Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λέει ξεκάθαρα πως τα δάνεια και τα μνημόνια είναι προιόν παράνομων συναλλαγών;

Απ' τον παππού, στον εγγονό: Ποιοι μας ξαναφόρτωσαν τα διαγραμμένα προπολεμικά χρέη το 1964;

______________________________________________________

Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όλα τα χρέη των εμπόλεμων χωρών-συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας- διεγράφησαν. Σημειωτέον, ότι η διαγραφή των προπολεμικών χρεών των χωρών, ήταν απ’ τα κυριότερα αιτήματα των αντιφασιστικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων αντίστασης, όπως του ΕΑΜ.

Η χώρα μας όμως, ήταν... ιδιάζουσα περίπτωση. Μετά τη λήξη του εμφυλίου, οι ΗΠΑ φρόντισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε επίσημη αποικία τους, μέσω της πιο αλάνθαστης και δοκιμασμένης μεθόδου: Της -μέσω του χρέους-εξάρτησης. Ποιου χρέους όμως, αφού τα προπολεμικά χρέη είχαν διαγραφεί; Όταν έχεις να κάνεις, ίσως με το πιο εθελόδουλο, ξευτιλισμένο και διεφραρμένο πολιτικό προσωπικό, τέτοιου είδους εμπλοκές ξεπερνώνται εύκολα.

Έβαλαν την κυβέρνηση της ΕΚ του Γεωργίου Παπανδρέου (παππού ΓΑΠ), με Υπ. Οικονομικών το Κων/νο Μητσοτάκη (ή «Δράκουλα», ή «μαιμούνι των αντρώς» στην κρητική διάλεκτο) να αναγνωρίσει και να επαναδιαπραγματεί  τα διαγραμμένα χρέη, ως εξής:

Πρώτο: Αναγνωρίστηκε, αφενός ότι η Ελλάδα θα αποπλήρωνε τα δάνειά της από το 1881 με ποσά διπλάσια από την αξία τους (!), αφετέρου ότι θα έπρεπε να καταβληθεί στους δανειστές, ως ασφάλιστρο κινδύνου, ποσό ίσο με το 60-70% του κεφαλαίου!

Δεύτερο: Βάσει του διακανονισμού, η περίοδος αποπληρωμής των (επ)αναγνωρισθέντων δανείων ορίστηκε για 42 με 45 χρόνια, δηλαδή μέχρι το 2009, οπότε κι χρεοκοπήσαμε για 5η φορά στην  ιστορία μας, με ηγέτη τον εγγονό του «Γέρου της Δημοκρατίας».

Άλλωστε, το τι συμφωνήθηκε τότε, μας το περιγράφει η  προσκείμενη στον Κ. Μητσοτάκη, εφημερίδα «Ελευθερία», στο φύλλο της 16ης Ιουλίου 1964: «Η ονομαστική αξία των χορηγηθεισών νέων ομολόγων εις τους κομιστάς προπολεμικών εσωτερικών δανείων διαπλασιάζεται, ο τόκος αυξάνεται και θεσπίζεται λαχείον. Εν συγκρίσει προς την ρύθμισιν, υπό της κυβερνήσεως της ΕΡΕ, δίνονται ήδη 160% επί πλέον». Δεν είναι τυχαίο, βέβαια, ότι μεγάλο μέρος των νέων ομολόγων, (βάσει των οποίων το διεγραμμένο χρέος αντικαταστάθηκε με το καινούργιο), πήγε τότε στα χέρια μεγάλων πολιτικών, επιχειρηματικών και άλλων οικογενειών, στο Παλάτι κλπ, με αποτέλεσμα πολλοί απόγονοί τους, να είναι σήμερα κάτοχοι ομολόγων και δανειστές της Ελλάδας... ΕΕδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια, η οποία δεν αναφέρεται καθόλου στα...politicaly corect πάνελς, στα οποία συμμετέχει κι η Αριστερά. Τη δεκαετία 1999-2009, η Ελλάδα δανείστηκε –αποτιμώμενο σε ευρώ -το συνολικό ποσό των 490 δις €. Βάσει των επίσημων στοιχείων (Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ΤτΕ κλπ), εκ των 490 δις €, το ποσό των 20 δις € πήγε στα πραγματικά ελλείμματα , διότι τα (πραγματικά) ελλείμματα της Ελλάδας είναι το πολύ 20-22 δις. Το ποσό των 450 δις € πήγε σε τοκοχρεολύσια προηγούμενων δανείων!
Περισσεύει το ποσό των 20 δις, το οποίο-βάσει των ιδίων παραπάνω στοιχείων-ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ! Όπως το διαβάζετε: Αγνοείται, δηλαδή δεν ξέρουν που πήγε, γεγονός το οποίο είχε παραδεχθεί σε συνέντευξή του κι ο τέως Υπ. Οικονομικών της ΝΔ, Πέτρος Δούκας.

Αυτά τα ολίγα, για τους οικονομολογούντες της υπεύθυνης κι ευρωπαίζουσας Αριστεράς, οι οποίοι μας τσαμπουνάνε ότι το απεχθές (κι όχι  επαχθές κ Στρατάκη) χρέος είναι μόνο... 5%, αποφεύγοντας να πουν τη μια και μοναδική αλήθεια στο λαό: Ότι τα δάνεια, τα μνημόνια κλπ, είναι προιόν παράνομων συναλλαγών, από πρόσωπα που πρέπει να οδηγηθούν και να λογοδοτήσουν στα (εγχώρια και διεθνή) δικαστήρια, τα σχετικά ποσά δεν αξιοποιήθηκαν για δημόσιο σκοπό κι ως εκ τούτου πρέπει να διαγραφούν ολοκληρωτικά και μονομερώς.
Γιατί δεν το λένε άραγε;

Και μην ξεχνάμε: Να κρατήσουμε ψηλά, το πνεύμα του μετώπου! 
πηγη tsak-giorgis".

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Τουρκία: ‘Ορφανά’ 36 δισ. δολ. ποιον χρηματοδοτούν τα ‘λογιστικά λάθη’;

Ο ρυθμός εισροής ξένων κεφαλαίων από άγνωστες πηγές στην Τουρκία τα τελευταία 12 χρόνια συνεχώς και αυξάνεται. Κανείς δεν γνωρίζει από πού προέρχονται τα χρήματα αυτά ενώ στο ισοζύγιο πληρωμών της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας αυτά τα ποσά καταχωρούνται στον δείκτη «Λάθη και Παραλείψεις” (Errors and Omissions).

Του ΠΑΝΟΥ ΜΗΤΡΟΝΙΚΑ
(Το άρθρο βασίζεται σε στοιχεία δύο αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων του ιστοχώρου «Al Monitor» τα οποία παραπέμπονται στο τέλος του κειμένου).

Μια ματιά στον δείκτη αυτό (εικ. 1) μας αποκαλύπτει ότι κάθε φορά που ο εξωτερικός τραπεζικός δανεισμός της Τουρκίας πέφτει, το όποιο έλλειμμα του Τουρκικού προϋπολογισμού (το οποίο είναι το μεγαλύτερο από τις αναδυόμενες αγορές και κυμαίνεται στο 8%, επίπεδο ανάλογο αυτού της Ελλάδας στην αρχή της κρίσης) καλύπτεται αυτόματα από ποσά που καταχωρούνται σαν «Λάθη και Παραλείψεις».

Είναι προφανές από τον συσχετισμό και τον απόλυτο συγχρονισμό του δανεισμού και των «λαθών», ότι η πηγή και των δύο πρέπει να είναι η ίδια. Πιθανότατα χώρες του Κόλπου, καθότι ελάχιστος από αυτόν τον τραπεζικό δανεισμό καταγράφετε στην BIS (Bank of International Settlements), άρα δεν προέρχεται από χώρες της Δύσης. ΕΑυτή η ροή των κεφαλαίων (δανεισμός και λάθη) που προέρχονται από άγνωστες πηγές, φαίνεται να είναι στενά συνδεδεμένη με τις πολιτικές αλλαγές στην Τουρκία τα τελευταία 12 χρόνια, καθώς και με τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή (Ιράν, Ιράκ, Συρία και Κατάρ).

Ο Μαχφί Εγκιλμέζ, πρώην υφυπουργός του Υπουργείου Οικονομικών, ετοίμασε ένα λεπτομερή πίνακα που δείχνει καθαρά ότι μετά την πρώτη νίκη του κόμματος «Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP)» στις εκλογές το Νοέμβριο του 2002 υπήρξε μια απότομη αύξηση στα μυστηριώδη κεφάλαια που έρχονται στην Τουρκία. Ενώ το 2002, 758 εκατ. δολάρια αποχώρησαν από την Τουρκία, την επόμενη χρονιά, το 2003, 4,489 δις δολάρια εισήλθαν.

Ο ρυθμός των κεφαλαίων αυτών αυξήθηκε πάλι το 2007, όταν το ΑΚΡ ανέλαβε και την προεδρία της χώρας, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι θα μείνει στην εξουσία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ενώ τα εισερχόμενα κεφάλαια ήταν 517 εκατ. δολάρια το 2007, το 2008, το ποσό εξαπλασιάστηκε σε 3 δις δολάρια. Τέλος, το 2011 ήταν ένα έτος ρεκόρ, με 9,4 δις δολάρια να φθάνουν στα ταμεία από άγνωστες πηγές.

Στα 11 χρόνια πριν από το AKP, τα «άγνωστα» κεφάλαια έρεαν προς την άλλη κατεύθυνση. Μεταξύ του 1992 και του 2002, 3,5 δισεκατομμύρια δολάρια από άγνωστες πηγές εγκατέλειψαν την Τουρκία. Μια απότομη ανατροπή ακολούθησε τα επόμενα 11 χρόνια του ΑΚΡ. Μεταξύ 2003 και 2013, συνολικά 29,3 δις δολάρια εισήλθαν στην Τουρκία. Αν προσθέσουμε και τα 6.4 δις δολαρίων από άγνωστες πηγές κατά το πρώτο εξάμηνο του 2014, το σύνολο των κεφαλαίων από μυστηριώδεις πηγές είναι 36 δισεκατομμύρια δολάρια. Το ποσό αυτό αναμένεται να αυξηθεί σε πάνω από 40 δισεκατομμύρια δολάρια μέχρι το τέλος του έτους.

Με ένα αναμενόμενο ποσό της τάξης των 15 δις δολαρίων να έρχονται μέχρι το τέλος του 2014, το ρεκόρ των 9,4 δις δολαρίων του 2011 θα ξεπεραστεί κατά 50%. Πως είναι δυνατόν να χαρακτηρίζει κάποιος ένα τόσο μεγάλο ποσό ως «λογιστικό λάθος» και να το καταχωρεί σαν «λάθη και παραλήψεις»;

Οι πρώην Υφυπουργοί Οικονομικών της Τουρκίας, Φαϊκ Οζτράκ και Μαχφί Εγκιλμέζ κάλεσαν την Κεντρική Τράπεζα να αποκαλύψει την πηγή αυτών των κεφαλαίων, διαφορετικά προειδοποίησαν ότι τα κεφάλαια αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε επικίνδυνες εικασίες από τρίτους σχετικά με πολλούς υπουργούς της Κυβέρνησης Ερντογάν, την ίδια την Κυβέρνηση, την Τουρκία και τον ρόλο τους. Επιπροσθέτως, ο κ. Οζτράκ ανέφερε σχετικά με το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ότι αυτό χρηματοδοτείται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από κεφάλαια που προέρχονται από άγνωστες πηγές.

Πιο συγκεκριμένα ανέφερε ότι: «Κατά τους πρώτους έξι μήνες του τρέχοντος έτους, 8,8 δις δολάρια εισήλθαν στην Τουρκία από άγνωστες πηγές, ενώ 2,6 δις δολάρια, πάλι από άγνωστες πηγές, αποχώρησαν από την Τουρκία. Αυτό σημαίνει ότι κατά το πρώτο εξάμηνο του έτους σημειώθηκε καθαρή είσοδο 6,4 δις δολαρίων από άγνωστες πηγές, γεγονός που στην πραγματικότητα σημαίνει ότικατά το πρώτο εξάμηνο του 2014 το 26% του τρέχοντος ελλείμματος χρηματοδοτήθηκε από άγνωστες πηγές. Αυτό είναι περίεργο και χρειάζεται εξήγηση».

Από πού προέρχονται τα χρήματα αυτά; Για να ανακαλύψει την πηγή των αγνώστων κεφαλαίων, ο κ. Οζτράκ υπέβαλε και ερώτημα στο κοινοβούλιο προς τον αρμόδιο Υπουργό οικονομικού συντονισμού Αλί Μπαμπατζάν. Ερώτημα στο οποίο δεν πήρε καμιά απάντηση μέχρι σήμερα ούτε από τον Υπουργό αλλά ούτε και από την Κεντρική Τράπεζα.

Ο κ. Οζτράκ, ωστόσο, έδωσε κάποιες πληροφορίες σχετικά με πιθανή προέλευση αυτών των κονδυλίων αναφέροντας τα παρακάτω: «Κάποια στιγμή το Ιράν αναφερόταν σαν πηγή. Τώρα οι πηγές είναιστη Συρία και τις χώρες του Κόλπου. Το κράτος πρέπει να το ερευνήσει αυτό σοβαρά και δεν πρέπει να επιτρέψουμε εικασίες.»

Ο πρώην υφυπουργός Μαχφί Εγκιλμέζ υπαινίσσεται, επίσης, τις ίδιες πηγές στην παρακάτω δήλωση του: «Υπάρχουν καταγγελίες ότι αδήλωτα μυστηριώδη κεφάλαια έρχονται στην Τουρκία από διάφορες χώρες, κυρίως από τη Μέση Ανατολή. Καμία από αυτές τις καταγγελίες όμως δεν έχει επιβεβαιωθεί.»

Εμμέσως πλην σαφώς τα λεγόμενα και των δύο δείχνουν αρχικά προς τις σχέσεις Τουρκίας και Ιράν, και τις γνωστές κατηγορίες ότι η Τουρκία βοηθούσε τα Ιράν να ξεπεράσει το Δυτικό εμπάργκο. Παράλληλα όμως δείχνουν και προς την μεριά του ISIL, την παράνομη πώληση πετρελαίου, και περίεργες διαδρομές χρήματος από χώρες του Κόλπου προς άγνωστους παραλήπτες.

Ο πολιτικός επιστήμονας Μουσταφά Σαχίν, γνωστός για τις κοντινές σχέσεις του με το ΑΚΡ, εξετάζει το ζήτημα από μια διαφορετική οπτική γωνία. Είπε ότι το ΑΚΡ έχει ανακαλύψει τη σημασία αυτών των αδήλωτων κεφαλαίων και δήλωσε:

«Το μυστικό του πώς η Τουρκία απέφυγε το 2008 την παγκόσμια οικονομική κρίση είναι σε αυτά τα μυστηριώδη κεφάλαια. Η Δύση υποψιάζεται ότι κεφάλαια από τη Μέση Ανατολή εισέρχονται στην Τουρκία χωρίς να δηλώνονται πουθενά. Το Κατάρ και άλλες μουσουλμανικές χώρες έχουν χρήματα στην Τουρκία. Αυτά τα μη καταχωρημένα κεφάλαια ήρθαν στην Τουρκία, λόγω τηςεμπιστοσύνης τους στον Ερντογάν, στα Ισλαμικά χαρακτηριστικά του ΑΚΡ και στα σημάδια ότι η Τουρκία θα αποκαταστήσει την ιστορική αποστολή της.»

Ποια είναι αυτή η «ιστορική αποστολή» της Τουρκίας; Μήπως η επαναπροσέγγιση της με το Ισλάμ και την όποια προσπάθεια παγκόσμιας επικράτησης του που οραματίζονται πολλοί με πρώτη και καλύτερη την Μουσουλμανική Αδελφότητα;

Για να δούμε όμως τι άλλο συμβαίνει με αυτά τα κεφάλαια που προέρχονται από άγνωστες πηγές; Που φορολογούνται αυτά τα χρήματα; Φορολογούνται; Ο κ. Οζτράκ απάντησε στο παραπάνω ερώτημα:

«Δεν είναι δυνατόν να φορολογήσεις την είσοδο των κεφαλαίων που προέρχονται από άγνωστες πηγές μέχρις ότου τα χρήματα εισέλθουν στο σύστημα. Οι κυβερνήσεις του AKP έχουν νομιμοποιήσει κάποια κεφάλαια που προέρχονται από άγνωστες πηγές στο παρελθόν, προσφέρονταςοικονομική αμνηστία. Το κράτος μπορεί να φορολογήσει τα κεφάλαια αυτά όταν δαπανηθούν. Αλλά αυτοί οι φόροι επί των δαπανών δεν μπορούν να νομιμοποιήσουν τις πηγές των κεφαλαίων αυτών.»

Πηγαίνοντας πίσω στο θέμα της προέλευσης των κεφαλαίων αυτών, ο Νάκι Μπακίρ , οικονομικός συγγραφέας για την ιστοσελίδα Gazeteciler on-line, κάνει την ακόλουθη εκτίμηση:

«Οι κινήσεις του λογαριασμού ‘Λάθη και Παραλήψεις’ απεικονίζουν μια διαρκώς αυξανόμενη εισροή χρημάτων από άγνωστες πηγές. Συμπίπτουν με τα στοιχεία των πράξεων διαφθοράς της 17ης Δεκεμβρίου [2]. Σαφώς, αυτά τα σημαντικά σε μέγεθος κονδύλια που έρχονται στην Τουρκία από άγνωστες πηγές, κυρίως από τις χώρες της Μέσης Ανατολής, την καθιστούν (την Τουρκία) ένα σημαντικό κόμβο στη διακίνηση και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος».

Πιθανότατα και στην βοήθεια προς την διεθνή Ισλαμική τρομοκρατία και το «Ισλαμικό Κράτος» θα προσθέταμε εμείς.

Εν κατακλείδι, η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας έχει δύο επιλογές: Είτε θα δώσει σύντομα μια σαφή και λεπτομερή εξήγηση της προέλευσης αυτών των κεφαλαίων, ή θα συνεχίσει να αποκρύπτει τα δεδομένα. Όμως, οι αριθμοί αυξάνονται ραγδαία πια. Για πόσο ακόμα θα μπορεί η κυβέρνηση Εντογάννα κρύβει 36 δισεκατομμύρια δολάρια σε λογιστικά λάθη;

[1] – http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/09/turkey-central-bank-mystery-funds.html#ixzz3E0RCVuZr

[2] – http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2013/12/corruption-crackdown-damages-akp.html# πηγη defencepoint".

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

“ΠΟΥΤΙΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΟΥΤΙΝ”: ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ALEXANDR DUGIN

ΟΙ  ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ  ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ALEXANDR DUGIN ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΤΤΟ POUTIN (21/09/14 αποκλεστική συνέντευξη που παραχώρησε στην Πηνελόπη Σταφυλά για το dimpenews.com)

Εάν προτιμάτε το ηχητικό ντοκουμέντο στα αγγλικά, ακούστε το 

00:00

00:00

AD: O κόσμος βρίσκεται στη φάση της λήξης του μονοπολισμού. Οι ΗΠΑ και γενικά η Δύση δεν δύνανται να ηγηθούν  του κόσμου.Έχουν αποτύχει σε αυτήν τους την αποστολή και δημιουργούν μόνο χάος. Επιχειρούν να διαιωνίσουν  την επικυριαρχία τους χωρίς να είναι σε θέση να θεμελιώσουν ως αξίες τους την αξιοπρέπεια και την τιμή. Αυτό το γεγονός είναι η απαρχή της λήξης του μονοπολισμού.Το θέμα είναι τι θα τον ανατικαταστήσει. Για μένα αυτό που μπορεί να υπάρξει δεν είναι ο πολυπολισμός κι όχι ο μονοπολισμός.

DP: Nαι το καταλαβαίνω δεν μπορούμε να έχουμε μια επιστροφή στην εποχή της Σοβιετικής Ένωσης με δύο κυρίαρχες δυνάμεις.

AD: Ακριβώς. Δεν υπάρχει καμιά δύναμη που θα μπορούσε να εξισορροπήσει την κατάσταση με  τις ΗΠΑ. Δεν υπάρχουν αντίστοιχες υπερδυνάμεις. Στον πολυπολισμό, που τώρα αναδύεται θα υπάρχουν κέντρα εξουσίας, δύναμης:  Κίνα, Ινδία, Βραζιλία και βέβαια η Ρωσία. ΕDM: Kαι κάποιοι λαοί στην  Αφρική μπορώ να σας διαβεβαιώσω γι’ αυτό και ο ορθόδοξος κόσμος με τις κοινότητές του…

AD: Ακριβώς, βέβαια. Έχουμε πολλούς οπαδούς αλλά λίγες υπερδυνάμεις που θα μπορούσαν να επωμισθούν την εναντίωση  στις ΗΠΑ και η Ρωσία σε αυτό το σημείο είναι διακριτική. Ιστορικά η Ρωσία, είναι αποστασιοποιημένη από την υπεράσπιση του δόγματος του πολυπολισμού κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πρόεδρος Πούτιν  πολλές φορές επιχειρεί να ασκήσει μια πολιτική εξουσίας για να αντισταθεί στην επίθεση των ΗΠΑ.

DP: Kαι όμως εμείς δεν έχουμε αυτό το αίσθηση…Νιώθουμε  ότι η πολιτική της Ρωσίας δεν είναι αρκετά δυναμική και θέλω να σας μεταφέρω το κλίμα ότι σε όλον τον κόσμο κι ακόμη και σε αυτήν την Αφρική οι άνθρωποι περιμένουν μια πολύ δυνατή απάντηση από τον Πούτιν. Αισθανόμαστε ότι δεν υπάρχει ελπίδα γιατί έχουμε την ανάγκη να πρωπορευτεί μια μεγάλη δύναμη  και οι υπόλοιποι να ακολουθήσουμε…

AD: Θα σας εξηγήσω…Ο Πούτιν μετά την ενσωμάτωση της Κριμαίας και την υποστήριξή του στη Νέα Ρωσία βρέθηκε σε μεγάλη σύγκρουση με την Αμερική και με όλη την Δύση.Την ίδια στιγμή άρχισε να διστάζει.Τώρα είναι κατά το ήμισυ δυνατός ηγέτης και κατά το ήμισυ αδύναμος ηγέτης. Σύντομα, σε λίγες ημέρες θα εκδοθεί στην Ευρώπη και στην αγγλική γλώσσα το βιβλίο μου « Πούτιν εναντίον Πούτιν».

DP: Μα αυτή είναι η καθημερινή εσωτερική πάλη του κάθε ανθρώπου σε καθημερινή βάση…..

AD: Ακριβώς. Η ιδέα μου είναι ότι υπάρχουν 2 Poutin, όχι ένας Poutin. Ο ένας είναι ο ασυμβίβαστος ηγέτης και ο άλλος  είναι αυτός που υποστηρίζεται από τις ολιγαρχικές ελίτ. Αυτός είναι ο Πούτιν που διαπραγματεύεται με τη Δύση. Ο πρώτος Πούτιν είναι ο εθνικός ηγέτης, ο δυναμικός ηγέτης της Ρωσίας.

DP: Συγγνώμη, αλλά ο Πούτιν που μεγάλωσε υπό αντίξοες συνθήκες και που το κράτος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης τον γαλούχησε με τόση παιδεία και τον επάνδρωσε με εξουσία και τον έφτασε ν΄αναλάβει αυτό το αξίωμα δύναται να ξεχάσει όλα αυτά που η χώρα  του έδωσε;

AD: Όμως παράλληλα του δόθηκε μια θέση που ήταν  σαν ένα είδος συνομοσίας των ολιγαρχών. Υπήρξε ένα είδος γραμματέα του εβραίου φιλολιγάρχη Δημάρχου της Αγίας Πετρούπολης. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργήθηκε από την KGB αλλά στην πολιτική ήταν αναμεμειγμένος στα deals (διαπραγματεύσεις) των φιλοολιγαρχικών. Γι’ αυτό κι έχει διπλή προσωπικότητα. Αυτές είναι οι 2 πλευρές του Πούτιν. Υπάρχει ο φωτεινός Πούτιν και ο σκοτεινός Πούτιν. Ο Πούτιν του ήλιου και ο Πούτιν της σελήνης. Για παράδειγμα ο φωτεινός Πούτιν είναι αυτός που πήρε την Κριμαία και ο σκοτεινός Πούτιν είναι αυτός που παζαρεύει τη μοίρα της Νέας Ρωσίας. Ο Πούτιν δεν είναι μια ομοιογενής προσωπικότητα.Είναι μισός δυνατός πατριωτικός ηγέτης και μισός φιλελεύθερος, φιλολιγάρχης. Ένας συμβιβασμένος που διστάζει και έχει την τάση να διαπραγματεύεται μαζί τους και με τις ΗΠΑ.

DP: Συγγνώμη κ.καθηγητά αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα που πραγματευόμαστε σχετικά με τον Πούτιν δεν μπορούμε να το εξετάσουμε μόνο με πολιτικούς όρους γιατί πρόκειται για ένα τεράστιο δίλλημα. Αν μπορεί να επωμιστεί τον ρόλο του ιστορικού προσώπου που θα αλλάξει την Ιστορία. Διότι αν πάρει κάποια απόφαση είναι σίγουρο ότι αυτό το πρόσωπο θα είναι ο πρωτοπόρος που θα θέσει τα θεμέλια που θα αλλάξουν τον κόσμο. Και είναι πολύ λογικό να έχει αυτό το δίλημμα και δεν ξέρω αν είναι αρκετά δυνατός σαν προσωπικότητα γιατί δεν ξέρω και τι ηλικία έχει….

AD: Eίναι 60 ετών και δεν μπορεί να αλλάξει σε αυτήν την ηλικία. Έχει διπλή προσωπικότητα και δεν θα μπορούσε τώρα να γίνει σε αυτήν την ηλικία μια ομοιογενή προσωπικότητα. Και αυτήν την στιγμή ή θα λήξει ο μονοπολικός κόσμος ή θα τελειώσει η Ρωσία. Γιατί είναι άνθρωπος που δεν μπορεί να κάνει ούτε την πλήρη προδοσία ούτε να οπισθοχωρήσει.

DP: Συγγνώμη καθηγητά μου αλλά δεν θα είναι μόνο το τέλος της Ρωσίας θα είναι όλου του Ορθόδοξου Κόσμου και όταν λέω Ορθόδοξου δεν το εννοώ μόνο στη θρησκευτική του διάσταση αλλά και στην πολιτική του.

AD: Συμφωνώ

DP: Υπάρχει μια “ορθοδοξία” και στα πολιτικά πράγματα.

AD: Αλλά βλέπετε στη Ρωσία είχαμε  Προέδρους σαν τον Γκορμπατσόφ και τον Γιέλτσιν οι οποίοι πρόδωσαν τα πάντα....

DP:To νιώσαμε πολύ έντονα αυτό, μην επεκτείνεσθε.

AD: Eίναι πολύ σημαντικό να σας πω ότι στην ιστορία της Ρωσίας υπάρχει πολύ έντονο το στοιχείο της προδοσίας του Προέδρου ή του Τσάρου. Δεν μπορούμε να τρέφουμε απόλυτη ελπίδα στον Poutin γιατί η προδοσία είναι πάντα πιθανή. Άλλωστε συμβαίνει και τώρα στη Νέα Ρωσία. Πολύ γενναίος και πολύ θαρραλέος άνθρωπος για την Κριμαία και πολύ αδύναμος και διστακτικός για τη Νέα Ρωσία. Θα έλεγα ότι βρίσκεται στο μεταίχμιο της προδοσίας της Νέας Ρωσίας.

Βλέπουμε αυτήν την ίδια διπλή προσωπικότητα του Πούτιν εναντίον Πούτιν, του φωτεινού –σκοτεινού σε κάθε κίνησή του σε κάθε στιγμή σε κάθε περίοδο της νεώτερης Ρωσίας. Δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος. Είμαι ρεαλιστής: είναι μισός δικός μας και μισός από την πλευρά των εχθρών. Ο Ρωσικός λαός ευρέως υποστηρίζει τον Πούτιν στη συντριπτική του πλειοψηφία αλλά οι άνθρωποι θέλουν να δουν σε αυτόν, τον εθνικό πατριωτικό ηγέτη και κατ΄ουσία  τον ηγέτη του κόσμου. Όλα τα άτομα κατά της παγκοσμιοποίησης, οι αντιαμερικάνοι,  οι ορθόδοξοι όπως λέτε. Αλλά την ίδια στιγμή μία πολιτική ελίτ γύρω του είναι ολοκληρωτικά φολοδυτική ,φιλελεύθερη,ολοκληρωτικά ολιγαρχική και αντιρωσική. Μισούν τον λαό μας.

DP: Δεν έχουν πατρίδα αυτοί οι άνθρωποι.

AD: Nαι στο ευαγγέλιο υπάρχει το εξής :”όπου γαρ εστίν ο θησαυρός ημών εκεί έσται και η καρδία υμών” η καρδιά σου βρίσκεται όπου κι ο πλούτος σου. Αυτοί ακριβώς είναι οι κοσμοπολίτες, οι φιλελεύθεροι, η φιλοδυτική ελίτ που μισεί το λαό μας,τη χώρα μας, την πατρίδα μας και εργάζονται εναντίον των εθνικών μας συμφερόντων. Έτσι ο Πούτιν έχει πατριώτες ανθρώπους και αντιπατριώτες φιλοδυτικούς εντελώς πουλημένους στους παγκοσμιοκράτες, φιλελεύθερους καπιταλιστές. Ασφαλώς ο Πούτιν είναι καλύτερος από τον Γιέλτσιν. Και αυτό που κάνουμε τώρα είναι να δημιουργήσουμε ανεξάρτητους πόλους παράλληλα σε αυτήν την κατάσταση που αντιμετωπίζουμε γιατί δεν μπορούμε πια να επαφιόμαστε μόνο στον Πούτιν. Διότι πρόδωσε τις ελπίδες όχι μόνο της Ρωσίας αλλά όλου του κόσμου.

DP: Eίναι η Συρία, ο Λίβανος, η Αφρική είναι κάθε δημοκρατικός λαός που φωνάζει και λέει “σε παρακαλούμε κάνε κάτι διότι δεν αντέχουμε άλλο”.

AD: Kάνει πάντα κάτι.  Αλλά το κάνει μισό και όντας άνω των 60 ετών δεν μπορούμε να ονειρευόμαστε μια αλλαγή. Είναι ένας  ρεαλιστής. Δεν μας μισεί αλλά ούτε μας αγαπάει. Δεν είναι εναντίον μας  αλλά ούτε είναι υπέρ μας.  Είναι διπλή προσωπικότητα και η Ρωσία τώρα περνάει μια πολύ κρίσιμη καμπή. Ο Πούτιν  αντιδρώντας στη Δύση ως δυνατός ηγέτης πήρε την Κριμαία   και τώρα αντιμετωπίζει σαν ένας πολύ αδύναμος άντρας τα κύματα που τον χτυπάνε. Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Το να συμπεριφέρεσαι σαν ένας πολύ δυνατός άντρας όταν δεν είσαι.

DP: Έχουν ταπεινώσει όλη την Ρωσία.

AD: Nαι έχουν ταπεινώσει όλη την εθνική μας αξιοπρέπεια.

DP: Καθηγητά μου θέλω να καταλάβετε ότι αυτή η ταπείνωση δεν αφορά μόνο την Ρωσία αλλά στρέφεται κατά κάθε δημοκράτη. Εσείς οι ρώσοι αντιπροσωπεύετε κάτι υψηλό για εμάς οπότε αυτήν την ταπείνωση την  υφιστάμεθα κι εμείς γι αυτό και μας ενδιαφέρει τι πρόκειται να γίνει.

AD: Εμείς έχουμε αυτήν τη στιγμή το δικό μας αγώνα. Υποστηρίζουμε τον Πούτιν όταν κάνει μεγάλα και δυνατά βήματα και του ασκούμε κριτική όταν διστάζει όπως τώρα.

DP: Έχετε την ελευθερία να ασκείται κριτική, έτσι ; όχι όπως άλλοτε. Γιατί κάποια στιγμή είχαμε την εντύπωση ότι γυρίσαμε στην  εποχή του Κρεμλίνου της Σοβιετικής Ένωσης. Βλέπαμε ότι όλα τα ρώσικα ΜΜΕ όπως το RT ,Ria Novosti  δεν έδειχναν τις σφαγές στη Νέα Ρωσία και είχαμε επίσης την αίσθηση ότι οι ρώσικες πρεσβείες ανά τον κόσμο έδιναν εντολές να μην περνούν στα ΜΜΕ αυτό που πραγματικά συνέβαινε στη Νέα Ρωσία. Είχαμε κάποια στιγμή την εντύπωση ότι έπρεπε να δώσουμε αγώνα και με την ίδια τη Ρωσία η οποία δεν ήθελε να φαίνεται τι έκανε ο Ποροσένκο. Ακόμα και η ορολογία των ρωσικών ΜΜΕ ήταν σαν να διαβάζεις δυτικά μέσα.Τώρα αυτό άλλαξε αλλά πρέπει πρώτα να περάσουν 20 δημοσιεύματα σε νεορωσικά ΜΜΕ,  να μεταδοθεί έπειτα από κάποια μικρά ρωσικά ΜΜΕ , μερικές φορές ακόμα και με δημοσιεύσεις από άλλα κράτη και μετά να έρθει και η επίσημη πληροφόρηση από τη Ρωσία.

AD: Nαι έχουμε το site novorossiainfo και προσπαθούμε να στραγγαλίσουμε αυτές τις πολιτικές. Ο Πούτιν δεν είναι κακός αλλά δεν είναι και καλός.

DP: To ξέρουμε, τον αγαπάμε.

AD: H ιδέα μας είναι να υποστηρίξουμε την πατριωτική πλευρά,τη φωτεινή πλευρά και να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε τον Πούτιν του ημίφωτος. Αυτή λίγο πολύ είναι η δική μου στάση και αυτή είναι και η στάση των περισσοτέρων συνειδητοποιημένων σε πατριωτικό επίπεδο. Γιατί έχουμε κι ένα τρίτο τμήμα της ρωσικής κοινωνίας το κομφορμιστικό, που προσιδεάζει σε αυτό της Σοβιετικής Ένωσης που υποστηρίζει κάθε βήμα του Πούτιν και την καλή και την κακή του πλευρά και αυτό δημιουργεί μια άσχημη εικόνα στην κοινωνία.

DP: Με συγχωρείτε που σας διακόπτω και πάλι αλλά έχω δει σε ευρωπαικά γκρουπ κι άλλες οργανώσεις να έχουν ως δόγμα το Κρεμλίνο και να μην αφήνουν να εκφραστεί καμιά προσωπική άποψη.

AD: Απόλυτα. Εγώ απολύθηκα από το Πανεπιστήμιο γιατί έλεγα την άποψή μου για τον Πούτιν και ενώ είμαι πουτινικός ! Αλλά δεν μπορώ να μην πω κάτι που φαίνεται κακό ή προδοτικό στα μάτια μου. Εγώ βασίζω τις πληροφορίες μου στη γεωπολιτική ανάλυση με  επιστημονική μεθοδολογία και αναδημοσιεύω συμπεράσματα που λαμβάνω και που διεξάγω αποστασιοποιημένα, μέσα από αναλύσεις που βασίζονται σε επιστήμη κι επιχειρηματολογία. Αλλά αντ΄αυτού εκείνο που τώρα έχει αξία στην κοινωνία είναι ότι έχουμε έναν κομφορμισμό,ένα βόλεμα που πάλι είναι κατάλοιπο  του σοβιετισμού.

DP: Υπάρχει δόγμα….

AD: Απόλυτα. Πρόκειται για μια αυταρχική διακυβέρνηση χωρίς καμιά αυταρχική ατζέντα! Είναι μισός φιλελεύθερος και μισός πατριώτης. Θα έλεγα ότι αυτό άρχισε ήδη να γίνεται πολύ βαρετό,πολύ ενοχλητικό. Έχει αρχίσει να μας ενοχλεί γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει αρχίσει να επιβάλει τον εαυτό του ως την μόνη αυθεντία. Και όταν κάνει τα πολύ ωραία βήματα όλοι τον επικροτούμε , τον επιβραβεύουμε αλλά είναι αφύσικο που μετά  αλλάζει βηματισμό.

DP: Καθηγητά μου συγγνώμη του ρίχνουνε τίποτα φάρμακα ;γιατί ένας ψυχίατρος  βλέποντάς τον να κλαίει με τον εθνικό ύμνο και έπειτα αυτή η λυπημένη έκφραση που παίρνει τόσο συχνά παρουσιάζει την συμπτωματολογία κάποιου που βρίσκεται υπό αντικαταθλιπτική αγωγή.

AD: Ίσως. Δεν είμαι ψυχίατρος, δεν μπορώ να κρίνω. Εγώ κοιτάω γεωπολιτικά και είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω ότι τα μισά του βήματα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση  και τα υπόλοιπα προς την κακή  σε κάθε επίπεδο. Είναι ένα είδος ψυχοπαθητικού συνδρόμου. Δεν είμαι ειδικός …είμαι ειδικός στην κοινωνιολογία, πολιτειολογία, γεωπολιτική και σε αυτό το επίπεδο όλες οι ενέργειες του Poutin είναι διπλές, κατά το ήμισυ καλές και κατά το ήμισυ κακές. Και αυτό γινόταν από την αρχή της διακυβέρνησής του αλλά τότε ήταν 50. Τώρα στα 60 του είναι μάλλλον απίθανο να βελτιώσει αυτήν του την τάση   να είναι ημιφιλελεύθερος και συνάμα ημιπατριώτης. Πρόκειται για μια αντιφατική στάση. Αλλά όλα αυτά στην  παρούσα φάση γίνονται καταστροφικά γιατί είναι επικίνδυνα.    Πρέπει να επιτεθούμε στον μονοπολισμό και να επιμείνουμε στον πολυπολισμό. Ή διαφορετικά θα πρέπει να αποδεχθούμε το αμερικανικό χάος. Θα πρέπει να αυτοκτονήσουμε.

DP: Αν θα έχουμε τον χρόνο να αυτοκτονήσουμε…πριν μας αποκεφαλίσουν…

AD: Ή ξεκινάς να κάνεις κάτι ή αποδέχεσαι την αυτοκτονία. Αλλά ο Poutin μας προτείνει μισή αυτοκτονία και μισό αγώνα για να ζήσουμε. Είναι οξύμορο κι όμως αυτή είναι η πολιτική γραμμή της Ρωσίας .Μισή κατά και μισή υπέρ των ολιγαρχών, μισή φιλορωσική και μισή φιλελεύθερη που μισεί τη Ρωσία. Είναι μισός αντιαμερικάνος αλλά το άλλο μισό του εαυτού του είναι φιλοαμερικανός και προσπαθεί να κάνει διαπραγματεύσεις με αυτούς. Πρόκειται για μια γεωπολιτική σχιζοφρένεια. Έχουμε μια σχιζοφρενική πολιτική και γεωπολιτική κατάσταση.

DP: Μας έχει κάνει κι εμάς σχιζοφρενείς.

AD: Nαι, ναι η κοινωνία είναι σχιζοφρενής. Γιατί οι μάζες πιστεύουν ότι είμαστε εντάξει, όλοι φιλορώσοι, κι όμως ακολουθούμε αντίθετη κατεύθυνση. Οι μάζες βλέπουν την σωστή κατεύθυνση κι αυτός μας οδηγεί στην αντίθετη. Σχιζοφρένεια. Ο καθένας θα έπρεπε να ζει ειρηνικά. Είναι φυσιολογικός κανόνας οι ελίτ να επιχειρούν να πνίξουν το λαό και ο λαός να πνίξει τις ελίτ. Όμως εμάς  δεν μας απασχολεί  αυτή η διαμάχη  γιατί σε μια τέτοια περίπτωση κινδυνεύουμε να χάσουμε τη χώρα μας . Δεν μας ενδιαφέρει αυτό. Μας προβληματίζει το σχιζοφρενικό μοντέλο που βάζει σε κίνδυνο  το ίδιο το ρωσικό κράτος.

Αλλά επειδή είμαι πολύ οπτιμιστής πιστεύω ότι τώρα είμαστε σε φάση που θα δημιουργήσουμε μια εθνική συνοχή. Επικεντρώνομαι στον Sterlgov τον εθνικό ήρωα της Νέας Ρωσίας. Είναι έτοιμος να ξεκινήσει ένα πολιτικό κίνημα και είναι ο 2ος σε δημοφιλία μετά τον Πούτιν. Είμαι υποχρεωμένος να επικεντρώσω την προσπάθειά μου στην υποστήρτιξη ενός εναλλακτικού ηγέτη όπως ο Sterlgov που διαθέτει μια προσωπικότητα  συνεκτική. Είναι πραγματικά πολύ δημοφιλής, είναι λαικό ίνδαλμα,ένας εθνικός ήρωας της Νέας Ρωσίας που υπερασπίστηκε το Σλαβιάνσκ. Ήταν ηρωικός στις πράξεις του και πρόκειται για ακέραιη προσωπικότητα, με ηθική, με αρχές. Είναι ρώσος πατριώτης και υποστηρίζει τον Πούτιν στην πατριωτική γραμμή του Πούτιν. Δεν είναι κατά του Πούτιν.

DP: Αυτό είναι το καθήκον σας σαν Ρώσοι να υποστηρίξετε τον Πούτιν.

AD: Bεβαίως.Υποστηρίζουμε τον Πούτιν, προσπαθούμε να διαφυλάξουμε το κράτος μας αλλά την ίδια στιγμή κοιτάμε κι εμείς να έχουμε κι έναν άλλον πολιτικό πόλο.

DP: Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση αλλά θα ήθελα να μου πείτε απόλυτα την αλήθεια.Υπάρχουν ρώσοι που δεν θέλουν να γίνει αυτή η σύγκρουση με τη Δύση επειδή σκέφτονται με τη λογική “ας περάσουν ακόμη κάποια χρόνια και βλέπουμε”;

AD: Σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές παρουσιάστηκαν δημοσκοπήσεις σχετικά με τη στάση των Ρώσων απέναντι στη Δύση. Πλέον του 70% ως και 80% είναι έτοιμοι να πολεμήσουν κατά της Δύσης. Αλλά την ίδια στιγμή εξέχοντες πολιτικοί είναι έτοιμοι να διαπραγματευθούν με τη Δύση.

DP: O στρατός αποδέχεται τόσες ταπεινώσεις ;

AD: O στρατός εκ παραδόσεως δεν έχει πολιτική δύναμη στη χώρα μας όπως σε άλλες χώρες όπως η Toυρκία η Λατινική Αμερική συμπεριλαμβανομένης και της δικής σας χώρας κ. ά..

DP: Δεν έχουμε καλή εμπειρία από το στρατό εξ αιτίας της δικτατορίας…

AD: O στρατός παραμένει εντελώς ουδέτερος στην εξωτερική πολιτική. Στη Ρωσία ποτέ ο στρατός δεν αποτελούσε αυτόνομη δύναμη. Οι στρατηγοί μας θα πολεμήσουν αν πάρουν εντολές και μπορούν σε μια τέτοια περίπτωση να κάνουν τα πάντα.

DP: Δεν υπάρχουν κάποιοι στρατηγοί να του μιλήσουν και να του εξηγήσουν ότι με την πολιτική του όλα μπορούν να εξελιχθούν προς το χειρότερο αφού το ΝΑΤΟ πλησιάζει αν και το καταλαβαίνει κι από μόνος του ως Πρόεδρος….

AD: O στρατός δεν ασχολείται. Τώρα πρέπει να σας αφήσω. Ευχαριστώ.

DP: Εμείς ευχαριστούμε

dimpenews.com".

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η νέα παγκόσμια τάξη όπως την σχεδιάζει ο Βλαντιμίρ Πούτιν

Μια ανάλυση έξω από τα δόντια

Η στρατιωτική επέμβαση στα ανατολικά της Ουκρανίας δεν είναι παρά ένα στοιχείο σε ένα πιο ευρύ σχέδιο για τον Ρώσο πρόεδρο: θέλει να τελειώνει με τον χάρτη ασφαλείας που οριοθετήθηκε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Στόχος του το ΝΑΤΟ και η ευρωπαϊκή Ενωση

Θέλει να τελειώνει με ένα πολύπλοκο σύνολο συμφωνιών, συνθηκών, προσπαθειών συνεργασίας ακόμη και ενσωμάτωσης, μεταξύ της Ρωσίας και των διεθνών θεσμών και οι οποίες ήταν ήδη ενεργές στην Ευρώπη την εποχή του ψυχρού πολέμου, όπως το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Αλλάζοντας με τη βία τα σύνορα που έχουν χαραχθεί στην Ευρώπη, όπως έκανε προσαρτωντας στρατιωτικά την Κριμαία τον περασμένο Μάρτιο, ο ρώσος πρόεδρος καταπατά έναν κανόνα τον οποίο είχαν όλοι σεβαστεί κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και είχε καταγραφεί στην τελική πράξη της Συμφωνίας του Ελσίνκι το 1975: τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας των ευρωπαϊκών κρατών.

Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που είχαν καταλήξει στη Συμφωνία του Ελσίνκι, μακρές συζητήσεις είχαν γίνει σε ένα ερώτημα που ήταν κυρίως πολιτικό: τα σύνορα που προέκυψαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο θα έπρεπε να θεωρούνται «απαραβίαστα» ή «μη επιδεχόμενα αλλαγές;»

Η Σοβιετική Ενωση ήθελε το δεύτερο. Ενας από τους βασικούς της στόχους, στις διαπραγματεύσεις του Ελσίνκι, ήταν να αναγνωριστεί για πάντα η επέκταση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου ως τα σύνορα του Ελμπε που χωρίζει τις δύο Γερμανίες, όταν ο σοβιετικός στρατός κατέλαβε την Ανατολική, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τελικά, επειδή οι Γερμανοί ήθελαν να αφήσουν ένα ανοιχτό παράθυρο στην επανένωση των δύο Γερμανιών, η Δύση πέτυχε ώστε τα σύνορα να δηλωθούν μέσα στη Συμφωνία «απαραβίαστα» που σημαίνει ότι δεν μπορούν να αλλάξουν με τη βία αλλά μπορούν να αλλάξουν ειρηνικά, μετά από συμφωνία των δύο πλευρών και ανάλογα με την επιθυμία των πληθυσμών που ζουν εκεί. Αυτό συνέβη το 1990 με την επανένωση των δύο Γερμανιών.
Αμφισβητεί και τον ΟΑΣΕ

Από τη Συμφωνία του Ελσίνκι γεννήθηκε στο σύμφωνο του ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη), μετά την διάλυση των δύο μπλοκ –ανατολικού και δυτικού. Όμως, με την εν ψυχρώ προσάρτηση της Κριμαίας και με το εν εξ εξελίξει παιχνίδι στην ανατολική Ουκρανία η οποία έχει καταληφθεί από ρωσόφιλους αυτονομιστές, ο Πούτιν αμφισβητεί ένα από τα θεμέλια της ευρωπαϊκής σταθερότητας η οποία χρονολογείται για πάνω από σαράντα χρόνια.
Δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά ως τώρα περιοριζόταν στο να αμφισβητεί τον ΟΑΣΕ. Παρότι ο Οργανισμός αυτός συνενώνει 57 κράτη-μέλη, συν τους μη ευρωπαίους εταίρους, και παρότι λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες των συμβιβασμών, η Ρωσία τον θεωρεί σαν μια δυτική μηχανή πολέμου, η οποία στηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και εμποδίζει την χειραγώγηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Εδώ και καιρό ζητάει την αναμόρφωσή του. Οι αυτονομιστές της ανατολικής Ουκρανίας, τους οποίους στηρίζει η Μόσχα, έδειξαν πόσο λίγο σέβονται τους παρατηρητές του ΟΑΣΕ αιχμαλωτίζοντάς τους στην αρχή της διένεξης.

Νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας

Ο ΟΑΣΕ δεν είναι ο μόνος θεσμός που βρίσκεται στο στόχαστρο του Πούτιν. Την δεκαετία του 1990 πολλές συμφωνίες υπεγράφησαν μεταξύ της Ρωσίας και του Ατλαντικού Συμφώνου –το οποίο επιβίωσε του ψυχρού πολέμου, αντίθετα με το Σύμφωνο της Βαρσοβίας, το οποίο συνένωνε τις σοσιαλιστικές χώρες γύρω από την μακαρίτισσα σοβιετική ένωση.
Αμερικανοί και Γερμανοί δεσμεύτηκαν όταν επανενώθηκε η Γερμανία να μην εξαπλώσουν το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά; Η ερώτηση δεν έχει απαντηθεί. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι τα κράτη που απελευθερώθηκαν από την σοβιετική κυριαρχία έκαναν αίτηση να μπουν στο ΝΑΤΟ και άρχισαν να γίνονται δεκτές σε μικρές δόσεις μετά το 1999. Μόνο η Ουκρανία και η Γεωργία δεν έγιναν δεκτές στο ΝΑΤΟ το 2008, επειδή αντέδρασαν η Γαλλία και η Γερμανία, στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου, στην οποία ήταν παρών ο Πούτιν. Το Παρίσι και το Βερολίνο δεν ήθελαν να «προκαλέσουν» τη Μόσχα. Ο Πούτιν ερμήνευσε αυτή την απόφαση σαν ένδειξη αδυναμίας και επωφελήθηκε με τον πόλεμο στη Γεωργία, την ίδια χρονιά, για να την κόψει σε κομάτια.
Σαν ένα είδος ανταλλάγματος στην διεύρυνση του ΝΑΤΟ οι Δυτικοί πρότειναν στο Κρεμλίνο, στη δεκαετία του 1990, διάφορους τρόπους συνεργασίας με την Ατλαντική Συμμαχία: Συμμαχία για την ειρήνη, αλλά δεν άρεσε στη Ρωσία γιατί την έβαζε στο ίδιο βάθρο με τις «μικρές» χώρες που ήταν δορυφόροι της. Στη συνέχεια προτάθηκε το Forum NATO-Rωσίας και το 1997 προτάθηκε η ιδρυτική πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσία, η οποία πρότεινε μια στενή σχέση.
Ολες αυτές οι προτάσεις δεν μπόρεσαν να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της Ρωσίας, η οποία ήθελε να έχει δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ. Αυτή η αντίφαση φάνηκε περίτρανα το 1999, όταν η Ατλαντική Ενωση αποφάσισε να παρέμβει στρατιωτικά στο Κόσοβο, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Ρωσίας.
Γι'αυτό το λόγο η ηγεσία του Κρεμλίνου ακολουθούν μια γραμμή που χάραξαν ήδη από τον καιρό της σοβιετικής ένωσης: μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη. Με αυτή τη διπλωματική φόρμουλα οι Ρώσοι κρύβουν τη θέλησή τους να συναποφασίζουν για θέματα ασφαλείας στην Ευρώπη, για την ασφάλεια και τη δομή της Ηπείρου, ακόμη και για τις σφαίρες επιρροής.
Οι Ρώσοι προσπάθησαν να επιβάλλουν την άποψή τους, όπως φάνηκε από την ομιλία του Πούτιν στη Γερμανία, το 2001, μπροστά στη Γερμανική Βουλή. Στη συνέχεια έγιναν πιο απειλητικοί, το 2007, στην Σύνοδο του Μονάχου για την ασφάλεια. Εκεί ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ενώ υπηρετούσε την πρωθυπουργία μεταξύ δύο προεδρικών θητειών του Πούτιν, επανέλαβε την πρόταση, στην οποία οι Δυτικοί αντέδρασαν με παγερή ευγένεια.

Η δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων

Σήμερα, ο Ρώσος πρόεδρος είναι προφανές ότι άλλαξε πολιτική. Θέλει τώρα να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα που θα υποχρεώνουν τους συνομιλητές του να τοποθετούνται με την πλευρά που εκείνος θα έχει επιλέξει. Παρατηρητές στη Μόσχα ισχυρίζονται ότι είναι έτοιμος να ανατρέψει όλες τις συμφωνίες πάνω στις οποίες είναι θεμελιωμένη η ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Ηδη, η Ρωσία απεσύρθη από το σύμφωνο για τα κλασικά όπλα, το οποίο έβαζε πλαφόν στους ευρωπαϊκούς και στον ρωσικό στρατό στην Ευρώπη και υποχρέωνε να ανακοινώνονται οι σημαντικές στρατιωτικές ασκήσεις.
Επίσης η Ρωσία αμφισβητεί το σύμφωνο για τις πυρηνικές δυνάμεις μεσαίου βεληνεκούς, το οποίο υπέγραψαν ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και ο Ρόναλντ Ρήγκαν το 1987. Αυτοί οι πυρηνικοί πύραυλοι αποτέλεσαν σημείο τριβής Ανατολής-Δύσης όλη τη δεκαετία του 1980 και προκάλεσαν ειρηνικές διαδηλώσεις στην δυτική Ευρώπη, πράγμα που είχε προκαλέσει την διαβόητη φράση του Φρανσουά Μιτεράν το 1983: «Οι πύραυλοι είναι στην Ανατολή και οι ειρηνιστές στη Δύση».
Ειδικοί σημειώνουν ότι η καταγγελία αυτών των συμφωνιών δεν θα έχει πρακτικές συνέπειες γιατί, στην πραγματικότητα, η Ρωσία διαθέτει κατώτερο αριθμό κλασικών ή πυρηνικών όπλων από το όριο που έχει τεθεί από κοινού.
Αλλά το πράγμα είναι συμβολικό.

Θυσιάζονται τα μη-μέλη του ΝΑΤΟ;

Μια άλλη συμφωνία, η ιδρυτική πράξη ΝΑΤΟ-Ρωσία του 1997, απομένει τελευταία προσπάθεια συνεργασίας μεταξύ των δύο πρώην εχθρών του ψυχρού πολέμου. Αυτή η πράξη θα μπορούσε να είχε κάνει τη Ρωσία επίτιμο μέλος του ΝΑΤΟ αν και οι δύο πλευρές το είχαν δει πιο σοβαρά. Για τον Βλαντιμίρ Πούτιν αυτή η ιδρυτική πράξη δεν έχει ισχύ αλλά ο ρώσος πρόεδρος θέλει να κρατήσει για τον εαυτό του τον καλό ρόλο και αφήνει τους Δυτικούς να την παραβιάζουν. Προβλέπει ότι το ΝΑΤΟ δεν θα διαθέτει μόνιμες βάσεις στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή όσες έχουν κοινά σύνορα με την Ρωσία.
Ωστόσο, για να αντιμετωπίσουν την ανερχόμενη ρωσική απειλή, όπως πιστεύουν, από την έναρξη της ουκρανικής διένεξης οι Πολωνοί και οι Βαλτικές χώρες ζητούν να έρθουν μόνιμες στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ στο έδαφός τους. Οι Γερμανοί, οι Γάλλοι και άλλοι εταίροι αντιτίθενται σε αυτή την απόφαση προκειμένου να μη δώσουν άλλο πάτημα στον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Το ΝΑΤΟ ανακαλύπτει εκ νέου ότι η Ευρώπη χρειάζεται όπλα που δεν θα είναι μόνο πυρηνικά. Ως τώρα, ο Πούτιν επενέβη στρατιωτικά μόνο στις γειτονικές χώρες που δεν ήταν μέλη του ΝΑΤΟ και κατά συνέπεια δεν προστατεύονται από το άρθρο 5 της Χάρτας της Ουάσινγκρον του 1949. Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, κάθε απειλή εναντίον χώρας μέλους του ΝΑΤΟ θεωρείται από τα άλλα κράτη ως απειλή εναντίον τους. Ο Μπαράκ Ομπάμα επανέλαβε τη δεσμευσή του στο άρθρο 5 όταν επισκέφθηκε πρόσφατα την Εσθονία, μια από τις τρεις βαλτικές χώρες που απειλούνται άμεσα από τις κινήσεις της Μόσχας.
Ωστόσο, «αγιοποιώντας» το έδαφος των χωρών μελών του το ΝΑΤΟ υπονοεί ότι οι χώρες που δεν είναι μέλη, όπως η Ουκρανία, δεν επωφελούνται από την ίδια ασφάλεια. Σε αυτές λοιπόν τις χώρες ο Βλαντιμίρ Πούτιν πειραματίζεται για την νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων που θέλει να θεμελιώσει.

Την ανάλυση έγραψε ο Ντανιέλ Βερνέ για το Slate

.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........