ΑΠΟ ΠΡΟΧΘΕΣ ΕΣΚΑΣΕ Η ΕΙΔΗΣΗ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΚΑΝΕΙΣ …

Μεταβολή στην ισορροπία δυνάμεων γύρω από το διαπραγματευτικό τραπέζι για το Ελληνικό χρέος διαπιστώνει η οικονομική συντάκτης του BBC, Στέφανι Φλάντερς σε ανάλυσή της για την ιστοσελίδα του Βρετανικού δικτύου.

Στην ανάλυσή της συντάκτριας του BBC τονίζεται ότι η χώρα πλήρωσε το 2011 περισσότερο τόκο κατά 23% περισσότερο σε σχέση με το 2010, παρά τα «φθηνά» δάνεια από τους Ευρωπαίους και το ΔΝΤ

(σ.σ. ειρωνικά τα εισαγωγικά της συντάκτριας).
Η Στέφανι Φλάντερς σημειώνει ότι αν μελετήσει κανείς προσεκτικά τα οικονομικά αποτελέσματα του δεύτερου εξαμήνου του 2011 θα διαπιστώσει ότι η Ελλάδα κατέγραψε πρωτογενές πλεόνασμα 1,8 δις ευρώ, που σημαίνει ότι είναι σε θέση να καλύψει τις εσωτερικές ανάγκες της οικονομίας της και ότι με τα δάνεια που λαμβάνει αποπληρώνει πια αποκλειστικά το… χρέος της!!!

Υπενθυμίζεται ότι το κεφάλαιο το έχουμε ξεπληρώσει με το παραπάνω 5-6 φορές και τώρα μας “φεσώνουν” με τους τόκους. Σημειώνεται επίσης, ότι το καθεστώς θέλει να εξομοιώσει την Ιταλία με την Ελλάδα επιβάλλοντας τη λογική ότι και οι άλλες Χώρες της Ευρώπης τα ίδια υφίστανται, επειδή δανείσθηκε πρόσφατα με επιτόκιο 1,9%…

Το σχετικό άρθρο… http://www.bbc.co.uk/news/business-18099336

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Εκλογές της 17ης Ιουνίου: Η αποφασιστική καμπή της αντιπαράθεσης

|

Ανάλυση
του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΥΡΗ

Ανάρτηση: 18/5/2012

Η επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση είναι περισσότερο σημαντική από την πρόσφατη. Οι εκλογές της 17^ης Ιουνίου μπορεί να αποδειχθούν ο «κύριος σεισμός» και όχι «μετασεισμός». Με τις εκλογές της 6^ης Μαΐου άνοιξε μια νέα ιστορική περίοδος, μεταβατικού χαρακτήρα. Η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού δικομματισμού θα οδηγήσει μεσοπρόθεσμα στην ανάδυση ενός νέου διπολισμού. Αυτός, θα αποκρυσταλλώσει πολιτικά και εκλογικά τη νέα διαιρετική τομή που εδραιώθηκε στην ελληνική κοινωνία με το μνημόνιο.

Με βάση τη σύγχρονη εκλογική ιστορία της χώρας, το πολιτικό κενό που εγγράφεται σήμερα, λόγω της αποδόμησης του κομματικού συστήματος, είναι ισοδύναμο αν όχι και μεγαλύτερο, από το αντίστοιχο που εμφανίσθηκε στην ελληνική πολιτική σκηνή το 1950 και το 1974. Η μεγάλη διαφορά από τις προηγούμενες ιστορικές περιόδους έγκειται στο γεγονός ότι η Αριστερά βρίσκεται σήμερα στο κέντρο των εξελίξεων, όχι στο περιθώριο.

Στην προδικτατορική περίοδο, η ίδρυση της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ), το 1961, αφαίρεσε από την ΕΔΑ την προνομιακή πολιτική εκπροσώπηση του ηττημένου εαμικού κινήματος και περιόρισε τον πολιτικό της ρόλο στην πολιτική κρίση που ξέσπασε στα μέσα της δεκαετίας του ‘60. Αντίστοιχα, στην περίοδο 1974-1977, όταν καθορίσθηκε το θεσμικό πλαίσιο του μεταπολιτευτικού καθεστώτος και παγιώθηκε ο συσχετισμός των πολιτικών δυνάμεων για 35 χρόνια, η Αριστερά βρέθηκε και πάλι στο πολιτικό περιθώριο. Το 1974, το ρεύμα της Κεντροαριστεράς του Α.Παπανδρέου, συγκροτημένο στη συγκυρία της πολιτικής κρίσης του 1965 και ριζοσπαστικοποιημένο κατά την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα θα ηγεμονεύσει τόσο επί του ιστορικά χρεωκοπημένου Κέντρου, όσο και επί της Αριστεράς, η οποία είχε εξασθενίσει περισσότερο, μετά τη νέα ήττα της δικτατορίας και τη διάσπαση του ’68.

Η σημερινή κρίση της Δεξιάς

Στην απαρχή της μεταπολίτευσης, η Δεξιά ενωμένη κάτω από την ηγεσία μιας ισχυρής προσωπικότητας διαχειρίσθηκε τη μετάβαση στη δημοκρατία, σφράγισε τις εξελίξεις και θριάμβευσε εκλογικά. Σήμερα, αντιθέτως, ο «πόλος» της Δεξιάς έχει βυθισθεί σε βαθύτατη κρίση που δείχνει ότι θα διαρκέσει. Παραμένει κατακερματισμένος, με ηγεσία μικρής εμβέλειας και πολιτικό προσωπικό εντελώς φθαρμένο. Ιδεολογικά, βρίσκεται αποδυναμωμένος από την κρίση του νεοφιλελευθερισμού που επέφερε η οικονομική κρίση. Ας σημειωθεί ότι και τα τρία ρεύματα στα οποία διαιρείται η Δεξιά (σχηματικά μιλώντας, «λαϊκή δεξιά», «άκρα δεξιά» και «νεοφιλελεύθερη δεξιά») εμφανίζονται σήμερα διασπασμένα, σε επτά κομματικούς σχηματισμούς. Ωστόσο, μεγαλύτερη πολιτική σημασία έχει προφανώς το γεγονός ότι το μνημόνιο έχει διαιρέσει βαθύτατα και την ελληνική Δεξιά. Είναι εντυπωσιακό ότι η σχέση μνημονιακών/αντιμνημονιακών δυνάμεων στο εσωτερικό των κομματικών σχηματισμών της, υπολογίζεται σε 55%-45%.

Κατά συνέπεια, η ενοποίηση της «κεντροδεξιάς» που επιχειρείται με άξονα τη ΝΔ και –τουλάχιστον προς το παρόν- υπό την αρχηγία του Α.Σαμαρά δεν είναι ιδιαίτερα πιθανή, ενώ η επιστροφή στο μετεμφυλιακό ιδεολογικό οπλοστάσιό της φαντάζει εντελώς αναποτελεσματική. Η κρίση στον πόλο της Δεξιάς δεν μπορεί να επιλυθεί ούτε εύκολα ούτε άμεσα. Η διαδικασία της θα δρομολογηθεί και αυτή μετά τις επόμενες εκλογές.

Η ανατροπή των σχέσεων Κέντρου-Αριστεράς

Από την άλλη πλευρά, οι πρόσφατες εκλογές, ανέτρεψαν και τη σχέση Κέντρου-Αριστεράς· σχέση, που εγκαθιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με την συγκρότηση της ΕΚ, εις βάρος της ΕΔΑ και εδραιώθηκε κοινωνικά και πολιτικά στη μεταπολίτευση, με την ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ. Η ιστορική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ που αποτέλεσε και το κύριο πολιτικό παράγωγο της Μεταπολίτευσης ανατρέπει τα δεδομένα και αποτελεί σημείο μη-επιστροφής. Σήμερα, οι πιθανότητες επανάληψης ενός σύγχρονου πειράματος (σοσιαλδημοκρατικής) Ένωσης Κέντρου είναι λίγες. Λόγω της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης μια προοπτική ανασύνθεσης του κεντρώου ή ενδιάμεσου χώρου σε συνθήκες πόλωσης δεν φαίνεται εύκολη.

Σε αυτό το πολιτικό τοπίο, η Αριστερά με αιχμή το ΣΥΡΙΖΑ, αναγορεύεται πλέον σε πόλο του υπό διαμόρφωση διπολισμού της πολιτικής σκηνής. Η κρίση των παλαιών πολιτικών δυνάμεων ευνοεί για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, την ανάδειξη μιας νέας αριστεράς, με όρους αρκετά διαφορετικούς από αυτούς της μεταπολίτευσης, αλλά και της προδικτατορικής περιόδου. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι υφίστανται, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, αντικειμενικές πολιτικές δυνατότητες για την ανάδειξη ενός νέου μαζικού κόμματος της Αριστεράς, που ουσιαστικά θα προκύπτει από συγχώνευση και ανασύνθεση διαφορετικών ιστορικών ρευμάτων. Από αυτήν την άποψη είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η ιδεολογική αυτοτοποθέτηση των σημερινών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ (Διάγραμμα 1).

 

Η κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει τα πλέον δυναμικά τμήματα του εκλογικού σώματος. Πρόκειται για το νέο κοινωνικό μπλοκ των αντιμνημονιακών δυνάμεων που διαμορφώνεται. Η κοινωνική του επιρροή επικεντρώνεται στον οικονομικά ενεργό πληθυσμό της χώρας και τις παραγωγικές ηλικίες. Είναι πρώτο κόμμα στους μισθωτούς του Δημοσίου (22%) και του Ιδιωτικού (18%) Τομέα, στους άνεργους (22%) και στη νεολαία (20%). Αλλά και μεταξύ εκείνων μεσαίων στρωμάτων που η οικονομική κρίση υποβαθμίζει ταξικά (18%).

Είναι το κόμμα των ελληνικών μητροπόλεων, συγκεντρώνοντας στην Αττική ποσοστό 21% (έναντι 13,2% της ΝΔ και 8,9% του ΠΑΣΟΚ). Είναι εντυπωσιακό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα σε όλους τους δήμους του Πολεοδομικού Συγκροτήματος της Πρωτεύουσας, με μοναδικές εξαιρέσεις τους 4 (Καλλικρατικούς) δήμους με αμιγώς αστική κοινωνική σύνθεση (Εκάλη-Κηφισιά, Φιλοθέη-Ψυχικό, Παπάγου-Χολαργός, Βάρη-Βούλα-Βουλιαγμένη – Χάρτης 1). Η εκλογική γεωγραφία του κόμματος στο Λεκανοπέδιο αντιστοιχεί έκδηλα στην κοινωνική διαίρεση του αθηναϊκού χώρου: τα υψηλότερα ποσοστά του καταγράφονται στις εργατικές-λαϊκές Δυτικές περιοχές της Β’ Αθηνών και της Β΄Πειραιά, ενώ τα χαμηλότερα στις εύπορες Βορειοανατολικές και Νοτιοανατολικές περιοχές. Γεγονός που θυμίζει εντονότερη εκλογική-κοινωνική κλιμάκωση από την αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του ΄80.  (Χάρτης 2 και πίνακας 1). Η ίδια γεωγραφική-κοινωνική διαίρεση καταγράφεται και στην εκλογική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο δήμο Αθηναίων.

 

Η νέα εκλογική δυναμική

Η δυναμική που δημιούργησε το εκλογικό αποτέλεσμα συνεχίζει να ενισχύει την τάση που ήδη καταγράφηκε (bandwagon effect). Το εκλογικό ρεύμα που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στο 17% ενδέχεται να λάβει τώρα αλματώδη μορφή. Εάν αυτό συμβεί, τότε την προσεχή εκλογική αναμέτρηση είναι πολύ πιθανόν να κερδίσει ένα νέο κόμμα της Αριστεράς, που θα εκπροσωπείτουλάχιστον το 1/4 του εκλογικού σώματος. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή κρίση εκπροσώπησης μπορεί να επιλυθεί, εκλογικά, για πρώτη φορά προς όφελος της Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Ιουνίου θα αποτελέσει την κυρίαρχη πολιτική αποκρυστάλλωση μιας νέας και διευρυμένης κοινωνικής συμμαχίας. Πιθανόν να αναδειχθεί σε μαζικό κόμμα της αριστεράς – γεγονός πανευρωπαϊκής σημασίας- χωρίς όμως την οργάνωση που αντιστοιχεί σε αυτό.

Η προδικτατορική κρίση εκπροσώπησης που οξύνθηκε με τη δικτατορία, επιλύθηκε στην τριετία 1974-1977 υπέρ του ΠΑΣΟΚ και εις βάρος της Αριστεράς. Το ΠΑΣΟΚ από το 13,4% το 1974 εκτοξεύθηκε στο 25,3% το 1977. Κατάφερε έτσι να εγγραφεί στην πολιτική σκηνή ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης, υπερισχύοντας των υπολειμμάτων του προδικτατορικού κέντρου και περιθωριοποιώντας την εξασθενημένη Αριστερά. Η διαδικασία επίλυσης που στην μεταπολίτευση χρειάσθηκε 3 χρόνια, σήμερα μπορεί να διαμορφωθεί σε ένα μήνα.

Μετά τις εκλογές ο πολιτικός χρόνος επιταχύνθηκε. Η δυναμική που θα αναπτυχθεί στις επόμενες 20 ημέρες ισοδυναμεί με δεκαετία. Η επίδραση αυτού του γεγονότος στην εγχώρια, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή πολιτική σκηνή θα είναι καταλυτική. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια παρόμοια εξέλιξη δημιουργεί αναπόφευκτα αντισυσπείρωση. Η «ιερά συμμαχία» κατά του ΣΥΡΙΖΑ που διαφάνηκε ήδη κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών συνιστά μια πρώτη ένδειξη. Οι επερχόμενες εκλογές θα είναι περισσότερο πολωμένες και πιθανότατα καμία πολιτική δύναμη δεν είναι προετοιμασμένη. Χωρίς υπερβολή, μπροστά σε παρόμοια καθήκοντα έχει να βρεθεί κόμμα της αριστεράς στην Ελλάδα από την περίοδο της ΕΔΑ, ίσως και της Κατοχής.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ο τεράστιος μύθος του Μνημονίου...

     Τα όσα αποδεδειγμένα - απ' τον πρόσφατο προϋπολογισμό! - αναφέρονται στο βίντεο. Αυτή τη φορά θα δούμε ορισμένα στοιχεια, που απλώς θα αποδείξουν για ακόμη μία φορά, πως ο μύθος της "αναγκαιότητας" του Διεθνούς Νομισματικού Σφαγείου, είναι ένα φαντασιακό / τρομοκρατικό δημιούργημα της κυβέρνησης και - βεβαίως των απαραίτητων σ' αυτές τις περιπτώσεις - Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης.

Διαβάζουμε λοιπόν σε άρθρο του εξαίρετου Γιώργου Δελαστίκ: «Δεν είναι τυχαίο φυσικά που για την εκπλήρωση της αποστολής του τον έχουν πλαισιώσει με ένα οικονομικό επιτελείο οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν υπάλληλος του ΟΟΣΑ στο Παρίσι επί εφτά χρόνια. Η Ε. Παναρίτη, αυτή η παντελώς άγνωστη και εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη οικονομική σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου που την τοποθέτησε βουλευτή επικρατείας χωρίς καν να γνωρίζονται(!), ήταν υπάλληλος του ΔΝΤ πριν μας την φέρουν. Ο Χριστοδούλου, ο υπεύθυνος του δημόσιου χρέους, ήταν υπάλληλος της Γκόλντμαν Σαξ»!

   Και επειδή θεωρία χωρίς πράξη, πώς να 'χει νοστιμάδα(;), ας δούμε και ορισμένα επιπλέον στοιχεια για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και των δεδομένων αυτής σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη (ο σχολιασμός από τον Γιώργο Σαρρή - οι πίνακες από τον Νίκο Μπογιόπουλο και το e-cynical.blogspot.com)...

 

Είναι η Ελλάδα η πιο υπερχρεωμένη χώρα στην Ευρώπη ή στον κόσμο ανάλογα με το μέγεθός της όπως προσπαθούν να μας πείσουν εδώ κι ενα χρόνο; Φυσικά όχι.

Είναι στις πρώτες θέσεις στον ιδιωτικό δανεισμό (που δεν αφορά στον δανεισμό των νοικοκυριών αλλά των ιδιωτικών επιχειρήσεων); Προς θεού όχι!

Είναι η Ελλάδα η πιο προβληματική οικονομία της Ευρωζώνης; Δεν είναι, όπως και να το διαβάσεις!

Είμαστε  πρωταθλητές  σε δημόσιες δαπάνες;

Σε δημόσιες δαπάνες για αγαθά και υπηρεσίες;

Σε κοινωνικές δαπάνες;

Σε δαπάνες μισθών για το δημόσιο;

Σε καμία περίπτωση!

Έχουμε τους περισσότερους δημόσιους υπάλληλους στην Ευρώπη, ένα "τερατώδες" όπως μας λένε δημόσιο δηλαδή; Ριξτε άλλη μια ματιά (στοιχεία: International Labor Organization / Public Sector Employment):

Σουηδία (2006): 33.8%
Δανία (2008): 32.3%
Γαλλία (2006): 29%
Ολλανδία (2007): 27%
Φινλανδία (2006): 26.8%
ΕΛΛΑΔΑ (2008): 22.3%
Μ. Βρετανία (2006): 20.2%
Καναδάς (2008): 20%
Αμερική (2008): 16.4%
Ισπανία (2008): 14.6%
Ιταλία (2007): 14.4%,
Γερμανία (2007): 14.3%

Είμαστε από τις χώρες με τους υψηλότερους μισθούς στον ιδιωτικό τομέα;;; Η ερώτηση μόνο γέλιο προκαλεί. Είμασταν 15οι στην παλιά Ευρώπη με την Πορτογαλία μόνο κάτω από μας!

Μήπως είμαστε όμως η χώρα με τα ακριβώτερα καταναλωτικά προιόντα πρώτης ανάγκης (τρόφιμα κλπ.); Δυστυχώς ναι!!! Παρ' όλα αυτα κάποιοι ακόμα εξακολουθούν να ρίχνουν τα βάρη και τις ευθύνες σε αυτούς που πληρώνουν την κρίση και όχι σε αυτούς που κερδίζουν από αυτήν.

 

Έχουμε μπεί σε βαθειά ύφεση; Δυστυχώς ναι, εξαιτίας κυριως των "μέτρων σωτηρίας" από κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. Ο τρόπος  που επιλέχτηκε για την αντιμετώπιση της ύφεσης ήταν η βαθύτερη ύφεση!

   Πώς λοιπόν βρέθηκε η Ελλάδα πρώτη-πρώτη στο στόχαστρο κι έγινε το πειραματόζωο της δυναστείας των αγορών; Τί στο καλό αθλιότητα, γκαιμπελισμός, μανία ψεύδους και αισχρής προπαγάνδας εναντίον του λαού και των εργαζόμενων είναι αυτό που συμβαίνει; Και μάλιστα από αυτούς που εκλέχτηκαν για να μας "σώσουν"!

Πόσα αισχρά ψέμματα, ανακρίβειες, διαστροφές της αλήθειας χωρίς στοιχεία κλπ. θα δεχτούμε ακόμα; Πότε θα γίνει πεντακάθαρο πως δεν φταίμε εμείς; Τί θα γινόταν άραγε αν αντί για τη φοβερή καθημερινή προπαγάνδα/πλύση εγκεφάλου από υπουργούς, κυβερνητικούς παράγοντες και πλήθος αδιάβαστων "ειδικών", τα ΜΜΕ παρουσίαζαν τα πραγματικά στοιχεία που απλοί θνητοί, μπλόγκερς ή καλοί αριστεροί δημοσιογράφοι βρίσκουν με ευκολία στο CIA Factbook, στα site του ΟΟΣΑ, της ΕΣΥΕ και αλλού;;;

Πόσες εβδομάδες θα άντεχε μια κυβέρνηση που βασίζεται στον εκβιασμό και τα ψεύτικα στοιχεία,  αν μας έλεγαν καθημερινά ποια είναι η πραγματικότητα με την ίδια ένταση που προσπαθούν να την διαστρέψουν ; 

Δείτε ένα καθηλωτικό βίντεο που ήρθε στο mail του ιστότοπου...

 

         

   

από:
http://www.aksioprepeiakantoxh.com/politiki/ellada/334.html

Οι μύθοι του υπέρογκου δημόσιου χρέους (σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη), του διογκωμένου υδροκέφαλου δημοσίου τομέα, των δημοσίων και κοινωνικών δαπανών, των δαπανών για μισθούς του δημοσίου κλπ. πιπιλίζονται από τα Πασοκικά και τα Νεοδημοκρατικά παπαγαλάκια εδώ και χρόνια και έχουν καταφέρει να περάσουν τις επιδιώξεις τους ως απόψεις στα υπνωτισμένα από την πλύση εγκεφάλου μυαλά της κοινής γνώμης.
Τα παραπάνω είναι απλά στοιχεία που εκθέτουν όσους κραυγάζουν τα αντίθετα εδώ και χρόνια και δικαιώνουν όλους όσοι φωνάζουν ότι τα Μνημόνια, τα Σύμφωνα Σταθερότητας και οι Αντιλαικές Πολιτικές που βαφτίστηκαν Μεταρρυθμίσεις-Διαρθρωτικές Αλλαγές-Επανίδρυση του Κράτους, δεν είχαν ουδέποτε στόχο το νοικοκύρεμα των οικονομιών, το συμμάζεμα του χρέους και των ελλειμμάτων, αλλά είχαν εξαρχής στόχο την επιστροφή και της δικής μας κοινωνίας αλλά και των υπολοίπων "ανεπτυγμένων" στο Φεουδαρχικό Οικονομικό Σύστημα: Ηγεμόνες-Ακτήμονες

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Θράκη: Μεγάλες και δυσάρεστες αλλαγές για την Ελλάδα ετοιμάζουν οι τουρκόφρονες

Τρομερή αναταραχή έχει προκαλέσει η αποχώρηση του Μουφτή Κομοτηνής Μέτζο Τζεμαλή, η οποία αποτελεί την κορυφή σε ένα παγόβουνο εξελίξεων, για τις οποίες ελπίζουμε πως δεν θα προλάβουν να συμβούν και θα υπάρξει ικανή μέριμνα από την Ελληνική πολιτεία. Αυτή η παραίτηση συνδέεται με τα πολύ συχνά ταξίδια του Αμέτ Μετέ (ψευδομουφτή Ξάνθης) στην Άγκυρα. Ταξίδια, στα οποία -σύμφωνα με πολύ καλές πληροφορίες μας- αποπειράθηκε και πίεσε στο να αποκτήσει προσβάσεις στο ευρύτερο περιβάλλον Ερντογάν, αφού ο ίδιος είναι "γέννημα - θρέμα" του βαθέως κράτους της Τουρκίας και εκπαιδεύτηκε σε περίοδο κατά την οποία οι Στρατηγοί στην Άγκυρα έπαιζαν τον ρόλο του Θεού σε ολόκληρη την Τουρκία.
Η απόσυρση του Μέτζο Τζεμαλή συνδέεται επίσης με την ολοένα αυξανόμενη προκλητικότητα των τουρκοφρόνων της Θράκης, όπως επίσης, συνδέεται με τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, στα οποία κατέστη απολύτως σαφές (προς όλες τις πλευρές -εντός και εκτός Ελλάδος- και ιδιαίτερα προς τον ΤαγίπΕρντογάν, αλλά και προς τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου) πως ο έλεγχος του τουρκικού προξενείου στην Θράκη έχει αυξηθεί (καταμετρήθηκε αυτή του η αύξηση στις εκλογές της 6ης Μαΐου) και προφανώς θα υπάρξει "αλλαγή επιπέδου" στην μέχρι τώρα εφαρμοσθείσα επεκτατική πολιτική, αφού ανοίγονται διάπλατα "ορίζοντες" αύξησης της παρεμβατικότητας μέσω του τουρκικού εθνικιστικού κόμματος DEB.

Πρόσφατα, ο μουφτής Βοσνίας έβαλε υποψηφιότητα (ως πολιτικός) στις εκλογές της Βοσνίας. Δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα των εκλογών. Στο σημείο που πρέπει να εστιάσουμε (εάν θέλουμε να δούμε "πίσω από τα γεγονότα") είναι πως το Ισλάμ άρχισε να μεταλλάσσεται στα Βαλκάνια και να "φοράει" το πολιτικό του πρόσωπο. Για τους μη γνωρίζοντες, σημειώνουμε πως το Ισλάμ είναι ένα πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό και τέλος θρησκευτικό "κίνημα", το οποίο χρησιμοποιεί την θρησκεία ως συνδετικό κρίκο προκειμένου να ελέγχει αλλά και να απειλεί "συνειδησιακά" (και όχι μόνο) τους πιστούς, από τους οποίους απαιτεί πλήρη προσήλωση. Η αλλαγή, λοιπόν, που παρουσιάστηκε ήδη στα Βαλκάνια, είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός παράγοντας που πρόκειται πολύ σύντομα να αποκτήσει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις -αφού είναι δεδομένο πως η "τάση" αυτή θα εξαπλωθεί- χωρίς να κρύβεται πίσω από το θρησκευτικό Ισλάμ, το οποίο προφανώς αναβαθμίζεται από τους νέους ρόλους που επίκειται να αποκτήσουν οι εγκεκριμένοι μουφτήδες.

Όλες οι πλευρές επιχειρούν να εκτιμήσουν την κατάσταση σε ένα τοπίο πολιτικά ασταθές. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αρμόδιοι παράγοντες αδυνατούν να αντιδράσουν αποτελεσματικά. Παρ' ότι επιχειρήθηκε ανεπιτυχώς να διαψευστεί η υπόθεση, μια σειρά από εμπλεκομένους έχουν επιβεβαιώσει το σοβαρό πρόβλημα που προκύπτει στη Θράκη από αυτή την εξέλιξη.

Οι πιέσεις που ασκούνται στον Μουφτή Κομοτηνής για να ανακαλέσει την αίτηση συνταξιοδότησης, είναι αφόρητες και έχει δεχτεί αλεπάλληλες επισκέψεις από την αποκάλυψη της υπόθεσης και μετά. Επισήμως η Μουφτεία «δεν απαντά» για το ζήτημα που προέκυψε αλλά ειναι γεγονός ότι υπάρχει σοβαρή αναταραχή. Και αυτή η "αναταραχή" δεν έχει να κάνει με την αποχώρηση, αλλά με την έλευση του επόμενου...

Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι καταλυτικό, για να κατανοήσουμε εάν τελικά ο Αμέτ Μετέ πήρε θετική απάντηση από τον Ταγίπ Ερντογάν, ως προς την προσωπική του αναβάθμιση, μέσω ενός νέου αιτήματος (που εδώ και πολύ καιρό προπαρασκευάζεται από τους τουρκόφρονες της Θράκης) για την ανάγκη ΕΝΟΣ μουφτή στην Θράκη (υπερμουφτής;), ο οποίος θα εκλέγεται (κατά παράβαση κάθε λογικής, αλλά και παγκόσμια πρωτοτυπία, αφού αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού) και θα έχει "διευρυμένα" καθήκοντα... Διόλου απίθανο, στις μεθεπόμενες εκλογές να δούμε υποψήφιο ενός "τουρκικού" κόμματος, έναν "θρησκευτικό ηγέτη", ο οποίος θα τολμήσει το μεγάλο άλμα στην πολιτική της Ελλάδας. Για όσους θεωρούν πως ένα τέτοιο εγχείρημα είναι ένα βήμα στο κενό ή εάν γίνει θα είναι μία κίνηση εντυπωσιασμού, θα πρέπει να τους υπενθυμίσουμε πως ο αριθμός των εισαγόμενων ισλαμιστών στην χώρα μας (βλ. λαθρομετανάστες), είναι ικανός να εκλέξει μέχρι και... κυβέρνηση!!!

"Τρίβουν τα χέρια στο Προξενείο"

Τεράστιο είναι και το ενδιαφέρον από την πλευρά του Τουρκικού Προξενείου για την υπόθεση αφού η εξέλιξη αυτή ευνοεί τις επιδιώξεις τους για την αλλαγή του πλαισίου ανάδειξης των Μουφτήδων. Τουρκικά Κανάλια έχουν ενδιαφερθεί για το ζήτημα ενώ το βάρος πέφτει και στις υπηρεσίες του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών για το χειρισμό του θέματος και την αποκάλυψή του στη χειρότερη χρονική στιγμή και εν μέσω υπηρεσιακής κυβέρνησης και εκλογών. Να σημειωθεί πως έντονη έκπληξη ένιωσε το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, με το αποτέλεσμα των εκλογών στο Ν. Ξάνθης, όπου διαπιστώθηκε πως ένας πολύ σημαντικός αριθμός ψηφοφόρων συντάχθηκαν με το ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο έχει πολύ στενούς πολιτικούς δεσμούς με το DEB -κόμμα τουρκοφρόνων Θράκης- ).

Βέβαια, εάν πράγματι αποτελεί έκπληξη η συγκεκριμένη εξέλιξη, τότε αρκετοί από το υπουργείο Εξωτερικών (γιατί άραγε η Θράκη εντάσσεται στο ΥΠΕΞ; Θεωρείται εκτός Ελλάδος; από την ερώτηση αυτή μπορείτε να κατανοήσετε την τρικυμία εν κρανίω που υπάρχει στο κράτος των Αθηνών...) θα πρέπει είτε να καρατομηθούν άμεσα, είτε να φυλακισθούν επειδή με ενέργειες ή παραλείψεις τους εξέθεσαν μέρος της χώρας σε τεράστιο εθνικό κίνδυνο. Είναι απολύτως σαφές πως η κίνηση του Μέτζο Τζεμαλή αποσκοπεί στην δημιουργία ισχυρής πίεσης για την ανάδειξη ή και τον τρόπο ανάδειξης ενός νέου μουφτή. Δηλαδή, ο Μέτζο Τζεμαλή ενήργησε απροκάλυπτα υπέρ των όσων ο Αμέτ Μετέ εδώ και χρόνια προσπαθεί να υλοποιήσει, παραχαράσσοντας κώδικες του Ισλάμ, προς τέρψιν και απόλυτη ικανοποίηση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η πρόθεση είχε γίνει γνωστή εδώ και ένα μήνα περίπου αλλά, δεν κατέστη δυνατό να υπαναχωρήσει ο Μουφτής Κομοτηνής από την παραίτηση. Η χρονική στιγμή είναι ιδιαίτερα κρίσιμη καθώς η έλλειψη αντικαταστάταη, ούτε καν τοποτηρητή, προκαλεί επίσπευση των αλλαγών που πρέπει να γίνουν στον τρόπο ανάδειξης των Μουφτήδων. Όπως είναι γνωστό η αρμόδια Επιτροπή, την περίοδο της συγκυβέρνησης, απαξιώθηκε (απαξιωμένη ήταν ακόμη και όταν "λειτουργούσε, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο θα πρέπει να αναλύσει σε βάθος μία σοβαρή Ελληνική κυβέρνηση) και δεν κατέληξε σε σοβαρό πόρισμα ή νομοθετικό κείμενο που να λύνει το ζήτημα.

Κρίση για το ΥΠΕΞ

Τις επόμενες μέρες ο Μουφτής Κομοτηνής αναμένεται ότι θα τοποθετηθεί επίσημα είτε επιμείνει, είτε ανακαλέσει την αίτηση συνταδιότησης. Την ίδια περίοδο το ΥΠΕΞ στη Θράκη έχει να διαχειριστεί μια πολύ σοβαρή κρίση με σοβαρό κίνδυνο να απαξιωθεί πλήρως ο ρόλος του.

Για όσους πιστεύουν πως θα υπάρξει αδιέξοδο, λυπούμαστε πολύ που θα τους κάνουμε να χαρούν. Ναι, το αδιέξοδο είναι προφανές και θα λειτουργήσει αρνητικά για τα συμφέροντα της Ελλάδας. Και το αδιέξοδο δεν δημιουργήθηκε στην τύχη. Επιλέχθηκαν και ο χρόνος και οι άνθρωποι που θα γινόταν το συγκεκριμένο "χτύπημα". Οι γεωπολιτικές και οικονομικές εξελίξεις τόσο στα Βαλκάνια, όσο και στην Αν. Μεσόγειο και την Ευρώπη, είναι ραγδαίες και η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν έχει καμία διάθεση να χάσει περισσότερο χρόνο, τη στιγμή που οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Ελλάδας είναι ιδανικές για τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Η Θράκη κοντεύει να μπει, πλέον, στην τελική ευθεία εξελίξεων που θα επηρρεάσουν την μορφή της Ελλάδας. Δυστυχώς, επί χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την διάσωσή της και οι "αριθμοί" έχουν πλέον αρχίσει να γίνονται καταλύτες των επερχόμενων εξελίξεων. Είναι πολύ δυσάρεστο να επιτίθεται κάποιος στην πατρίδα σου. Επίσης δυσάρεστο είναι να βρίσκονται πρόθυμοι να "ξεπουλήσουν" ή να αδιαφορήσουν γι αυτή την πολύπαθη πατρίδα. Το χειρότερο όμως είναι σε εκείνους που πρόθυμα παρεμβάλλονται για να δημιουργήσουν ή να διευκολύνουν στην δημιουργία των κατάλληλων προϋποθέσεων για μία εθνική τραγωδία. Στην περίπτωση της Θράκης, οι πρόθυμοι οσφυοκάμπτες, εφιάλτες, επιτηδευμένα ανίκανοι και Ιούδες, δυστυχώς είναι πάρα πολλοί και δεν κατοικοεδρεύουν στο Μαξίμου και σε διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Δυστυχώς για την Θράκη, την δική της "κερκόπορτα" την άνοιξαν οι ντόπιοι "εκλεκτοί" προωθούμενοι αστέρες της πολιτικής, οι οποίοι αντάλλαξαν την επιδιωκόμενη πρόσκαιρη εξουσία, με το χώμα που πατούσαν. Είναι γεγονός πως η Άγκυρα βρίσκεται μπροστά σε μία μεγάλη έκπληξη, αφού πέρα από τους δικούς της προσεκτικούς σχεδιασμούς, ποτέ δεν πίστεψε πως θα μπορούσαν να βρεθούν τόσοι πολλοί ματαιόδοξοι ηλιθιωδώς πρόθυμοι πολυπολιτισμικοί ή μη, κάτοικοι ή περιοδικοί επισκέπτες της Θράκης, οι οποίοι θα "λειτουργούσαν" με τόσο μεγάλο ενθουσιασμό υπέρ των τουρκικών συμφερόντων.

Οι εξελίξεις τρέχουν... Και οι οιωνοί για την Θράκη και τους Έλληνες που την κατοικούν, έχουν αρχίσει να γίνονται οι χειρότεροι..., αφού η Θράκη δεν βυθίζεται απλά στο Ισλάμ και την "σαρία", αλλά ακόμη χειρότερα, εξαφανίζεται από την υπερεντατική... αδιαφορία!!!

Κωνσταντίνος

ΥΓ: Να σημειώσουμε πως το θέμα της Θράκης δεν είναι θρησκευτικό, αλλά καθαρά πολιτικό. Και δημιουργήθηκε, στηρίχθηκε και συνεχώς αυξάνει την δυναμική του από το πολιτικό σκέλος Ισλάμ.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Μυστικό σχέδιο της λέσχης Μπίλντερμπεργκ για διάσωση του ευρώ;

Η ελίτ της παγκοσμιοποίησης φοβάται έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και σχεδιάζει οικονομική ανάκαμψη «ως δια μαγείας»

Του Paul Joseph Watson, συντάκτη του ιστολογίου Prison Planet

Η Λέσχη Bilderberg δείχνει να έχει τρομοκρατηθεί για την πιθανότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την συνακόλουθη εντυπωσιακή οικονομική της ανάκαμψη, πράγμα που θα δώσει το παράδειγμα και σε άλλες χώρες να κάνουν ακριβώς το ίδιο. 

Μια τέτοια έκβαση είναι βέβαιο ότι θα απειλήσει το ενιαίο νόμισμα της ευρωζώνης και, το σημαντικότερο, το όλο σχέδιο για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού υπερκράτους.

Ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης στην επικείμενη ετήσια σύνοδο της Λέσχης Bilderberg στο Chantilly της πολιτείας Virginia θα είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παγκοσμιοποιητές της οικονομικής ελίτ θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα που απειλεί να καταστρέψει την ατζέντα τους για μια παγκόσμια διακυβέρνηση: την κρίση της ευρωζώνης.

Ο ολοένα αυξανόμενος κίνδυνος αθέτησης της υπόσχεσης της Ελλάδας ότι θα τηρήσει τους δρακόντειους όρους «διάσωσης» που της έχουν επιβληθεί από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο και η απειλή εξόδου της από την ευρωζώνη ανάγκασαν προχθες το βράδυ την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ να παραδεχθεί για πρώτη φορά ότι η Ελλάδα ίσως και να βγει από την ευρωζώνη, εκτίμηση που προκάλεσε απότομη «βουτιά» του ευρώ, αλλά και των χρηματοπιστωτικών αγορών.

Η κρίση της ευρωζώνης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο πιο καίριο σημείο που βίωσε ποτέ η Ευρώπη, και έχει αποδειχθεί πολύ χειρότερη από άλλες κρίσεις, που όλως τυχαίως ξέσπασαν και εκείνες λίγο πριν από τις ετήσιες συνόδους της Λέσχης Bilderberg, το 2010 και το 2011.

Και στις δύο εκείνες περιπτώσεις, η πολιτική συναίνεση που υπήρξε ανάμεσα στα μέλη της Λέσχης Bilderberg ήταν αρκετή για να δοθεί η ευκαιρία στην ευρωζώνη να αναπνεύσει – έστω και με μάσκα οξυγόνου – για άλλους 12 μήνες, και το 2010 αλλά και το 2011. 

Φέτος, τα ίδια αυτά άτομα, που η κοινή γνώμη αναγνωρίζει πλέον ως διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης, θα προσπαθήσουν και πάλι να χαράξουν μια στρατηγική κεκλεισμένων των θυρών, η οποία θα διασώσει το «μονάκριβο» κατασκεύασμά τους: το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.

Στη προπερσινή σύνοδο της λέσχης το 2010 στην Ισπανία, «το μέλλον του ευρώ» βρέθηκε στο επίκεντρο, καθώς ο Ισπανός πρωθυπουργός Luis Rodriguez Zapatero, πλαισιωμένος από αρκετούς οικονομικούς εγκεφάλους, κατέβαλε προσπάθειες να επιλύσει την κρίση, την ίδια ώρα που τα μέλη της Bilderberg πανικόβλητα συνεδρίαζαν, εξετάζοντας σενάρια σε περίπτωση κατάρρευσης του ενιαίου νομίσματος.

Ένα χρόνο αργότερα, το 2011, κατά τη διάρκεια της συνόδου στο St Moritz της Ελβετίας, η κρίση του ευρώ ήταν και πάλι στην κορυφή της ατζέντας της Λέσχης Βilderberg. 

Οι παγκοσμιοποιητές εξέφρασαν φόβους ότι η διάλυση της ζώνης του ενιαίου νομίσματος θα μπορούσε, μεταξύ άλλων, να τορπιλίσει τις ελπίδες για την δημιουργία πολλών περιφερειακών νομισμάτων.

Η Λέσχη Bilderberg δεν φοβάται απλά ότι η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ, αλλά ότι με την έξοδό της θα βιώσει τεράστια οικονομική ανάκαμψη και θα αποτελέσει παράδειγμα για άλλες χώρες της Ευρωζώνης να ακολουθήσουν την ίδια πορεία.

Ο φόβος αυτός διακρίνεται καθαρά σε άρθρο που δημοσίευσε σήμερα το φερέφωνο της Λέσχης Bilderberg, η ελεγχόμενη από την εν λόγω λέσχη εφημερίδα «Financial Times» με τίτλο «Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα την μετατρέψει σε πρότυπο για άλλες χώρες«.

«Αν η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, θα μπορούσε να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη για το σύστημα από ό,τι ήταν ποτέ όσο βρισκόταν μέσα σε αυτήν, δίνοντας το παράδειγμα της αποτελεσματικής αντίδρασης«, σχολιάζει ο Arvind Subramanian.

Ο Subramanian δεν είναι τυχαίος αναλυτής. Είναι επίτιμο μέλος του γνωστού «Peter G. Peterson Institute for International Economics», ανάμεσα στα κορυφαία μέλη του οποίου συμπεριλαμβάνονται πολλά μέλη της Λέσχης Βilderberg. Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ (Federal Reserve), Paul Volcker, ο πρώην υπ. Οικονομικών των ΗΠΑ, Lawrence Summers, και το διαχρονικό έμβλημα της Βilderberg, ο David Rockefeller.

«Ας υποθέσουμε ότι από τα μέσα του 2013 θα αρχίσει μια ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας, ενώ το υπόλοιπο της ευρωζώνης θα παραμένει σε ύφεση. Η επίδραση μιας τέτοιας εξέλιξης στην Ισπανία και την Πορτογαλία, που μαστίζονται από την λιτότητα, αλλά ακόμη και στην Ιταλία, θα είναι ισχυρή. Οι ψηφοφόροι εκεί αποκλείεται να μην επηρεαστούν από τη βελτίωση της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων, των γειτόνων τους που σήμερα έχουν γίνει αντικείμενο περιφρόνησης. Θα αρχίσουν να διερωτώνται για ποιό λόγο και οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν τις ίδιες πολιτικές επιλογές με των Ελλήνων και θα απαιτήσουν την έξοδό τους από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, η ελληνική εμπειρία μπορεί να μεταβάλει ριζικά τα κίνητρα της παραμονής αυτών των χωρών στην ευρωζώνη, κυρίως εάν οι οικονομικές συνθήκες εξακολουθήσουν να είναι ζοφερές», γράφει ο Subramanian, προσθέτοντας τα εξής:

«Η δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας μπορεί να αποδειχθεί κάτι σαν μεταδοτική νόσος και να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης και ίσως και του όλου ευρωπαϊκού σχεδίου«.

Η Bilderberg δείχνει κάτι παραπάνω από πρόθυμη να σώσει την ευρωζώνη, αφού αντιπροσωπεύει την ίδια την βάση της παγκόσμιας οικονομικής ατζέντας των νεοταξιτών για τη δημιουργία περιφερειακών νομισμάτων και προσεκτικά σχεδιασμένων ομοσπονδιών σε διάφορες ηπείρους, που θα βασίζονται στο ίδιο μοντέλο με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εάν τελικά η ευρωζώνη αποτύχει, η προοπτική της επίτευξης του τελικού στόχου ενός παγκόσμιου νομίσματος νεκρώνεται για τουλάχιστον άλλα 100 χρόνια.

Η πρόεδρος της Bilderberg, Etienne Davignon, καυχήθηκε κάποτε σε συνέντευξή της ότι η Bilderberg συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του ευρώ, συντάσσοντας πρώτη την ατζέντα των πολιτικών που θα έπρεπε να ακολουθήσουν οι χώρες της ΕΕ προκειμένου να υπάρξει ένα ενιαίο νόμισμα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το οποίο αργότερα επισημοποιήθηκε μέσω της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992.

Αυτό που δεν γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος είναι ότι οι πρώτες συζητήσεις για την δημιουργία ενιαίου νομίσματος έλαβαν χώρα περίπου τέσσερις δεκαετίες πριν, στη συνεδρίαση της Bilderberg στο Garmisch-Partenkirchen της Δυτικής Γερμανίας το 1955.

Έγγραφα από εκείνη την σύνοδο, που διέρρευσαν αργότερα, αποκαλύπτουν ότι οι σύνεδροι της λέσχης – και ήδη γνωστοί νεοταξίτες – μίλησαν για την ανάγκη «να εισέλθει ο γερμανικός λαός σε μια κοινή ευρωπαϊκή αγορά το συντομότερο δυνατό«, προσθέτοντας ότι «το μέλλον του θα είναι αμφίβολο χωρίς μια Ενωμένη Ευρώπη«!

Η ατζέντα αυτή περιλαμβάνει »την ανάγκη να επιτευχθεί ένα κοινό νόμισμα«, καθώς και η δημιουργία μιας «κεντρικής πολιτικής εξουσίας«.

Δεδομένου του γεγονότος ότι η συνομωσία που οδήγησε τελικά στην θέσπιση του ευρώ διήρκεσε τουλάχιστον 50 χρόνια, δεν υπάρχει πιθανότητα η παγκόσμια ελίτ να εγκαταλείψει το «πόνημά» της αμαχητί.

Αλλά να είστε βέβαιοι ότι η κρίση της ευρωζώνης θα βρεθεί στο επίκεντρο της φετινής συνόδου της Λέσχης Bilderberg και πάλι, καθώς τα μέλη της θα προσπαθούν να συναινέσουν σε άλλη μια μεγάλη προσπάθεια να διασώσουν το ενιαίο νόμισμα.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Γ. Βαρουφάκης: Αυτό πρέπει να κάνουμε για να επιβιώσουμε

Την περασμένη Κυριακή, η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε κατά κράτος. Την Δευτέρα που ακολούθησε άρχισε να προδιαγράφεται μια δεύτερη ήττα: η ήττα της Αντι-μνημονιακής παράταξης. Έτσι είναι. Στον καιρό της Κρίσης είναι πολύ εύκολο να έχουμε μόνο ηττημένους. Τόσο στον πολιτικό όσο και στον οικονομικό στίβο. (Αυτή δεν ήταν άλλωστε η μοίρα των λαών την δεκαετία του 1930, η οποία ακολούθησε μετά το 2008 της εποχής εκείνης; Μετά το 1929; Τότε δεν ηττήθηκαν μαζί τόσο οι συντηρητικοί-μεν-φιλελεύθεροι-δε αστοί όσο και η Αριστερά;)
Η ήττα της παράταξης του Μνημονίου οφείλεται σε κάτι πολύ απλό: Η λογική του Μνημονίου δεν μπορούσε σε καμία των περιπτώσεων (όσο χρηστή και αποτελεσματική να ήταν η διακυβέρνηση των δύο μνημονιακών κυβερνήσεων που είχαμε) να πετύχει τον βασικό στόχο του Μνημονίου: την αποτροπή – μέσω τεράστιων δανείων και αυστηρής λιτότητας – της πτώχευσης του δημοσίου και της περαιτέρω βύθισης της πραγματικής οικονομίας στην όλο και επιταχυνόμενη Ύφεση. (Πόσο δε μάλιστα που η εν λόγω διακυβέρνηση κάθε άλλο παρά αποτελεσματική ήταν!)

Η ήττα της Αντιμνημονιακής παράταξης θα έρθει (εκτός κι αν μεσολαβήσει μια αλλαγή στάσης από τον Σύριζα) λόγω μιας άλλης εξ ίσου στυγνής πραγματικότητας: Η Ελλάδα μπορεί να βγει από αυτή την Κρίση με τις δικές της δυνάμεις όσο μπορούσε το Ohio, ανεξάρτητα και αυτόνομα από την υπόλοιπη Αμερική, να βγει από την Μεγάλη Ύφεση το 1931. Σε καμία των περιπτώσεων! Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η τύχη της Ελλάδας είναι αναπόσπαστα δεμένη με εκείνη της υπόλοιπης ευρωζώνης. Όσο βαυκαλιζόμαστε ότι μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορεία μας από την Ευρώπη και, με τις δικές μας δυνάμεις, να πορευτούμε σε ένα καλύτερο αύριο, δημιουργούμε τις συνθήκες μιας συντριπτικής ήττας της ελπίδας ότι η Αντιμνημονιακή ψήφος θα βγει σε καλό.
Εδώ λοιπόν έγκειται η ουσία της υπόθεσης: Από την μία ο σεβασμός των όρων του Μνημονίου όχι μόνο δεν ενδείκνυται αλλά είναι ανέφικτος (ακόμα κι όλοι να συμφωνούσαμε σε αυτούς τους όρους – ακόμα κι οι αναρχικοί των Εξαρχείων). Από την άλλη, η εγχώρια χρηματοδότηση των αναπτυξιακών και μεταρρυθμιστικών πολιτικών που είναι προαπαιτούμενο για την ανατροπή της Κρίσης είναι αδύνατη. Άρα, τί κάνουμε; Αν έχω δίκιο, η λύση είναι μία (αν και όχι απλή):
Επαναδιαπραγμάτευση εντός του ευρώ. Πως γίνεται αυτό, σας ακούω να ρωτάτε (με δίκαιη απορία), όταν η κα Μέρκελ δεν θέλει να ακούσει κουβέντα; Γιατί να μας ακούσουν; Γιατί να μας αποτείνουν καν τον λόγο; Εύλογο το ερώτημα (το οποίο ετίθετο στον κ. Σαμαρά από τον Μάιο του 2010, όταν υποσχόταν κι εκείνος την επαναδιαπραγμάτευση, χωρίς να δίνει απάντηση).
Η μόνη σοβαρή απάντηση είναι ότι θα μας πάρουν στα σοβαρά μόνον αν θέσουμε την επανδιαπραγμάτευση ως προϋπόθεση για να δεχθούμε την νέα δόση από το EFSF. Από εκεί που μας φοβερίζουν ότι δεν θα μας την δώσουν, να ανακοινώσουμε ήρεμα και νωχελικά (χωρίς να προβούμε σε καμία καταγγελία) ότι επιλέγουμε να μην την πάρουμε όσο το «πρόγραμμα» παραβαίνει τους κανόνες της λογικής και επιμένει σε νέα μέτρα που θα γκρεμίσουν ότι έχει μείνει όρθιο στην κοινωνική οικονομία της χώρας (π.χ. νέες μειώσεις κατώτατων μισθών και συντάξεων).
Βέβαια, για να το πούμε αυτό το «ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε», χωρίς η ρήση μας να αποτελεί μπλόφα, είναι απαραίτητο πρώτα να έχουμε κάνει (εντός των ερχόμενων εβδομάδων) ό,τι απαιτείται ώστε το ελληνικό δημόσιο να μπορεί να «αντέξει» στο επόμενο διάστημα (π.χ. έως τον Δεκέμβριο) χωρίς δανεικά, μέσω της εξάλειψης του πρωτογενούς ελλείμματος, τουλάχιστον έως το τέλος του χρόνου. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; Ναι, είναι (α) με μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση μισθών και συντάξεων που αφήνει ανέπαφα τα χαμηλά εισοδήματα και (β) με την δυνατότητα προ-πληρωμής ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος με μεγάλες εκπτώσεις εκ μέρους των φορολογουμένων (αντί για την απίστευτα ανόητη πρόταση της «κινητοποίησης των καταθέσων» που φέρεται να εξήγγειλε μέλος του Σύριζα, σπέρνοντας τον πανικό στους μικρο-καταθέτες).
Στόχος τέτοιων διαπραγματευτικών κινήσεων δεν μπορεί να είναι η αυτόνομη, μαρκοπρόθεσμη ανάπτυξη της χώρας. Στόχος είναι να κρατηθεί η Ελλάδα βραχυπρόθεσμα ζωντανή έως ότου η Ευρώπη, υπό την επιρροή της αλλαγής σκηνικού που επέφερε η νίκη Hollande (καθώς και η καθίζηση των Μνημονικακών κομμάτων στην Ελλάδα), αλλάξει ρώτα. Θα μου πείτε: Κι αν δεν αλλάξει; Σας απαντώ: Δεν υπάρχει πιθανότητα να μην αλλάξει! Ποτέ δεν είναι, βέβαια, σίγουρο ποια θα είναι η νέα ρώτα. Όμως ένα είναι σίγουρο: η σημερινή ρώτα (που συνθλίβει χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία) δεν μπορεί να παραμείνει ως έχει. Το ζητούμενο είναι να επιβιώσουμε έως τότε, έως ότου το ευρωπαϊκό τοπίο αρχίσει να ξεκαθαρίζει, όσο γίνεται με λιγότερα θύματα. Αυτό είναι το ζητούμενο για την νέα κυβέρνηση.
Αυτό είναι το θέμα που θα ήθελα να δω τους πολιτικούς μας αρχηγούς να συζητήσουν στο Προεδρικό Μέγαρο όταν θα έρθει, πολύ σύντομα, η στιγμή της υπό τον κ. Παπούλια σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών. Πρέπει, αντί να βγουν εκτός θέματος και να προσπαθούν να κερδίσουν την μάχη των εντυπώσεων, να συζητήσουν ήρεμα και υπεύθυνα (α) το πως θα ετοιμαστεί η χώρα ώστε να «αντέξει» όσο η άρνησή μας να πάρουμε την επόμενη δόση πυροδοτήσει μια Μεγάλη Ευρωπαϊκή Διαπραγμάτευση, καθώς και (β) ποια θα είναι η δική μας, η ελληνική, τοποθέτηση στην διάρκεια αυτής της διαπραγμάτευσης.

Ποια τοποθέτηση πρέπει να επιλέξουμε στον ευρωπαϊκό πεδίο; Επιτρέψτε μου να σας πω τι θα πρότεινα ως ελληνική θέση (όσοι έχετε διαβάσει τις προτάσεις μου εδώ στο protagon δεν θα ξαφνιαστείτε): Να παρουσιάσουμε στην Ευρώπη μια πρόταση επίλυσης που να ηχεί ρεαλιστική όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ισπανία που καταρρέει σήμερα, για την Ιρλανδία, για την Πορτογαλία, για την Γαλλία της οποίας η σειρά έρχεται κλπ – έτσι ώστε να δημιουργήσουμε ερείσματα μεταξύ της πλειοψηφίας των ευρωπαίων που, πλέον (κι ευτυχώς) κατανοούν πως αυτό που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, πρώτον, δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας και, δεύτερον, δηλητηριάζει (καθώς επεκτείνεται σε) ολόκληρη την Ευρώπη. Βασικές αρχές αυτής της συνολικής λύσης πρέπει να είναι:
(1) Να μην πληρώνει τον λογαριασμό ο γερμανός φορολογούμενος αλλά το κατά Μάαστριχτ δημόσιο χρέος να μετατραπεί σε ευρωπαϊκό χρέος (από την ΕΚΤ) το οποίο θα αποπληρώνουν τα κράτη-μέλη με επιτόκια που θα εξασφαλίσει για αυτά η ΕΚΤ.
(2) Να σταματήσουν οι εθνικές κυβερνήσεις να ασχολούνται με τις τράπεζες οι οποίες περνούν σε ευρωπαϊκό έλεγχο (δηλαδή να τις αναλάβει ως προς την επανακεφαλαιοποίηση, έλεγχο και διοίκηση – τουλάχιστον όσες δεχθούν σημαντικά ευρωπαϊκά κεφάλαια – το EFSF).
(3) Να συνεργαστεί η ΕΚΤ με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (εκδίδοντας ομόλογα και η μία και η άλλη) στην εκπόνηση ενός Ευρωπαϊκού Νιου Ντηλ (επενδυτικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη και την εξισορρόπιση της ενδο-ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας).
(4) Δέσμευση των χωρών-μελών, στον βαθμό που ισχύσουν τα πιο πάνω (και εξευρωπαϊστεί μεγάλο μέρος του χρέους, οι επενδύσεις και το τραπεζικό σύστημα), να ισοσκελίζουν μόνιμα τον προϋπολογισμό τους.
Επίλογος
Η παράταξη του Μνημονίου ηττήθηκε λοιπόν. Ο Σύριζα ανεδείχθη στον μεγάλο κερδισμένο της περασμένης Κυριακής. Η επιτυχία αυτή σήμερα κινδυνεύει καθώς ο Σύριζα βρίσκεται εκατοστά από το να κάνει το μεγαλύτερο δώρο στους φιλο-Μνημονιακούς του αντιπάλους προσπαθώντας να κρατά ικανοποιημένους τόσο τις συνιστώσες που κρίνουν ότι η λύση θα δοθεί μέσα στο ευρώ όσο και στις συνιστώσες (και τις λοιπές πολιτικές δυνάμεις εκτός του Σύριζα) που προκρίνουν την έξοδο από το ευρώ. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει με ποιον από τους δύο θα πάει. Και με τους δύο δεν γίνεται. Αν προσπαθήσει να πετύχει την ενότητα της Αριστεράς μη ξεκαθαρίζοντας την θέση του επ’ αυτού, ο Σύριζα να χάσει το τρένο της ιστορίας, η Αριστερά θα καταβαραθρωθεί (άλλη μια φορά) και η χώρα θα πέσει θύμα ενός θηριώδους λάθους (το οποίο θα προστεθεί στο κτηνώδες λάθος του Μνημονίου).
Μπορεί να έχω άδικο όταν φωνάζω, όπου σταθώ κι όπου βρεθώ, ότι «λύση εκτός του ευρώ» θα φέρει μια μεταμοντέρνα δεκαετία του ’30 στην Ευρώπη και στον κόσμο. Μπορεί συνάδελφοί μου, όπως ο Λαπαβίτσας ή ο Ρουμπίνι, να έχουν δίκιο όταν λένε ότι το μέλλον της χώρας προδιαγράφεται λαμπρότερο εκτός του ευρώ. Όμως, αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η ηγεσία του Σύριζα πρέπει να αποφασίσει ποια από τις δύο σχολές σκέψεις έχει δίκιο και ποια όχι. Μένουν ώρες, ούτε καν μέρες, για να το πράξει. Η Ιστορία μπορεί να είναι διατεθειμένη να περιμένει μια δεύτερη εκλογική αναμέτρηση τον Ιούνιο, ώστε να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Ολιγωρία όμως όσον αφορά το αν η λύση θα γίνει μέσα από ενδο-ευρωζωνική διαπραγμάτευση ή μέσα από μια «ηρωική» έξοδο, δεν θα ανεχθεί.

Παράρτημα: Τα πέντε σημεία της πρότασης του Σύριζα
1. Καθώς ο κερδισμένος των εκλογών ήταν ο Σύριζα και, δεδομένου ότι στο προηγούμενο άρθρο μου (λίγο πριν τις εκλογές) υποστήριξα την ουσιαστική στήριξη του Σύριζα, νομίζω ότι δικαιούμαι να ρίξω μια κριτική ματιά στα πέντε σημεία που προέθεσε ο κ. Τρίπρας ως ελάχιστο πλαίσιο συμφωνίας με τα άλλα κόμματα για σχηματισμό κυβέρνησης. Τα παίρνω ένα-ένα, προσθέτω σύντομο σχόλιο στο καθένα και, τέλος, λαμβάνω το θάρρος να τα ξανα-γράψω όπως θα τα ήθελα:
Άμεση ακύρωση εφαρμογής των μέτρων του Μνημονίου και ειδικότερα εκείνων για μειώσεις μισθών και συντάξεων που προγραμματίζονται για τους επόμενους μήνες.
Σχόλιο: Δεν υπήρχε κανείς λόγος να ζητηθεί από κανέναν να στείλει ακυρωτικά γράμματα στις Βρυξέλλες. Όπως το EFSF την τελευταία στιγμή ανακοινώνει ότι τελικά θα εκταμιεύσει λιγότερα χρήματα από τα συμφωνημένα (με την Αθήνα) εκ μέρους της Ελλάδας, έτσι κι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να κινηθεί κατά το δοκούν αρνούμενη να μειώσει μισθούς και συντάξεις στα επίπεδα που είχε συμφωνήσει με την τρόικα η κυβέρνηση Παπαδήμου.
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα εφαρμόζει πολιτικές μισθών και συντάξεων ανάλογα με το πρωτογενές πλεόνασμα της χώρας, το οποίο θα παραχθεί μέσα από μια από-πάνω-προς-τα-κάτω συμπίεση για όσο χρόνο χρειάζεται ώστε να βρεθεί η Συνολική Λύση στην Κρίση που η ΕΕ υποσχέθηκε από τον Μάρτιο του 2011 χωρίς να την έχει εκπονήσει.
2. Ακύρωση των νόμων που καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα και τις συλλογικές συμβάσεις
Σχόλιο: Συμφωνώ απολύτως. Μόνο που θα το διατύπωνα διαφορετικά, με τρόπο που να αναδεικνύει το σημαντικό πρόβλημα στην αγορά εργασίας το οποίο προκύπτει από το πολύ μεγάλο εργασιακό κόστος σε σχέση με τον μισθολογικό κόστος (λόγω μη ανταποδοτικών εισφορών).
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα ακυρώσει μέτρα τα οποία, λανθασμένα, λαμβάνουν ως δεδομένο ότι η προσφορά εργασίας είναι αντιστρόφως ανάλογη του μισθού αλλά, παράλληλα, θα λάβει υπ’ όψη τις στρεβλώσεις που δημιουργούν οι υψηλές, και άνευ ανταποδοτικότητας στους εργαζόμενους, εισφορές.
3. Καθιέρωση της απλής αναλογικής στον εκλογικό νόμο και κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών.
Σχόλιο: Προφανώς και συμφωνώ. Οι 50 βουλευτές που πήρε ως μπόνους η ΝΔ σε αυτές τις εκλογές αποτελούν παραβίαση βασικών δημοκρατικών αρχών. Όμως δεν τα έθετα αυτό τον όρο σε αυτή την χρονική στιγμή. Θα ανέφερα την θέση αυτή αλλά όχι ως όρο συνεργασίας. Σήμερα, προέχουν άλλα ζητήματα.
4. Δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα που έχει λάβει έως σήμερα 200 δισ. από την κυβέρνηση και άμεση δημοσιοποίηση της έκθεσης της Black Rock για την κατάσταση των τραπεζών.
Σχόλιο: Η διαφωνία μου εδώ είναι κάθετη. Δημόσιος έλεγχος από ένα πτωχευμένο δημόσιο το οποίο παράλληλα θέλει να διαπραγματευτεί στην Ευρώπη (κάτι που, όπως έγραψα παραπάνω, έχει ελπίδες μόνο εφόσον αρνηθούμε κι άλλες δόσεις) δεν γίνεται. Τελεία και παύλα. Εκτός κι αν ο Σύριζα σκέφτεται σοβαρά την επιστροφή στην δραχμή και την δήμευση των καταθέσεων – κάτι που δεν θέλω καν να το σκεφτώ (γιατί αν το σκεφτώ θα πρέπει να ζητήσω συγγνώμη για το προηγούμενο άρθρο μου).
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση ζητά από το EFSF την απ’ ευθείας επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (με κεφάλαια του EFSF) και με κοινές μετοχές που θα περάσουν στο ίδιο το EFSF, με νέες διοικήσεις να διορίζονται απ’ ευθείας από την ΕΕ, το EFSF και την ΕΒΑ (European Banking Authority).
5. Δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου (ΕΛΕ), διερεύνηση του επαχθούς χρέους, μορατόριουμ στην αποπληρωμή του και διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης.
Σχόλιο: Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα βαθιά στενοχώρια όταν διάβασα αυτές τις γραμμές. Εξ αρχής είχα δηλώσει ότι καμία ΕΛΕ δεν μπορεί να απαντήσει τα ίδια της τα ερωτήματα. Τώρα μάλιστα που, μετά το Μνημόνιο 2-PSI, το χρέος έχει ουσιαστικά μετακυλίσει στους ώμους της τρόικα, σχεδόν κανείς από τους αρχικούς μας δανειστές δεν εξακολουθεί να παραμένει δανειστής μας. Άρα, ποιος ο λόγος, πέραν του να χαϊδευτούν κάποια αυτιά κάποιων συνιστωσών; Αφήστε που η «κενότητα» της πρόταση για ΕΛΕ έρχεται να επισκιάσει την σημαντική φράση «διεκδίκηση δίκαιης και βιώσιμης ευρωπαϊκής λύσης» (που βέβαια δεν μου αρέσει καθόλου, καθώς μου θυμίζει την «δίκαιη και βιώσιμη λύση του… Κυπριακού»).
Εναλλακτική διατύπωση: Η νέα κυβέρνηση θα θέσει στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής ζήτημα εκπόνησης ενιαίας λύσης για την κρίση στο Ευρώ που να μην προσποιείται πως η «ελληνική κρίση», η «ιρλανδική κρίση», η «ισπανική κρίση» κλπ μπορούν να μελετηθούν, να κατανοηθούν και να επιλυθούν ως εάν να ήταν ανεξάρτητες η μία από την άλλη.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........