.Ε. ευαίσθητα: πολλές χώρες της ΕΕ συστηματικά αποφεύγουν να συλλέγουν στατιστικά πληθυσμιακά στοιχεία με βάση την θρησκεία.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι αριθμοί για τη μετανάστευση μας περιγράφουν την πραγματικότητα αν και με «θολές» μεθόδους.
Οι 27 χώρες της Ε.Ε. προσέλκυσαν μισό εκατομμύριο περισσότερους ανθρώπους το χρόνο από ότι την εγκατέλειψαν παντοιοτρόπως. " Ωστόσο, από το 2002, " στην τελευταία έκθεση της η Ε.Ε. αναφέρει ότι , "η καθαρή μετανάστευση στην ΕΕ έχει σχεδόν τριπλασιαστεί ανάμεσα σε 1,6 εκατομμύρια και δύο εκατομμύρια άτομα ετησίως."

Αυτές οι μετρήσεις και οι αναμενόμενοι ρυθμοί αποδεικνύεται πως δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα προχειρότητας και ανοησίας των προηγούμενων προβλέψεων.
Το 2004 η Ε.Ε. θεωρούσε ότι ο πληθυσμός της θα μειωθεί κατά 16 εκατομμύρια έως το 2050. Τώρα όμως πιστεύει ότι θα αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια μέχρι το 2060. Η Βρετανία βάσει αυτών των προχειροτήτων αναμενόταν να γίνει η πιο πυκνοκατοικημένη χώρα της Ε.Ε. μέχρι το 2060, με 77 εκατομμύρια κατοίκους μόνο. Αυτή τη στιγμή έχει 20 εκατομμύρια λιγότερους ανθρώπους από τη Γερμανία. Ο πληθυσμός της Ιταλίας αναμενόταν να μειωθεί δραστικά! Τώρα προβλέπεται να μείνει σταθερός.

Και από τις ΗΠΑ μας κρούεται ο κώδωνας κινδύνου.
Μία μελέτη για την πολεμική αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής από τον Leon Perkowski που έγινε το 2006, διαπίστωσε ότι υπήρχαν πλέον των 15 εκατομμυρίων μουσουλμάνων στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την ανώτατη εκτίμηση να φτάνει τα 23 εκατομμύρια. Και βεβαίως, αυτός ο πληθυσμός δεν διανέμεται ομοιόμορφα. Σύμφωνα με τη υπηρεσία μετανάστευσης των ΗΠΑ (Policy Institute), οι κάτοικοι μουσουλμανικής πίστης θα αντιστοιχούν σε περισσότερο από το 20% του πληθυσμού της ΕΕ έως το 2050, όμως ήδη αυτό είναι γεγονός τώρα σε αρκετές Ευρωπαϊκές πόλεις. Ένας έγκριτος Αμερικανός δημοσιογράφος, ο Christopher Caldwell μας ενημερώνει ότι οι λευκοί Ευρωπαίοι θα αποτελούν μειοψηφία στο Μπέρμιγχαμ από το 2026 και νωρίτερα στο Λέστερ. Μια άλλη πρόβλεψη υποστηρίζει ότι οι μουσουλμάνοι θα μπορούσε να υπερτερούν αριθμητικά των μη μουσουλμάνων στη Γαλλία και ίσως σε όλη την Δυτική Ευρώπη από τα μέσα του αιώνα μας (2050). Στην Αυστρία στον 20ο αιώνα οι κάτοικοι ήσαν κατά 90% καθολικοί στο θρήσκευμα, πλην όμως οι Ισλαμιστές, θα είναι η πλειοψηφία των Αυστριακών κάτω των 15 ετών μέχρι το 2050, μας λέει ο Κάλντγουελ.

Τα προβλεπόμενα ποσοστά αύξησης είναι αμφιλεγόμενα. Τα ποσοστά των γεννήσεων μπορεί να είναι δύσκολο να προβλεφθούν και οι αριθμοί των μεταναστών μπορεί να μοιάζουν σαν την παλίρροια. Αλλά ο Karoly Lorant, Ούγγρος οικονομολόγος ο οποίος συνέγραψε ένα έγγραφο για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπολογίζει ότι οι μουσουλμάνοι έχουν ήδη ξεπεράσει το 25% του πληθυσμού στη Μασσαλία και το Ρότερνταμ, 20% στο Μάλμε, 15% στις Βρυξέλλες και το Μπέρμιγχαμ και το 10% στο Λονδίνο, το Παρίσι και την Κοπεγχάγη.


Οι περίφημες δεύτερες και τρίτες γενιές αποδεικνύονται χειρότερες στην ένταξη τους
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις έτειναν να δείχνουν ότι η επικίνδυνη ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων της Ευρώπης δεν έχει ακόμη συμβεί. Αυτό δίνει την ελπίδα ότι αυτοί θα ενταχθούν με επιτυχία. Παρ 'όλα αυτά, οι δεύτερης και τρίτης γενεάς των μουσουλμάνων δείχνουν σημάδια ότι είναι πιο δύσκολο να ενσωματωθούν από ότι οι γονείς τους. Μια βρετανική ομάδα μελέτης, διαπίστωσε ότι πάνω από το 70% των μουσουλμάνων άνω των 55 ετών θεώρησαν ότι είχαν πολλά κοινά με μη-μουσουλμάνους. Ωστόσο αυτό μειώθηκε στο 62% μεταξύ των 16 και 24 ετών.

Οι μεταβολές του πληθυσμού κινούν έντονη ανησυχία σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες με τι συνεχείς δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία είναι αντίθετη στους μετανάστες, ωστόσο οι πολιτικοί αποφεύγουν σε μεγάλο βαθμό αυτή τη συζήτηση.


Ο στρουθοκαμηλισμός των κατεστημένων πολιτικών ελίτ, αναδεικνύει ακροδεξιά πολιτικά σχήματα
Η Γαλλία απαγόρευσε τη χρήση της μαντίλας (χιτζάμπ) στα σχολεία ενώ το ίδιο έκανε και για την αντίστοιχη χρήση των χριστιανικών συμβόλων, καθιστώντας έτσι δυσκολότερη την υποστήριξη ότι ο νόμος απευθυνόταν αποκλειστικά σε μουσουλμάνους. Η Βρετανία έχει ενισχύσει τη νομοθεσία της περί θρησκευτικού μίσους. Αλλά αυτά είναι μεμονωμένα γενικά νομοθετήματα (ευχολόγια).

Στο ενδιάμεσο πολιτικό-ιδεολογικό κενό έχει ενισχυθεί η ανακάμπτουσα ομάδα των ακροδεξιών πολιτικών σχημάτων, μεταξύ των οποίων και το βρετανικό Εθνικό Κόμμα, το οποίο απέκτησε δύο έδρες στις πρόσφατες εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο Ολλανδός πολιτικός Geert Wilders, μιλάει εναντίον του Ισλάμ και πρόσφατα είχε απαγορευτεί η είσοδος του στην Βρετανία, ωστόσο αυξάνει συνέχεια και σημαντικά τα ποσοστά του στις σφυγμομετρήσεις κοινής γνώμης στην Ολλανδία.

Το PEW Forum προσδιόρισε τα κύρια σημεία για το 2005: "Το γεγονός ότι [ακραία κόμματα] αυξάνουν την επιρροή τους κατέχοντας πλέον σημαντική πολιτική θέση, οφείλεται στην υποκρισία και την έλλειψη ειλικρίνειας από τους κατεστημένους πολιτικούς φορείς στο θέμα της μετανάστευσης. Οι μελετητές υποστηρίζουν ότι η ευρωπαϊκή ελίτ έχει πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει σε ότι αφορά τα ευρύτερα κοινωνικά θέματα της φυλής και ταυτότητας γύρω από τους μουσουλμάνους και άλλες ομάδες, και αυτό το σφάλμα το κάνει από φόβο μήπως και θεωρηθεί ως μη πολιτικά ορθό. "

Επιτακτική η ανάγκη οι ελίτ να «ξυπνήσουν» από τον επιτηδευμένο λήθαργο τους
Όμως είναι επιτακτική η ανάγκη να ξεκινήσει μια μεγαλύτερη και ειλικρινής συζήτηση για την λεγόμενη ένταξη των μεταναστών. Έχει σημασία σε όλα; Ναι, υποστηρίζει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ο Vignon. Δεν είναι, πόλωση κάτι τέτοιο και μπορεί να οδηγήσει σε γκέτο. "Είναι κακό γιατί δημιουργεί ανταγωνισμούς. Ανταγωνίζονται μεταξύ τους φτωχοί άνθρωποι ενάντια σε άλλους φτωχούς ανθρώπους: τα άτομα αυτά αισθάνονται ότι απειλούνται," λέει.

Η Ευρωπαϊκή ένωση μας ενημερώνει πως τα ποσοστά απασχόλησης των μη υπηκόων της είναι χαμηλότερα από ό, τι για τους υπηκόους της, πράγμα που όπως λένε, συγκρατεί την οικονομική πρόοδο. Ένας σημαντικός λόγος για αυτό είναι η έλλειψη γλωσσικών δεξιοτήτων. Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής επίσης αναφέρει ότι το 2007 το 28% των παιδιών που γεννήθηκαν στην Αγγλία και στην Ουαλία είχαν τουλάχιστον έναν αλλοδαπό γονέα. Αυτό το ποσοστό μετρήθηκε στο 54% για το Λονδίνο. Συνολικά το 2008, το 14,4% των παιδιών στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης είχε μια γλώσσα και αυτή ήταν διαφορετική από την Αγγλική ως πρώτη γλώσσα τους.

Οι μουσουλμάνοι, οι οποίοι αποτελούν μια εξαιρετικά ανομοιογενή ομάδα, έχουν δείξει μέχρι σήμερα ελάχιστη διάθεση να οργανωθούν πολιτικά σε μαζικές συναθροίσεις φυλής ή θρησκείας. Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι παραβλέπονται οι φωνές τους. Η Γερμανία ήδη άρχισε με την μεταρρύθμιση εκλογικών νόμων πριν από 10 χρόνια, χορηγώντας ορισμένα δικαιώματα για το μεγάλο τουρκικό πληθυσμό στην επικράτεια της. Θα ήταν παράξενο αν αυτό δεν μετέβαλε –αρνητικά- τη στάση της χώρας σχετικά με την αίτηση της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μελέτη του Perkowski λέει: "Η αντιμετώπιση του ραγδαία αναπτυσσόμενου φαινομένου , να στερούνται πολιτικών δικαιωμάτων οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί εντός των συνόρων της Ε.Ε. που είναι από τους παλαιότερους και ισχυρότερους συμμάχους, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με όλο και ισχυρότερες προκλήσεις για την εξωτερική πολιτική της Μέσης Ανατολής.."

Η Δημογραφική αλλοίωση θα αναγκάσει τους πολιτικούς να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα το συντομότερο δυνατόν. Πρόσφατα, ορισμένοι έχουν αρχίσει να ωθούν τη συζήτηση ως κεντρικό ζήτημα. Ο Angel Gurría, γραμματέας του ΟΟΣΑ, τον Ιούνιο είπε: «Η μετανάστευση δεν είναι μια βρύση που μπορεί να ενεργοποιηθεί κατά βούληση. Χρειαζόμαστε άμεσα δίκαιες και αποτελεσματικές πολιτικές μετανάστευσης και ένταξης. Οι πολιτικές που θα εφαρμοστούν πρέπει να είναι προς την κατεύθυνση να προσαρμόσουν τόσο την ευνοϊκή πρόσκαιρη οικονομική συγκυρία αλλά και τα κακά που η ίδια η μετανάστευση φέρει.

Μεταφράση: HellasOnTheWeb.com
Πηγη: Telegraph UK,infognomonpolitics

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

"Τέλος χρόνου" σημαίνει η Μόσχα για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη

«Τέλος χρόνου» είναι έτοιμη να σημάνει η Μόσχα στην Βουλγαρία και δευτερευόντως στην Ελλάδα, για το θέμα του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης. Ο Νικολάϊ Τοκάρεφ εκπρόσωπος της εταιρείας «Τράνσνεφτ» μιλώντας σε δημοσιογράφους έδειξε ότι η ρωσική εταιρεία είναι έτοιμη να εγκαταλείψει το σχέδιο και να στραφεί αποκλειστικά στην Τουρκία με έναν νέο αγωγό που θα περνάει από το έδαφος της Ανατολικής Θράκης και θα φτάνει μέχρι το Αιγαίο ή να προχωρήσει με έναν ελληνοτουρκικό αγωγό! Εναλλακτικά συζητούν την διαχειριστική ενοποίηση των αγωγών Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης και Σαμψούντα-Τσεϊχάν με τελική λύση, αν η Σόφια εξακολουθήσει να σαμποτάρει το έργο, έναν καθαρά ελληνοτουρκικό πετρελαιαγωγό που θα ξεκινάει από την Α.Θράκη και θα καταλήγει στην Αλεξανδρούπολη αφήνοντας εκτός την Βουλγαρία! Βασικός λόγος η παρελκυστική πολιτική της Σόφιας και του πρωθυπουργόύ της Μ.Μπορίσοφ. Η Μόσχα δεν θέλει με κανένα τρόπο να βγει έξω η Ελλάδα από το πρόγραμμα για λόγους που έχουν σχέση με την γενικότερη πολιτική της Μόσχας έναντι της Αθήνας. Κατ’αυτό τον τρόπο δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η δημιουργία πετρελαιαγωγού που θα ξεκινάει από την Ανατολική Θράκη και θα καταλήγει στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αφήνοντας έξω την Βουλγαρία! Ο εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Αντρέι Νεστερένκο χαρακτήρισε τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη “μία από τις ενεργειακές προτεραιότητες της Ρωσίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη στην οποία συνεχίζεται η διαμόρφωση του συγκεκριμένου σχήματος υλοποίησης αυτού του μεγάλου ενεργειακού σχεδίου που αποτελεί μία από τις σημαντικές διαδρομές για την εξαγωγή ενεργειακών πηγών στις διεθνείς αγορές για τα ευρύτερα ενεργειακά δίκτυα της Κασπίας», αλλά κατέληξε λέγοντας: «Από την εποχή της υπογραφής, το 2007, από τη Ρωσία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα της τριμερούς διακυβερνητικής συμφωνίας συνεργασίας για την κατασκευή και εκμετάλλευση του πετρελαιαγωγού, η ρωσική πλευρά επανειλημμένως σε διάφορα επίπεδα επιβεβαίωνε επισήμως το ενδιαφέρον της για την ταχύτερη δυνατή έναρξη των πρακτικών εργασιών για την υλοποίηση του σχεδίου». Που σημαίνει ότι χρόνος εξαντλήθηκε… Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της «Τρανσνεφτ» Ρωσία, Τουρκία και Ιταλία φέρονται να έχουν καταρχήν συμφωνήσει και να προτείνουν σε Ελλάδα και Βουλγαρία τη δημιουργία ενός διεθνούς κονσόρτσιουμ, «το οποίο θα συντονίζει τα φορτία και προς τις δύο κατευθύνσεις των αγωγών μέσω Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη και Σαμψούντα – Τζεϊχάν». Μάλιστα η πρόταση αυτή μελετάται δραστήρια τόσο από τους συμμετέχοντες στα σχέδια αυτά, όσο και από πλευρές που κατά το παρελθόν έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους για συμμετοχή, όπως εταιρείες που εξάγουν πετρέλαιο από το Καζακστάν και η αμερικανική Cevron, που δραστηριοποιείται εδώ και πολλά χρόνια στην ενεργειακή αγορά της Κασπίας. Επί πολλά χρόνια το Κρεμλίνο απέρριπτε τις τουρκικές προτάσεις να συμμετάσχουν ρωσικές εταιρείες στον πετρελαιαγωγό Σαμψούντα - Τζεϊχάν, που διανύει περίπου 550 χλμ. μέσω τουρκικού εδάφους και ενώνοντας τις τουρκικές ακτές της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου, απέναντι από την Κύπρο. Η Μόσχα φάνηκε από πέρυσι να συζητά με όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον το ιταλοτουρκικό σχέδιο και τελικά εξέφρασε τη συγκατάθεσή της για τη συμμετοχή ρωσικών πετρελαϊκών εταιρειών κατά τις τελευταίες διαδοχικές συναντήσεις των πρωθυπουργών Βλαντίμιρ Πούτιν και Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Χωρίς να γίνει επίθεση στην Ελλάδα από τον Νικολάϊ Τοκάρεφ, εν τούτοις περιγράφηκε ως «αδύναμος κρίκος» έρμαιο της βουλγαρικής άρνησης στην υλοποίηση του project. ΠΗΓΗ defencenet

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η απειλή γεωστρατηγικής χρεοκοπίας της Ελλάδας - Ποιοι θέλουν να "σβήσουμε" ως δύναμη και ποιοι όχι

Με γεωπολιτική/γεωστρατηγική «πτώχευση» απειλείται άμεσα η χώρα ως αποτέλεσμα της άθλιας πολιτικής και οικονομικής διαχείρισης που επιφύλασσε στην Ελλάδα η ελίτ που κατέχει την διαχείρισή της. Η Γιουγκοσλαβία - στην καλύτερη περίπτωση η Βουλγαρία - είναι ορισμένα από τα παραδείγματα χωρών που «έδυσαν» γεωστρατηγικά γιατί δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τον σχεδιασμό που υπήρχε σε βάρος τους. Από τα οικονομικά προβλήματα μπορείς να ξεφύγεις (ειδικά όταν δεν είναι στον βαθμό που περιγράφονται, τραγικά). Από την "γεωστρατηγική πτώχευση", ποτέ... Πρακτικά ζούμε την «Ώρα Μηδέν» της μεταπολεμικής Ελλάδας: Μία διακριβωμένη συνολική χρεοκοπία του συστήματος, δηλαδή της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που κυβερνούσε την χώρα από το 1944 μέχρι σήμερα (με εξαίρεση της επτάχρονη δικτατορία 1967-74), ένα διαρκές πολιτοκοοικονομικό έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας που μας οδηγεί σε καταστάσεις για τις οποίες ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστούν είναι η προβολή της πατριωτικής συνείδησης του καθενός, η αντίληψη του καθενός μας για τον ρόλο του ως Έλληνα στην Ιστορία. Όσοι μιλούν για «χρεοκοπία» της χώρας και για απώλεια της εθνικής κυριαρχίας παίζουν, ηθελημένα ή άθελά τους, το παιχνίδι των ξένων συμφερόντων που μοναδικός στόχος τους είναι η εξουδετέρωση της Ελλάδας από το στρατηγικό παίγνιο των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Στην καλύτερη η «βουλγαροποίησή» της, στην χειρότερη η «γιουγκοσλαβοποήσή της»: Η άλλοτε «Πρωσσία των Βαλκανίων», η πανίσχυρη Βουλγαρία της εποχής του Συμφώνου της Βαρσοβίας, σήμερα έχει εξαφανιστεί από τον γεωπολιτικό χάρτη. Ουσιαστικά χωρίς ένοπλες δυνάμεις, με την μισή βιομηχανία από αυτή που είχε πριν από 20 χρόνια, με απώλεια πληθυσμού 30% μέσα σε 20 χρόνια, με το μουσουλμανικό στοιχείο να στηρίζει ή να αποσταθεροποιεί κυβερνήσεις, ανάλογα με τις επιθυμίες της Άγκυρας. Τα κράτη καμιά φορά προσωρινά χρεοκοπούν οικονομικά. Όχι συνολικά. Χρεωκοπούν όμως μόνιμα γεωστρατηγικά-γεωπολιτικά και αυτό είναι που πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία. Η Αργεντινή, η Ισλανδία, η Ουγγαρία, η Ουκρανία, ακόμα και η Τουρκία και πολλές άλλες χώρες έχουν χρεωκοπήσει πρακτικά σε οικονομικό επίπεδο. Η σχέση Τουρκίας και ΔΝΤ είναι μόνιμη εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά η χώρα αντί να υποχωρεί έχει ισχυροποιηθεί γεωπολιτικά. Η Σοβιετική Ένωση χρεοκόπησε όχι σε οικονομικό επίπεδο, αλλά σε γεωστρατηγικό, το ίδιο ακριβώς και η πρώην Γιουγκοσλαβία. Από την οικονομική χρεοκοπία διασώζεσαι, από την γεωστρατηγική, ποτέ! Και η Γερμανία αυτή την στιγμή ακολουθεί έναντι της Ελλάδος συνταγή πρώην Γιουγκοσλαβίας. Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που δίνει το μέτρο των κρίσιμων στιγμών, αλλά και εκδικείται την απληστία της εγχώριας οικονομικής ελίτ, είναι η στάση των ελληνικών τραπεζών απέναντι στο ενδεχόμενο της προσφυγής της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: Ο απόλυτος πανικός! Οι ελληνικές τράπεζες, οι οποίες ευθύνονται στο μεγαλύτερο μέρος τους για την διαμόρφωση της οικονομικής κατάστασης στην Ελλάδα σήμερα, δίνουν αγώνα χαρακωμάτων για να ξεφύγουν από το ΔΝΤ, αλλά φαίνεται ότι είναι μάλλον αργά: Πιθανότατα θα ζητηθεί από την Τράπεζα της Ελλάδος να αναλάβει την διοίκηση και τον πλήρη έλεγχο των τραπεζών, όπως έγινε και στην Ουγγαρία, το μοντέλο χρηματοδότησης της οποίας επιλέγεται για να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα. Σε ότι αφορά την πολιτική ηγεσία, ουδείς μπορει να ισχυριστεί ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου που ανέλαβε τις τύχες της χώρας τον Οκτώβριο έχει πετύχει στην αποστολή της. Αν μετά από έξι μήνες διακυβέρνησης το μόνο που πετυχαίνει μία κυβέρνηση κράτους-μέλους της ευρωζώνης, είναι να οδηγήσει την χώρα στο ΔΝΤ (έστω και σε «μικτή» λύση με διμερείς συμφωνίες χρηματοδότης με άλλα μέλη της ευρωζώνης), τότε δεν έχει πετύχει την αποστολή της: Όλα δείχνουν ότι το πρώτο μετεκλογικό τρίμηνο της ευφορίας, χάθηκαν όλα. Αλλά ακόμα και τώρα, την ύστατη στιγμή γίνονται τεράστια λάθη: Ο, κατά τεκμήριο σοβαρός, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Λουκάς Παπαδήμος, εξέφρασε την κάθετη αντίρρησή του στην κυβέρνηση για τις «βλακείες που λέγονται για πιστόλια πάνω στο τραπέζι και τις φανφάρες περί ΔΝΤ». Έτσι αναγκάστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου την Παρασκευή να πάρει πίσω όσα έλεγε περί ΔΝΤ, αλλά μάλλον είναι αργά. Γενικά στην ΕΚΤ, κανείς δεν θέλει το ΔΝΤ, για έναν απλό λόγο: Είσοδος του ΔΝΤ στην ευρωζώνη σημαίνει αποτυχία της ευρωζώνης. Αυτό θα πιέσει το ευρώ (κάτι που επιθυμεί διακαώς η Γερμανία άσχετα με τις δημόσιες δηλώσεις Μέρκελ, Σόϊμπλε κλπ). Κι εδώ αρχίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι: Η Γερμανία σύρει την Ευρώπη σε μία συμπεριφορά έναντι της Ελλάδος, όπως έπραξε και το 1990-1991 με την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η Γαλλία, όπως και τότε διαφωνεί, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει την θέση της. Η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετη στην πίεση που ασκείται στην Ελλάδα. Ανησυχεί ότι η αποδυνάμωση της Ελλάδας θα ισχυροποιήσει την Τουρκία στο Αιγαίο, αλλά και σε άλλες περιοχές ρωσικού ενδιαφέροντος. Οι ΗΠΑ παρακολουθούν χωρίς να έχουν συγκεκριμένη στρατηγική. Το πλήγμα που δέχθηκαν οι ΗΠΑ με την οικονομική κρίση του 2008-2009 είναι τόσο βαρύ που το «θηρίο» ακόμα δεν έχει σταθεί στα πόδια του. Σε άλλες εποχές το «Ζήτω η Ελλάς» που ανέκραξε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα θα είχε σεισμικά, θετικά, αποτελέσματα σε όλους τους τομείς. Τώρα ακούστηκε περισσότερο σαν γραφική κορώνα Ελληνοαμερικανού συνταξιούχου γερουσιαστή σε συγκέντρωση επαρχιωτών ομογενών. Σε σύσκεψη που έγινε στις αρχές Φεβρουαρίου στην Μόσχα, εν αναμονή της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού, συζητήθηκε σε υψηλό επίπεδο η πολιτική της Ρωσίας έναντι της Ελλάδος, αλλά και συνολικά στην περιοχή αυτή. Υπήρξαν τεκμηριωμένες εκτιμήσεις ότι «Η Ελλάδα καταρρέει» και όταν λέμε «καταρρέει» δεν εννοούσαν οικονομικά, αλλά γεωστρατηγικά. Αυτές οι εκτιμήσεις ακολουθήθηκαν από σενάρια όπως η απόκτηση του ελέγχου του Α.Αιγαίου από την Τουρκία και η γεωστρατηγική εξουδετέρωση της Ελλάδας. Η απόκτηση του ελέγχου του Α.Αιγαίου από την Τουρκία θα σήμαινε ότι «Ο έλεγχος των Στενών από την Άγκυρα θα επεκταθεί μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο». Οι συγκεκριμένες διαπιστώσεις ήταν αρκετές για να καμφθούν οι αντιρρήσεις εκείνων των κύκλων της Μόσχας που ήθελαν το «πάγωμα» των ελληνορωσικων σχέσεων με αφορμή της αναβλητική συμεριφορά των δύο τελευταίων ελληνικών κυβερνήσεων στο θέμα των αγωγών και της διακρατικής συμφωνίας για τα BMP-3HEL. Είναι γεγονός ότι υπάρχουν ισχυροί κύκλοι στη Μόσχα που ευνοούν αρνητικές συμπεριφορές προς την Ελλάδα θεωρώντας την χώρα «αδύναμο κρίκο». Η ρωσική πολιτική σχολή είναι καθαρά «ψυχρή» και πραγματιστική σε αντίθεση π.χ. με την αμερικανική που πολλές φορές κατά την ιστορική διαδρομή αποδείχθηκε ότι επηρεαζόταν από «συναισθηματικούς» παράγοντες. Αποκαλύπτουμε ότι τέθηκε στις αρχές Μαρτίου ακόμα και θέμα ματαίωσης από ρωσικής πλευράς της επίσκεψης του Έλληνα υπουργού Εθνικής Άμυνας στην Μόσχα στις 29-31/03/2010, λόγω «μη ικανοποιητικής εξέλιξης βάσει των υποσχέσεων που δόθηκαν για το πρόγραμμα του BMP-3HEL» του οποίου η διαπραγμάτευση κοντεύει να κλείσει τριετία! Με προσωπική απόφαση του Β.Πούτιν η επίσκεψη τελικά θα πραγματοποιηθεί, όπως και με προσωπική του απόφαση εκδόθηκε η πρωτοφανής ανακοίνωση της Παρασκευής που χαρακτηρίζεται η Ελλάδα «Βασικός οικονομικός και εμπορικός εταίρος της Ρωσίας». Στην Μόσχα κρίθηκε ότι θα έπρεπε άμεσα να υπάρξει ένα αντίβαρο στην γερμανική στάση που απειλεί και στην περίπτωση της Ελλάδας τα πάγια συμφέροντα της Ρωσίας, όπως συνέβη το 1991 και με την πρώην Γιουγκοσλαβία. Οι Ρώσοι δεν είναι αρνητικοί για το ΔΝΤ, για τον λόγο ότι το χρηματοδοτούν και έχουν ισχυρό λόγο στις αποφάσεις του. Την ίδια θέση με αυτή της Ρωσίας έχει και η Γαλλία. Για την κυβέρνηση Σαρκοζί Ελλάδα και Κύπρος είναι τα μοναδικά αναχώματα σε μία Τουρκία που εκτινάσσεται σαν ελαττήριο. Σε αυτή την ιστορική συγκυρία, κατά έναν παράξενο τρόπο, μία χώρα με την οποία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990 δεν είχαμε ούτε διπλωματικές σχέσεις, λόγω μιάς "ανίερης" "συμπαράταξης" συντηρητικών νεοορθόδοξων κύκλων και αριστεράς, αυτή η χώρα, το Ισραήλ, σε αυτή την στιγμή του μείζονος γεωστρατηγικού κινδύνου για την Ελλάδα, έχει συμπήξει μία στενή συμμαχία με την Αθήνα. Για λόγους καθαρού κρατικού συμφέροντος του, το Τελ Αβίβ, στηρίζει την Ελλάδα με διάφορους τρόπους... Το ζήτημα λοιπόν είναι κατά πόσον η χώρα μέσα σε κλίμα οικονομικής χρεοκοπίας θα μπορέσει να αποφύγει την γεωστρατηγική χρεοκοπία. Από τα όσα συμβαίνουν στο Αιγαίο τον τελευταίο μήνα, φαίνεται ότι η Άγκυρα εκτιμά ότι τώρα είναι η ώρα να προωθήσει τις επιδιώξεις της. Εντελώς ψυχρά, μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει καταλληλότερη στιγμή από το 1974 και μετά για την Τουρκία από την σημερινή. Απλώς περιμένουν τα χειροτερεύσουν τα πράγματα. Για την ώρα η ελληνική στρατιωτική ισχύς δεν τους επιτρέπει να έχουν την «σιγουριά» που θα ήθελαν στην επίτευξη των στόχων τους. Θα περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία... Θα τους την δώσουμε; ΠΗΓΗ defenenet.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η ΡΗΞΗ ΙΣΡΑΗΛ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΧΕΔΙΑΖΟΜΕΝΟΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΠΙΘΑΝΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ

Του Νίκου Σταματάκη

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες την κορύφωση της εσωτερικής κρίσης στην Τουρκία όπου το ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος αποτελεί πλέον καθημερινή συζήτηση. Κάτι τέτοιο φαίνεται ότι θα αποφευχθεί πρός το παρόν: Ο αρχηγός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Μπασμπούγ συνέστησε υπομονή και επίλυση των προβλημάτων με συνταγματικά μέσα. Δεδομένης της ισχύος του Στρατού, που δεν θα δίσταζε να επέμβει για την προστασία των συνταγματικά καθιερωμένων δικαιωμάτων του, έχουμε την εντύπωση ότι ο στρατηγός Μπασμπούγ ίσως αναμένει αυτό που και εμείς από απόσταση βλέπουμε, ότι δηλαδή η πολιτική Ερντογάν-Νταβούτογλου είναι πιθανόν να καταρρεύσει μέσα στους επόμενους μήνες υπό το βάρος των αδιεξόδων που δημιούργησε και εξέθρεψε και επομένως ένα πραξικόπημα δεν είναι προς το παρόν αναγκαίο.

Καταλύτης προς την κατεύθυνση αυτή είναι ασφαλώς η ρήξη στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ και ορόσημα των επερχόμενων αλλαγών θα αποτελέσουν η (πολύ πιθανή) φέτος αναγνώριση της Αρμενικής Γενοκτονίας στο αμερικανικό Κογκρέσο και ο σχεδιαζόμενος βομβαρδισμός του Ιράν.

Θα επιχειρήσω με μερικές απλές σκέψεις που βασίζονται σε λεπτομερείς παρατηρήσεις των πολύ πρόσφατων εξελίξεων στην περιοχή να αποδείξω ότι υπάρχουν ήδη τα βασικά στοιχεία που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του χάρτινου πύργου της πολιτικής Νταβούτογλου. Εχει ήδη καταδειχθεί (με σχετικά πρόσφατα άρθρα του σερ Βασίλειου Μαρκεζίνη και του καθηγητή Νεοκλή Σαρρή) ότι χαρακτηριστικό της πολιτικής αυτής είναι οι ασταθείς βάσεις της σε κατασκευασμένα ιστορικά δεδομένα και σε μεγαλοιδεατικές ιδεοληψίες. Ελλιπής είναι η θεμελίωση της σε στέρεο υπολογισμό των συσχετισμών δυνάμεων που θάπρεπε να αποτελεί το θεμέλιο λίθο κάθε εξωτερικής πολιτικής. Εν τέλει, δονκιχωτικές θεωρίες όπως του κ.Νταβούτογλου, προυποθέτουν ένα αρραγές εσωτερικό μέτωπο για να έχουν κάποιες πιθανότητες επιτυχίας. Μια τέτοια προϋπόθεση όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά η Τουρκία βρίσκεται ήδη στα πρόθυρα μιας εσωτερικής σύγκρουσης τεραστίων διαστάσεων.

Οι Ελληνες γνωρίζουμε άριστα τι είδους εκπλήξεις επιφυλάσσει ο μεγαλοιδεατισμός που συνοδεύεται από εσωτερικό διχασμό. Είναι φανερό ότι η πολιτική Νταβούτογλου δεν είναι ώριμη και προπορεύεται του καιρού της κατά τουλάχιστον μία δεκαετία, χρόνος που επιβάλλεται για την εξισορρόπηση των εσωτερικών αντινομιών του τουρκικού συστήματος και τον «εκδημοκρατισμό» του.

ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΤΩΝ «ΕΥΣΕΒΩΝ ΠΟΘΩΝ» ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ

Το βασικό λάθος της πολιτικής Ερντογάν-Νταβούτογλου είναι λοιπόν ο υπερφίαλος ιδεαλισμός της, το "όραμα" μιας νεο-Οθωμανικής αυτοκρατορίας εκτεινόμενης από τα Βαλκάνια έως την Κίνα. Η αυτοκρατορία υπερβαίνει εξ ορισμού τα τουρκικά σύνορα και επιβάλλει παντού την ειρήνη (Pax Ottomanica). Μόνο που στην ειρήνη αυτή η Τουρκία επιβάλλει τη θέληση της παντού - δεν υπάρχει πουθενά ίχνος "διεθνούς νόμου και δικαίου" παρά μόνο το τουρκικό συμφέρον και η τουρκική υπεροχή. Ενδεικτικά:

Η συνέχεια στην πηγή

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

H γεωπολιτική των Βαλκανίων

Του Pierre Hillard, διδάκτορα Πολιτικών Επιστημών*

Μετάφραση-επιμέλεια: Kleopatra Katakalos
ΡΕΣΑΛΤΟ, τεύχος-27

Η μονομερής ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου σκηνοθετήθηκε από τα ατλαντικά ΜΜΕ σαν μία νίκη των λαών για την αυτοδιάθεσή τους. Ουδέν απατηλότερον, επισημαίνει ο Pierre Hillard: Η απόφαση αυτή δεν ελήφθη από τους ενδιαφερόμενους, αλλά από τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελικά το «ανεξάρτητο» Κόσοβο δεν είναι κυρίαρχο και η νόμιμη οικονομική του δραστηριότητα περιορίζεται στο να φιλοξενεί την πιο σύγχρονη αμερικάνικη στρατιωτική βάση, που εμφυτεύθηκε στη Γηραιά Ήπειρο, το Bondsteel. (Πρόλογος από Reseau Voltaire, 28 Φεβρ. 2008)

Η ανεξαρτησία του Κοσόβου της 17ης Φεβρουαρίου 2008, αποτελεί καμπή στα Βαλκάνια. Ένα δάσος από αλβανικές, αμερικάνικες και αγγλικές σημαίες ανέμιζε μέσα στους δρόμους της καινούργιας πρωτεύουσας, της Πρίστινα. Εδώ κι εκεί, ένα «Ευχαριστώ Γερμανία», («Danke Deutschland»), διακοσμούσε τις μετώπες των περισσοτέρων κτηρίων, θυμίζοντας την αδιάσειστη συμβολή του Βερολίνου στη γένεση του καινούργιου αυτού κράτους.

Η αναγνώριση της τελευταίας επαρχίας της Ομοσπονδίας της Γιουγκοσλαβίας δείχνει να ολοκληρώνει τον κατακερματισμό αυτής της χώρας ο οποίος ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στην πραγματικότητα, η καταστροφή της Ομοσπονδίας αυτής εντάσσεται σ' ένα ευρύτερο σχέδιο εδαφικής και οικονομικής αναδιάρθρωσης των Βαλκανίων, σε σχέση με τη Μαύρη Θάλασσα και την Εγγύς-Ανατολή.

Η Γιουγκοσλαβία πρέπει να καταστραφεί

Η καταστροφή αυτής της χώρας οφείλεται στη Γερμανία. Πράγματι, ήδη από το 1970, οι πολιτικές αρχές της Βαυαρίας υπό τη διεύθυνση του υπουργού-προέδρου Franz Josef Strauss οργάνωσαν πολλαπλές επαφές με τους ιθύνοντες των Σλοβένων και Κροατών. Ο λόγος ήταν να αποσπάσουν οικονομικά τα βόρεια κράτη της Γιουγκοσλαβίας, προκειμένου να τα εντάξουν στην οικονομία της Δύσης, κατά πρώτον στην Αυστρία και τη Γερμανία. Το εργαλείο που επέτρεψε στο Βερολίνο ν' αρχίσει την διάσπαση αυτής της χώρας πέρασε υπό την μορφή μιας «Κοινότητας εργασίας», (Αrbeitsgemeinschaft), Alpen-Adria. Ιδρυθείσα στις 20 Νοεμβρίου 1978, η Κοινότητα αυτή, συγκέντρωσε διάφορες περιοχές, προερχόμενες από διαφορετικές χώρες .

Εκτός από τη Βαυαρία συναντάμε εκεί περιοχές ελβετικές, αυστριακές και ιταλικές. Σ' αυτές προστέθηκαν μετά την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου και περιοχές ουγγρικές καθώς επίσης οι βόρειες επαρχίες της παλαιάς Γιουγκοσλαβίας. Ισχυρή, έχοντας μία έκταση 306.000 χλμ2, η εδαφική αυτή οντότητα αποδεσμεύτηκε σταδιακά από την εξουσία των επί μέρους κρατών και ανέλαβε τομείς όπως τη χωροταξία, τις συγκοινωνίες κι ακόμη τη γεωργία. Αυτή η δυναμική ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο με τη δράση της Association des Regions Frontalieres Europeennes (ARFE), (Ένωσης Ευρωπαικών Παραμεθορίων Περιοχών), ενός γερμανο-ευρωπαικού ιδρύματος, του οποίου ο δηλωμένος σκοπός συνίσταται στο να μετατρέψει τα εθνικά σύνορα σε απλά διοικητικά όρια.
Η συνέχεια εδώ
*Reseau Voltaire, 28 Φεβρ. 2008 Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Από τη Συνθήκη των Σεβρών και της Λωζάννης στην «τράπουλα» των Ρωσικών αγωγών και το άγχος για Ανανική λύση στην Κύπρο

Γράφει ο Χάρης Κυριακίδης

Οι χάρτες της Ευρώπης όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, αλλά και της Μέσης, Εγγύς και Άπω Ανατολής, διαμορφώθηκαν μετά από αιματηρούς τοπικούς και Παγκόσμιους Πολέμους, με βάση την Ιστορία, τη Γεωγραφία και τις κατά καιρούς Διεθνείς Συνθήκες και Διμερείς ή Πολυμερείς Συμφωνίες. Η Ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα έχει καταγράψει πολύ σημαντικές Συνθήκες και Συμφωνίες και η έξοδος ή υπαναχώρηση από τις οποίες επέφεραν και αλλαγές στον Γεωπολιτικό Χάρτη που επηρεάζει και την Κύπρο. Σήμερα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, με την οποία επήλθε το τέλος των Συμφωνιών της Γιάλτας, απότοκος του οποίου ήταν και η απεξάρτηση των Ανατολικών χωρών της Ευρώπης και η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, βιώνουμε μια προσπάθεια να επιβληθούν ανακατατάξεις οι οποίες να διασφαλίζουν πολύ λεπτά ισοζύγια μεταξύ των Υπερδυνάμεων.

Μέσα σε αυτές τις λεπτές ισορροπίες η Τουρκία, ο επιτήδειος ουδέτερος σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους παίζει με τη φωτιά. Η διαφυγή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα του Κεμαλικού καθεστώτος, από την εφαρμογή της Συνθήκης των Σεβρών μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε το 1922 στη Συνθήκη της Λωζάννης, με την οποία αποποιήθηκε των κτήσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Με τη θρασύτητα που την χαρακτηρίζει, την οποία υποδαυλίζουν και οι Αγγλοαμερικανοί, η Τουρκία επιχειρεί την μονομερή ανατροπή των ισορροπιών που δημιούργησε η Συνθήκη της Λωζάννης, τόσο στην Κύπρο, όσο και στο Αιγαίο και στη Θράκη. Την ίδια ώρα επιχειρεί να προκαταλάβει τη δημιουργία του νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής, όπως προδιαγράφηκε από τις στρατηγικές κινήσεις των Αγγλοαμερικανών από τη δεκαετία του 1990 και προνοεί μεταξύ άλλων και τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους. Ενός Κουρδικού κράτους του οποίου τα Βόρεια σύνορα, είναι τα Νότια σύνορα της Αρμενίας, όπως πρόβλεπε και η Συνθήκη των Σεβρών.

Μεθυσμένη λοιπόν η Τουρκία από το όραμα της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τη μορφή της Μεγάλης Τουρκίας, δεν αντιλαμβάνεται ότι «ο Θεός έδωσε στον μύρμηγκα φτερά για να τον καταστρέψει». Η μονομερής αποποίηση των υποχρεώσεών της από τη Συνθήκη της Λωζάννης, με την προκλητική συμπεριφορά της στην περιοχή, οδηγεί αναπόδραστα, είτε πίσω στη Συνθήκη των Σεβρών, είτε σε μια παραλλαγή της. Μια παραλλαγή η οποία θα ανακόψει τον Μεγαλοϊδεατισμό της αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η οποία, θα αφαιρέσει από τους Κεμαλιστές την δυνατότητα να συμπεριφέρονται σαν Περιφερειακή Υπερδύναμη και να εκβιάζουν τους πάντες.


Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, η οποία απέδωσε ένα Ευρωπαϊκό χάρτη, της προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εποχής ευρισκόμαστε ενώπιον αυτού που η Αμερικανίδα Υπουργός Εξωτερικών ονόμασε πολλές φορές ως «οδικό χάρτη» ή «νέο χάρτη» της Μέσης Ανατολής. Μια ματιά στο χάρτη της διέλευσης των αγωγών του Ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τη Μεσόγειο, ένας εκ των οποίων καταλήγει στο Τσεϊχάν στη μύτη της Καρπασίας, αναδεικνύει δύο τινά. Πρώτον ότι δεν θα επιτραπεί στην Τουρκία να κατέχει αυτό τον όγκο του στρατηγικού οπλοστασίου της ενέργειας (ούτε και των υδάτων βέβαια της περιοχής) και Δεύτερο, το γιατί η Τουρκία και οι Αγγλοαμερικανοί πάτρωνες τους βυσσοδομούν και επείγονται να κλείσουν το Κυπριακό με τρόπο που να εξασφαλίζουν έναντι των Ευρωπαίων συμμάχων τους (κυρίως Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας) αλλά και της Ρωσίας, το στρατηγικό πλεονέκτημα μιας De Facto και De Jure, επικυριαρχίας στην Κύπρο και δη στην Καρπασία, μέσα από λύσεις τύπου Ανάν και μάλιστα με Δημοψήφισμα. Ευρισκόμαστε με άλλα λόγια σε μια κατάσταση όπως λένε και οι μεγάλοι πάτρωνες της Τουρκίας «BACK TO SQUARE ONE» σε ότι αφορά το Γεωπολιτικό μας χώρο.


Χάρτης της Συνθήκης των Σεβρών, με τις σφαίρες επιρροής των Συμμάχων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τα εδάφη της Σμύρνης και της Ανατολικής Θράκης που επεραχωρούντο στην Ελλάδα. Στο άνω μέρος χάρτης διέλευσης των Ρωσικών αγωγών πετρελαίου και αερίου. Οι αγωγοί Μπουρκάς και Κωνσταντινούπολης περνούν από την "Διεθνή αποστρατικοποιημένη ζώνη", σύμφωνα με τη Συνθήκη των Σεβρών. Η πετρελαιοφόρος, εξάλλου, περιοχή, των Κούρδων του Ιράκ, σημειώνεται επίσης ως "Διεθνής αποστρατικοποιημένη ζώνη". Ο αγωγός Μπακού - Τσεϊχάν, καταλήγει απέναντι από την Καρπασία. Ο δε αγωγός αερίου διασχίζει την Τουρκία, ερχόμενος από περιοχές της Αρμενίας και του Κουρδιστάν. Κάτω αριστερά ο χάρτης της "Μεγάλης Ιδέας" των Κεμαλιστών Νεοτούρκων.

Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί επίσης, ότι η Συνθήκη των Σεβρών του 1920 προνοούσε στο άρθρο 62 ότι η «αλληλεξάρτηση Τούρκων και Κούρδων στην περιοχή θα είναι ίση μέχρι το 2010». Η εισβολή της Τουρκίας στο Βόρειο Ιράκ, σε συνάρτηση με τον καλλιεργούμενο Μεγαλοϊδεατισμό των Κεμαλιστών, παραπέμπει και θυμίζει την Μικρασιατική Εκστρατεία και τον Μεγαλοϊδεατισμό των Ελλήνων της τότε εποχής. Το δυστύχημα για την Κύπρο, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό ευρύτερα, είναι το γεγονός ότι, όπως πάντα, οι σφαγείς του ελληνισμού χρησιμοποιούν τους διαχρονικούς αφελείς ή και διατεταγμένους Δούρειους Ίππους και Εφιάλτες ανάμεσα μας.

Το αισιόδοξο, βέβαια, για μας μήνυμα των καιρών είναι ότι από την μια ο Υπερατλαντικός Μεγάλος Αδελφός της Γηραιάς Αλβιόνας άρχισε να κουτσαίνει κάτω από το βάρος της απληστίας του και της χρεοκοπίας του, οικονομικά, κοινωνικά και διπλωματικά και συνεπακόλουθα και στρατιωτικά. Και από την άλλη η ίδια η Γηραιά Αλβιόνα είναι το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, με τα λιγοστά μπεμπεράκια της (πρώην Σοβιετο ελεγχόμενες ανατολικές χώρες) να αρχίζουν και αυτές να ανοίγουν σιγά – σιγά τα μάτια τους και να βλέπουν ότι τα Εθνικά τους συμφέροντα είναι με τους Ευρωπαίους και τους Ρώσσους και όχι με τους νεοφανείς δήθεν φίλους τους εκ Δυσμών. Ταυτόχρονα η Ρωσική Άρκτος, αναδιπλώνεται και δεν μπορεί πλέον να ανακοπεί η καθιέρωσή της στο «τραπέζι της μοιρασιάς», όπως σε ένα βαθμό και της Κίνας.

Μία είναι, με άλλα λόγια η αλήθεια, ο Κόσμος δεν είναι πλέον αμπελοχώραφο των Αγγλοαμερικανών και η περιοχή μας δεν είναι πλέον Οθωμανικό τσιφλίκι, για να το αγοράσουν ή να το νοικιάσουν. Στο μόνο που ελπίζουν είναι να τους πουλήσουμε εμείς την Κύπρο και μάλιστα έναντι πινακίου φακής, με την υπογραφή μας. Πήραν ήδη την υπογραφή κάποιων βιομηχανοποιημένων ηγετών, αναλυτών, ακαδημαϊκών και δημοσιογραφικών φερέφωνων στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Ο λαός μας όμως τους έκλεισε την πόρτα και θα τους την ξανακλείσει, ξανά και ξανά σαν τίμημα και για την αχαριστία και τη μοχθηρότητά τους απέναντι σε ένα Έθνος και ένα λαό που έδωσε 500,000 ψυχές στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έναντι μόνο 250,000 των ΗΠΑ και της Βρετανίας, για να είναι οι Εγγλέζοι και οι Αμερικάνοι ελεύθεροι και ισχυροί αντί υποζύγια του Ναζισμού και του Φασισμού, όπως θα τους άξιζε.
ΠΗΓΗ geopolitics-gr
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ουρανιο Τοξο και Τσαμηδες

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

TOY ΘΕΟΔΩΡΟY Κ. ΚΑΡΥΩΤΗ
Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Τα τελευταία δυο χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούν να δημοσιεύσουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, έναν εντελώς απαράδεκτο χάρτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το Δίκαιο της Θάλασσας.



Όπως φαίνεται από τον παραπάνω χάρτη, δείχνουν ότι η Κύπρος αποτελείται από δύο κράτη και η αποκαλούμενη «νότιος» Κύπρος έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον αρνούνται να δώσουν δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα και με αυτή την οριοθέτηση παριστάνουν ότι έχουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!

Η τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι έχουν πλησιάσει τους Αιγυπτίους που φαίνεται ότι αποδέχονται μια τέτοια οριοθέτηση που δεν δίνει δικαιώματα ΑΟΖ στα ελληνικά νησιά Καστελόριζο και Στρογγύλη και έτσι παριστάνουν ότι η ΑΟΖ της Αιγύπτου συνορεύει με την ΑΟΖ της Τουρκίας. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα την οριοθέτηση της ΑΟΖ της Ελλάδας με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας. Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το μεγάλο πρόβλημα της Τουρκίας και το λόγο που δεν επιθυμεί καμία διαπραγμάτευση με την Ελλάδα σχετικά με την οριοθέτηση της ΑΟΖ στο Αιγαίο Πέλαγος. Από τον ίδιο χάρτη διαπιστώνουμε επίσης τη μεγάλη ζημιά που κάνει το Καστελόριζο στην Τουρκία, αγκάθι πραγματικό για τα πονηρά της σχέδια στην Μεσόγειο. Τέλος, ο χάρτης δείχνει την ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου όπου ξεκάθαρα φαίνεται ότι η Τουρκία δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο.




Για να καταλάβουμε καλύτερα το πρόβλημα της Τουρκίας πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή στην ιστορία του Δίκαιου της Θάλασσας. Η Τουρκία και η Βενεζουέλα είναι δύο κράτη που δεν υπέγραψαν την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1982 και αρνούνται μέχρι σήμερα να προσχωρήσουν σ' αυτήν. Το πρόβλημά τους είναι παρόμοιο γιατί και τα δύο κράτη έχουν μπροστά στις ακτές τους νησιά που δεν τους ανήκουν. Ο παρακάτω χάρτης δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα της Βενεζουέλας γιατί η ύπαρξη νησιών απέναντι από τις ακτές της, της δίνει μια πολύ περιορισμένη ΑΟΖ.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ


Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η Τουρκία «χτίζει» θαλάσσια σύνορα με την... Αίγυπτο

H Τουρκία είναι έτοιμη να δημιουργήσει μια Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στη Μεσόγειο, όπως έκανε και στη Μαύρη Θάλασσα, αγνοώντας τη Διεθνή Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, προσπαθώντας να επιφέρει ένα προηγούμενο και να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι Τούρκοι προσπαθούν να δημοσιεύουν, όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, έναν εντελώς απαράδεκτο χάρτη χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το Δίκαιο της Θάλασσας.

Οπως φαίνεται από τον χάρτη αυτό, εμφανίζουν την Κύπρο να αποτελείται από δύο κράτη, με την αποκαλούμενη «Νότιο» Κύπρο να έχει μια περιορισμένη ΑΟΖ. Επιπλέον αρνούνται να δώσουν δικαιώματα ΑΟΖ στην Κρήτη και στα Δωδεκάνησα, πετυχαίνοντας έτσι να... αποκτήσουν θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!

Η συνέχεια εδώ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........