Πέμπτη 5 Ιουλίου 2012

Άρθρο σοκ!!! ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ-ΚΑΡΤΕΛ, ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ

UNICEF, Γιατροί χωρίς Σύνορα,
Γιατροί του Κόσμου, εκκλησιαστικές οργανώσεις κ.λπ.



Του Μαυρομμάτη Βασίλειου


Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε στα Μ.Μ.Ε. για τις γνωστές σε όλους μας «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Πρόκειται για «φιλανθρωπικές» εταιρείες, που σκοπό έχουν τη βοήθεια των επί γης συνανθρώπων μας. Τα έργα τους περιλαμβάνουν εράνους, δωρεές, χορηγίες, συνδρομές κ.ά… Σ΄ αυτά συμμετέχουν διάφοροι κυρίως επώνυμοι της show-biz, καλλιτέχνες, ηθοποιοί, πολιτικοί, πλούσιοι κ.ά.. Οι «φιλανθρωπικοί» αυτοί οργανισμοί είναι πολλοί ανά τον κόσμο. Αναφέρονται ως Μη Κυβερνητικοί Οργανισμοί και Μη Κερδοσκοπικοί (σύμφωνα με τα όσα πάντοτε δηλώνουν οι ίδιοι). Κάποιοι απ΄ αυτούς τους οργανισμούς, ξένοι και εγχώριοι, είναι οι Γιατροί του Κόσμου (MDM), η UNICEF, οι LIONS, η Παγκόσμια Αποστολή Βοήθειας (ΜΑΜ), οι περιβόητοι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF), η Oxfam, η Ελληνική Αντικαρκινική Εταιρεία, η εκκλησιαστική οργάνωση «Αλληλεγγύη» κ.ά.


Το «φιλανθρωπικό» έργο της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας είναι ήδη γνωστό εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια περίπου. Αμύθητη περιουσία, ατελείωτα σκάνδαλα, αγυρτείες, τραπεζικές καταθέσεις, δημόσιες καταπατήσεις, χρηματισμοί, παγκάρια, ιερές μίζες, αποπερατώσεις ναών, ιεροί πλειστηριασμοί και άλλα παρόμοια. Όλα βέβαια γίνονται στο όνομα της αγάπης και της φιλανθρωπίας..................... 1
 «Αλληλεγγύη»: Ένα κλασικό παράδειγμα της ορθόδοξης «φιλανθρωπίας» στη χώρα μας, μιά Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας, που χρηματοδοτείται απ΄ τα δημόσια ταμεία, κάτι, που μόνο απ΄ τις Ρωμαίικες κυβερνήσεις μας μπορεί ν΄ απαντηθεί… Η αλλοτινή κορωνίδα της δήθεν εκκλησιαστικής «φιλανθρωπίας», αφού καταχράστηκε εκατομμύρια ευρώ, αναζητεί νέο όνομα, για να αποσυνδεθεί από το παρελθόν των σκανδάλων των «σάπιων πουλερικών» και των «οικονομικών αλχημειών».

Υπεράνω πάσης υποψίας


Ξετυλίγοντας όμως το υπόλοιπο κουβάρι της «φιλανθρωπίας» θα δούμε την διαπλοκή, τα στοιχεία και τα γεγονότα απ΄ την πραγματική δράση μερικών εκ των οργανώσεων αυτών, που κυριολεκτικά αλωνίζουν τον κόσμο και αγωνίζονται κυρίως για τα συμφέροντα κάποιων πανίσχυρων οίκων, πολυεθνικών εταιρειών, ακόμα και ολόκληρων κρατών. Και για μπαίνουμε στο κυρίως θέμα, το πρώτο πράγμα, που επεδίωξαν απ΄ τη στιγμή της δημιουργίας τους οι οργανώσεις αυτές, ήταν η αποδοχή τους από τον κόσμο ως «φιλανθρωπικές οργανώσεις»… 


«Εφ’ όσον γνωρίζουμε τους μηχανισμούς και τα κίνητρα του κόσμου, γιατί να μήν μπορούμε να τον ελέγχουμε και να τον κατευθύνουμε, όπως και όπου εμείς θέλουμε και μάλιστα χωρίς να το αντιληφθεί; Οι πρόσφατες εφαρμογές της προπαγάνδας έδειξαν, ότι αυτό μπορεί να συμβεί αρκετά ως ένα σημείο και εντός κάποιων ορίων» (Edward Bernays, Propaganda).


Ο Edward Bernays, εβραίος στην καταγωγή, ήταν ανιψιός του ιδρυτή της Ψυχανάλυσης, Ζίγκμουντ Φρόιντ. Υπήρξε πατέρας της προπαγάνδας και της σύγχρονης ψευδοεπιστήμης «των δημοσίων σχέσεων». Δούλεψε για τις Αμερικανικές υπηρεσίες της CIA λίγο πριν απ΄ τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Bernays έγινε ο διασημότερος πρωτοπόρος της σύγχρονης προπαγάνδας, την οποία εξάσκησε τόσο σε θεωρητικό, όσο και σε πρακτικό επίπεδο, εφαρμόζοντας τις θεωρίες χειραγώγησης των μαζών (ψυχολογία της μάζας), για λογαριασμό μεγάλων Πολυεθνικών Εταιρειών και πολιτικών κομμάτων. Το βιβλίο του Propaganda και γενικότερα οι μέθοδοί του, απετέλεσαν τα σύγχρονα εργαλεία προπαγάνδας, που χρησιμοποιούν μέχρι σήμερα τα εξουσιαστικά κέντρα του πλανήτη μας.

Και η «φιλανθρωπική» προπαγάνδα ξεκινά: Οι άνθρωποι αρχικά πείθονται για την ανάγκη της φιλανθρωπίας σε όλους τους τομείς. Στον φαρμακευτικό τομέα ο φόβος των επικείμενων ασθενειών, που απειλεί τα παιδιά του κόσμου και ειδικά τα «κοκκαλιασμένα» παιδιά της Αφρικανικής Ηπείρου «πουλάει» και είναι ο καλύτερος φαρμακέμπορος: «Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και η UNICEF ανακοίνωσαν σήμερα ένα σχέδιο παγκόσμιας δράσης για την καταπολέμηση της πνευμονίας. Η πνευμονία είναι η πρώτη αιτία θανάτου των παιδιών κάτω των πέντε ετών. Αν δεν γίνει τίποτε, η πνευμονία θα συνεχίσει να σκοτώνει κάθε χρόνο 1,8 εκατομμύριο παιδιά κάτω των πέντε ετών, δηλαδή το 20% των εννέα εκατομμυρίων παιδιών κάτω των πέντε ετών που πεθαίνουν κάθε χρόνο στον κόσμο, προειδοποιούν ο Π.Ο.Υ. και η UNICEF. Στόχος είναι μέχρι το 2015 να σωθούν 5,3 εκατομμύρια παιδικές ζωές.» (Από τον τύπο, 17/12/09). Φυσικά κανείς δεν θα κάτσει να ελέγξει τα προτεινόμενα νούμερα ασθενών και νεκρών, που δίνει η UNICEF στον τύπο, για το άν είναι αληθινά ή ψεύτικα, για το άν οι προφητείες της θα πραγματοποιηθούν ή όχι.

Ακολουθεί πακέτο η λύση μονόδρομος, ως σανίδα σωτηρίας: «Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, δύο σημαντικά μέτρα πρέπει να υιοθετηθούν από τις χώρες, σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ. και τη UNICEF. Ο εμβολιασμός κατά της πνευμονίας και ο αποκλειστικός θηλασμός στη διάρκεια των έξι πρώτων μηνών της ζωής των παιδιών». Για να πειστεί κι ο κάθε δύσπιστος για την καλή πρόθεση της UNICEF και τους εμβολιασμούς που προτείνει, μπαίνει σφήνα και ο θηλασμός (χωρίς όμως να λέει ότι ο θηλασμός πρέπει να είναι αποκλειστικά και μόνο μητρικός και όχι μειωμένος, όπως τον παρουσιάζει, αφού πρέπει να γίνεται για τουλάχιστον ενάμιση έτος! Αλλιώς, πώς θα πουληθούν και τα χημικά βρεφικά γάλατα;).

Φυσικά οι μάζες θα πειστούν για του λόγου τα αληθή, μέσα από τα δήθεν πραγματικά στοιχεία που μας δίνουν ο Π.Ο.Υ. και η UNICEF, δηλαδή οι θύτες! «Πάνω από το 98% των θανάτων, που συνδέονται με την πνευμονία καταγράφονται στις 68 χώρες που καταγράφουν τη μεγαλύτερη μητρική και παιδική θνησιμότητα, δηλαδή στις πιο φτωχές, σύμφωνα με τους αριθμούς που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον Π.Ο.Υ. και τη UNICEF, που υπολογίζουν το κόστος των μέτρων σε 39 δισεκατομμύρια δολάρια (26,31 δισεκατομμύρια ευρώ). Το μισό του ποσού αυτού θα διατεθεί στην Κίνα (13 δισ. δολάρια) και την Ινδία (7 δισ. δολάρια), που είναι οι χώρες οι οποίες πλήττονται περισσότερο από την πνευμονία». (Από τον τύπο 17/12/09). «Φιλανθρωπία» ανακατεμένη με άφθονη προφητική τρομολαγνεία…

UNICEF συνέχεια… Μέσα από την ιστοσελίδα της για την εκστρατεία κατά του τετάνου: «Παγκόσμια εκστρατεία για την εξάλειψη του νεογνικού τετάνου, που σκοτώνει ένα νεογέννητο μωρό κάθε 3 λεπτά στις φτωχές χώρες (ούτε πόλεμος να γινόταν!), άρχισε η UNICEF, επιστρατεύοντας για τον σκοπό αυτό την διάσημη Μεξικανή ηθοποιό Σάλμα Χάγιεκ». Εδώ μπαίνει στην «μάχη της φιλανθρωπίας» η όμορφη και διάσημη ηθοποιός. Για να ακολουθήσει η προστασία από την φανταστική αρρώστεια-απειλή…

«Υπολογίζεται ότι 170 εκατομμύρια γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας σε όλο τον κόσμο δεν είναι προστατευμένες εναντίον του τετάνου. Οι γυναίκες αυτές κατοικούν σε 27 χώρες, κυρίως στην Αφρική και στην Ασία. Στόχος της UNICEF είναι έως το 2012 να είναι όλες εμβολιασμένες, είτε πριν είτε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Το κόστος για να κάνει κάθε γυναίκα τις τρεις δόσεις του εμβολίου που χρειάζεται είναι περίπου 2,5 ευρώ και ο εμβολιασμός μπορεί να σώσει τη ζωή των 140.000 νεογέννητων μωρών και των 30.000 νέων μητέρων που πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας του τετάνου. Στόχος είναι να συγκεντρωθούν έως τα τέλη του 2011, 200 εκατομμύρια εμβόλια και να εμβολιαστούν όλες οι μητέρες». Εδώ χρειάζεται καλή πίστη, όπως και με την θρησκεία… «πίστευε και μη ερεύνα»…

«Η UNICEF πρωτοστατεί παγκόσμια στην παροχή εμβολίων και τους εμβολιασμούς, προμηθεύοντας εμβόλια και σχετικό εξοπλισμό και εφόδια για το 55% των παιδιών σε σχεδόν 100 χώρες. Το 2007 η UNICEF προμήθευσε εμβόλια αξίας 635 εκατομμυρίων δολαρίων».

«Μπορείτε να καταστήσετε αποδεκτή από τις μάζες οποιαδήποτε θεωρία ή ιδέα, αν οι γιατροί μιας κοινωνίας την υποστηρίζουν σθεναρά και είναι υπέρ της» (Edward Bernays, Propaganda).

Όσο και αν φανεί περίεργο, στις αφρικανικές κοινότητες δεν υπήρχαν ποτέ ζητιάνοι. Ζητιάνοι υπήρχαν πάντοτε και υπάρχουν μέχρι σήμερα στις δικές μας απάνθρωπες «πολιτισμένες» Δυτικές κοινωνίες. Η τηλεοπτική προπαγάνδα έχει καταστήσει τα παιδιά της Αφρικής ζητιάνους της ανθρωπιστικής βοήθειας και μαζικά προϊόντα φιλανθρωπίας. Ουσιαστικά σε κάθε ευρώ ή άλλο είδος βοηθείας που συγκεντρώνεται για τα παιδιά της Αφρικής, ένα σημαντικό μέρος του καταπολεμά την ανεργία στις δικές μας καταναλωτικές κοινωνίες, δίνοντας εργασία, μισθούς και πλούτη, σε πολλούς δικούς μας επιστήμονες, εργάτες και μεσάζοντες.


 



Ορθόδοξη φιλανθρωπική βοήθεια με φάρμακα και εμβόλια... Οι ιεραπόστολοι αποτελούν τους πιο αξιόπιστους εμπόρους των Φαρμακοβιομηχανιών.


Η διεθνής βοήθεια της Δύσης με τη μορφή της φιλανθρωπίας έχει αποτύχει παταγωδώς στην Αφρική. Ενώ τρία τρισεκατομμύρια δολάρια δόθηκαν τα τελευταία πενήντα χρόνια, οι περιβόητες «φιλανθρωπικές» οργανώσεις δεν κατάφεραν να εφοδιάσουν ούτε με κουνουπιέρες των τεσσάρων δολαρίων τα παιδιά της κεντρικής Αφρικής, όπως λέει ο William Esterli (καθηγητής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης). Σε άρθρο του γράφει, ότι «τόση πολλή καλοπροαίρετη συμπόνια και φιλανθρωπία, δεν έφεραν αποτελέσματα για τους απόρους της Αφρικής».


Όλοι θυμόμαστε τον ροκ σταρ Bob Geldof και τη μεγάλη συναυλία του 2005. Εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια συγκεντρώθηκαν για την Αφρική χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. O Ιρλανδός ρόκερ γνωρίζοντας το ψεύδος της φιλανθρωπίας, ανοίγοντας τη μεγάλη συναυλία του είπε: «Κάτι πρέπει να γίνει, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, είτε έχει αποτέλεσμα είτε όχι». Αυτή η «αφελής» δήλωση δεν προβλημάτισε σχεδόν κανέναν. Όπως σχολιάζει ο William Esterli, τελικά «τα αναποτελεσματικά μεγαλεπήβολα σχέδια φιλανθρωπίας ανακουφίζουν τους πλούσιους, από την ανάγκη να βοηθήσουν τους φτωχούς».


Την ίδια χρονιά στο πλαίσιο του παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ στο Νταβός η Sharon Stone συγκέντρωσε μέσω της τηλεόρασης ένα εκατομμύριο δολάρια σε ένα λεπτό (!) για να αγοραστούν κουνουπιέρες στην Τανζανία. Τα χρήματα λοξοδρόμησαν και το επόμενο καλοκαίρι δεν υπήρχαν στα νοσοκομεία κουνουπιέρες ούτε για δείγμα.

Ας δούμε όμως μία από τις πραγματικές αιτίες θανάτων των παιδιών της Αφρικής και της Ασίας, την πείνα: «Από τα 13.000.000 παιδιά, που πεθαίνουν ετησίως υπολογίζεται, ότι τα 4.000.000 πεθαίνουν από την πείνα, καθώς σχεδόν το 1/3 των παιδιών κάτω των 5 ετών, δηλαδή περίπου 165 εκατομμύρια παιδιά, υποσιτίζονται. Η αβιταμίνωση Α προσβάλλει 40 εκατομμύρια παιδιά παγκοσμίως και τυφλώνει 250.000 απ' αυτά ετησίως» (Ριζοσπάστης, 4/1/07). Κι αυτά συμβαίνουν λόγω των άμεσων πολιτικών παρεμβάσεων (εμφύλιοι, ταραχές, γενοκτονίες, πραξικοπήματα) και της οικονομικής αφαίμαξης, που έχουν επιβάλλει οι Η.Π.Α. και τα άλλα δυτικά κράτη σύμμαχοί τους, καθώς και οι διάφορες πολυεθνικές εταιρείες, που οργώνουν την αφρικανική Ήπειρο. Αυτά αποτελούν και τη σημαντικότερη αιτία της διάλυσης και της παρακμής των αφρικανικών κρατών.


Έτσι το μήνυμα προς τις Μη Κυβερνητικές-Κερδοσκοπικές και φιλανθρωπικές οργανώσεις είναι το εξής: Τα παιδιά του Τρίτου Κόσμου δεν θέλουν αντιβιοτικά, φάρμακα και εμβόλια, θέλουν κουνουπιέρες, τροφή, καθαρό νερό, αποχετευτικό σύστημα και στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής…


Τα χημικά φάρμακα και τα εμβόλια αποδεκατίζουν στην κυριολεξία τα ήδη άρρωστα και εξασθενημένα παιδιά του Τρίτου Κόσμου μας. Οι βαθιά κοιμώμενοι και κατευθυνόμενοι καταναλωτές, με το να συμμετέχουν συνεισφέροντας σε οργανισμούς, όπως η UNICEF μέσω pampers ή άλλων καταναλωτικών προϊόντων, που δήθεν βοηθούν στην εξάλειψη της φτώχειας και της αρρώστειας, ουσιαστικά συμβάλλουν στην γενοκτονία και στην οικονομική αφαίμαξη, που γίνεται στην Αφρική και στις άλλες υποανάπτυκτες χώρες! 




Κυβερνητικές και κερδοσκοπικές οργανώσεις

Ας κάνουμε μια περιήγηση ανά τον κόσμο να δούμε τη δράση των άλλων «φιλανθρωπικών» οργανώσεων: «Έρευνες διεξάγει η εισαγγελία του Παρισιού για τη δράση 17 φιλανθρωπικών οργανώσεων, ανάμεσά τους πολλές από τις οποίες συγκεντρώνουν χρήματα για την καταπολέμηση του καρκίνου και του A.I.D.S., καθώς υπάρχουν υποψίες για απάτη και παραβίαση εμπιστοσύνης, αναφέρει πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας “Le Parisien”. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, οι περισσότερες εκ των οποίων δραστηριοποιούνται εκτός Η.Π.Α., θεωρούνται ύποπτες για κακοδιαχείριση εκατομμυρίων ευρώ, που είχαν λάβει ως δωρεά για τους σκοπούς τους… Σύμφωνα με την έκθεση, οι οργανώσεις αυτές φέρεται, ότι χρησιμοποιούν επωνυμίες, που μοιάζουν με εκείνες μεγάλων οργανώσεων: παράδειγμα η (ΜΑΜ) (Παγκόσμια Αποστολή Βοήθειας), ένα ακρωνύμιο που μοιάζει με το διεθνούς κύρους (MDM) (Γιατροί του Κόσμου)». (εφημ. Έθνος, 14/10/09).



Ας δούμε όμως και το «φιλανθρωπικό» έργο των περιβόητων σε όλους μας Γιατρών Χωρίς Σύνορα: «Το νέο βιβλίο του Γάλλου δημοσιογράφου Πιερ Πεάν κατηγορεί τον ιδρυτή της οργάνωσης “Γιατροί Χωρίς Σύνορα” και Υπουργό Εξωτερικών της Γαλλίας, Μπερνάρ Κουσνέρ, για διαπλοκή συμφερόντων με Αφρικανικά καθεστώτα προς όφελος φαρμακοβιομηχανιών… Χάρη στις προσωπικές ικανότητες του Κουσνέρ, (γιατρού και συμβούλου ιατρικών επιχειρήσεων), οι συγκεκριμένες εταιρείες κατάφεραν να συνάψουν με τις κυβερνήσεις της Γκαμπόν και του Κονγκό συμβόλαια αξίας 4,6 εκατομμυρίων ευρώ… Ο Πεάν κατηγορεί επίσης τον Κουσνέρ για διαπλοκή ιδιωτικών συμφερόντων με την άσκηση δημόσιας εξουσίας και για ανήθικη διαχείριση της θέσης πολιτικής επιρροής. Επιπλέον, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά, διότι οι κατηγορίες αυτές στρέφονται κατά ενός ανθρώπου, που έχει επανειλημμένα καταγραφεί ως ο “πιο δημοφιλής Γάλλος πολιτικός” και είναι διάσημος παγκοσμίως για το φιλανθρωπικό του έργο και ειδικότερα για την ίδρυση των οργανώσεων “Γιατροί Χωρίς Σύνορα” και “Γιατροί του Κόσμου”». (Tvxs, 5/2/09).


 
Στη φωτογραφία ο διεθνής «ανθρωπιστής» Bernard Kouchner σε εναγκαλισμό του με τονGeorge Bush: Ξεκίνησε σαν κομμουνιστής θαυμαστής του Φιντέλ Κάστρο και πρωτοστάτης του φοιτητικού κινήματος του Μάη του 1968. Αργότερα μαζί με άλλους ίδρυσε τους «Γιατρούς χωρίς σύνορα» και μετά τους «Γιατρούς τού Κόσμου», όταν η πρώτη οργάνωση διασπάστηκε. Την δεκαετία του 1990 υπηρέτησε ως υπουργός Υγείας στις γαλλικές σοσιαλιστικές κυβερνήσεις. Το 1999 διορίστηκε από τον Ο.Η.Ε. (άλλος ένας οργανισμός φερέφωνο) διοικητής του προτεκτοράτου του Κοσσόβου μετά τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς, τους οποίους υποστήριξε με ζήλο. Το 2003 υποστήριξε ανοιχτά την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ και τον πόλεμο κατά της δήθεν τρομοκρατίας του προέδρου Bush. Το 2007 ο Γάλλος πρόεδρος Sarkozi τού προτείνει την θέση του υπουργού Εξωτερικών και εκείνος την αποδέχεται. Λίγο μετά θα απειλήσει το Ιράν με πόλεμο για το πυρηνικό του πρόγραμμα…

«Διακεκριμένοι γιατροί και ειδικοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία, τον Καναδά και άλλες χώρες διεξήγαγαν έρευνες προσπαθώντας να απαντήσουν στα παραπάνω ερωτήματα. Τα συμπεράσματά τους, τα οποία δημοσιεύονται σε ειδικό τεύχος της επιθεώρησης «Public Library of Science Medicine», είναι παραπάνω από κατηγορηματικά. Μιλούν για πλήρως οργανωμένες εκστρατείες εκ μέρους των φαρμακευτικών εταιρειών, οι οποίες, με στόχο να διογκώσουν τα ήδη υπέρογκα κέρδη τους, δημιουργούν νέες αγορές επινοώντας νέες ασθένειες και προωθώντας τα ανάλογα φάρμακα στο ανήσυχο για την υγεία του κοινό. Το φαινόμενο ονομάζεται «ασθενειοκαπηλεία» και την περασμένη εβδομάδα αποτέλεσε για πρώτη φορά το θέμα ενός παγκόσμιου συνεδρίου στην Αυστραλία» (Λαλίνα Φαφούτη, εφημ. Το Βήμα, 16/04/2006).

«Οι μάζες είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν την άποψη ενός γιατρού, διότι ο γιατρός αποτελεί μια “αρχή” της ζωής και του θανάτου γι’ αυτούς, ανεξάρτητα από το πόσο αυτός γνωρίζει ή δεν γνωρίζει το θέμα, το οποίο προωθεί» (Edward Bernays, Propaganda).

Έτσι, ως απλό συμπέρασμα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι οι μεγαλύτεροι εχθροί για την ανθρώπινη υγεία δεν είναι τα μικρόβια, το A.I.D.S., οι ιοί ή ο καρκίνος, ή η φτώχεια, αλλά η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο.

Οι «φιλανθρωπικές» οργανώσεις Γιατροί Χωρίς Σύνορα και Γιατροί του Κόσμου, είναι ουσιαστικά οργανώσεις τύπου καρτέλ, που χρησιμοποιούν την ανθρωπιστική βοήθεια σαν πρόσχημα, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των Φαρμακοβιομηχανιών, της οικονομικής εκμετάλλευσης και της Αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο που επικεντρώνουν την δράση τους σε περιοχές που ενδιαφέρουν πολιτικά και οικονομικά τους Αμερικανούς όπως το Ιράκ, το Σουδάν, η Τσετσενία, το Αφγανιστάν κ.λπ..


Το ενδιαφέρον των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) για το Σουδάν συγκεκριμένα εξηγείται από το γεγονός, ότι η χώρα είναι στόχος εξωτερικής επέμβασης, αλλά και αποσταθεροποίησης εδώ και πολλά χρόνια. Τα διάφορα αντάρτικα κινήματα, που πολεμούν την Ισλαμική κυβέρνηση χρηματοδοτούνται από τις Η.Π.Α. και το Ισραήλ. Η λεγόμενη «γενοκτονία», που δήθεν συντελείται στο Νταρφούρ, χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα πίεσης και τελικά εξωτερικής επέμβασης, ενώ πιστοποιείται από οργανώσεις όπως η (MSF), παρ’ ότι δεν υπάρχει σοβαρή αντικειμενική απόδειξη, για το άν κάτι τέτοιο πράγματι συμβαίνει και για το ποιός σκοτώνει ή γενοκτονεί, ποιόν και γιατί.


«Όπως υπενθυμίζουν τα διεθνή ΜΜΕ, η Pfizer - διάσημη για την εφεύρεση του Βιάγκρα - είχε εμφανιστεί στη Νιγηρία εν μέσω της ανθρωπιστικής κρίσης του 1996 στήνοντας ένα επιχειρησιακό κέντρο δίπλα στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Αμέσως μετά τα μέλη της αποστολής της φαρμακοβιομηχανίας επέλεξαν 200 παιδιά για τη χορήγηση του πειραματικού φαρμάκου υποσχόμενοι στους γονείς τους, ότι θα τα γιατρέψουν. Ωστόσο, έντεκα από αυτά απεβίωσαν λίγες ημέρες μετά, ενώ σε πολλά άλλα διαπιστώθηκαν σοβαρές παρενέργειες μεταξύ των οποίων και εγκεφαλικές βλάβες… Μία δεκαετία μετά, ο δικαστικός αγώνας των γονέων εν μέρει δικαιώθηκε, καθώς η Pfizer επέλεξε να “συμβιβαστεί” αποζημιώνοντας τους συγγενείς των παιδιών με 55 εκατ. Ευρώ». (Εφημ. Έθνος, 7/4/09).


Εκτός από τις πολιτικές παρεμβάσεις στις κυβερνήσεις ξένων κρατών που εμπλέκονται οι περιβόητοι «Γιατροί Χωρίς Σύνορα», πίσω τους κρύβεται η προώθηση και η δημιουργία πελατολογίου νέων αρρώστων-πελατών στις πολυπληθείς αυτές αγορές, αλλά και οι πειραματικές δοκιμές νέων φαρμάκων στους φτωχούς πολίτες τρίτης κατηγορίας, Αφρικανούς και Ασιάτες. Αυτοί είναι κάποιοι απ’ τους πραγματικούς «ανθρωπιστικούς» ρόλους τους…


Οι έλληνες (καλύτερα ρωμιοί) Γιατροί Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ) κατάφεραν να κάνουν το ακατόρθωτο. Αντί να βρίσκονται εκτός συνόρων, εκεί όπου δήθεν υπάρχει το πραγματικό πρόβλημα της ανθρώπινης δυστυχίας, στις χώρες δηλαδή του Τρίτου Κόσμου και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, αυτοί εγκαταστάθηκαν εδώ σε νησιά του Αιγαίου κυρίως, δηλαδή εντός συνόρων, όπου υποδέχονται ως αμειβόμενα επαγγελματικά στελέχη Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να περιθάλπουν στις χώρες τους. Οι δικοί μας Ρωμιοί Γιατροί Χωρίς Σύνορα…

Εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας



Στις 14 Ιουνίου του 2003 στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, που δικάζει εγκλήματα πολέμου, ένας Γερμανός διδάκτωρ ιατρός, ο Matthias Rath, και πολλοί ακόμα έκαναν μήνυση στις εξής οκτώ Φαρμακοβιομηχανίες: Pfizer, Merck, Glaxo Smith Kline, Novartis, Amgen και Astra Zeneca. Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν ήταν για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συνυπεύθυνοι και συγκατηγορούμενοι για τα εγκλήματα αυτά είναι η απελθούσα κυβέρνηση του George Bush πρόεδρου των Η.Π.Α., ο αντιπρόεδρος Dick Cheney, η υπουργός εξωτερικών Condoleezza Rice, ο υπουργός άμυνας Donald Rumsfeld, ο Tony Blair πρωθυπουργός της Μ. Βρεταννίας, ο Jacob Zouma αναπληρωτής πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής και κάποιοι άλλοι πολιτικοί.


Επίσης κατηγορούνται η Rockefeller Financial Group και η οικογένεια Rockefeller, η Rothschild Group, η JP Morgan Group, η μη κερδοσκοπικές οργανώσεις «Γιατροί του Κόσμου» και «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και ο επικεφαλής των τελευταίων Rowan Gillies...


Ο κατάλογος συμπεριλαμβάνει καναλάρχες, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και διάφορους άλλους, που διαπλέκονται σε αυτό το σκοτεινό κουβάρι.


Ένας ακόμη μεγάλος dealer χημικών φαρμάκων και εμβολίων στην Αφρικανική ήπειρο που θα έπρεπε να κατηγορηθούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, είναι τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία με τις δήθεν «φιλανθρωπικές» ιεραποστολές τους. Ας μην ξεχνούμε τις «δωρεές» των εμβολίων και των φαρμάκων που κατά καιρούς κάνει η Ελλαδική Εκκλησία, προς τις φτωχές αφρικανικές χώρες.

Η (ευτραφής) Α.Θ. Μακαριότης, ο Πάπας και Πατριάρχης της Μεγάλης Πόλεως Αλεξανδρείας, Λιβύης, Πενταπόλεως Αιθιοπίας, πάσης γης Αιγύπτου και πάσης Αφρικής, Πατήρ Πατέρων, Ποιμήν Ποιμένων, Αρχιερεύς Αρχιερέων, τρίτος και δέκατος των Αποστόλων και Κριτής της Οικουμένης (ωραίος φιλανθρωπικός τίτλος!), κ. Θεόδωρος Β΄, προσηλυτίζει αδύνατα πεινασμένα αφρικανόπουλα για το ποίμνιόν του. Η υποκρισία της φιλανθρωπίας εν τη γενέσει της... 


H διαφορά ανθρωπισμού - φιλανθρωπίας:



Σύμφωνα με την έννοια του ανθρωπισμού -που μπορεί να γεννηθεί μόνον σε έλλογες, μακρυά από θρησκευτικές επιρροές κοινωνίες- κάθε άτομο απολαμβάνει συνθήκες ελευθερίας, ευνομίας, αξιοκρατίας, με παιδεία, αθλητισμό, κοινωνική πρόνοια κ.τ.λ..


Η φιλανθρωπία αναπτύσσεται κυρίως σε θεοκρατούμενες κοινωνίες, όπου κυριαρχεί η διαφθορά και η υπανάπτυξη (βλ. Χωρίς θεό). Αφού τα άτομα τέτοιων κοινωνιών αφεθούν να εξαθλιωθούν τελείως, τότε τους παρέχεται η φιλανθρωπία, ένα «ξεροκόμματο» δηλαδή, για το οποίο θα πρέπει να είναι ευχαριστημένοι και να εκλιπαρούν και για το επόμενο. Αυτό δημιουργεί αισθήματα ικανοποίησης στον φιλάνθρωπο, ο οποίος νοιώθει ευτυχής, που δεν είναι κι αυτός τόσο εξαθλιωμένος κι ευχαριστεί το θεό του. Με τη φιλανθρωπία ενισχύεται η σχέση εξάρτησης εξαθλιωμένου ποιμνίου - πολιτικού ή/και θρησκευτικού εξουσιαστή. Αποτελεί ένα από τα χειρότερα συναισθήματα, που μπορεί να νοιώσει ο άνθρωπος, το οποίο βέβαια καλλιεργούν κι έχουν εκμεταλλευτεί δεόντως όλες οι θρησκείες. 


«Φιλανθρωπικές» κινήσεις διαμαρτυρίας


Για την μάστιγα της φτώχειας και των ασθενειών, που πλήττουν τον Τρίτο Κόσμο, δραστηριοποιούνται το Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ με το κοινωνικό σύνθημα «Κάντε την Φτώχεια Παρελθόν», που είδαμε και πρόσφατα να σέρνει χιλιάδες νέους ανθρώπους στην σύνοδο των G8, που έγινε στην Κοπεγχάγη. Τα Κοινωνικά Φόρουμ έχουν κι αυτά αλωθεί από τις «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις». Κάτω από αυτή την ομηρία, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (ένα από τα πολλά), που έγινε στο Porto Allegre τον Ιανουάριο του 2003, έλαβε μήνυμα συμπαράστασης από τον γενικό γραμματέα του Ο.Η.Ε. Kofi Annan… Ένας ακόμη σπόνσορας των «Μη Κυβερνητικών Οργανισμών» ανά τον κόσμο είναι τα Ηνωμένα Έθνη, άλλος ένας οργανισμός φερέφωνο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α.

Η Oxfam είναι μία ακόμα επώνυμη «φιλανθρωπική» οργάνωση, η οποία διαπλέκεται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και με την Κυβέρνηση των Η.Π.Α.: «Η Ε.Ε. χαιρετίζει την εκστρατεία της Oxfam υπέρ του θεμιτού εμπορίου, ενώ τονίζει τις προσπάθειες που καταβάλλει για να μεγιστοποιήσει τα οφέλη του εμπορίου για τις φτωχές χώρες».

«Ο έξυπνος και συνειδητός χειρισμός της οργανωμένης γνώμης των μαζών είναι σημαντικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτός που είναι σε θέση να καθοδηγεί αυτό τον αθέατο μηχανισμό της κοινωνίας συνιστά μια αόρατη κυβέρνηση, που αποτελεί την πραγματική δύναμη που κυβερνά» (Edward Bernays, Propaganda, 1928).

Ουσιαστικά οι «φιλανθρωπίες» αποτελούν σε παγκόσμιο επίπεδο τον Δούρειο Ίππο των διαφόρων εξουσιαστών. Πίσω απ’ την κουρτίνα κρύβονται θρησκευτικά κέντρα, κυβερνήσεις κρατών, πολυεθνικές εταιρείες και διάφοροι άλλοι, που λειτουργούν ως καρτέλ. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνουμε εδώ στην εμπλοκή του ιδρύματος Ford και φυσικά στους τόσο γνωστούς και «αγαπημένους» μας οίκους Rockefeller’s και Rothschild’s… Μέσα στο ίδιο καζάνι βράζουν με το ίδιο ζουμί και άλλες «Μη» οργανώσεις, όπως οικολογικές, πολιτιστικές, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.ά.. Και βέβαια όλες μαζί μάχονται… για το καλό και την πρόοδο των συνανθρώπων μας…


Ζούμε σ΄ ένα κόσμο βιτρίνα, βουτηγμένο μέσα στα ψέματα και την υποκρισία. Τα πάντα γύρω μας στροβιλίζονται ασταμάτητα γύρω από το χρήμα, τον μοναδικό θεό του αφύσικου κόσμου μας. Η διαπλοκή, η διαφθορά, η εκμετάλλευση, ο πλουτισμός, η υποκρισία, το ψέμα, ο εξουσιασμός και πολλά άλλα άχραντα πάθη κρύβονται πίσω σχεδόν από κάθε «Μη» Κυβερνητικό Κερδοσκοπικό οργανισμό και κάθε «φιλανθρωπική» εταιρεία. Η αφύπνιση των κοιμώμενων συνανθρώπων μας, είναι το μοναδικό ξεκίνημα για ένα καλύτερο κόσμο… ΠΗΓΗ freeinquiry.gr 2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

Κρυφός πόλεμος για 1 δισ. βαρέλια

H υπόθεση με την οποία καταπι­άνεται το βιβλίο «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου», που κυ­κλοφόρησε την περασμένη Δευτέρα από τις εκδόσεις «Το Ποντίκι», έχει να κάνει με τη διαμόρφωση των σχέσεων Ελλάδας - Τουρκίας - ΗΠΑ από το 1974 που ξεκίνησε η αμφισβήτηση της ελ­ληνικής κυριαρχίας στο Βόρειο Αιγαίο μέχρι και σήμερα που αυτή η αμφισβή­τηση έχει παγιωθεί και επεκταθεί σε ολόκληρο τον θαλάσσιο χώρο που βρί­σκεται μεταξύ των δύο χωρών. 
Η περίληψη αυτής της «απόρρητης ιστορίας» έχει ως εξής: Σε περιοχή του ελληνικού «οικοπέδου» υπάρχουν ένα δισεκατομμύριο (1.000.000.000) βαρέλια πετρέλαιο, όπως τουλάχιστον καταγράφεται στα απόρρητα τηλεγρα­φήματααμερικανικών διπλωματικών υπηρεσιών, τα οποία θα παρουσιάζο­νται αυτούσια. Το τεράστιο αυτό κοίτα­σμα δεν αξιοποιείται από την Ελλάδα, καθώς οι γείτονες Τούρκοι αμφισβη­τούν με απειλές πολέμου την κυριό­τητα του οικοπέδου. Οι «ουδέτεροι»... φίλοι και «σύμμαχοι» Αμερικανοί ανα­λαμβάνουν να προωθήσουν έναν συμ­βιβασμό θέτοντας, τελικά, ολόκληρη την περιοχή υπό τον έλεγχό τους και πουλώντας ταυτόχρονα την εξοπλιστι­κή τους πραμάτεια και στους δυο αντι­μαχόμενους. 
Πετρέλαιο και χρέος........................  1Το εκτιμώμενο – από τους Αμερικα­νούς – κοίτασμα (στη Θάσο) μας οδηγεί σε κάποιους αριθμούς ιδιαίτερα σημα­ντικούς για τη σημερινή χρεοκοπημένη και υποθηκευμένη Ελλάδα. Ο πρώτος απ’ αυτούς τους αριθμούς προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό του ενός δισεκατομμυρίου βαρελιών επί την τρέ­χουσα τιμή του πετρελαίου. Ο αριθμός που προκύπτει αντιστοιχεί, πάνω - κά­τω, στο 1/3 του ελληνικού (πριν από το κούρεμα) χρέους. Ακόμη ένας, σημαντικότερος, αριθμός προκύπτει από τον λογαριασμό των εισαγωγών όπλων που έγιναν με δανεισμό τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι τουρκικές απειλές πολέμου και οι αμφισβητήσεις επί του ελληνικού «οικοπέδου». Σύμφωνα με μετριοπαθείς υπολογισμούς, ο δανει­σμός στον οποίο προχώρησαν οι ελ­ληνικές κυβερνήσεις προκειμένου να αγοραστούν όπλα τα τελευταία 35 χρό­νια, ισούται με 1/3 του ελληνικού χρέ­ους επίσης. 
Μιλώντας, όμως, για όπλα και εξοπλι­στικές δαπάνες, ο συνειρμός για χρήματα κάτω από το τραπέζι, μίζες και off shore προκύπτει δικαιολογημένα, οδη­γώντας στη βάσιμη υποψία ότι κάποιο σημαντικό τμήμα αυτών των κολοσσιαί­ων ποσών θα πρέπει να αναζητηθεί σε τράπεζες… εξωτικών και φορολογικών παραδείσων. Χαμένη, προφανώς, μαζί με τις μίζες είναι και η δυνατότητα του «καλολαδωμένου» πολιτικού συστήμα­τος να λειτουργεί τελικά με γνώμονα το κοινώς νοούμενο ευρύτερο συμφέρον της χώρας… 
Κάπως έτσι, λοιπόν, γράφεται δεκα­ετίες τώρα, μέχρι και σήμερα, η ιστο­ρία της τριγωνικής σχέσης Ουάσιγκτον - Αθήνας - Άγκυρας. Αυτήν την ιστορία, η οποία διατρέχει ολόκληρη τη μεταπο­λιτευτική περίοδο, θα επιχειρήσουμε να τη «δούμε» μέσα από τα αμερικανι­κά «χαρτιά» που έχουμε στα χέρια μας. Με τη βοήθεια αυτών των εγγράφων, θα επιχειρήσουμε το «ταξίδι» από το κοντινό παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον των ελληνο-τουρκο-αμερικανι-κών σχέσεων. 
Το αμερικανικό καπέλο 
Υπό αυτήν την έννοια η υπόθεση την οποία περιγράφει «Η απόρρητη ιστο­ρία του Αιγαίου» έχει να κάνει με την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στο Αι­γαίο, η οποία συνεχίζεται ακμαία μέχρι σήμερα, παρ’ ότι οι δυο χώρες βρέθη καν στο χείλος του πολέμου τέσσερις φορές τα τελευταία τριάντα πέντε χρό­νια: Το 1974 με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1976, το 1987 και το 1996. Το αντικείμενο της ελληνοτουρ­κικής αντιπαράθεσης είναι η κυριαρ­χία επί του Αιγαίου και η κατοχύρωση δικαιωμάτων επί του προσδοκώμενου ορυκτού - πετρελαϊκού του πλούτου. Το απτό, όμως, αποτέλεσμα της παγιω­μένης επί δεκαετίες ελληνοτουρκικής διπλωματικής σύγκρουσης είναι ότι τε­λικά οι ΗΠΑ έχουν θέσει το Αιγαίο κάτω από τη ΝΑΤΟϊκή τους ομπρέλα και κατά συνέπεια κάτω από τον απόλυτο έλεγχό τους. 
Χειροπιαστά κέρδη από τον ελληνο­τουρκικό ανταγωνισμό αποκομίζουν επίσης οι πολεμικές βιομηχανίες πρώ­τα και κύρια των ΗΠΑ, αλλά και της Γερ­μανίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Ρωσίας. Κέρδη κολοσσιαία, καθώς οι δύο χώρες ξοδεύουν μέχρι και το 5% επί του ΑΕΠ τους! Ξοδεύουν... μέ­χρι χρεοκοπίας. 
Κάπως έτσι λοιπόν – ειδικά για τη χρεοκοπημένη σήμερα Ελλάδα –, ακό­μη κι αν τελικά στο Αιγαίο υπάρχουν πετρέλαια, τα προσδοκώμενα έσοδα βρίσκονται ήδη στα χέρια των πιστω­τών της. Αυτών δηλαδή – Αμερικανών, Γερμανών, Γάλλων και λοιπών εντιμό­τατων ομολογιούχων – που δάνειζαν τις ελληνικές κυβερνήσεις για να ξο­δέψουν τα μισά στις πολεμικές τους βιομηχανίες, με τις συνακόλουθες μίζες και τα υπόλοιπα για την ικανοποίηση της εγχώριας πολιτικής πελατείας...
Τα έγγραφα 
Ο σκελετός επάνω στον οποίο οικο­δομήθηκε «Η απόρρητη ιστορία του Αιγαίου» αποτελείται από εμπιστευτι­κά, απόρρητα και άκρως απόρρητα έγγραφα. Ο αριθμημένος κατάλογος που ακολουθεί παρουσιάζει – με τη σειρά που εμφανίζονται στις σελίδες του βι­βλίου – το πρωτογενές υλικό, το οποίο προέρχεται από: 
◆ Κατά κύριο λόγο, το αμερικανικό ΥΠΕΞ και την αλληλογραφία του με τις αμερικανικές πρεσβείες σε Αθήνα και Άγκυρα με στόχο την προώθηση μιας πρωτοβουλίας της Ουάσιγκτον για μια ελληνοτουρκική συμφωνία συνεκμε­τάλλευσης του Αιγαίου. Πρόκειται για τα έγγραφα που περιήλθαν στην Ελλη­νική Υπηρεσία Πληροφοριών μέσα από την κατασκοπευτική δραστηριότητα του Στηβ Λάλα το διάστημα 1991-93. ◆ Απόρρητα έγγραφα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών την περίοδο μετά το 2000, οπότε γίνονται αντιλη­πτές οι συνέπειες που έχει για τα ελλη­νικά συμφέροντα η κρίση των Ιμίων. 
♦ Χαρακτηριστικά τμήματα από δύο βιβλία διδασκαλίας στελεχών των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και της τουρκικής διοίκησης για τις τουρκικές θέσεις στο Αιγαίο, όπως αυτές διατυ­πώθηκαν μετά την κρίση των Ιμίων. 
1.  Αριθ. 1931/7.5.91: Εκτεταμένη έκθεση της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Williams) «επί των ελλη­νοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο». Στην έκθεση προβάλλεται ως κίνητρο για μία ελληνοτουρκική συμφωνία για πετρελαϊκές έρευνες στο Αιγαίο η ύπαρξη ενός κοιτάσματος στη Θάσο της τάξης του ενός δισεκατομμυρίου βαρελιών. Παρουσιάζονται επίσης οι εκτιμήσεις της πρεσβείας για τις δυνα­τότητες / πιθανότητες να προχωρήσει ένα σχέδιο διευθέτησης. 
2. Αριθ. 3163/21.2.92: Οδηγίες του State Department (Eagleburger) στην αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα να διαβεβαιώσει την τουρκική κυβέρ­νηση ότι η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. 
3.  Αριθ. 1835/3.4.91: Τηλεγράφη­μα του State Department (Kimmitt R., Under Secretary of State for Political Affairs - 1989-1991) προς τις πρεσβεί­ες Αθήνας και Άγκυρας με στόχο την πυροδότηση ελληνοτουρκικού διαλό­γου. Στόχος, οι έρευνες και η εκμετάλ­λευση πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο.
4.  Αριθ. 1839/3.4.91: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Sotirhos), με το οποίο επιδο­κιμάζεται η έναρξη της πρωτοβου­λίας που αναφέρεται στο πιο πάνω (1835/3.4.91) τηλεγράφημα. 
5.  Αριθ. 1850/4.4.91: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα (Abramowitz M.), στο οποίο η πρωτοβουλία του State Department (1835/3.4.91) χαρακτηρίζεται «λογικό έναυσμα για την πυροδότηση διμερών ελληνοτουρκικών διαπραγματεύσε­ων». 
6. Αριθ. 1890/21.4.91: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Sotirhos), στο οποίο περιγρά­φεται η συζήτηση με τον πρωθυπουρ­γό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και το πώς αυτός αποδέχεται την αμερικανική πρωτοβουλία για τις γεωτρήσεις στο Αιγαίο. 
7. Αριθ. 1904/28.4.91: Τηλεγράφη­μα του επιτετραμμένου της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα (Williams) για την αποτίμηση της συνάντησης Μητσοτάκη - Σωτήρχου και τα επόμενα βή­ματα της πρωτοβουλίας. 
8.  Αριθ. 1362/20.1.91: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την προετοιμασία της επί­σκεψης του Έλληνα ΥΠΕΞ Αντώνη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον. 
9.  Αριθ. 2820/5.12.91: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα για την προετοιμασία της επί­σκεψης του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τον Δεκέμβριο του 1991 στην Ουάσιγκτον. 
10.  Αριθ. 2741/19.11.91: Τηλεγρά­φημα - ανάλυση του State Department (Eagleburger) για τις δυνατότητες και τη θέση της Τουρκίας στον κόσμο μετά το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης. Το τη­λεγράφημα αποτυπώνει συνομιλία των υφυπουργών ΗΠΑ - Τουρκίας στην Ου­άσιγκτον. 
11.  Αριθ. 3154/20.2.92: Τηλεγρά­φημα του State Department , το οποίο περιγράφει τη συζήτηση του εκτελού-ντος χρέη ΥΠ ΕΞ των Η ΠΑ (Kanter) με τον Τούρκο ΥΠΕΞ (Cetin) για τον τουρκικό ρόλο στην περιοχή. 
12. Αριθ. 3094/10.2.92: Τηλεγράφη­μα από την αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα (Barkley), το οποίο καταγράφει τις τουρκικές φιλοδοξίες και κινήσεις για διεκδίκηση του ρόλου της τοπικής υπερδύναμης. 
13. Αριθ. 3020/28.1.92: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα (Barkley) για τα όρια της προ­σέγγισης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και τις δυσκολίες στις γερμανοτουρκικές σχέσεις. 
14. Αριθ. 1892/23.4.91:Ανάλυση για τις αδυναμί­ες του τουρκικού στρα­τού από την DIA (Defence Intelligent Agency). 
15.  Αριθ. 3015/28.1.92: Τηλε­γράφημα - ακτινογραφία των τουρκι­κών Ενόπλων Δυνάμεων από τον ΑΚΑΜ (Ακόλουθο Άμυνας) στην αμερι­κανική πρεσβεία της Άγκυρας. 
16. Αριθ. 1705/9.2.91:  Τηλε­γράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Άγκυρας για τις συνομιλίες πρεσβευ­τή (Αμπράμοβιτς) με παράγοντες του τουρκικού ΥΠΕΞ και στρατού για τις ελ­ληνοτουρκικές σχέσεις. 
17. Αριθ. 3029/30.1.92: Τηλεγράφη­μα από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα (Σωτήρχος) με εκτιμήσεις για την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη - Ντεμιρέλ στο Νταβός. 
18. (Πρωτότυπο: Responding to streamer project in Aegean ): Τηλεγράφημα από το State Department (Baker) προς την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα με οδηγίες για τον τρόπο αντί­δρασης στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ερευνών στο Αιγαίο (streamer project in Aegean). 
19. Αριθ. 3251/16.3.92: Τηλεγράφη­μα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα, το οποίο περιγράφει το πάγω­μα της αμερικανικής πρωτοβουλίας για γεωτρήσεις στο Αιγαίο και του ελληνο­τουρκικού διαλόγου. 
20. Αριθ. 3244/13.3.92: Τηλε­γράφημα από το State Department (Eagleburger) προς την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα για τον υπολογι­σμό των αντιδράσεων - συνεπειών στην περίπτωση που η Ουάσιγκτον αναγνωρί­σει τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». 
21. Αριθ. 3237/12.3.92: Τηλεγρά­φημα της αμερικανικής πρεσβείας στις Βρυξέλλες, το οποίο περιγράφει την ελληνική απομόνωση από τους Ευρω­παίους εταίρους για το θέμα της ονομα­σίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημο­κρατίας της Μακεδονίας.
22. Αριθ. 3111/12.2.92: Τηλεγρά­φημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα με ανεπί­σημη ενημέρω­ση του πρεσβευ­τή Σωτήρχου από τον   ευρισκόμενο (στις 11.2.92) στις ΗΠΑ επιτετραμμένο της πρεσβεί­ας Williams για την πιθανή στάση της αμερικανικής κυβέρνησης στο θέμα   αναγνώρι­σης της «Μακε­δονίας». 
23.  Αριθ. 1905/28.4.91: Τηλεγρά­φημα - διάβημα της αμερικανικής πρε­σβείας στην Αθήνα προς την αμερικα­νική πρεσβεία στο Βελιγράδι για την προβολή θέματος ύπαρξης «μακεδονι­κής μειονότητας» στην Ελλάδα. 
24.  Αριθ. 2619/17.10.91: Τηλεγρά­φημα  της  αμερικανικής  πρεσβείας στην Αθήνα (Σωτήρχος), στο οποίο γίνε­ται ανάλυση των οικονομικών σχέσεων Ελλάδας - Τουρκίας και η πρόβλεψη για θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο τα επόμε­να τρία με πέντε χρόνια! 
25.  Το «έγγραφο Ατές»: Έγγραφο -βιβλίο 150 σελίδων, το οποίο προετοιμάστηκε από την Τουρκική Ακαδημία του Πολεμικού Ναυτικού ακριβώς μετά την κρίση των Ιμίων με στόχο «οι εργα­σίες που θα γίνουν σχετικά με τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου στο άμεσο μέλλον να θεμελιωθούν πά­νω σε επιστημονικές βάσεις και αλή­θειες». Το εν λόγω «βιβλίο - έγγραφο» μεταφράστηκε από το ελληνικό υπουρ­γείο Άμυνας. 
26.  «Το θεμελιώδες πρόβλημα στο Αιγαίο - τα νησιά αμφισβητούμενης κυ­ριαρχίας»: Βιβλίο που εκδόθηκε από το Ανώτατο Ίδρυμα Κουλτούρας και Ιστο­ρίας «Κεμάλ Ατατούρκ» το 1998. Έχει μεταφραστεί από το ελληνικό υπουρ­γείο Άμυνας για «εσωτερική χρήση» αποκλειστικά. 
27. Α4 Διεύθυνση - Τμήμα Αεροναυτιλιακό: Άκρως Απόρρητο σημείωμα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για την κατάργηση του θαλάσσιου συνόρου από τους νέους (2002) αμερικα­νικούς χάρτες. 
28.   Α7 Διεύθυνση: Τηλεγράφημα του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών προς τις ελληνικές πρεσβείες σε Λευκω-σία και Ουάσιγκτον για την αμερικανική φιλική «υπόδειξη» περί της κατάργησης των ελληνοκυπριακών ασκήσεων. 
29. Α4 Δ/νση Τουρκίας: Ανάλυση του αρμόδιου για τα ελληνοτουρκικά τμή­ματος του ελληνικού ΥΠΕΞ για την ευ­ρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας και την ελληνική βοήθεια για να λάβει η Τουρκία ημερομηνία διαπραγματεύσε­ων ένταξης στην Ε.Ε. 
30. Α4 Δ/νση. Σημείωμα: Σημείωμα της αρμόδιας Διεύθυνσης του ελληνι­κού ΥΠΕΞ, στο οποίο επισημαίνεται ότι, παρά το κλίμα προσέγγισης, η Τουρκία εμφανίζεται αμετακίνητη στις θέσεις της στο Αιγαίο.
Το επικίνδυνο μέλλον
Το βιβλίο αντιμετωπίζει με αυστηρή ουδετερότητα το πρωτογενές υλικό του επιχειρώντας να ανασυν­θέσει το σχετικά πρόσφατο παρελθόν των ελληνο­τουρκικών - αμερικανικών σχέσεων και να το εξε­τάσει χωρίς προκαταλήψεις, με τους εξής αυτονό­ητους στόχους:
◆ Να προσφέρει μια ερμηνεία για το σήμερα (πα­ρόν) των σχέσεων στο τρίγωνο Ελλάδα - Τουρκία -ΗΠΑ. 
◆ Να επισημάνει το βαρύτατο οικονομικό κόστος (υπεύθυνο σε μεγάλο βαθμό για τη συσσώρευση του χρέους και την ελληνική χρεοκοπία) που συνεπάγεται για την Ελλάδα η εξέλιξη αυτής της τρι­γωνικής σχέσης μεταξύ Αθήνας - Άγκυρας - Ουάσι­γκτον. 
◆ Να υπενθυμίσει ότι οι αιτίες των μελλοντικών δεινών προκύπτουν από τις επιλογές του παρόντος και υπ’ αυτήν την έννοια οι μελλοντικοί κίνδυνοι θα πρέπει να αντιμετωπιστούν σήμερα, όσο ακόμη εί­ναι δυνατή η αποτροπή τους.2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Σάββατο 30 Ιουνίου 2012

Η απάντηση των Ελλήνων φιλοσόφων στις «πολυπολιτισμικές» κοινωνίες

 
Από τον Στέφανο Μυτιληναίο
(Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2004)στο περιοδικό Δαυλός

Τον τελευταίο καιρό πολύς είναι ο λόγος που γίνεται σχετικά με την παγκοσμιοποίηση και τις λεγόμενες «πολυπολιτισμικές» κοινωνίες που αναγκαία θα προκύψουν ως συνέπεια αυτής. Και είναι κάποιοι "διανοούμενοι", οι οποίοι ενώ από τη μία εμφανίζονται ως πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης, από την άλλη οι ίδιοι είναι οι θερμότεροι υποστηρικτές των πολυπολιτισμικών κοινωνιών -όπως τις ονομάζουν- στις οποίες λαοί και έθνη εντελώς διάφορα και ξένα μεταξύ τους, δηλαδή ένα συνοθύλευμα ανθρώπων απ’ όλες τις ηπείρους και απ’ όλες τις κουλτούρες, θα συμβιώνουν στο μέλλον αρμονικά...


Ωστόσο, οι περισσότεροι από εκείνους που εκφράζουν αυτές τις απόψεις σε τηλεοπτικά «τραπέζια», τηλεοπτικά «παράθυρα» και μέσα από τις σελίδες του ημερήσιου και περιοδικού Τύπου, στερούνται τη στοιχειώδη ιστορική γνώση γύρω από το θέμα, εφόσον η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, τόσο στo πλαίσιo της Περσικής Αυτοκρατορίας όσο και κατά την Ρωμαϊκή περίοδο. Βεβαίως, ενώ τα μεγέθη είναι ανάλογα των εποχών, οι πληροφορίες που αντλούμε μέσα από τα κείμενα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας είναι αρκούντως προειδοποιητικές για το τι μας περιμένει.......................
 1 Όπως θα δούμε και στη συνέχεια του κειμένου, οι πρόγονοι μας στερούμενοι κάθε ίχνους ρατσισμού και ξενοφοβίας τοποθέτησαν τα πράγματα στη λογική και πραγματική τους βάση έχοντας υπόψη τους πάνω απ’ όλα τις αδυναμίες της απαίδευτης ανθρώπινης φύσης οι οποίες συνήθως προκαλούν παρανοήσεις, φοβίες και παρεξηγήσεις που μοιραία με τη σειρά τους οδηγούν σε διαπολιτισμικές και φυλετικές συγκρούσεις.


Τι συμβολίζει η νικηφόρα ελληνική αντίσταση ενάντια στην Περσική Αυτοκρατορία


Έχουμε συνηθίσει να λέμε, ότι η αντίσταση των Αθηναίων και των Πλαταιών στη μάχη του Μαραθώνα σε συνδυασμό και με τη μετέπειτα νικηφόρα αντίσταση των ελληνικών πόλεων στους Μηδικούς Πολέμους, έσωσε τον πολιτισμό από την ανατολίτικη βαρβαρότητα που πρέσβευε η Περσία. Αυτό, όμως, δεν είναι παρά ένα συμπέρασμα των μεταγενέστερων. Ο Πλάτων στους «Νόμους» του, μας δίνει μία άλλη διάσταση εκείνου του αγώνα, η οποία, όπως την περιγράφει ο ίδιος, ήταν μία μάχη και κατά της παγκοσμιοποίησης της τότε εποχής:


«Πραγματικά, όταν λέμε ότι οι Έλληνες απέκρουσαν τον εχθρό δεν μιλάμε σωστά. Αν δεν υπήρχε η κοινή απόφαση Αθηναίων και Σπαρτιατών να αντισταθούν στον κίνδυνο της δουλείας, θα είχαμε τώρα ολοκληρωτική επιμειξία ανάμεσα σε όλες τις ελληνικές φυλές αλλά κι ανάμεσα σε Έλληνες και βαρβάρους –και το αντίστροφο. Αυτό ακριβώς είχε γίνει ανάμεσα στους λαούς που είναι σήμερα υπόδουλοι στους Πέρσες. οι διάφορες φυλές διασπάστηκαν και μετά ανακατεύτηκαν με τις άλλες, σχηματίζοντας νέες κοινότητες» (Πλάτων, «Νόμοι», 693a).


Οι Έλληνες λοιπόν, αντιστάθηκαν στη δουλεία η οποία μεταξύ άλλων δεινών θα έφερνε και την πλήρη απώλεια της εθνικής τους συνείδησης. Η παγκοσμιοποίηση που βιώνουμε σήμερα και που επιδιώκει ακριβώς τους ίδιους στόχους, δηλαδή την ισοπέδωση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων και τη δημιουργία ενός «παγκόσμιου λαού» δεν είναι τίποτα άλλο από μία νέα δουλεία που επιδιώκει να στερήσει από τους λαούς όσα τους κάνουν διαφορετικούς. Μόνο μέσα από τις διαφορετικότητες έρχεται η πρόοδος και η εξέλιξη. Η παγκοσμιοποίηση επιθυμεί να μετατρέψει τα έθνη σε μία άλογη (κατά τα πρότυπα του ποιμνίου) μάζα. Μόνος δρόμος, όπως έδειξαν με το παράδειγμα τους οι πρόγονοι, είναι η αντίσταση.


Οι αρχαίοι φιλόσοφοι εναντιώνονται στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες.


Τόσο ο Πλάτων όσο και ο Πλούταρχος δείχνουν να διαφωνούν με το μοντέλο των πολυπολιτισμικών πόλεων, το θεωρούν καταδικασμένο εξαρχής και αδιέξοδο για όποιον επιχειρήσει να το εφαρμόσει.


Οι μαρτυρίες των δύο φιλοσόφων είναι σημαντικότατες διότι ενώ απέχουν μεταξύ τους περίπου πέντε αιώνες βλέπουμε να υποστηρίζουν –κατ’ αναλογία- τα ίδια τα οποία έχουν απήχηση και στην εποχή μας, πράγμα που σημαίνει ότι η ανθρώπινη φύση και οι κοινωνίες έχουν παραμείνει αμετάβλητες στις βασικές τους δομές ανεξάρτητα από τις εποχές.


Ο Πλάτων, αναφερόμενος στις προϋποθέσεις και τις διαδικασίες που προηγούνται της ίδρυσης μίας πόλης, γράφει χαρακτηριστικά για το αρνητικό ενδεχόμενο οι υποψήφιοι πολίτες να προέρχονται από διαφορετικές φυλές, ακόμα και αν είναι όλοι Έλληνες. Ας μην λησμονούμε, ότι κατά την εποχή του Πλάτωνα, αλλά και σήμερα ακόμα, οι κατά τόπους Έλληνες πέρα από την κοινή εθνική συνείδηση και τις πανελλήνιες συνήθειες που τους συνδέουν, έχουν και τα ιδιαίτερα τοπικά τους έθιμα και αντιλήψεις που πολλές φορές δεν συμβαδίζουν με τα έθιμα και τις συνήθειες άλλων περιοχών της πατρίδας μας:


«Τότε δεν θα είναι εύκολο για τις Κρητικές πόλεις να ιδρύσουν την αποικία τους. Γιατί οι άποικοι δεν έχουν την ενότητα ενός σμήνους μελισσών δεν είναι λαός από μία συγκεκριμένη περιοχή με αμοιβαίες καλές διαθέσεις ανάμεσα σ’ αυτούς που μένουν πίσω και σ’ εκείνους που φεύγουν αναγκασμένοι από τη στενότητα του χώρου ή από άλλες παρόμοιες δυσκολίες. Μερικές φορές ένα μέρος της πόλης, διωγμένο από εμφύλιους σπαραγμούς, αναγκάζεται να φύγει και να πάει σε άλλο τόπο. Σε κάποια περίπτωση μετανάστευσε ολόκληρη η πόλη, όταν νικήθηκε από ισχυρότερους αντιπάλους. Μ’ αυτές τις συνθήκες, άλλοτε είναι σχετικά εύκολο και άλλοτε μάλλον δύσκολο να ιδρυθεί μία πόλη και να θεσπιστούν οι νόμοι της. Όταν ένας λαός μιλάει την ίδια γλώσσα και υπακούει στους ίδιους νόμους, δημιουργείται ένα συναίσθημα αδελφοσύνης, αφού όλοι κάνουν τις ίδιες θρησκευτικές και άλλες τελετές. (…) Απ’ το άλλο μέρος, τα άτομα που έχουν συγκεντρωθεί από διάφορες περιοχές ίσως να φανούν περισσότερο πρόθυμα να υπακούσουν σε ένα νομικό κώδικα αλλά θα χρειαστεί πολύς καιρός, για να αποκτήσουν σύμπνοια όπως τα άλογα που είναι ζεμένα μαζί» («Νόμοι», 708b-d).


Σημειώνουμε, ότι ο Πλάτων αναγνωρίζει τις παραπάνω δυσκολίες για τη σωστή λειτουργία μίας πόλης έχοντας στο νου του σύνθεση πληθυσμού από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας, δηλαδή με διαφορετικές ελληνικές φυλές.


Και φυσικά είχε δίκιο. Όποιος μελετήσει τις κοινωνικές δομές της σημερινής Αθήνας, η οποία μετατράπηκε σε ένα χωνευτήρι των Ελλήνων, μπορεί με άνεση να διαπιστώσει ότι στη μεγαλούπολη-πληγή του Ελληνισμού έχουν πλέον πλήρως χαθεί όχι μόνο τα τοπικά παραδοσιακά ήθη και τα έθιμα της ίδιας της πόλης των Αθηνών αλλά και των υπολοίπων Ελλήνων που ήρθαν να κατοικήσουν σε αυτήν.


Επίσης, η τρομακτική συγκέντρωση υπερπληθυσμού με διαφορετικές νοοτροπίες εντός του λεκανοπεδίου, όχι μόνο αλλοίωσε το τοπίο και τη φύση αλλά και τους ίδιους τους πολίτες οι οποίοι νιώθουν ξένοι στην πόλη την οποία κατοικούν και ξένοι ως προς τους συμπολίτες τους. Βεβαίως, το γεγονός ότι μέχρι πριν δύο δεκαετίες ο πληθυσμός της Αθήνας ήταν τουλάχιστον αμιγώς ελληνικός είχε περιορίσει τη πολιτισμική ζημιά, εφόσον τα πανελλήνια έθιμα είχαν παραμείνει αλώβητα αλλά υπήρχε και η κοινή εθνική συνείδηση μεταξύ των πολιτών ως ένας ισχυρότατος συνδετικός κρίκος.


Τι συμβαίνει, όμως, όταν σε μία πόλη αρχίζουν και έρχονται να κατοικήσουν επί ίσοις όροις αλλοεθνείς; Ο Πλάτων δεν μπορούσε να δώσει απάντηση σε αυτό, διότι του ήταν άγνωστο και αδιανόητο. Εξάλλου, οι ξένοι που κατοικούσαν στην κλασσική Αθήνα ήταν οι Έλληνες μέτοικοι, οι δούλοι όπου οι περισσότεροι ήταν ελληνικής καταγωγής και οι Σκύθες τοξότες οι οποίοι δεν υπερέβαιναν τις 4.000, ήταν δούλοι, ασκούσαν αστυνομικά καθήκοντα και δεν είχαν καμία παραπέρα ανάμειξη στα πολιτικά ζητήματα ή στην ίδια την κοινωνία.


Όμως ο Πλούταρχος, που έζησε κατά τα ρωμαϊκά χρόνια, και είχε γνωρίσει τις πόλεις του ρωμαϊκού «ιμπέριουμ» εντός των οποίων ζούσαν άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη και τα έθνη της αυτοκρατορίας, είχε άποψη την οποία και καταθέτει στο παρακάτω απόσπασμα:


«Οι πολλές και ποικίλες ποιότητες, που περικλείουν αντιθέσεις και είναι δύσκολο να τις δαμάσεις, καταστρέφονται προτού βρεθούν μαζί, εφόσον, όπως σε πόλη με ανθρώπους μιγάδες που έχουν συγκεντρωθεί από παντού, δεν είναι εύκολο να φτάσουν σε κατάσταση ενότητας και ομοιοπάθειας, αλλά κάθε μία τραβάει προς αυτό που της είναι οικείο και είναι δύσκολο να συνδυαστεί με το αλλόφυλο» («Συμποσιακά», Δ΄, Πρόβλημα Α΄, 661C).


Πόσο δίκιο είχε πράγματι ο Πλούταρχος. Όσα περιγράφει τα ζούμε πλέον και στις μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας, ενώ πολύ πριν από εδώ τα ίδια συνέβησαν στις πρωτεύουσες των δυτικών χωρών. Εκεί μπορεί να δει κανείς, ότι οι διάφορες εθνότητες μόνο τυπικά συνυπάρχουν, εφόσον τα «γκέτο» (οι γειτονιές) στα οποία συσπειρώνονται οι ομοεθνείς είναι ο μόνιμος τρόπος που επιλέγουν οι έχοντες κοινή καταγωγή για να συμβιώσουν εντός της ίδιας πόλης με αλλόφυλους. Οι λεγόμενες «Τσάινα τάουν» (κινέζικες πόλεις-συνοικίες), τα εβραϊκά γκέτο, αλλά και οι ελληνικές συνοικίες σε Ευρώπη και Η.Π.Α., είναι η καλύτερη απόδειξη.


Συχνά, τα γκέτο συγκρούονται μεταξύ τους, όπως στις Η.Π.Α. όπου οι Πορτορικανοί ανοίγουν συχνά πόλεμο με τους Νέγρους ή τους Μεξικάνους ή τους Κουβανούς, με τον Νόμο να μην μπορεί να επιβληθεί στις περιοχές που ελέγχουν, και την κρατική εξουσία να έχει δώσει τη θέση της στις ένοπλες συμμορίες με τους εμπόρους ναρκωτικών οπλαρχηγούς τους. Μάλιστα, οι άγριες φυλετικές συγκρούσεις μεταξύ των εθνοτήτων των Η.Π.Α., όπου ολόκληρες συνοικίες μετατρέπονται σε πεδία μάχης, αποδεικνύουν ότι είναι αδύνατον να υπάρξει ισοπολιτεία και αρμονική συμβίωση μεταξύ ανθρώπων που νιώθουν, αλλά και είναι, ξένοι μεταξύ τους.


Την ίδια ώρα στη Βρετανία οι Πακιστανοί όπου είναι πληθυσμιακή πλειοψηφία και οι Άγγλοι μειονότητα, όπως συμβαίνει στην πόλη του Μπράντφορντ, επιδίδονται σε καθημερινούς βιασμούς νεαρών λευκών κοριτσιών και γυναικών επειδή η κουλτούρα τους τούς απαγορεύει να έχουν ολοκληρωμένη σχέση με ομόφυλη πριν το γάμο πράγμα που δεν ισχύει φυσικά για τις λευκές τις οποίες αντιμετωπίζουν ως ξένες και ως τέτοιες τις θέτουν εκτός των ηθικών κανόνων που τους δεσμεύουν με τις όμοιες τους. Επίσης, στον αμερικάνικο Νότο συχνά οι λευκοί «διασκεδάζουν» καίγοντας νέγρους, διότι δεν τους θεωρούν ανθρώπους.


Αυτή είναι η πραγματικότητα. Οι αρχαίοι σοφοί είχαν προειδοποιήσει αλλά κανείς δεν τους άκουσε. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι γνώριζαν ότι εξαιτίας της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας που σε όλες τις εποχές καταδυναστεύει, περισσότερο ή λιγότερο, τις λαϊκές μάζες είναι πολύ δύσκολο να συμβιώσουν αρμονικά ομάδες ανθρώπων που δεν αισθάνονται ομόφυλοι ή ομοεθνείς.


Επίσης πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό ακούμε ως επιχείρημα ότι εξαιτίας της υπογεννητικότητας που υπάρχει στους Έλληνες ήταν λύση ανάγκης το να έλθουν αλλοδαποί στην Ελλάδα. Ο Πλάτων έχει άποψη για το θέμα, εντελώς διαφορετική από το επιχείρημα-δικαιολογία που μόλις αναφέραμε, και μάλιστα εξηγεί ότι η εισαγωγή ξένων στην πόλη για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη πληθυσμού, αν δεν συνοδεύεται από την κατάλληλη εκπαίδευση στο σύστημα αξιών της πόλης, θα αποβεί μοιραία:


«Αν όμως ο πληθυσμός ελαττωθεί από επιδημίες ή από πόλεμο και πέσει κάτω από τον επιθυμητό αριθμό, δεν πρέπει να φέρνουμε στην πόλη ξένους πολίτες που δεν έχουν εκπαιδευθεί με τον σωστό τρόπο» («Νόμοι», 741a).


Την προειδοποίηση του Πλάτωνα κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά όταν άνοιξαν τα σύνορα με την Αλβανία. Έτσι, την ίδια ώρα που οι Έλληνες λειτουργούσαν σύμφωνα με τις πανάρχαιες αρχές της φιλοξενίας και άνοιγαν τα σπίτια τους στα ακριτικά χωριά για να υποδεχθούν τους Αλβανούς λαθρομετανάστες, οι νεοφερμένοι, φορείς άλλης αντίληψης που θέλει όποιο σπίτι ξεκλείδωτο υποψήφιο για πλιάτσικο, έπραξαν ανάλογα με τον τρόπο που είχαν μάθει να σκέφτονται και να λειτουργούν στη χώρα τους: Κατάκλεψαν εκείνους που τους υποδέχτηκαν με ανοιχτές τις αγκαλιές! Στο τελευταίο, δεν τίθεται ζήτημα καλών Ελλήνων και κακών Αλβανών. Πρόκειται για τη σύγκρουση δύο κοινωνιών που είχαν διαφορετικούς τρόπους και αποκωδικοποιούσαν εντελώς αλλιώς τα γεγονότα.


Ο Κοσμοπολιτισμός απάντηση στην Παγκοσμιοποίηση
(Τι προτείνει ο Ελληνισμός τότε και σήμερα)


Ωστόσο, οι Έλληνες όντας λαός ναυτικός και ανήσυχος, από νωρίς βρέθηκαν να περιπλανώνται σε χώρες ξένες, μακριά από τις πατρίδες τους. Αποτέλεσμα των περιπλανήσεων τους ήταν και η ίδρυση αποικιών σε όλο τον κόσμο.


Εκεί στις αποικίες έμαθαν να συνυπάρχουν με τους ντόπιους λαούς, τις παραδόσεις και τα έθιμα τους και αντιλήφθηκαν ότι για να μπορεί να ευδοκιμήσει η συνύπαρξη πρέπει πρώτα να σέβεσαι τις συνήθειες και τους νόμους των άλλων και μετά εκείνοι τις δικές σου. Εντός των πόλεων τους οι Έλληνες σπάνια επέτρεπαν τη συμβίωση με τους αλλοδαπούς, εκτός αν γινόταν αποδεκτή από τους ξένους η ελληνική παιδεία, οπότε τότε δεν είχαν κανένα πρόβλημα αν και πάλι σπάνια παραχωρούσαν και πολιτικά δικαιώματα.


Η παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε ξένο θεωρούνταν στις πόλεις-κράτη των Ελλήνων ως η υπέρτατη τιμή και ήταν κάτι που συνέβαινε σπάνια. Ήταν δε τόσο σχολαστικοί με τα πολιτικά δικαιώματα, ώστε για παράδειγμα Αθηναίος πολίτης μπορούσε να είναι μόνο όποιος είχε και τους δύο γονείς του Αθηναίους. Τηρούσαν με ευσέβεια όλες αυτές τις νομοθεσίες, όχι γιατί ήταν ρατσιστές ή πίστευαν ότι ήταν ανώτεροι, αλλά γιατί θεωρούσαν ότι μία πόλη για να κυβερνηθεί σωστά πρέπει οι πολίτες της να έχουν στενότατους δεσμούς μεταξύ τους δοκιμασμένους μέσα από πολλές γενιές. Εξάλλου, αν οι Έλληνες ήταν ρατσιστές ή ξενόφοβοι δεν θα είχαν αναγορεύσει τη φιλοξενία σε υπέρτατο αγαθό που τελούσε υπό την αιγίδα του Διός (Ξένιος Ζευς).


Κατά τα ελληνιστικά χρόνια όμως και στα ρωμαϊκά που ακολούθησαν, ο ελληνικός πολιτικός τρόπος οργάνωσης (πόλη-κράτος) παραχώρησε τη θέση του στις μεγάλες πολυεθνικές αυτοκρατορίες. Οι Έλληνες πολύ πιθανό να αφομοιώνονταν μέσα στην κοσμοπλημμύρα των βαρβάρων αν δεν οχυρώνονταν με την ελληνική παιδεία και φιλοσοφία.


Κατάφεραν έτσι, όχι μόνο να επιβιώσουν αλλά και σύντομα να επιβάλλουν τον ελληνικό τρόπο ζωής και σκέψης ως χαρακτηριστικό γνώρισμα του μορφωμένου και πνευματικά ανώτερου ανθρώπου.


Έτσι, από πολίτες εξελίχτηκαν σε κοσμοπολίτες. Ο Πλούταρχος έχει γράψει σχετικά:


«Ο άνθρωπος, όπως λέει ο Πλάτων, "δεν είναι φυτό της γης" ούτε ακίνητο "αλλά ουράνιο", όπου σαν άλλη ρίζα η κεφαλή κρατάει το σώμα όρθιο, στραμμένο προς τον ουρανό. Επομένως, εύστοχα είπε ο Ηρακλής:"Αργείος ή Θηβαίος, αφού δεν καυχιέμαι ότι ανήκω σε μία πόλη. όλα τα οχυρά των Ελλήνων είναι για μένα πατρίδα"Ο Σωκράτης το είπε ακόμα πιο εύστοχα, λέγοντας πως δεν είναι Αθηναίος ούτε Έλληνας πολίτης, αλλά πολίτης του κόσμου» («Περί Φυγής», 600F).


Στην εποχή μας, τις ίδιες ελληνικές αρχές του κοσμοπολιτισμού και της παγκόσμιας επί ίσοις όροις συνεργασίας, υπό τον όρο «παγκόσμιες αρχές» εξέφρασε και ο μύστης ποιητής μας Άγγελος Σικελιανός, δείχνοντας έτσι όχι μόνο τη διαχρονικότητα της ελληνικής σκέψης, αλλά και ότι ο Ελληνισμός (ως ιδεολογία) είναι η μόνη δύναμη ικανής και αποτελεσματικής αντίστασης στην ισοπέδωση που επιδιώκει η παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου:


«Όλα τα έθνη βρίσκονται σε πόλεμο ή κουβαλούν μέσα τους το σπέρμα του πολέμου εναντίον αλλήλων. Αλλά η κατανόηση ανάμεσα τους κρέμεται από μία ερώτηση που ποτέ δεν αποσαφηνίζεται. Υπάρχουν άραγε στα έθνη, κάτω από τους ανήσυχους αγώνες τους, τις ασήμαντες φιλίες τους, τους κρυφούς και ανοιχτούς ανταγωνισμούς τους, αρχές κοινές γι’ όλα. Υπάρχει σε όλα τα έθνη κάποιος σπόρος σοφίας, όσο κρυμμένος κι αν είναι, που ξεπερνάει σε ζωτικότητα τη δοξασία; Αν υπάρχει, τότε η αποσαφήνιση αυτών των αρχών που περικλείνουν την αληθινή σοφία του καθενός, είναι το μοναδικό μονοπάτι προς την κορυφή του βουνού όπου δεσπόζει η ειρήνη. Χωρίς την ύπαρξη τέτοιων αρχών, ολόκληρη η προσπάθεια για ανθρώπινη αλληλεγγύη καταντάει ανοησία.


»Πιστεύω, όχι μόνο ότι υπάρχουν τέτοιες αρχές στην εσώτερη ουσία του ανθρώπου, αλλά ότι υπάρχουν και σήμερα σε όλα τα έθνη άνθρωποι, που έχουν μία καθαρή εικόνα του τι σημαίνουν αυτές οι αρχές. Αυτοί που βλέπουν καθαρά πέρα από δογματισμούς την εσώτερη αλήθεια και ενότητα…». (Εύα Πάλμερ Σικελιανού, «Ιερός Πανικός», σελίδες 78-79, εκδόσεις Εξάντας).


Σε αυτό που διαφέρει ο Ελληνισμός ως κοσμοθεωρία, από τις υπόλοιπες φιλοσοφίες και ιδεολογίες, είναι ότι αφενός μεν μέσα από τα αρχαία κείμενα προειδοποιεί για τα επερχόμενα που θα οφείλονται –όπως πάντα εξάλλου- στην ανθρώπινη αλαζονεία, και το κάνει αυτό με "μαντική" ικανότητα εκπληκτική, αφετέρου μας αντιπροτείνει και τους τρόπους για να προλάβουμε τα χειρότερα. Αν και η ελληνική σκέψη διακρίνεται για την προνοητικότητα της και όχι για τις εκ υστέρων και υπό το καθεστώς βίας λύσεις της τελευταίας στιγμής. Ωστόσο, ακόμα δεν είναι αργά. Με τη συνδρομή της αρχαίας φιλοσοφίας ίσως ακόμα και τώρα καταφέρουμε να ανατρέψουμε τα "δεδομένα". 2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2012

O "Καταστροφιάς"!




H προσφυγή της Κύπρου  στην Τρόικα  καταρρίπτει μερικούς από τους αστικούς μύθους του αριστεροδεξιού συμφύρματος  που συγκροτεί το αντιμνημονιακό μέτωπο, οπισθοφυλακής της πελατοκρατίας και παρασιτοκρατίας που διαφεντεύει το τόπο.
Η προσφυγή της  Κύπρου, του σύντροφου  «Καταστροφιά», όπως τον χαρακτήρισε το Der Spiegel, για να ενταχθεί σε δανειακή σύμβαση μετά «επάρατου» νεοφιλελεύθερου, κατοχικού, τοκογλυφικού  μνημονίου, έγινε μετά την άρνηση Ρωσίας και Κίνας να την δανείσουν ένα πόσο από 1,8-2 δισ. ευρώ.  Όσα δηλ. περίπου το ελληνικό δημόσιο ξοδεύει ετησίως για τους 70.000 δημοσίους υπαλλήλους που προσελήφθησαν κάτω από τη «μύτη» της τρόικας στη διετία της χρεοκοπίας με τις ευλογίες  σύσσωμης  της αντιπολίτευσης, μνημονιακής και αντιμνημονιακής...................................... 1 Κανείς από τους δημαγωγούς  της πολιτικής και άλλα «νούμερα»  της δημόσιας ζωής που επί  δυο και πλέον χρόνια  μας βομβαρδίζουν, με τα περί της εναλλακτικής λύσης που  μας προσφερόταν  από Ρωσία και Κίνα, τα περί «εθνοπροδοτών», «δοσιλόγων»  της Μέρκελ και του ΔΝΤ οι οποίοι αρνήθηκαν την εθνικά συμφέρουσα λύση, βάσει κάποιας μυστικής διεθνούς  συνωμοσίας, με στόχο τα πετρέλαια και τον ορυκτό πλούτο ή τις μέλλουσες παρθένες και έφηβους «κούρους» για να αποκτήσουν πρόσβαση στο ελληνικό DNA...  δεν φιλοτιμήθηκε να δώσει και εξήγηση.

Οι άνθρωποι πιστεύουν στα πιο παράδοξα πράγματα, αρκεί να είναι ευκολοχώνευτα και να μην έχουν να κάνουν με την πολυπλοκότητα και εξ ου, αιτιακή αβεβαιότητα της πραγματικότητας.  Όταν υπάρχουν διαθέσιμοι «πελάτες» θα βρεθεί και ο «έμπορος» που θα πουλήσει τα «φύκια»...

Η πραγματικότητα όμως, είτε την κατανοεί κανείς είτε όχι, παραμένει το μοναδικό σημείο αναφοράς  και αδιαφορεί για όσους κινούνται καταπάνω της με μεγάλη ταχύτητα, χωρίς ζώνες ασφαλείας.

Η δύσμοιρη  Κύπρος,  έχει διαπιστωμένα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα υδρογονανθράκων, αποτελεί τραπεζικό καταφύγιο της ρωσικής πλουτοκρατίας και γεωπολιτικά κατέχει θέση ενδεχομένως και σημαντικότερη της Ελλάδας και δεν κατάφερε να εξασφαλίσει εφ άπαξ όσα εμείς απαιτούμε από τους δανειστές μηνιαίως, καθυβρίζοντάς τους από το πρωί μέχρι το βράδυ...

Τα δανεικά από τη Ρωσία και την Κίνα αποτελούν ένα αστικό μύθο που βαυκαλίζει τις νηπιακές πολιτικές και οικονομικές αντιλήψεις της αριστεράς και της δεξιάς. Ενέδωσαν σε αυτόν  στην προσπάθεια  να ρίξουν τα φώτα μακριά από την ουσία του ελληνικού προβλήματος: Το πελατειακό παρασιτικό κράτος των κομμάτων και των ψηφοφόρων πελατών τους.

Ανάλογος μύθος είναι και η αντίληψη πως η λύση για το ελληνικό πρόβλημα είναι ανάπτυξη με περισσότερα δανεικά για πιστωτικές κάρτες και  μισθούς και συντάξεις του δημοσίου  που θα τονώσουν την ζήτηση.

Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα έχει πάρει διαζύγιο από την κοινή λογική. Θα συνέλθει μόνο όταν η πραγματικότητα την προσγειώσει στα νέα δεδομένα.

Τα νέα δεδομένα με βάση την παραγωγική ικανότητα της χώρας θα απαιτήσουν κάποια στιγμή από τους Έλληνες, ανάλογες καταστάσεις με αυτές που επέβαλε η πραγματικότητα στους πολίτες των σοβιετικών καθεστώτων. Ήτοι,  να φροντίζουν κήπους και νοικοκυριά  στα γειτονικά κράτη, αντί πινακίου φακής Τουρκίας... Όπως ακριβώς έγινε με τους πολίτες της Ουκρανίας, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα. 



Πηγή:www.capital.gr


http://www.capital.gr 2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ των ΗΠΑ τα λέει, όχι κάποιος συνωμοσιολόγος!

Ο Στρατηγός Wesley Clark με 4 άστρα στα γαλόνια του, λέει τις αλήθειες. Φυσικά αυτές οι αλήθειες δεν εμφανίζονται ποτέ στα ΜΜΕ που κατά τα άλλα... «ενημερώνουν».
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........