ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Μέγα σκάνδαλο ! Έτσι οδηγούν την χώρα σε χρεοκοπία.

Το σχέδιο της χρεοκοπίας της Ελλάδας από τους διεθνείς κερδοσκόπους ήταν έτοιμο πριν τις εκλογές του περασμένου Οκτώβρη και μπήκε σε εφαρμογή την …επομένη της εκλογικής νίκης του ΠαΣοΚ.
Στην εφαρμογή αυτού του σχεδίου έλαβαν μέρος το ίδιο το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών και η Τράπεζα της Ελλάδας.

Συγκεκριμένα την επομένη τωνεκλογών 5/10/09 και λίγες ημέρες αργότερα στις 22/10/09 ( Aριθμ. Πρωτοκ. 690 και 691) η Τράπεζα της Ελλάδας σε συνεννόηση με τον κ. Παπακωνσταντίνου και κατόπιν …..αιτήματος της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, προέβη σε αλλαγή του κανονισμού του συστήματος διακανονισμού πωλήσεων των τίτλων του Ελληνικού Δημοσίου από Τ3 σε Τ10.

Με αυτόν τον τρόπο άνοιγε την πόρτα στους «σορτάκηδες» που μπορούσαν να πουλάνε ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που δεν είχαν και αφού έριχναν την τιμή τους να τα ξαναγοράζουν σε χαμηλότερη τιμή για να τα παραδώσουν μέχρι και 10 ημέρες αργότερα ( από 3 που ίσχυε πριν την ημέρα των εκλογών).

Μάλιστα το διάστημα εκκαθάρισης των εν λόγω γραμματίων ( όπως αποκαλύπτουν γνώστες της αγοράς) συχνά υπερέβαινε και τις 10 ημέρες με την ανοχή των ελληνικών τραπεζών, οι οποίες δρούσαν ως μεσάζοντες.

Σαν να μην έφτανε αυτό , η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών με νέο αίτημα τους (που γίνεται δεκτό στις 10/12/09 και με το επιχείρημα ότι το …ζητούσαν οι διεθνείς οίκοι που εμπορεύονταν τα ομόλογα ) κατορθώνουν να μην επιβάλλονται κυρώσεις για τον «σορτάκια» , ο οποίος…… δεν θα είχε να παραδώσει ομόλογα μετά τη 10η ημέρα ή και αργότερα.

Προς τον σκοπό αυτό μετέτρεψαν τη δημοπρασία που θα έπρεπε να κάνει η ΤτΕ για να βρει τα ομόλογα που δεν είχε να παραδώσει ο «σορτάκιας» από υποχρεωτική σε … «προαιρετική»!!!
Δηλαδή , με το τέχνασμα αυτό μπορούσε κάθε «σορτάκιας» εάν δεν κατόρθωνε να κερδίσει από την υποτίμηση των ελληνικών ομολόγων ( πάντα χωρίς να τα έχει, …Αέρας κοπανιστός δηλαδή), να ακυρώνει την συναλλαγή μετά 10 ημέρες.

Και τα δικά μας, …δικά μας και τα δικά σας …δικά μας ! Σίγουρος τρόπος δηλαδή να κερδοσκοπήσει κανείς εναντίον της χώρας μας , χωρίς….κανένα ρίσκο!

Και η Τράπεζα της Ελλάδας και το υπουργείο Οικονομικών υπονόμευσαν τα εθνικά μας συμφέροντα , διευκολύνοντας από τις πρώτες ημέρες μετά τις εκλογές , τους υποτιμητικούς κερδοσκόπους ( «σορτάκηδες») να εξοντώσουν την ελληνική οικονομία , εκτοξεύοντας , με ανύπαρκτο ρίσκο, το κόστος δανεισμού της χώρας μας υψηλότερα από αυτό του …Ιράκ!!!

Δεν είναι τυχαίο ότι όπως φαίνεται στον σχετικό πίνακα , τα ελληνικά ομόλογα εκτινάχθηκαν ακριβώς από τότε που τέθηκε σε ισχύ η συγκεκριμένη διάταξη , τον περασμένο Οκτώβριο κατά την εκλογή του ΠαΣοΚ μέχρι σήμερα από 100 περίπου basis points σε …450!

Η ζημιά από την προκλητική αυτή «εθνική μειοδοσία» για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο , έχει ήδη γίνει και εκτιμάται σε πολλά δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον τοκοχρεολύσια, τα οποία προέρχονται από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού!
Άραγε , ….ο πρωθυπουργός τι λέει για όλα αυτά;

ΥΓ. Η αλλαγή του κανονισμού έγινε μάλλον παράνομα, δηλαδή μόνο με εντολή του διευθυντή της Διευθ. Οργάνωσης και όχι με πράξη του διοικητή , όπως έπρεπε! Γιατί;
Γιατί όταν μαθεύτηκε η πρακτική αυτή στους χρηματιστηριακούς κύκλους έγινε προσπάθεια να καλυφθεί το σκάνδαλο με πράξη διοικητή με αριθμό 158 της 10/2/2010 που θα νομιμοποιούσε τη μέχρι τότε πρακτική και την οποία υπέγραψε …..ο υποδιοικητής (ούτε εδώ η υπογραφή του διοικητή, Γιατί άραγε;), αλλά ….. δεν δημοσιεύτηκε ποτέ !!! Γιατί;
Γιατί μόλις την περασμένη Πέμπτη (8/4/2010) επιβλήθηκε ο διακανονισμός των short selling σε μια μόνο ημέρα (Τ+1); Μήπως γιατί έγινε αντιληπτό το σκανδαλώδες του θέματος; Μήπως γιατί αυτό που επιθυμούσαν διάφοροι κύκλοι ….επιτεύχθηκε;
Δεν Νογάτε Τίποτα;

πηγη politis.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

"Το μάθημα από την Ελλάδα"

Γράφει ο Paul Krugman

.


Η οικονομία της Ελλάδας βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού. Οι προοπτικές διάσωσης της χώρας υπονομεύονται κυρίως λόγω της γερμανικής ξεροκεφαλιάς και τα απαγορευτικά επιτόκια των ελληνικών ομολόγων έχουν εκτινάξει το κόστος δανεισμού.
Το γεγονός έχει συνέπεια να...αυξάνεται συνεχώς το χρέος, επιτείνοντας έτσι την ανησυχία των επενδυτών. Αυτήν τη στιγμή, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα μπορούσε η Ελλάδα να σπάσει αυτόν τον φαύλο κύκλο που την οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεοκοπία.

Πρόκειται βέβαια για μία θλιβερή εξέλιξη. Το μεγάλο ερώτημα για εμάς τους υπόλοιπους, όμως, είναι αν μπορούμε να πάρουμε κάποιο μάθημα από την ελληνική περίπτωση. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα πληρώνει το τίμημα της δημοσιονομικής της ανευθυνότητας. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι αυτή η ανευθυνότητα δεν αρκεί από μόνη της για να εξηγήσει τις δραματικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών.

Το κλειδί για να καταλάβουμε τι συνέβη στην Ελλάδα δεν είναι το χρέος της, το οποίο πράγματι είναι υψηλό, αλλά όχι πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά. Για παράδειγμα, το 1946, με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χρέος των ΗΠΑ έφτανε το 122% του ΑΕΠ. Μέσα σε μία δεκαετία όμως είχε μειωθεί στο μισό και συνέχισε να μειώνεται και τις επόμενες δεκαετίες, φτάνοντας μάλιστα το 33% το 1981.

Πώς κατάφερε η Αμερική να ξεπληρώσει όλα τα βάρη που είχε επωμιστεί κατά τη διάρκεια της πενταετούς πολεμικής της προσπάθειας; Η απάντηση είναι ότι δεν τα κατάφερε. Σε απόλυτους αριθμούς, το αμερικανικό χρέος ήταν σχεδόν το ίδιο το 1956 με όσο ήταν το 1946. Ωστόσο, είχε μειωθεί δραματικά ως ποσοστό του ΑΕΠ, λόγω της μεγέθυνσης της αμερικανικής οικονομίας και της ανόδου του πληθωρισμού. Μπορεί να ελπίζει η Ελλάδα σε κάτι παρόμοιο; Δυστυχώς, η απάντηση είναι όχι.

Μέχρι πρόσφατα, όλοι θεωρούσαν ότι η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωζώνη ήταν θετική εξέλιξη, αφού διευκόλυνε τις εισροές κεφαλαίων και διασφάλισε την παροχή φτηνών δανείων. Αυτές οι εισροές όμως δημιούργησαν παράλληλα και πληθωριστικές τάσεις. Οταν η ανάπτυξη φρέναρε, η ελληνική οικονομία εκτροχιάστηκε. Σταδιακά, οι τιμές των προϊόντων στην Ελλάδα θα προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει ότι, σε αντίθεση με τη μεταπολεμική Αμερική, η Ελλάδα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τον πληθωρισμό ως όπλο για την εξυπηρέτηση του χρέους. Αντιθέτως, ο αποπληθωρισμός θα πολλαπλασιάσει το άχθος του χρέους. Και δεν είναι μόνον αυτό: ο αποπληθωρισμός αποτελεί μια επώδυνη διαδικασία, που οδηγεί στη συρρίκνωση της οικονομίας και την εκτίναξη της ανεργίας. Οπότε, η Ελλάδα δεν μπορεί να ελπίζει ούτε στην ανάπτυξη για να σωθεί. Στην καλύτερη περίπτωση, θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μακρά περίοδο στασιμότητας. Ετσι, η μόνη επιλογή που έχει είναι οι βάρβαρες περικοπές δαπανών και οι αυξήσεις φόρων, γεγονός που επίσης θα λειτουργήσει επιβαρυντικά στην αγορά εργασίας. Δεν πρέπει λοιπόν να μας προξενεί εντύπωση που οι αγορές έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους και πιέζουν τα πράγματα στα άκρα.

Τι μπορεί να γίνει; Η μεγάλη ελπίδα των Ελλήνων ήταν ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι τους θα τους βοηθούσαν, εγγυώμενοι για το ελληνικό χρέος, με αντάλλαγμα την υιοθέτηση σκληρών μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής. Ισως αυτό να ήταν μία λύση. Χωρίς την υποστήριξη της Γερμανίας, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβεί.

Η άλλη λύση είναι να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη και να υποτιμήσει το νόμισμά της. Αυτό όμως θα έχει ως άμεση συνέπεια τη μαζική και καταστροφική απόσυρση κεφαλαίων από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Ηδη, άλλωστε, αναφέρεται ότι αποσύρονται μαζικά καταθέσεις από τις ελληνικές τράπεζες. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει εύκολη απάντηση στο ελληνικό δίλημμα. Για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν υπάρχει καμία απάντηση που να μην είναι τραγική στο άκουσμα...

Θα πρέπει να φοβάται άραγε η Αμερική ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα της Ελλάδας; Το καλό είναι ότι, σε αντίθεση με τους Ελληνες, έχει δικό της νόμισμα, το οποίο μπορεί να κάνει ό, τι θέλει. Οπως έδειξε όμως και η περίπτωση της Ιαπωνίας, η ύπαρξη εθνικού νομίσματος δεν αποκλείει την οικονομική στασιμότητα. Αν σε αυτήν την κρίσιμη ώρα ακολουθήσουμε τις συμβουλές όσων εισηγούνται άμεση δημοσιονομική προσαρμογή, τότε κάθε ενδεχόμενο είναι πιθανό".

πηγη New York Times

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΔΝΤ ; ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ

Ένα ντοκυμαντέρ που περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001, που εξαφάνισε τη μεσαία τάξη και ανέβασε το επίπεδο της φτώχειας στο 57,5%.
Βασική αιτία της κατάρρευσης ήταν η εφαρμογή νεο-φιλελεύθερων πολιτικών και συνταγών του ΔΝΤ, που επέτρεψαν την αρπαγή δισεκατομμυρίων δολλαρίων από ξένες τράπεζες και οργανισμούς.
Πολλά από τα περιουσιακά στοιχεία της Αργεντινής και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της λεηλατήθηκαν. Το οικονομικό της σύστημα χρησιμοποιούνταν για ξέπλυμα χρήματος από τη Citibank, τη Credit Suisse και τη JP Morgan.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η μαζική μεταφορά πλούτου και η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου που κορυφώθηκε με πολλούς θανάτους λόγω της καταπίεσης και του υποσιτισμού.
To ντοκυμαντέρ ξεκινάει από την εξέγερση του λαού της Αργεντινής τον Δεκέμβριο του 2001 και εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση κάνοντας ιστορική αναδρομή...
Προτότυπο: Μemoria de Saqueo του Fernando Solanas (2003)
Ο Solanas παρουσίασε το νοκυμαντέρ το 2004 στο διεθνές φεστιβάλ κιν/φου του Βερολίνου και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο.
Η ταινία έλαβε επίσης το βραβείο καλύτερου ντοκυμαντέρ στο 8ο φεστιβάλ Λατινο-αμερικανικού κιν/φου του Λος Άντζελες.

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Διαλέγετε και παίρνετε.

Συνέβη προχθές και ήταν κάτι …. ασυνήθιστο. Η Deutsche Bank έκανε προσπάθεια να πουλήσει το ελληνικό κρατικό ομόλογο που φέρει τοκομερίδιο 6% και λήγει στις 19 Μαΐου.

Σίγουρα δεν είναι ….συνηθισμένο για μια τράπεζα να θέλει να πουλήσει κρατικό ομόλογο που λήγει σε περίπου 45 μέρες. Η απόδοση για τον επίδοξο αγοραστή θα ήταν 5,24% μέχρι τη λήξη του ομολόγου πράγμα που το καθιστούσε αυτομάτως εξαιρετικά ….ενδιαφέρον.

Σίγουρα η κίνηση αυτή της Deutsche Bank προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Τι συμβαίνει; Θα σας δώσω δύο εκδοχές και εσείς θα κρίνετε.

Η πρώτη εκδοχή θεωρεί ότι η γερμανική τράπεζα ήθελε να το ρευστοποιήσει για να τοποθετήσει τα λεφτά κάπου αλλού. Αυτό θα μπορούσε να ήταν π.χ. τα ελληνικά 10ετή ομόλογα. Θα μπορούσε να υπολογίζει ( να «γνωρίζει» πιθανώς) ότι ο δανεισμός της χώρας μας μέχρι τα μέσα του άλλου μήνα θα της αποφέρει καλύτερη τοποθέτηση. Δηλαδή μεγαλύτερα επιτόκια , άρα περισσότερα κέρδη. Δεν είναι απίθανο!

Το άλλο σενάριο θεωρεί ότι απλά ήθελε να μειώσει το ελληνικό ρίσκο που είχε στα βιβλία της. Ξαφνικά και γρήγορα , γιατί κάτι …. διαβλέπει ( «γνωρίζει» θα ήταν η σωστή λέξη).

Πως θα μπορούσατε να ερμηνεύσετε την ασυνήθιστη αυτή κίνηση της Deutsche Bank; Με αισιοδοξία ή …με απαισιοδοξία; Με συναισθηματισμό ή … με ορθολογισμό; Διαλέγετε και παίρνετε!

Απλά να σας υπενθυμίσω τα λόγια του Αμερικανού συγγραφέα και μελλοντολόγου John Naisbitt «Ο πιο αξιόπιστος τρόπος για να προβλέψεις το μέλλον, είναι να κατανοήσεις τι γίνεται στο παρόν».

ΠΗΓΗ politis.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Και το ανθελληνικό σφυροκόπημα συνεχίζεται...Η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι να φύγει από την Ευρωζώνη - Financial Times

Οι Γουλιέλμος Χάινκελ, Γουλιέλμος Νέλινγκ, Καρλ Σατσνάιντερ και Γιοακίμ Σταρμπατί, που είχαν στο παρελθόν σύρει την γερμανική κυβέρνηση στο γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο, προειδοποιούν ότι σε περίπτωση που οι χώρες της ευρωζώνης παραβιάσουν τον όρο της "μη διάσωσης" και στηρίξουν οικονομικά την Ελλάδα, θα κάνουν εκ νέου αγωγή στην κυβέρνηση της Μέρκελ ενώ δηλώνουν ότι ο μόνος τρόπος να εξασφαλιστεί το μέλλον της νομισματικής ένωσης, είναι να αποχωρήσει η Ελλάδα. Η Ελλάδα απειλείται με χρεοκοπία. Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι η ερυωπαϊκή οικονομική και νομισματική ένωση αποτελεί "καταφύγιο" για τις χώρες μέλη από τέτοιες δυσκολίες. Από όταν έγινε μέλος της ΟΝΕ το 2001 η Ελλάδα έχει χάσει την ανταγωνιστικότητά της ενώ έχει συγκεντρώσει τεράστια εμπορικά ελλείμματα. Θεωρητικά, για να μπορέσουν να ανακάμψουν μετά τις απώλειες των τελευταίων ετών, οι Έλληνες θα πρέπει να υποτιμήσουν το νόμισμά τους κατά 40%. Κάτι το οποίο είναι αδύνατο, όταν ανήκεις σε μια ένωση με κοινό νόμισμα.


Πολλές προτάσεις έχουν γίνει για το τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένης και της βοήθειας από άλλες κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Πρόκειται για μια κίνηση που παραβιάζει τον όρο της «μη διάσωσης» ο οποίος συμπεριλαμβάνεται στη συνθήκη θέσπισης του ευρώ. Δυστυχώς, μόνο ένας τρόπος υπάρχει να βγούμε από τον φαύλο κύκλο. Οι Έλληνες θα πρέπει να αποχωρήσουν από το ευρώ, να ξανακυκλοφορήσουν την δραχμή και να μπουν στον μηχανισμό (που λειτουργεί ακόμα) της προ-ευρώ αίθουσας αναμονής (ERM II).
Η πρότασή μας είναι απόλυτα σοβαρή. Είμαστε οι τέσσερεις καθηγητές που ασκήσαμε αγωγή κατά της γερμανικής κυβέρνησης στο συνταγματικό δικαστήριο της Γερμανίας το 1998 με θέμα την ένταξη της χώρας στο ευρώ. Είμαστε γνωστοί για την καθαρή μας σκέψη και τον άμεσο λόγο μας. Με μια πρωτοφανή απόφαση το 1993 το συνταγματικό δικαστήριο αποφάσισε ότι άπαξ και έπαιρνε σάρκα και οστά η νομισματική ένωση, θα έπρεπε να σέβεται απόλυτα τους όρους του Συμφώνου Σταθερότητας. Σε αντίθετη περίπτωση, το δικαστήριο αποφάσισε, η Γερμανία θα αναγκαζόταν να αποχωρήσει από την ένωση.
Λαμβάνοντας τα παραπάνω υπόψη, θα θέλαμε να δηλώσουμε ξεκάθαρα ότι σε περίπτωση που οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης αποφασίσουν να παρέχουν στήριξη στην Ελλάδα με τρόπο που να παραβιάζει τον όρο της «μη διάσωσης», δεν θα διστάσουμε να κάνουμε καινούρια μήνυση εναντίον της γερμανικής κυβέρνησης με αίτημα την αποχώρησή της από την Ευρωζώνη. Το 1998, καταφύγαμε στο δικαστήριο γιατί πιστεύαμε ότι οι κυβερνήσεις που έμπαιναν στην Ευρωζώνη, δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, ή τουλάχιστον είχαν σε κάποιο βαθμό μαγειρέψει τα λογιστικά τους στοιχεία για να εξασφαλίσουν την είσοδό τους.
Δεδομένων των συγκεκριμένων όρων και έχοντας υπόψη τις αποφάσεις του 1993, το 1998 ζητήσαμε από το δικαστήριο να αποτρέψει τη Γερμανία από τη συμμετοχή της στην νομισματική ένωση. Τότε, το αίτημά μας είχε απορριφθεί. Με τα σημερινά δεδομένα, όπου τα λογιστικά μαγειρέματα έχουν βγει στη φόρα και με πολλές χώρες να αντιμετωπίζουν προβλήματα, πιστεύουμε ότι η απόφαση θα είναι διαφορετική.
Είναι προφανές, ότι η Ελλάδα δεν έχει επιλογές. Έχει υιοθετήσει κάποια μέτρα λιτότητας πρωτοφανούς σκληρότητας, μειώνοντας τις κρατικές δαπάνες, αυξάνοντας τους φόρους και μειώνοντας τους μισθούς. Είναι ένα πρόγραμμα που αψηφά τις θεωρίες του Κέινς βάσει των οποίων για να αυξηθεί η ζήτηση, οι χώρες που βρίσκονται σε κρίση πρέπει να πάρουν τα αντίθετα μέτρα. Οι κινήσεις της Ελλάδας θυμίζουν τις κινήσεις της γερμανικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου. Τότε ο κόσμος κατάλαβε ότι η μείωση των προϋπολογισμών για να καθησυχαστούν οι πιστωτές, αυξάνει την ανεργία και αναστατώνει την κοινωνία.
Η ΕΕ συζητάει το πακέτο στήριξης σε συνδυασμό με το ΔΝΤ. Η γερμανική κυβέρνηση έχει προτείνει κάτι ανέφικτο: ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο. Ακόμα και αν θεσπιζόταν κάτι τέτοιο, θα αργούσε τόσο πολύ να συσταθεί που πλέον η Ελλάδα δεν θα το είχε ανάγκη.Είναι έτσι και αλλιώς αντιπαραγωγικό γιατί θα προέτρεπε άλλες χώρες της Ευρώπης αν ποτέ είχαν οικονομικά προβλήματα να μην τα λύσουν αλλά θα περίμεναν από το ΕΝΤ να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Κάτι που θα μετέτρεπε την ΟΝΕ σε έναν μηχανισμό που θα διοχέτευε χρήματα που έχουν βγει με κόπο για να σώσει τους σπάταλους που τα ξοδεύουν αλόγιστα.
Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν έχει άλλη λύση, πρέπει να φύγει από την νομισματική ένωση. Η δραχμή θα αύξανε τις εξαγωγές και θα βοηθούσε τον τουρισμό. Θα έστελνε επίσης ένα μήνυμα στις υπόλοιπες χώρες ότι θα πρέπει να φερθούν υπεύθυνα για να μην έχουν την ίδια μοίρα. Η απώλεια εμπιστοσύνης στα ελληνικά οικονομικά, θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την Ευρώπη. Η απομάκρυνση της Ελλάδας από το ευρώ, είναι ένας τρόπος να αποτρέψουμε αυτό το δράμα από το μετατραπεί σε τραγωδία και να εξασφαλίσουμε την επιβίωση της νομισματικής ένωσης. Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Έρχεται η ευρωδραχμή;

Αλλαγή νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή. Θέσπιση ισοτιμίας 2 ευρωδραχμές προς 1 ευρώ, με υποχρεωτική αναγραφή σε αγαθά και αξίες και των δυο τιμών. Εν συνεχεία υποτίμηση του νομίσματος για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Λειτουργία της αγοράς με τους παραπάνω όρους για ένα χρονικό διάστημα 2 έως 3 ετών και έπειτα, εάν οι συνθήκες είναι τέτοιες και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το επιτρέψουν, επιστροφή της χώρας μας στην Ευρωζώνη και υιοθέτηση εκ νέου του ευρώ ως εθνικού νομίσματος.

Μερικούς μήνες νωρίτερα το παραπάνω ενδεχόμενο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως συγκεντρώνει εξαιρετικά καλές πιθανότητες για να γίνει πραγματικότητα. Τo S10 αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας σχετικής αναφοράς αμερικανικού think tank, το οποίο συνδέεται στενά με το Eurogroup και οι εισηγήσεις του γίνονται στην πλειονότητά τους δεκτές από διεθνούς οικονομικούς οργανισμούς και μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους. Πρόκειται για το International Political Economy, το οποίο σε αναφορά του, που υπογράφεται από τον καθηγητή Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο Ρόμπερτ Άλιμπερ και φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Η υποτίμηση του ελληνικού ευρώ», περιγράφει με ζοφερά χρώματα το νομισματικό μέλλον όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και των υπόλοιπων μεσογειακών κρατών της Ζώνης του Ευρώ. Όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά στο έγγραφο, σε ενδεχόμενο που η Ελλάδα δεν μπορέσει να μειώσει μισθούς και ημερομίσθια, τότε θα πρέπει να φύγει από το ευρώ για ένα ή δυο χρόνια, παρά το γεγονός ότι «αρκετοί παρατηρητές πιστεύουν ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί, γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες προβλέψει στη Συνθήκη του Μάαστριχτ για διαζύγιο ή διάσταση».

Οι συνθήκες αγοράς

Όμως, συνεχίζει η αναφορά, «αυτά είναι ανοησίες. Οι διεθνείς νομισματικές συνθήκες είναι καλές για 15 ή για 20 χρόνια και, όταν οι συνθήκες της αγοράς αλλάζουν, οι χώρες κάνουν αυτό που πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουν». Εν συνεχεία, η αναφορά, αφού προηγουμένως επιχειρηματολογεί γιατί είναι αναγκαίο να φύγει η χώρα μας από τη Ζώνη του Ευρώ, σημειώνει ότι τώρα κουμάντο στο παιχνίδι που έχει στηθεί γύρω από της ελληνική οικονομία κάνουν «οι δυνάμεις της αγοράς». Ως εκ τούτου πλέον, σύμφωνα με το έγγραφο, «κανείς ή σχεδόν κανείς, παρά μόνο οι ελεγχόμενες οντότητες από την κυβέρνηση, δεν πρόκειται να αγοράσει το ελληνικό χρέος». Παράλληλα, γίνεται λόγος αφενός στο ενδεχόμενο αδυναμίας του ελληνικού κράτους να πληρώσει κάποια στιγμή ακόμη και τους δημοσίους υπαλλήλους, αφετέρου στην «εξυπνάδα» των πλουσίων Ελλήνων, οι οποίοι θα είναι οι πρώτοι που θα σπεύσουν να βγάλουν στο εξωτερικό τα χρήματά τους, όπως άλλωστε έχουν ήδη κάνει πάρα πολλοί από αυτούς.

Όπως χαρακτηριστικά επισημάνεται, «η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να χρηματοδοτήσει ένα έλλειμμα σχεδόν 15% του ΑΕΠ, διαφορετικά οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα μπορέσουν να πληρωθούν. Για λίγο καιρό η ελληνική οικονομία μπορεί να δανειστεί από τις ελληνικές τράπεζες. Όμως οι πλούσιοι Έλληνες είναι αρκετά έξυπνοι για να κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος του ρευστού τους πλούτου στις τράπεζες στην Ελλάδα. Το επόμενο βήμα θα είναι ένας γύρος στις καταθέσεις των τραπεζών της Αθήνας, συμπεριλαμβανομένων και των υποκαταστημάτων των ξένων τραπεζών στην Ελλάδα. Οι ιδιοκτήτες αυτών των καταθέσεων θα μεταφέρουν τα χρήματά τους σε τράπεζες της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας». Εμμέσως πλην σαφώς, δηλαδή, γίνεται επισήμανση στο ενδεχόμενο κάποια στιγμή οι ελληνικές τράπεζες να αντιμετωπίσουν πρόβλημα ρευστότητας, εξαιτίας της φυγής και τοποθέτησης μεγάλων ελληνικών κεφαλαίων σε τράπεζες του εξωτερικού. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει πλέον από πουθενά αλλού να αντλήσει χρήματα για να χρηματοδοτήσει το χρέος της, αντιμετωπίζοντας για τα καλά πλέον το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας.

Υποτίμηση ευρωδραχμής

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν όμως τα όσα αναφέρει το έγγραφο για τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευθεί τόσο η εναλλαγή του νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή, όσο και η εν συνεχεία υποτίμησή του. Πρόκειται για κάτι που τεχνικά εμφανίζεται ως απλό και σχετικά εύκολο να γίνει. Όπως τονίζει η αναφορά, « τα τεχνικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με μια υποτίμηση από την Αθήνα είναι ασήμαντα. Η κυβέρνηση κλείνει τις τράπεζες για αρκετές ημέρες και τους δίνει οδηγίες για να ονομάσουν όλες τις καταθέσεις και δάνεια, καθώς και κάθε άλλο συμβόλαιο, σε ευρωδραχμές. Οι τράπεζες ξανανοίγουν και μια νέα αγορά συναλλάγματος αναπτύσσεται καθώς οι άνθρωποι αγοράζουν και πωλούν το ευρώ με όρους ευρωδραχμής. Τότε πολλά αγαθά και αξίες θα έχουν δυο τιμές. Μία σε όρους ευρώ και μια άλλη σε όρους δραχμής».

Εν συνεχεία, ο συντάκτης του εγγράφου παραδέχεται ότι εξαιτίας αυτής της κατάστασης θα δημιουργηθεί αναταραχή στην αγορά συναλλάγματος, σπεύδει όμως να προσθέσει ότι μετά από κάποιες εβδομάδες οι τιμές θα σταθεροποιηθούν και, σε 8 με 10 μήνες, η ευρωδραχμή θα προσδεθεί στο ευρώ, έως ότου με την παρέλευση δύο ή τριών χρόνων, όπως έχει ήδη προαναφέρει, μετατραπεί και πάλι σε ευρώ. στο πλαίσιο της έκθεσης σημειώνεται ότι εάν τελικά ληφθούν όλα τα παραπάνω, τότε θα δημιουργηθούν μια σειρά από προϋποθέσεις στο τρίγωνο Φρανκφούρτης – Βρυξελλών – Αθήνας, οι οποίες θα βοηθήσουν την Ελλάδα να ξεπεράσει το πρόβλημα της χρηματοδότησης του χρέους της. Πως θα γίνει αυτό; Η αναφορά είναι ξεκάθαρη: «Μηνιαία τσεκ από Βερολίνο και Παρίσι θα διευκολύνουν την ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει τα ελλείμματά της. Μείωση στα κόστη και στις τιμές στην Ελλάδα που θα οδηγήσει σε μείωση του τρέχοντος ελλείμματος και σε αύξηση των δημοσίων εισοδημάτων. Υποτίμηση της ευρωδραχμής. Στο τέλος και τα τρία θα περάσουν», καταλήγει η αναφορά.

Ένα επιπλέον στοιχείο είναι ότι το συγκεκριμένο σενάριο τρόμου, σύμφωνα με την αναφορά, είναι πολύ πιθανό να λάβει χαρακτήρα ντόμινο το οποίο θα συμπαρασύρει και τις υπόλοιπες μεσογειακές χώρες του ευρώ. οι χώρες αυτές θα ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα προκειμένου να αντεπεξέλθουν και αυτές στο δικό τους, ανάλογο, οικονομικό πρόβλημα. Πρόκειται για τις χώρες του Νότου της Ε.Ε., Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία, στις οποίες, μαζί με την Ελλάδα, τα βρετανικά ΜΜΕ έχουν δώσει την επαίσχυντη συντομογραφία PIGS(«γουρούνια»), από το πρώτο γράμμα των ονομασιών των χωρών στη λατινική γραφή τους. Σύμφωνα με την αναφορά, κάτι ανάλογο θα πρέπει να ισχύσει και για το νόμισμα αυτών των κρατών, το οποίο θα μετονομαστεί σε ευρωεσκούδο, ευρωλιρέτα και ευρωπεσέτα, αντίστοιχα. Ενδεικτικά να επισημάνουμε ότι τα spreads τόσο για τα πορτογαλικά, όσο και τα ισπανικά 5ετή ομόλογα έχουν εκτοξευθεί σε ιστορικό υψηλό.

ΠΗΓΗ sofokleous10

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

FED: "Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα απειλεί την οικονομία των ΗΠΑ"!

Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα μπορεί να «επηρεάσει άμεσα την οικονομία των ΗΠΑ», δήλωσε ο Ντένις Λόκχαρτ, αξιωματούχος της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας (Fed). «Βλέπω τρεις τρόπους μέσω των οποίων η κρίση στην Ελλάδα θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα την οικονομία των ΗΠΑ», ανέφερε ο Λόκχαρτ σε ομιλία του στη Φλόριντα στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ. «Πρώτον, αν χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπρεπε να προβλέψουν προσαρμογές σε προβλήματα δημοσιονομικής τάξης, αυτό θα μπορούσε να εμποδίσει την ανάπτυξη της ζώνης του ευρώ και τις αμερικανικές εξαγωγές προς την περιοχή αυτή», εξήγησε, υπενθυμίζοντας ότι η ΕΕ των 27 είναι η πρώτη αγορά για τα αμερικανικά προϊόντα. «Δεύτερον, αν η κρίση προκαλέσει μια μετακίνηση κεφαλαίων προς το δολάριο σε βάρος του ευρώ, η ανατίμηση του δολαρίου που μπορεί να προκύψει από αυτό, ενδέχεται να βλάψει την ανταγωνιστικότητα των αμερικανικών εξαγωγών», πρόσθεσε, σύμφωνα με το κείμενο της ομιλίας του που διανεμήθηκε στον Τύπο. «Το τρίτο σημείο είναι το ενδεχόμενο η δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα να επιφέρει μεγάλο σοκ στις χρηματαγορές. Αυτό θα μπορούσε να εκδηλωθεί στο τραπεζικό σύστημα ή υπό τη μορφή μιας κίνησης γενικής υποχώρησης (των επενδυτών) από την αγορά του χρέους των κρατών», κατέληξε. ΠΗΓΗ defencenet

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Το έλλειμμα της "Ενωμένης Ευρώπης"

της Ελίνας Γαληνού
Κάποτε ο τίτλος "Ευρωπαική Ενωση" παρέπεμπε στα ωραία οράματα του Ρομπέρ Σουμάν. Τα μυαλά των ρομαντικών φούσκωναν πιστεύοντας ότι με την καλή θέληση των ανθρώπων, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. " Τα κράτη-μέλη θα ενώσουν τις τύχες τους και θα πορευτούν αδελφωμένα στο κοινό τους μέλλον, ανατρέποντας τις ζοφερές εντυπώσεις των δύο Παγκοσμίων Πολέμων... Η μεγάλη αυτή ευρωπαική οικογένεια, θα βασίζεται στην αλληλουποστήριξη ώστε κανένας να μην βρεθεί στο εξής, μόνος και αβοήθητος αν τύχουν δύσκολες συγκυρίες..."
Τα χρόνια πέρασαν και η Ενωμένη Ευρώπη μεγάλωσε και απέκτησε κοινό νόμισμα, το ευρώ. Και ήρθε η οικονομική κρίση να δοκιμάσει τις αντοχές της. Κάποιες χώρες με περισσότερες αδυναμίες-όπως ήταν φυσικό, βρέθηκαν στο χείλος του γκρεμού. Μια απ΄αυτές, είναι η Ελλάδα που άθελά της, έδωσε το έναυσμα να αποκαλυφθεί πόσο ουσιαστική είναι τελικά η "ένωση" αυτής της Ευρώπης...
Η κρίση στην οικονομία μας, αποκάλυψε την αδυναμία του ευρωπαικού συντονισμού στην αλληλουποστήριξη των μελών της ΕΕ. Μια αδυναμία που δεν μεταφράζεται μονάχα σε πολιτικό επίπεδο.
 Διότι το να δηλώνει μια χώρα προς την άλλη "σας στηρίζουμε πολιτικά", δεν είναι δα και τόσο δύσκολο. Το δύσκολο είναι να υπάρξει ένας συντονισμένος μηχανισμός στήριξης σε περίπτωση που ένα κράτος βρεθεί σε θέση παρόμοια με την δική μας. Τότε αρχίζουν να βγαίνουν τα αγκάθια του διχασμού ανάμεσα στους "εταίρους". "Ποιός θα βοηθήσει την χώρα που κινδυνεύει και πώς;" 
Το ζούμε καθημερινά το σκηνικό και δεν χρειάζονται επαναλήψεις...
Αλλοι δηλώνουν προθυμία προς την βοήθεια ενώ άλλοι δηλώνουν κατηγορηματική άρνηση, είτε για λόγους προσωπικού συμφέροντος (ενίσχυση της πλεονεκτικής τους θέσης στις εμπορικές και οικονομικές συναλλαγές) είτε γιατί δεν έχουν συνειδητοποιήσει τι θα συμβεί στην ΕΕ αν μια χώρα της Ευρωζώνης, χρεωκοπήσει. Εύκολα διατυπώνεται η άρνηση στην βοήθεια και άλλο τόσο εύκολα η υπόδειξη προσφυγής της προβληματικής χώρας στο ΔΝΤ. Τι θα συμβεί όμως μετά και ποιό θα είναι το μέλλον της ΕΕ;
 Η περίπτωση της χώρας μας, έφερε την Ευρώπη αντιμέτωπη με ένα από τα σοβαρότερα προβλήματά της που έπρεπε ήδη να έχει προβλέψει πριν θεσπιστεί το Ευρώ. Δεν υπάρχει κανένα σχέδιο στήριξης ή προστασίας αν ένα κράτος-μέλος της ευρωζώνης, αδυνατεί να καλύψει τις δανειακές του υποχρεώσεις. Υποτίθεται ότι μέχρι τώρα, τα κράτη φρόντιζαν μόνα τους τους οικονομικούς τους πόρους. 
Τι γίνεται όμως αν κάποια στιγμή οι πόροι σε κάποιο κράτος, δεν επαρκούν; Θα μου πείτε τώρα, "ας αναλάβει αυτό το κράτος τις διαχειριστικές του ευθύνες" και ως ένα σημείο, αυτό είναι ορθό. Ομως υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να επιδεινώσουν απρόβλεπτα μια οικονομία και απ΄αυτήν την αλήθεια, δεν εξαιρείται κανένας...Οπως δεν θα εξαιρείται κανένας και από τις συνέπειες μιας κρίσης που μετακυλίεται σαν ντόμινο από χώρα σε χώρα...
Ακούσαμε αυτές τις ημέρες να μιλούν για την αναγκαιότητα ενός Ευρωπαικού Νομισματικού Ταμείου. Και το ακούμε αυτό, σχεδόν μια δεκαετία από την θέσπιση του Ευρώ! Αν αυτό το Ταμείο υπήρχε τώρα, ίσως να μην είχαμε το φαινόμενο διχασμού της ΕΕ όσον αφορά τη βοήθεια προς τη χώρα μας. 
Διότι η ΕΕ θα είχε την δυνατότητα να δανείσει τα κράτη που αντιμετωπίζουν δυσκολίες και μάλιστα, με όρους που θα τις βοηθούσαν να ξεπεράσουν την κρίση, καθώς το συμφέρον θα ήταν κοινό. Οπως κοινή θα ήταν και η ανάγκη προστασίας από τους διάφορους κερδοσκόπους.
 Τα ανεβοκατεβάσματα των spreads των ελληνικών ομολόγων σε σχέση με τα γερμανικά, έδειξαν καθαρά το πραγματικό ευρωπαικό έλλειμμα. Ενα έλλειμμα, που θέτει υπό αμφισβήτηση το μέλλον της "ευρωπαικής οικογένειας".

ΠΗΓΗ infognomonpolitics

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΕΛΛΑΔΑ, ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

.O φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλλέ, βραβείο Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.

Πριν από είκοσι χρόνια, άρτι ενοποιηθείσα, η Γερμανία, στην πρώτη πράξη “στρατηγικής ενηλικίωσής” της, “αποτέλειωσε” την πολυεθνική, ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία, επιβάλλοντας στους εταίρους της την αναγνώριση των Δημοκρατιών. Το αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, μια αλυσσίδα πολέμων που κατέστρεψαν τη Βαλκανική, χωρίς να λύσουν κανένα της πρόβλημα, δεύτερο, ο θάνατος, εν τη γενέσει της, της κοινής εξωτερικής-αμυντικής πολιτικής της Ευρώπης και, τρίτο, η πανηγυρική επιστροφή των ΗΠΑ σε ρόλο απολύτου κυρίαρχου στη ΝΑ Ευρώπη.

‘Όλα αυτά όμως θα μοιάζουν με απλό πταίσμα, συγκρινόμενα με όσα μπορεί να συμβούν τώρα, ως αποτέλεσμα του δογματικού και ακραία εγωϊστικού και κοντόφθαλμου τρόπου με τον οποίο το Βερολίνο, υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, διατεθειμένο, κατά τα φαινόμενα, να ρίξει έναν ή περισσότερους εταίρους του, και μάλιστα του “σκληρού πυρήνα”, της Ευρωζώνης, στον “Καιάδα” μιας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.

Τώρα, με την “ελληνική”, αύριο με την “ισπανική”, “πορτογαλλική” ή κάποια άλλη κρίση, το διακύβευμα δεν είναι απλώς η κοινή ευρωπαϊκή πολιτική και η μοίρα των Βαλκανίων, αλλά η ίδια η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης που κινδυνεύει να πεθάνει, μαζί με το κοινό νόμισμά της, όπως ήδη σημειώνουν οι πιο οξυδερκείς πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές στην Ευρώπη και διεθνώς. Αν το 1990-91, η γερμανική πολιτική εδραίωσε τον… ρόλο των ΗΠΑ στην ΝΑ Ευρώπη, η σημερινή γερμανική πολιτική οδηγεί στην σταθεροποίηση για δεκαετίες του κλονιζόμενου σήμερα ηγεμονικού τους ρόλου στα ευρωπαϊκά, αν όχι παγκόσμια πράγματα Τέτοια κολοσσιαία, ιστορικά σφάλματα δεν είναι πρωτόγνωρα στη γερμανική ιστορία: σήμερα το Βερολίνο υπερεκτιμά την οικονομική του δύναμη, όπως υπερτίμησε τη στρατιωτική του στις δεκαετίες του 1910 και 1930, συμβάλλοντας στην καταστροφή της Ευρώπης και της ίδιας της Γερμανίας με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.

Το Βερολίνο είναι το κυρίως ωφελημένο από την καθιέρωση του κοινού νομίσματος και τον τρόπο λειτουργίας της ΕΕ, αρνείται όμως τώρα να “βάλει το χέρι στην τσέπη” για να στηρίξει τους πιο αδύναμους. Δεν υπερασπίζεται την Ευρώπη ούτε εξωτερικά, απέναντι στις επιθέσεις των κυριαρχούμενων από τους Αγγλοαμερικανούς διεθνών τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, που ονομάζονται ευσχήμως “αγορές”. Δεν την υπερασπίζεται ούτε εσωτερικά, όχι μόνο αρνούμενη να συμπαρασταθεί, αλλά και λοιδορώντας, έναν υποτιθέμενο εταίρο της, την Ελλάδα, τη στιγμή που αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.

Η Γερμανία έχει δίκηο όταν υποστηρίζει ότι, ενεργώντας έτσι, υπερασπίζεται τους κανόνες του Μάαστριχτ, που απαγορεύουν κάθε αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια μεταξύ των μελών της ΕΕ και επιβάλλουν, εις τον αιώνα τον άπαντα, μια νομισματική πολιτική που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι κανόνες αυτοί ανταποκρίνονται στα γερμανικά συμφέροντα, όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχοι τουλάχιστο κύκλοι του Βερολίνου και, κυρίως, ανταποκρίνονται στα συμφέροντα των τραπεζών και εν γένει κατόχων χρηματιστικού κεφαλαίου. Τα δικά τους κέρδη εγγυάται το Μάαστριχτ, σε συνδυασμό με το οικοδόμημα πλήρους απελευθέρωσης των ανταλλαγών κεφαλαίου και εμπορευμάτων, που απαγορεύουν άμεσα και έμμεσα στους Ευρωπαίους να ασκήσουν πληθωριστική, κεϋνσιανή, αντικυκλική πολιτική όταν χρειάζεται, αλλά και να αμυνθούν απέναντι στον εξωτερικό οικονομικό ανταγωνισμό, από τις ΗΠΑ ή την Κίνα.

Υποστηρίζοντας όμως, ορθώς, ότι τη σημερινή πολιτική της την υπαγορεύει το ίδιο το Μάαστριχτ, που πρέπει να τηρείται ως Ευαγγέλιο, το Βερολίνο αποκαλύπτει άθελά του τον τερατώδη χαρακτήρα του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος, κοινή λογική φτάνει, για να καταλάβει ότι καμιά ‘Ενωση, κανενός είδους, ανθρώπων, λαών, κρατών, οτιδήποτε, δεν μπορεί να μακροημερεύσει στηριγμένη στην … απαγόρευση της αλληλεγγύης! Οι λαοί της Ευρώπης δεν συγκατατέθηκαν στην ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης για να … καταστραφούν, συγκατατέθηκαν για να αποκτήσουν περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.

Στέλνοντας τους εταίρους της να … κόψουν το κεφάλι τους στην πρώτη δυσκολία, η γερμανική ηγεσία απονομιμοποιεί η ίδια, σε μεγάλο βαθμό, και την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και την ιδέα του κοινού νομίσματος και τη δική της φιλοδοξία να ηγείται της Ευρώπης. Ο μόνος λόγος που απομένει στα πληττόμενα μέλη της ευρωζώνης να παραμένουν σε αυτή, είναι ο φόβος από τις συνέπειες μιας αποχώρησης (και διάφορα ιδιοτελή συμφέροντα ιθυνόντων κύκλων τους). Για πόσο καιρό όμως θα είναι επαρκής, ιδίως στην πιθανή περίπτωση εμβάθυνσης της οικονομικής κρίσης, που θα οδηγήσει σε “λατινοαμερικανοποίηση” μεγάλων περιοχών της Ευρώπης; ‘Όπως και στον Εικοστό Αιώνα, η Γερμανία θα πληρώσει και η ίδια τελικά το τίμημα του εγωϊσμού της, πολιτικά υπονομεύοντας τον ρόλο της, οικονομικά στραγγαλίζοντας τους αγοραστές των προϊόντων της, αλλά κινδυνεύει να το συνειδητοποιήσει όταν θα είναι πολύ αργά για να επανορθώσει.

Είναι προφανές ότι η ελληνική κρίση δεν έχει να κάνει μόνο ή κύρια με τα καθόλου ασήμαντα εσωτερικά προβλήματα της χώρας και το ίδιο το υπάρχον πολιτικό σύστημα, πηγή απέραντης διαφθοράς και ίσως σημαντικότερη από την Τουρκία απειλή για τη χώρα. Αυτοί είναι παράγοντες που προσδιορίζουν όμως τη μορφή, τον χρόνο εκδήλωσης, τις δυνατότητες απάντησης στην κρίση, δεν είναι εκεί το αίτιό της, όπως αποδεικνύει η εμφάνισή της στην Ισπανία, την Πορτογαλία και αλλού. Στην Ελλάδα μπορεί να εκδηλώνεται ως κρίση δημόσιου χρέους, στην Ισπανία ιδιωτικού, εκδηλώνεται όμως παντού. Αντανακλά την μακροχρόνια αδυναμία των πιο αδύνατων μελών της ‘Ενωσης να ανταπεξέλθουν στο περιβάλλον αφενός μιας νομισματικής πολιτικής κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Γερμανίας και των διεθνών τραπεζών, αφετέρου στην άρση κάθε εξωτερικού προστατευτικού φραγμού της ευρωζώνης.

Η «εσωτερική» λειτουργία του κοινού νομίσματος, ελλείψει αντισταθμιστικών μηχανισμών, οδηγεί σε διαρκή μεταφορά υπεραξίας από τον ευρωπαϊκό νότο στον βορρά. Η «εξωτερική» λειτουργία μιας ευρωζώνης που έχει οικειοθελώς απαγορεύσει στον εαυτό της κάθε προστασία από τον βορειοαμερικανικό και κινεζικό ανταγωνισμό, οδηγεί στην καταστροφή της ευρωπαϊκής παραγωγικής ικανότητας, αρχής γενομένης από τους πιο αδύνατους. Η βιομηχανία μας μεταναστεύει από τη Βόρειο Ελλάδα στα Βαλκάνια, οι τουρίστες αποφεύγουν τη χώρα του ακριβού ευρώ, προτιμώντας τα τουρκικά παράλια. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί με τον τερματισμό οσονούπω των πολιτικών συνοχής. Το δικό μας, εσωτερικό δομικό ζήτημα ασφαλώς παρόξυνε, δεν είναι αυτό όμως που δημιούργησε το ζήτημα.

Τα προβλήματα αυτά δεν τα αντιμετωπίζει μόνο η Νότια Ευρώπη, τα διακρίνει και τα αντιμετωπίζει και η περισσότερο κεντρική, μητροπολιτική Γαλλία. Είναι στη ρίζα της απόρριψης από τον γαλλικό λαό του ευρωσυντάγματος το 2005. Σημαντικοί Γάλλοι διανοούμενοι έκτοτε έχουν επισημάνει το αδέξοδο στο οποίο οδηγείται η ευρωζώνη. Ο δημογράφος Εμανουέλ Τοντ, από τους αρχιτέκτονες της πολιτικής στρατηγικής των γκωλικών τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αλλά και ο πρώην διευθυντής της Μοντ Ντιπλοματίκ Μπερνάρ Κασέν για παράδειγμα υπογραμμίζουν ότι είναι αδύνατο στην παραγωγική και κοινωνική Ευρώπη να επιβιώσει χωρίς κάποιας μορφής προστατευτισμό. Η εμμονή στους σημερινούς κανόνες της ευρωζώνης οδηγεί και προϋποθέτει ολοκληρωτισμό, υποστηρίζει ο Τοντ, που προτείνει στο Παρίσι να απαιτήσει από το Βερολίνο τη ριζική μεταρρύθμιση της ευρωζώνης, απειλώντας το με αποχώρηση σε αντίθετη περίπτωση. Ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Σαπίρ υποστηρίζει μια “ημιεπιστροφή” στα εθνικά νομίσματα, με την επιστροφή σε μερικώς μετατρέψιμα, μέσω του ευρώ και, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εθνικά νομίσματα. O φιλελεύθερος οικονομολόγος Μωρίς Αλλέ, βραβείο Νόμπελ Οικονομίας, τονίζει ότι η Ευρώπη οδηγείται σε καταστροφή με το υπερφιλελεύθερο σύστημα ανταλλαγών και την κατάργηση της κοινοτικής προτίμησης από τις Βρυξέλλες.

Μέχρι τώρα, οι ιδέες αυτές δεν μπορούσαν να εφαρμοσθούν, γιατί δεν υπήρχε πίσω τους πολιτική βούληση. Θα είναι μεγάλη κατάρα, τραγωδία για τον ελληνικό λαό αν, εξαιτίας του τρόπου που το πολιτικό σύστημα διαχειρίζεται τη χώρα, πληρώσουμε με το τίμημα της καταστροφής μας την αναγκαία ενέργεια για μια μεταρρύθμιση του ευρώ, που ίσως θα γίνει, αν γίνει, όταν θα είναι πολύ αργά για να επωφεληθούμε από αυτή.
ΠΗΓΗ konstantakopoulos.blogspot Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

“Στον Χολαργό… τυπώνουν ήδη δραχμές”!

Του Γιώργου Χρηστίδη /Μακεδονία

Επειτα από μία δεκαετία τα μηχανήματα του νομισματοκοπείου στον Χολαργό ξανάπιασαν δουλειά και τυπώνουν πυρετωδώς δραχμές τις νύχτες, ενώ στη Γερμανία πελάτες τραπεζών αρνούνται να δεχθούν χαρτονομίσματα του ευρώ που προδίδουν την ελληνική καταγωγή τους, φοβούμενοι ότι η Ελλάδα θα φύγει από την ευρωζώνη και δεν θα έχουν καμία αξία!

Τέτοιου τύπου “ειδήσεις” κάνουν θραύση τον τελευταίο καιρό, διαδιδόμενες από στόμα σε στόμα και από… μπλογκ σε μπλογκ, αντλώντας ίχνη αξιοπιστίας από εμβριθείς αναλύσεις και επώνυμες δηλώσεις στον εγχώριο και τον διεθνή Τύπο, με αντικείμενο το μέλλον της Ελλάδας στην ευρωζώνη.
“Ναι, τις ξέρω τις φήμες. Με παίρνουν όλη την ώρα τηλέφωνο και μου τα λένε. Μη δίνετε σημασία. Στην Ελλάδα ζούμε, τη χώρα της συνωμοσιολογίας”, λέει στη “Μ” υψηλόβαθμο τραπεζικό στέλεχος, που παραδέχεται ότι το θέμα των… μυστικών δραστηριοτήτων στο νομισματοκοπείο συζητείται έντονα στην πιάτσα, δεν δίνει όμως καμία αξία σε όλη αυτή την παραφιλολογία. Η ιστορία για την τύπωση δραχμών ενόψει της υποτιθέμενης εξόδου μας από την ευρωζώνη επαναλαμβάνεται και διαχέεται στο ίντερνετ με καταιγιστικούς ρυθμούς και αφηγήσεις του τύπου “μου το ’πε ο φίλος της φίλης της γυναίκας του αδελφού μου που δουλεύει στο υπουργείο…” Επισήμως, φυσικά, οι πάντες μιλούν για “ιστορίες για αγρίους”.

Η συνέντευξη Βγενόπουλου
Αφορμή για την κυκλοφορία της συγκεκριμένης φήμης πολλοί θεωρούν ότι στάθηκε η πρόσφατη συνέντευξη του Ανδρέα Βγενόπουλου στον Νίκο Χατζηνικολάου (στον τηλεοπτικό σταθμό Alter στις 22 Φεβρουαρίου). O κ. Βγενόπουλος, ο οποίος στη συνείδηση πολλών εκ φύσεως καχύποπτων Ελλήνων είναι ο ισχυρότερος άνδρας της χώρας, άρα δεν λέει τίποτε τυχαία, είχε αναφερθεί τότε στο ενδεχόμενο προσωρινής εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη, άποψη που ακούγεται από πολλούς αναλυτές και ειδικούς. Στις εξωτερικές μας σχέσεις θα συνεχίζαμε να χρησιμοποιούμε το ευρώ, όμως στο εσωτερικό θα κυκλοφορούσε ξανά η δραχμή. “Δεν είναι δυνατόν να αποκλείουμε δογματικά ακόμη και μια προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη, έστω και αν αυτό που λέω τώρα μπορεί να φέρει ρίγη, ταραχή”, είχε πει.

Τα ελληνικά ευρώ
Η Ελλάδα δεν είναι λοιπόν το αγαπημένο θύμα μόνο των απανταχού κερδοσκόπων αλλά και των παντός είδους συνωμοσιολόγων. Όπως διαβάζουμε στον σοβαρό βρετανικό Τύπο, πρόσφατα στέλεχος αγγλικού hedge fund έλεγε στο BBC ότι στη Γερμανία πελάτες τραπεζών δεν δέχονταν ευρώ που τυπώθηκαν στην Ελλάδα ή σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, μην τυχόν και αποσυρθούν από την κυκλοφορία σε περίπτωση εξόδου των χωρών αυτών από τη ζώνη του ευρώ. Τα ευρώ πράγματι ξεχωρίζουν ανάλογα με την προέλευσή τους χάρη σε ένα λατινικό γράμμα πριν από τον σειριακό αριθμό του χαρτονομίσματος που δηλώνει την… καταγωγή του. Εάν εκδόθηκε από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας, το γράμμα αυτό είναι το Υ, από τη Γερμανία το Χ, και ούτω καθεξής.
Όπως όμως λένε σοβαρότεροι αναλυτές, ο… ρατσισμός έναντι των ελληνικών ευρώ, αν και στον βαθμό που υπάρχει, είναι εντελώς παράλογος. Όχι μόνο γιατί η Ελλάδα δεν κόβει ευρώ κατά το δοκούν, αλλά και για τον πρακτικό λόγο ότι έπειτα από τόσα χρόνια στα πορτοφόλια των Ευρωπαίων υπάρχει ένα “μιξ γκριλ” χαρτονομισμάτων, που καθιστά πρακτικά αδύνατη τη “γενοκτονία” των ευρώ που προέρχονται από μία μόνο χώρα.
Πράγματι, σε δική μας τυχαία δειγματοληψία με βάση το περιεχόμενο του πορτοφολιού μας, από τα πέντε χαρτονομίσματα το ένα ήταν από την Ελλάδα, το άλλο από την Ισπανία, το τρίτο από την Ιταλία, το τέταρτο από την Πορτογαλία και το πέμπτο από την Ολλανδία.

Τι θα γινόταν αν γυρίζαμε στη δραχμή
Τι θα συνέβαινε όμως αν πράγματι η Ελλάδα εγκατέλειπε το ευρώ και επέστρεφε στη δραχμή; Το αδιανόητο αυτό σενάριο, που δεν προβλέπεται καν από τις συνθήκες, θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα καταστροφικό, αν όχι για τη χώρα, σίγουρα για τους Έλληνες. Κατά πάσα πιθανότητα θα ακολουθούσε μια περίοδος καλπάζοντος πληθωρισμού, ενώ η αξία των καταθέσεών μας θα διαγραφόταν μονοκοντυλιά. Κάτι τέτοιο συνέβη για παράδειγμα στη Ρωσία στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν τα νοικοκυριά είδαν ξαφνικά την αξία των αποταμιεύσεών τους να μηδενίζεται. Πέραν τούτου, οι νοσταλγοί της δραχμής πρέπει να σκεφτούν το εξής: Τι θα συμβεί με τα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων που είναι σε ευρώ; Με τη δραχμή υποτιμημένη, η εξυπηρέτησή τους θα ήταν πρακτικά αδύνατη, οδηγώντας σε μπαράζ πτωχεύσεων ακόμη και τις ισχυρότερες τράπεζες.

Ποιος κόβει σήμερα τα ελληνικά ευρώ

Το Ίδρυμα Εκτύπωσης Τραπεζογραμματίων και Αξιών (ΙΕΤΑ) βρίσκεται στον Χολαργό, σε κτίριο που αποπερατώθηκε το 1941. Η λειτουργία του τυπογραφείου άρχισε μετά την απελευθέρωση από τη γερμανική κατοχή, με την εκτύπωση του πρώτου χαρτονομίσματος (το καφέ χιλιόδραχμο Δ΄ έκδοσης του 1947). Παράλληλα άρχισε και η εκτύπωση επιταγών και άλλων αξιών της τράπεζας και του ελληνικού δημοσίου. Η τύπωση κερμάτων άρχισε το 1972, ενώ το ίδιο έτος το ΙΕΤΑ υπάχθηκε στην Τράπεζα της Ελλάδας. Σήμερα είναι αρμόδιο για την εκτύπωση τραπεζογραμματίων ευρώ, σύμφωνα με τα εγκεκριμένα από την ευρωτράπεζα σχέδια, τις προδιαγραφές και τα χαρακτηριστικά ασφαλείας. Οι ποσότητες που κάθε χρόνο ανατίθενται από την ΕΚΤ στην Τράπεζα της Ελλάδας και κατ’ επέκταση στο ΙΕΤΑ για εκτύπωση αποτελούν μέρος του συνολικού αριθμού τραπεζογραμματίων ευρώ που τυπώνονται για την κάλυψη των αναγκών του ευρωσυστήματος.

Τα γράμματα που προδίδουν τη χώρα τύπωσης κάθε ευρώ

Εκδότρια κεντρική τράπεζα / Λατινικός κωδικός
Βέλγιο Ζ
Ελλάδα Υ
Γερμανία Χ
Ισπανία V
Γαλλία U
Ιρλανδία T
Ιταλία S
Ολλανδία P
Αυστρία N
Πορτογαλία M
Φιλανδία L
Σλοβενία H
Σλοβακία E
Κύπρος G
Μάλτα F

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Οι δέκα εντολές του κεφαλαίου

• Σήμερα κι ενώ η χρηματοπιστωτική κρίση εξελίσσεται «απειλητικά» σε δημοσιονομική, με αφετηρία την Ελλάδα, οι «μηχανισμοί» του «αδρανούς» διεθνούς κεφαλαίου φαίνεται να «εποφθαλμιούν» τις ανεπτυγμένες πλέον δυτικές χώρες, ξεκινώντας προφανώς από τις μικρότερες

Ο συχνά άκρατος δανεισμός των κρατών, ο οποίος συνδέθηκε εσφαλμένα με την κατανάλωση στη θέση των παραγωγικών επενδύσεων, η δεδομένη «αναλγησία» κάποιων κυβερνήσεων, οι οποίες σπαταλούσαν αφειδώς δημόσιους πόρους (αντί να διαχειρίζονται ισοσκελισμένα τα υφιστάμενα έσοδα), η ανάληψη πιστώσεων εκ μέρους των κρατών από τους κερδοσκόπους, «εν απουσία» διακρατικών «ταμείων συνοχής» και τόσα άλλα «λάθη» δημιούργησαν, κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, έναν εξαιρετικά επικίνδυνο, απρόσωπο εχθρό - το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο απειλεί να τις καταστρέψει ολοσχερώς.
Το κεφάλαιο, έχει σαφείς και απαράβατους μηχανισμούς και "εντολές". Η όποια παραβατικότητα "τιμωρείται" σοβαρά, στην δε περίπτωση της Ελλάδας, παραδειγματικά...
(1) Σε κάθε «χρεωστικό» (λαμβάνων πιστώσεις ή επιχορηγήσεις) κράτος, είναι απαραίτητη μία αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, κάτω από δύο βασικές συνιστώσες:
α. Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των ανώτατων εισοδημάτων (έτσι ώστε να υποκινηθούν οι πλουσιότεροι στη διενέργεια παραγωγικών επενδύσεων) και
β. επέκταση της φορολογικής βάσης, με την έννοια της κατάργησης των φορολογικών ελαφρύνσεων (απαλλαγών) των χαμηλών εισοδημάτων, με στόχο την μέσω αυτών αύξηση των φόρων που εισπράττουν οι μικρές (χρεωστικές) Οικονομίες.
(2) Γρήγορη και ολοκληρωμένη απελευθέρωση των χρηματοπιστωτικών αγορών.
(3) Εξασφαλισμένη ίση μεταχείριση των εσωτερικών με τις εξωτερικές (ξένες) επενδύσεις, με σκοπό την ασφάλεια των τελευταίων και επομένως την αύξηση τους.
(4) Όσο το δυνατόν «βαθύτερη» διάσπαση (κατάτμηση, διαίρεση) του Δημοσίου τομέα, με την ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην ιδιοκτησία του κράτους.
(5) Ευρύτερη αναδιάρθρωση των μικρομεσαίων Οικονομιών, με στόχο την εξασφάλιση του ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ των διαφόρων επιχειρηματικών δυνάμεων που δραστηριοποιούνται σε αυτές.
(6) Ενδυνάμωση των μεθόδων προστασίας της ιδιωτικής περιουσίας (των ξένων).
(7) Προώθηση της απελευθέρωσης των εμπορικών συναλλαγών με τον υψηλότερο δυνατόν ρυθμό, με ελάχιστο στόχο την ετήσια μείωση κατά 10% των μέσων τελωνειακών επιβαρύνσεων.
(8) Προτεραιότητα των επενδύσεων και των «επιδοτήσεων» στις εξαγωγικές επιχειρήσεις, επειδή το ελεύθερο εμπόριο «προωθείται» κυρίως μέσω των εξαγωγών. Όσον αφορά τις κρατικές δαπάνες, οφείλουν να προτιμηθούν εν πρώτοις τα έργα υποδομής (αυτές δηλαδή που έχουν σχέση με την γρήγορη και ασφαλή διακίνηση των προϊόντων των ξένων «κατακτητών» - δρόμοι, αεροδρόμια, λιμάνια κ.α.).
(9) Μείωση ή σταθεροποίηση των κρατικών ελλειμμάτων των μικρομεσαίων Οικονομιών.
(10) Επίτευξη διαφάνειας στην αγορά: Οι κρατικές επιχορηγήσεις των ιδιωτικών και λοιπών επιχειρήσεων δεν επιτρέπονται, ενώ τα κράτη του «τρίτου κόσμου», τα οποία επιδοτούν τα καθημερινά είδη πρώτης ανάγκης, έτσι ώστε να διατηρήσουν χαμηλές τις τιμές τους για τους πολίτες τους, υποχρεώνονται να σταματήσουν την εφαρμογή της συγκεκριμένης πολιτικής”.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΚΑΛΑ Ο ΓΑΠ ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΜΜΙΑ ΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ;

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Αραγε τι σημαίνει στην πράξη πτώχευση (για να έχουμε το νου μας)!!!

ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ: Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους

Τον τελευταίο καιρό ευρίσκεται κανείς όλο και πιο συχνά «αντιμέτωπος» με μία «πεποίθηση» που κυριαρχεί παντού, σε σχέση με τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας μας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα έχει ήδη «πτωχεύσει», ενώ αρκετοί κατακρίνουν, θεωρούν ένοχους καλύτερα για την πιθανή «χρεοκοπία», τις κυβερνήσεις μας. Κάποιοι άλλοι, μεταξύ των οποίων και οι κυβερνώντες, ενοχοποιούν την «προδιάθεση» των ελευθέρων επαγγελματιών, καθώς επίσης των μικρομεσαίων κυρίως επιχειρήσεων μας στη φοροδιαφυγή.

Δυστυχώς, ελάχιστοι «ενοχοποιούν» τη συνεχώς διευρυνόμενη επέκταση και τη «στρατηγική» φοροαποφυγή κάποιων ελληνικών και διεθνών πολυεθνικών (για παράδειγμα, στο έτος 2008, σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, η ΕΧΑΕ, ιδιοκτήτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών, με κέρδη 105 εκ. € πλήρωσε φόρο 13 εκ. € - δηλαδή πραγματικός συντελεστής 12,4% αντί 25%, ενώ η ΤΙΤΑΝ, με κέρδη 113,29 εκ. €, πλήρωσε φόρους 7,3 εκ. € - πραγματικός συντελεστής 6,47% κλπ), τη «δυσλειτουργία» της δημόσιας διοίκησης, η οποία κάποτε κυβερνάει αυθαίρετα, «ερήμην» δηλαδή των εκάστοτε πολιτικών, καθώς επίσης τη συνεχή «εκποίηση» των κερδοφόρων, κρατικών ή ιδιωτικών, επιχειρήσεων μας.

Θεωρώντας ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος μίας χρεοκοπίας, ο οποίος είναι βέβαια υπαρκτός για κάθε επιχείρηση και για κάθε κράτος, είναι ακριβώς η ολοκληρωτική επικράτηση αυτής της «πεποίθησης» η οποία, εκτός των άλλων, δυσχεραίνει τα μέγιστα τις κυβερνήσεις (όπως άλλωστε και τις επιχειρήσεις) στη λήψη των απαιτούμενων διορθωτικών, «αντιθετικών» καλύτερα μέτρων και αντιμετωπίζοντας τη χώρα σαν μία «δική μας» υπερμεγέθη επιχείρηση, από τη σωστή λειτουργία της οποίας εξαρτάται απόλυτα το μέλλον όλων μας (δεν πρόκειται ασφαλώς να μεταναστεύσουμε, για να αποφύγουμε τις συνέπειες), θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε σε γενικές γραμμές το θέμα της «πτώχευσης» ενός κράτους.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Κατ’ αρχήν, η χρεοκοπία ενός κράτους είναι ουσιαστικά η επίσημη εξαγγελία της κυβέρνησης του, με την οποία καθιστά διεθνώς γνωστή την αδυναμία της να πληρώσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη της χώρας της (εξ ολοκλήρου, ενός μέρους ή των τόκων τους). Επίσης η «στάση πληρωμών», στην οποία εκ των πραγμάτων υποχρεώνεται (άδεια ταμεία, αδυναμία πρόσθετου δανεισμού), ανεξάρτητα από το εάν έχει προηγηθεί ή όχι κάποια επίσημη ανακοίνωση.

Περαιτέρω, η κυριότερη αιτία της χρεοκοπίας ενός κράτους (όπως και μίας επιχείρησης) είναι αναμφίβολα η υπερχρέωσή του (οι πολεμικές συρράξεις και οι επαναστατικές αλλαγές πολιτεύματος – για παράδειγμα, η μη πληρωμή των χρεών της Γαλλίας των Βουρβόνων από τη γαλλική επανάσταση - είναι άλλοι λόγοι), η οποία μπορεί να προέλθει:

(α) από την κερδοσκοπική επίθεση εναντίον του εθνικού νομίσματος (κίνδυνος που σε μία χώρα της Ευρωζώνης δεν υφίσταται, λόγω του κοινού νομίσματος),

(β) από την αρνητική οικονομική συγκυρία στις χρηματαγορές, η οποία μπορεί να καταστήσει αδύνατο ακόμη και τον «υγιή», τον εγγυημένο δηλαδή δανεισμό της (ένας κίνδυνος υπαρκτός σήμερα – παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση εν εξελίξει - ακόμη και για μία χώρα της Ευρωζώνης αφού, σύμφωνα με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα απαγορεύεται να αγοράζει ομόλογα των κρατών-μελών της Ευρωζώνης),

(γ) σαν αποτέλεσμα μίας «σειράς ετών» ελλειμματικών προϋπολογισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων το κράτος δαπανούσε περισσότερα από όσα εισέπραττε, ενώ χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του με συνεχώς αυξανόμενα δάνεια (ομόλογα) από τους πολίτες, από τις τράπεζες, από επενδυτές και από άλλα κράτη,

(δ) από το συνδυασμό, από την χρονική «συνύπαρξη» δηλαδή των παραπάνω διαφορετικών αιτιών (από την ταυτόχρονη εμφάνιση της δεύτερης και της τρίτης αιτίας, όσον αφορά μία χώρα της Ευρωζώνης).

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Η πτώχευση ενός κράτους επιβαρύνει τους πάσης φύσεως πιστωτές του, το ίδιο το κράτος, την Οικονομία του και τους Πολίτες του. Αναλυτικότερα, διακρίνουμε τα εξής:

(α) Όπως είναι φυσικό, οι πιστωτές ενός κράτους χάνουν εξ’ ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών (για παράδειγμα, στη γνωστή κρίση της Αργεντινής οι πιστωτές έχασαν μέχρι και το 75% των απαιτήσεων τους), η αποπληρωμή των οποίων «ρυθμίζεται» διαφορετικά, συνήθως ανάλογα με το «είδος» των πιστωτών (εσωτερικού, εξωτερικού, ιδιώτες, κράτη κλπ).

(β) Όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει (περιορίζει σημαντικά) τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του - γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσόν των τόκων, όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων (χρεολυσίων). Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.

(γ) Τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην Οικονομία του είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί

• μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση (οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν»),
• μία εκτεταμένη οικονομική κρίση (η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών κλπ) και
• μία νομισματική κρίση (οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» Οικονομία).

(δ) Ή χρεοκοπία ενός κράτους σημαίνει πρακτικά για τους Πολίτες του τη μείωση των αποταμιεύσεων τους, είτε επειδή είναι πιστωτές του κράτους τους, είτε επειδή το νόμισμα υποτιμάται ραγδαία (δεν ισχύει για τις χώρες του Ευρώ), ενώ δεν προλαβαίνουν να κάνουν αναλήψεις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η έμμεση επιβάρυνση τους όμως από τα καταστροφικά αποτελέσματα στην Οικονομία του κράτους (τράπεζες, επιχειρήσεις κλπ) είναι πολύ πιο επώδυνη, κυρίως λόγω της υψηλής ανεργίας που ακολουθεί, καθώς επίσης της απώλειας όλων σχεδόν των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία κλπ) που απολάμβαναν.

ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΟΦΥΓΗΣ ΤΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Συνεχίζοντας, υπάρχουν αρκετές δυνατότητες για να αποφύγει ένα κράτος την οριστική του χρεοκοπία. Εάν όμως δεν υπάρξει, από αρκετό χρονικό διάστημα πριν το «μοιραίο», η ανάλογη σοβαρότητα, καθώς επίσης η απόλυτη «συναίνεση» των εργαζομένων, των συνδικάτων, των επιχειρήσεων και των πολιτικών κομμάτων του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχουν θετικό αποτέλεσμα. Σε γενικές γραμμές είναι οι εξής:

(α) Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, ενώ προέχει η ελαχιστοποίηση των διαφόρων ενισχύσεων-επιδοτήσεων (μέτρα στήριξης, φοροελαφρύνσεις κλπ), καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού (οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θεωρούνται ανελαστικοί - δεν μπορούν να μειωθούν δηλαδή, επειδή προστατεύονται από συλλογικές συμβάσεις, αλλά ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μπορεί να περιορισθεί σημαντικά).

(β) Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους Πολίτες (επιχειρήσεις) της χώρας (η αυθαίρετη επιλογή κάποιων «πλουσίων» φορολογουμένων και η εσφαλμένη, η «απατηλή» δηλαδή παρουσίαση της έκτακτης φορολόγησης τους σαν «αναδιανεμητικό μέτρο», οδηγεί συνήθως σε αντίθετα αποτελέσματα).

(γ) Ο «τεχνητός» πληθωρισμός, μέσω των χαμηλών επιτοκίων (όπως στις Η.Π.Α. σήμερα και όχι μόνο) και η αύξηση της ποσότητας των χρημάτων στην αγορά, χωρίς αντίστοιχη αύξηση του ΑΕΠ, καθώς επίσης η υποτίμηση (διολίσθηση) του νομίσματος (οι «λύσεις» αυτές δεν μπορούν να εφαρμοσθούν στις χώρες της Ευρωζώνης).

(δ) Η δυσμενέστερη όλων ίσως είναι η επιβολή «καταναγκαστικών μέτρων» εκ μέρους της κυβέρνησης, επί πλέον των συνήθων φορολογικών. Δηλαδή, οι ειδικοί φόροι εις βάρος της ατομικής περιουσίας των Πολιτών, καθώς επίσης των επιχειρήσεων (εδώ αιτιολογούνται οι «απαιτήσεις» των κυβερνήσεων για πλήρη καταγραφή, στις φορολογικές δηλώσεις, όλων των περιουσιακών στοιχείων των φορολογουμένων), οι οποίοι επιβάλλονται «καταναγκαστικά» από το κράτος, χωρίς τη συμφωνία τους και χωρίς να έχουν «προ-αναγγελθεί» στον ετήσιο προϋπολογισμό.

(ε) Η χειρότερη μέθοδος όλων, ο πλέον λανθασμένος κυβερνητικός χειρισμός δηλαδή, είναι κατά την άποψη μας η «φυγή προς τα εμπρός» (front running), με την οποία ουσιαστικά επιδιώκεται η μείωση των δημοσίων χρεών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (όχι σαν απολύτου μεγέθους και ανεξαρτήτως του ύψους των δαπανών), μέσω της αύξησης του ίδιου του ΑΕΠ. Ο κίνδυνος αυτός είναι κατά πολύ πιο αυξημένος, όταν η «δομή» μίας χώρας (διαρθρωτικά προβλήματα, ανελαστικά μεγέθη, διεθνής ανταγωνισμός, μικρές εξαγωγές, μειωμένη παραγωγικότητα, χαμηλή ανταγωνιστικότητα κλπ), υποδηλώνει την αντικειμενική αδυναμία της να αυξήσει ορθολογικά το παραγόμενο ετήσιο προϊόν της.

Τέλος, ουσιαστικά ένα κράτος θεωρείται επίσημα χρεοκοπημένο, μόνο εάν οι Πολίτες του επιδείξουν «ανυπακοή» - εάν «επαναστατήσουν» δηλαδή και εμποδίσουν την εφαρμογή των καταναγκαστικών και λοιπών μέτρων που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους (σε μία χώρα του Ευρώ από την Κομισιόν, μέσω της εθνικής κυβέρνησης).

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΕΟΚΟΠΙΩΝ

Ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων υπάρχουν πάρα πολλά (από το έτος 1750 και μετά, 64 χώρες έχουν χρεοκοπήσει σε 70 διαφορετικές περιπτώσεις – κάποιες περισσότερο από μία φορά), μεταξύ των οποίων της Γερμανίας (χρεοκόπησε το 1923 και το 1948), της Αυστρίας (1811), της Δανίας (1813), της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1876), της Σοβιετικής Ένωσης (1918, όπου αρνήθηκε να αποπληρώσει τα χρέη της τσαρικής Ρωσίας), της Ισπανίας (1557, 1575 και 1596), της Ρωσίας (1998), της Αργεντινής (2002), της Ισλανδίας (2007) κ.α.

Ειδικά όσον αφορά την Ισλανδία, στα πλαίσια της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης κρατικοποιήθηκαν οι τρείς μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας, οι οποίες είχαν συνολικές υποχρεώσεις ίσες με το 900% τους ισλανδικού ΑΕΠ. Στις 16 Οκτωβρίου του 2008 όμως, η κυβέρνηση της χώρας δήλωσε ότι δεν μπορούσε να εξοφλήσει ένα ληξιπρόθεσμο ομόλογο μίας από αυτές (Glitnir Bank), ύψους 750 εκ. $ - γεγονός που σήμαινε ταυτόχρονα αδυναμία πληρωμών εκ μέρους της Ισλανδίας. Εν τούτοις, η χώρα δεν χρεοκόπησε «τυπικά», επειδή το ομόλογο δεν είχε εκδοθεί από την ίδια, αλλά από την τράπεζα που αναγκάσθηκε να κρατικοποιήσει για να μη χαθεί η αξιοπιστία στο τραπεζικό της σύστημα (μαζικές αναλήψεις, καταγγελία δανείων κλπ).

ΔΕΙΚΤΕΣ ΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ

Υπάρχουν αρκετοί, διαφορετικοί δείκτες μέτρησης του κινδύνου της χρεοκοπίας μίας χώρας, οι οποίοι «χρησιμοποιούνται» τόσο από την ίδια «προληπτικά», όσο και από τις διεθνείς εταιρείες αξιολόγησης (για τον καθορισμό της πιστοληπτικής ικανότητας της, με βάση την οποία υπολογίζονται, μεταξύ άλλων, τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου).

(α) Ένας σημαντικός δείκτης του κινδύνου χρεοκοπίας μιας χώρας, είναι η καθαρή θέση της – η αξία δηλαδή των περιουσιακών στοιχείων της που απομένει, εάν αφαιρέσουμε τις υποχρεώσεις της (η «μέτρηση» της καθαρής θέσης στη Γερμανία είναι υποχρεωτική από το Σύνταγμα της – στην Αυστρία μετρείται τακτικά, ενώ μόνο στην Ελβετία υπάρχει ένα ειδικό «φρένο δανεισμού», το οποίο εμποδίζει την υπερχρέωση της χώρας).

(β) Ένας δεύτερος δείκτης είναι η πορεία (διαχρονικά) και το ύψος των επιτοκίων που πληρώνει μία χώρα για τα δάνεια που λαμβάνει. Όταν δεν ξεπερνούν πολύ το επιτόκιο μίας ισχυρής Οικονομίας (στην Ε.Ε. η Γερμανία με 3%), θεωρείται ότι δεν «υποδηλώνουν» κίνδυνο χρεοκοπίας (η Αργεντινή πλήρωνε, λίγο πριν πτωχεύσει, 40 ποσοστιαίες «μονάδες βάσης» - δηλαδή πάνω από 40% ).

(γ) Επόμενος βασικός δείκτης είναι το ποσοστό των δημοσίων χρεών μίας χώρας, σε σχέση με το ΑΕΠ της αφού, όσο μεγαλύτερο εμφανίζεται, τόσο πιο πιθανή είναι η χρεοκοπία της (το 125% που υπολογίζεται για τη χώρα μας το 2010, είναι πολύ πάνω από το όριο ασφαλείας – 60%). Επίσης, το ποσοστό του εξωτερικού χρέους της σε σχέση με το ΑΕΠ (στη Μ. Βρετανία υπερβαίνει το 400%!).

(δ) Άλλοι δείκτες είναι η ρευστότητα, το ισοζύγιο πληρωμών, η ευκολία διάθεσης των δημοσίων ομολόγων, το έλλειμμα του προϋπολογισμού σε σχέση με το ΑΕΠ (η Ε.Ε. επιβάλλει το «σεβασμό» ενός ανώτατου ορίου 3%), οι εξαγωγές σε σχέση με το ΑΕΠ (υποδηλώνουν την ανταγωνιστικότητα μίας Οικονομίας), το ποσοστό των καταναλωτικών δαπανών που συμβάλλουν στο ΑΕΠ (στις Η.Π.Α. υπερβαίνει τα 75%, ενώ στη Γερμανία είναι αρκετά χαμηλότερο από το 50%), οι συνολικές αποταμιεύσεις των Πολιτών, τα χρέη των ιδιωτών, καθώς επίσης τα διαρθρωτικά και λοιπά προβλήματα της Οικονομίας (διαφθορά, γραφειοκρατία, απαρχαιωμένες δομές, μη ευέλικτη αγορά εργασίας κ.α.).

(ε) Επί πλέον σημαντικοί δείκτες είναι ο δανεισμός των επιχειρήσεων (εξαιρετικά επικίνδυνος στην Ελλάδα, όπου οι μεταχρονολογημένες επιταγές πλησιάζουν το 150% του ΑΕΠ, όταν σε άλλες χώρες δεν υφίσταται καν αυτός ο όρος), η χρηματιστηριακή αξία (κεφαλαιοποίηση) όλων των εισηγμένων επιχειρήσεων της χώρας (είναι θετικό να ξεπερνούν το δημόσιο χρέος της – στην Ελλάδα υπολογίζεται σήμερα γύρω στα 92,5 δις €, έναντι δημοσίου χρέους 300 δις €) και η έκθεση των εγχώριων τραπεζών σε πιστωτικούς κινδύνους - η Αυστρία θεωρείται «ύποπτη» χρεοκοπίας, επειδή οι τράπεζες της έχουν δανείσει στα κράτη της Α. Ευρώπης ποσό που υπερβαίνει το 100% του ΑΕΠ της χώρας (άλλες «ύποπτες» χώρες, εκτός της Ανατολικής Ευρώπης και εκτός αυτών που έχουμε ήδη αναφέρει – Ιταλία, Μ. Βρετανία - είναι η Ιρλανδία και η Ισπανία).

Αθήνα, 20. Νοεμβρίου 2009

Βασίλης Βιλιάρδος

viliardos@kbanalysis.com

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η κρυφή αναφορά της Goldman Sachs

Δημοσιεύουμε αποκλειστικά την εσωτερική έκθεση της Goldman Sachs για τις τρέχουσες και μελλοντικές εξελίξεις. Τα γραφόμενα δικαιώνουν τις τοποθετήσεις μας το προηγούμενο χρονικό διάστημα και εκθέτουν ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση, την πολιτική της και τους επικοινωνιακούς χειρισμούς της.

Τι λέει η Goldman Sachs για την πολυδιαφημιζόμενη προληπτική βοήθεια από την Γερμανία.

Τι αποκαλύπτει για την επερχόμενη συνάντηση Obama – Παπανδρέου

Πως η ΕΕ θα “στραγγαλίσει” την Ελλάδα για να την οδηγήσει σε επαχθείς όρους βραχυπρόθεσμου δανεισμού με το σταγονόμετρο, αλλά και μία μεγάλη αποκάλυψη:

Πως η Γερμανία χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να “εκδικηθεί” τη Βρετανία που άλλωστε είναι ο κύριος ευνοημένος από την Γερμανική πολιτική στην Ευρωζώνη.

Διαβάστε:

1. Σύμφωνα με την αναφορά, οι επιτελείς της Goldman Sachs γνώριζαν ή “θεωρούσαν απίθανο” να υπάρξει η οποιαδήποτε προληπτική χρηματοδότηση της Ελλάδας από την πλευρά της Γερμανίας. Θα ήταν μάλιστα Σοκ γι’ αυτούς έστω να υπήρχε αντίστοιχη δήλωση από την Γερμανική πλευρά. Δικαιώθηκαν πλήρως, όταν εδώ διάφοροι κύκλοι διέρρεαν ότι “ήταν σίγουρη μία τέτοια επέμβαση”.

Η διατύπωση είναι σαφέστατη. Το γνώριζαν λοιπόν εδώ και καιρό ότι ΔΕΝ θα υπήρχε προληπτική χρηματοδότηση από την ΕΕ. Γεγονός που επιβεβαιώθηκε από τις πρόσφατες δηλώσεις τις Μέρκελ, όπως τις μεταδώσαμε εδώ: Μέρκελ: Φράγκο δεν παίρνετε!

2. Συνάντηση Obama – Παπανδρέου: Σε αντίθεση με αυτά που διατυμπανίζει ο Τράγκας και οι λοιποί ευφάνταστοι (;) σχολιαστές των τηλεπαραθύρων, η συνάντηση δεν έχει καμμία σχέση με ενδεχόμενη χρηματοδότηση, ούτε καν με το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.

Όπως άλλωστε τονίσαμε εδώ: Η αλήθεια για την περιβόητη “πρόσκληση Ομπάμα σε Παπανδρέου”.

Και εδώ σχετικά με την “επίσπευση”: Αναβρασμός στην Αμερική για την κατάσταση στην Τουρκία. Επενδυτές προεξοφλούν πραξικόπημα…

3. Τα περιβόητα μέτρα Παπανδρέου, καθ’ υπαγόρευση της ΕΕ και του ΔΝΤ. Τα γνώριζαν πολύ καλά οι επιτελείς της GS, όπως και τα επιπρόσθετα που έρχονται και αφορούν συντάξεις και τα πλαφόν στις απολύσεις του ιδιωτικού τομέα. Ο περιβόητος “Πατριωτισμός” που επιστρατεύεται όταν η χώρα πρόκειται να πληρώσει το ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ χρέος που αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποσοστό του ΣΥΝΟΛΙΚΟΥ της χρέους. Το Ελληνικό κράτος όπως έχουμε τονίσει, οφείλει πολλαπλάσια στους Έλληνες πολίτες που όμως καλούνται να μειώσουν τις απαιτήσεις τους και να αναλάβουν πάλι την εξόφληση των διεθνών υποχρεώσεων.

4. Εδώ είναι η μεγάλη αποκάλυψη της αναφοράς για το τις βραχυπρόθεσμες μελλοντικές ενέργειες της Γερμανίας που ως φαίνεται, θα χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα για να λύσουν τις διαφορές τους με τη Βρετανία. Διαβάστε με προσοχή:

Με απλά λόγια: Η Γερμανία θα αφήσει την Ελλάδα στα πρόθυρα της κατάρρευσης χωρίς να προβεί σε προληπτικές χρηματοδοτήσεις. Ένα βήμα πριν το γκρεμό, οι χώρες τις Ευρωζώνης θα ενεργοποιήσουν το περιβόητο άρθρο 122 της Συνθήκης της Λισσαβόνας. Τι λέει αυτό το άρθρο;

Το άρθρο 122 προβλέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ συνεισφορά όλων των χωρών της ΕΕ και όχι μόνο της Ευρωζώνης, σε περίπτωση που κάποια χώρα της ζώνης του Ευρώ αντιμετωπίσει τον κίνδυνο χρεωκοπίας. Το άρθρο ενεργοποιείται με πλειοψηφική απόφαση του συμβουλίου των υπουργών και δεν υπάρχει δικαίωμα Βέτο από οποιαδήποτε χώρα της κοινότητας.

Μεγάλος χαμένος βέβαια η Βρετανία που θα συρθεί να καταβάλλει τουλάχιστον 6 δις Ευρώ για τη σωτηρία της Ελλάδας. Να σημειωθεί ότι όταν ο Gordon Brown υπέγραφε τη συνθήκη, ζήτησε να μην υπάρχουν φωτογράφοι!

Αυτός λοιπόν είναι ο σχεδιασμός της Γερμανίας και η εξήγηση της “απροθυμίας” της όπως και των Γερμανικών τραπεζών να συνεισφέρουν σε όποιας μορφής προληπτική χρηματοδότηση. Η υπερδανεισμένη Βρετανία λοιπόν που όμως δεν είχε χάσει σε κανένα σημείο την πιστοληπτική της ικανότητα, διατηρούσε τον ρυθμό ανάπτυξης της λόγω της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας της λογω του ισχυρού Ευρώ στο οποίο δεν συμμετείχε! Τώρα θα κληθεί να συμβάλλει στα προβλήματα του Ευρώ.

Να σημειωθεί ότι στο ίδιο μήκος κύματος με τη Γερμανία εξέπεμψαν και οι Γάλλοι αλλά και ο Μπαρόζο:

“Greece has to sort this out itself. That is the issue,” a French official said.

Mr Barroso said “the best way to help Greece is for Greece to respect its obligations under the stability and growth pact”, a reference to the EU’s fiscal rules.

Το κατά πόσον αυτή η χρηματοδότηση θα λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας, το καταλαβαίνουμε όλοι. Εάν επιβεβαιωθεί και σε αυτό το σημείο η GS, τότε η εξάμηνη πίστωση θα επιτείνει τα προβλήματα και τον ερχόμενο Οκτώβρη αφού θα έχει εξαντληθεί η “Ευρωπαϊκή Βοήθεια”, οι αγκαλιές του ΔΝΤ θα περιμένουν ορθάνοιχτες.

Εκτός εάν έχουμε κάποια ανατροπή στο Ελληνικό πολιτικό σκηνικό στο μεσοδιάστημα που θεωρείται επιτακτική πριν ολισθήσουμε σε οδυνηρές καταστάσεις…

ΠΗΓΗ olympia.gr

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........