Economist : Πιο κοντά από ποτέ η ελληνική χρεοκοπία

Σαν το μεγαλύτερο πείραμα που έγινε ποτέ χαρακτηριζει το  ελληνικό PSI με απρόβλεπτες όμως συνέπειες ο Economist. Ταυτόχρονα θεωρεί ως  τη «μεγαλύτερη στην ιστορία και η πιο αναμενόμενη» την προοπτική της ελληνικής χρεοκοπίας και ότι η αναμονή τελείωσε για το δράμα της ελληνικής οικονομίας.

Το οικονομικό περιοδικό, στο άρθρο του που δημοσιεύεται αύριο Σάββατο αναφέρει ότι το πρόγραμμα κουρέματος των ομολόγων κατάφερε να αφαιρέσει περίπου 100 δισεκατομμύρια από το ελληνικό χρέος, που αποτελεί τη μεγαλύτερη αναδιάρθρωση χρέους στην ιστορία και παράλληλα το πρώτο πείραμα που θα δοκιμάζει τις αντοχές του οικονομικού συστήματος στην αποπληρωμή των CDS προκειμένου το PSI να θεωρηθεί ένας ασφαλής τρόπος αντιμετώπισης των «κακών χρεών».

Ο Economist κάνει αναδρομή στις διαπραγματεύσεις του PSI επισημαίνοντας την ανησυχία που απορρέει από το γεγονός ότι η ΕΚΤ η οποία κατάφερε να αποφύγει μια αναγκαστική μείωση της αξίας των ελληνικών ομολόγων που είχε στην κατοχή της.

Το βρετανικό περιοδικό τονίζει ότι στο μέλλον αυτό θα δημιουργήσει πιθανή αναταραχή στις αγορές κρατικών ομολόγων αφού οι ιδιώτες επενδυτές γνωρίζουν πια καλά πως όσο περισσότερα κρατικά ομόλογα μιας χώρας έχει στην κατοχή της η ΕΚΤ τόσο πιο μεγάλες θα είναι οι ζημίες που θα αναγκαστούν να αποδεχτούν σε μια επανάληψη της ελληνικής περίπτωσης.

Παράλληλα γίνεται λόγος για το ενδεχόμενο η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αναταραχή στις αγορές ενισχύοντας συστηματικά με ρευστότητα την αγορά μέσω του δανεισμού προς τις τράπεζες, κίνηση στην οποία προχώρησε τον περασμένο Δεκέμβριο και τον Φεβρουάριο................................................. 1
Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εκεί, αφού η τελευταία προοπτική μπορεί να κάνει μία «υγιή» τράπεζα, που έχει περισσότερες καταθέσεις σε σχέση με δάνεια, να αποφεύγει να δανείζει το πλεονασματικό της κεφάλαιο σε άλλες τράπεζες. Ο λόγος θα είναι ότι θα φοβάται πως αυτές μπορεί να έχουν υποθηκευμένο το κεφάλαιό τους στην ΕΚΤ με αντάλλαγμα την μακροπρόθεσμη ρευστότητα.

Το άρθρο του Economist υπογραμμίζει ότι ήδη ο επικεφαλής της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας (Bundesbank) Γιενς Βάιντμαν τράπεζας εκφράζει προς πάσα κατεύθυνση την ανησυχία του πως όλο και περισσότερες τράπεζες στην ζώνη του ευρώ θα αρχίσουν σταδιακά να εξαρτώνται από την ΕΚΤ για να εξασφαλίσουν «φθηνή» ρευστότητα. «Αυτό μπορεί ήδη να συμβαίνει» καταλήγει το άρθρο.

Αυτό που προκύπτει από το άρθρο του έγκυρου οικονομικού περιοδικού είναι ότι το ταξίδι μόλις άρχισε, ο προορισμός θα είναι μακρινός και εν πολλοίς άγνωστος διότι απλούστατα ούτε οι "φωστήρες" που μας καθοδηγούν γνωρίζουν που θα πάμε ευελπιστούν να μάθουν από εμάς. Αυτό που γίνεται κατανοητό είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι διασωθέντας όμηρος από τα οικονομικά αρπαχτικά αλλά περισσότερο "κομάντο αυτοκτονίας" για τη χαρτογράφηση άγνωστου εχθρικού εδάφους.Δηλ. όσοι έχουν τη ψευδαίσθηση ότι σωθήκαμε θα πρέπει να το ξανασκεφτούν.
 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr  2

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

PSI: στο φως της επόμενης μέρας

Photo: Maksoff

του Γιάνη Βαρουφάκη

Αν έπρεπε να έχουμε μάθει ένα πράγμα όλοι μας τα τελευταία δύο χρόνια, αυτό είναι το εξής απλό μάθημα: Όλες οι ως τώρα επίσημες εκτιμήσεις, οι θριαμβευτικές ανακοινώσεις, οι προβλέψεις ανάκαμψης, όλη η συζήτηση που εκπορεύεται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης εδώ και δύο χρόνια, τελικά προσκρούουν στον κυματοθραύστη της πραγματικότητας, ακυρώνονται εκ των πραγμάτων, ξεπερνιόνται από την ιστορία. Μαζί με όλους, θέλω να ελπίζω ότι, αν όχι τώρα, σύντομα, αυτός ο θλιβερός κύκλος θα κλείσει και μαντάτα που διαφημίζονται ως καλά να αποδειχθούν ότι είναι όντως καλά. Έως τότε, όσο και να διαφωνούμε ως προς το τι πρέπει να γίνει, τι προκρίνει το συμφέρον της πατρίδας, σε ένα πρέπει να συμφωνήσουμε: Δεν δικαιολογείται πλέον σε κανέναν μας η άκριτη αποδοχή της «επίσημης εκδοχής» των πραγμάτων.

Στις γραμμές που ακολουθούν προτείνω μια οπτική γωνία από την οποία μπορούμε, και πρέπει, να ερμηνεύσουμε τις τελευταίες εξελίξεις για το PSI και την νέα δανειακή συμφωνία ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε με την πολιτική που ακολουθεί ή πρέπει να ακολουθεί η κυβέρνηση (ή ακόμα και η Ευρώπη στο σύνολό της). Δεν θα  συμφωνήσουμε για το τι πρέπει να γίνει. Τουλάχιστον ας συμφωνήσουμε για το τι «παίζεται».

Σύντομο βιογραφικό του κουρέματος

Από τον Μάρτιο του 2010 και για ενάμιση χρόνο, σε αυτές τις σελίδες και αλλού, επιχειρηματολογούσα ότι, εφόσον η Ευρώπη δεν επανασχεδιάζει το ευρωσύστημα, το ελληνικό δημόσιο χρέος θα αναδιαρθρωθεί, θα «κουρευτεί», θα διαγραφεί μερικώς. Δεν ήταν θέμα επιθυμίας ή επιλογής. Απλά, το «κούρεμα» δεν ήταν δυνατόν να αποφευχθεί. Εκείνη την εποχή η οποιαδήποτε συζήτηση περί «κουρέματος» αντιμετωπιζόταν από κυβέρνηση, Τράπεζα της Ελλάδας, ΕΚΤ, ΕΕ και τα «σοβαρά» μέσα ενημέρωσης ως αιρετική, επικίνδυνη, δημαγωγική......................... 1Όταν η μακρά άρνηση της πραγματικότητας κάποια στιγμή υποχώρησε υπό το βάρος της αλήθειας, η αναδιάρθρωση (ή, επί το λαϊκότερον, το «κούρεμα») έγινε αποδεκτή από τους ισχυρούς της Ελλάδας και της Ευρώπης σε δύο δόσεις. Τον περασμένο Ιούλιο την αποδέχθηκαν επί της αρχής, με την πρώτη πρόταση μιας πολύ μικρής αναδιάρθρωσης που δεν θα άγγιζε την ονομαστική αξία των ομολόγων (αλλά που θα επιμήκυνε τις αποπληρωμές και για μείωνε το επιτόκιο). Κατόπιν ήρθε το κυρίως πιάτο, τον Οκτώβριο του 2011, με την ιδέα ενός «κουρέματος» τουλάχιστον 50% επί της ονομαστικής αξίας του χρέους (που δεν είχε ήδη περάσει στην τρόικα). Από τότε, η πάλαι ποτέ «απαγορευμένη» αναδιάρθρωση, το «κούρεμα»-ταμπού, έχει αναχθεί σε  εθνική και ευρωπαϊκή υπόθεση και η κοινή γνώμη ταλαιπωρείται με τη φιλολογία περί ποσοστών «εθελοντικής» συμμετοχής, ενεργοποίηση CAC, πυροδότηση CDS κλπ.

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Πλην ενός: Κατά πόσον την «επόμενη μέρα» το ελληνικό χρέος θα είναι βιώσιμο. Επειδή τις τελευταίες μέρες η συζήτηση τείνει να γίνει γελοιωδώς περιπεπλεγμένη, επιτρέψτε μου να προσπαθήσω μια απλοποίηση (χωρίς καμία υπεραπλούστευση).

Η διαφορά ενός «καλού» κι ενός «αποτυχημένου» κουρέματος

Έστω ένα «κούρεμα» της τάξης του Χ% ενός συγκεκριμένου χρέους το οποίο το αποδέχεται ο δανειστής επειδή συνειδητοποιεί ότι ο υπόχρεος αδυνατεί να  αποπληρώσει το συνολικό ποσό όχι μόνο σήμερα αλλά διαχρονικά. Πότε λέμε ότι το «κούρεμα» πέτυχε τον στόχο του; Όταν το εναπομείναν χρέος (100-Χ)% μπορεί να εξυπηρετηθεί από τον πτωχευμένο. Δηλαδή, το Χ πρέπει να είναι παράλληλα (α) το ελάχιστο δυνατόν (από την πλευρά του δανειστή) και (β) αρκετά μεγάλο για να είναι βιώσιμο το χρέος που απομένει μετά το «κούρεμα». (*)

Ας εξετάσουμε την σημερινή συγκυρία μέσω μιας αλληγορίας: Έστω ότι ο Λουκάς χρωστά €100 χιλιάδες στην τράπεζα. Το χρέος αυτός συσσωρεύεται χρόνια τώρα και πρόσφατα, λόγω μείωσης των εισοδημάτων του, όλοι κατανοούν ότι δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Έρχεται λοιπόν το «κούρεμα» στο οποίο η τράπεζα συναινεί επειδή προτιμά να εισπράξει κάποιο μέρος των εκατό χιλιάρικων παρά τίποτα. Έτσι Λουκάς και τράπεζα συμφωνούν ότι:  

- ο Λουκάς θα καταβάλει στην τράπεζα €15 χιλιάδες μετρητά,
- ο Λουκάς θα δώσει στην τράπεζα έντοκα γραμμάτια (με επιτόκιο μεταξύ 3% και 4,5%) των €32 χιλιάδων (τα οποία δεσμεύεται να αποπληρώσει σε βάθος χρόνου)
- η τράπεζα δέχεται να διαγράψει τα υπόλοιπα €53 χιλιάδες χρέους.

Για να γίνουν τα παραπάνω, ο Λουκάς θα πάρει νέο μεγάλο δάνειο από δεύτερη τράπεζα για να μπορεί: (α) να δώσει τις €15 χιλιάδες στην πρώτη τράπεζα, (β) να εξυπηρετεί τα νέα γραμμάτια των €32 χιλιάδων και (γ) να καλύπτει όπως-όπως κάποια από τα λειτουργικά του έξοδα τα οποία δεν μπορεί, προς το παρόν, να καλύψει μέσα από τα πενιχρά του εισοδήματα.

- Ερώτημα: Κατέστη το χρέος του Λουκά βιώσιμο μετά από αυτό το κούρεμα;

- Απάντηση: Εξαρτάται από το εάν τα επόμενα χρόνια το εισόδημά του επαρκεί για να επιβιώνει ώστε να εργάζεται ώστε να έχει εισοδήματα ώστε και να επιβιώνει και να αποπληρώνει τα δανεικά του (στην πρώτη και στην δεύτερη τράπεζα).

Ως εδώ νομίζω ότι όλοι μας μπορούμε να συμφωνήσουμε, ανεξάρτητα του αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την σύναψη της εν λόγω δανειακής συμφωνίας. Η διαφωνία μας έγκειται στο εάν η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι εν δυνάμει καταφατική ή αρνητική. Ας μην αφεθούμε όμως ακόμα στην διαφωνία. Ας προσπαθήσουμε για λίγο ακόμα να παραμείνουμε στο πλαίσιο του «κοινού τόπου», της κοινής ανάλυσης της κατάστασης.

Στην υποθετική περίπτωση του Λουκά, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ένδειξη για το κατά πόσον το χρέος τους κατέστη βιώσιμο ή όχι από την συμφωνία κουρέματος. Είναι η εξής: Η αξία των νέων γραμματίων των €32 χιλιάδων (που ανέλαβε ο Λουκάς ως μέρος της συμφωνίας του με την αρχική τράπεζα)!  Αυτά τα γραμμάτια αποτελούν, μην ξεχνάμε, περιουσιακό στοιχείο για την τράπεζα που τα κατέχει. Έχουν αξία καθώς ο κάτοχος ενός τέτοιου γραμματίου έχει «λαμβάνειν» από τον Λουκά. Εφόσον η «αγορά» πιστεύει πως το χρέος του Λουκά έχει καταστεί βιώσιμο, η τράπεζα θα μπορούσε να τα πουλήσει σε ιδιώτες επενδυτές άμεσα σε τιμή πολύ κοντά στην ονομαστική τους αξία. Γιατί να τα αγοράσουν οι επενδυτές; Επειδή δίνουν, σε μια εποχή ελάχιστων επιτοκίων, επιτόκιο πάνω από 3%. Αν οι επενδυτές πίστευαν ότι το χρέος του Λουκά είναι πλέον βιώσιμο, κάθε ένα από αυτά τα γραμμάτια ονομαστικής αξίας π.χ. €100 θα έπρεπε να πωλείται προς €100 (ίσως και περισσότερο αν οι επενδυτές δεν μπορούν να βρουν επιτόκια πάνω από 3% σε άλλες μορφές «σίγουρων» επενδύσεων). Με άλλα λόγια, κι εδώ δεν χωρά η μεταξύ μας διαφωνία, μια ένδειξη του πόσο βιώσιμο είναι πλέον το χρέος του Λουκά δεν είναι άλλη από την απόκλιση της τιμής που είναι διατεθειμένοι να καταβάλουν οι ιδιώτες για ένα από αυτά τα γραμμάτια των €100 από τα… €100. Όταν αυτή η απόκλιση είναι μηδενική τότε συμπεραίνουμε ότι η «αγορά», οι ιδιώτες, κρίνουν συλλογικά πως ο Λουκάς μπορεί να εξυπηρετήσει το μετά το «κούρεμα» χρέος του. Αν όμως τα γραμμάτια των €100 δεν μπορούν να πωληθούν για πάνω από €50, τότε έχουμε ένα δεύτερο ντε φάκτο «κούρεμα» που προκύπτει, ουσιαστικά, από την εκτίμηση των ιδιωτών ότι η πιθανότητα μη αποπληρωμής των νέων γραμματίων του Λουκά φτάνει το 50%.

Έως εδώ συμφωνούμε όλοι. Σε αυτό το σημείο αρχίζουν οι διαφορετικές ερμηνείες. Η κυβέρνηση λέει ότι το επιχειρούμενο κούρεμα (εφόσον ευοδωθεί πλήρως) θα καταστήσει το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Το ίδιο λένε (επισήμως) και οι Ευρωπαίοι ηγέτες μας (αν και κανείς τους δεν το πιστεύει, ούτε και επαναλαμβάνει αυτή την πρόβλεψη όταν οι κάμερες και τα μικρόφωνα είναι σβηστά). Οι αγορές τι λένε; Δηλώνουν ότι οι πιθανότητες αποπληρωμής του νέου χρέους δεν ξεπερνούν το 20%! Μάλιστα, φίλες και φίλοι. Τα νέα γραμμάτια (ή ομόλογα), του αγγλικού μάλιστα Δικαίου (το οποίο υποτίθεται ότι εξασφαλίζει καλύτερα του δανειστές του ελληνικού δημοσίου), αυτή την στιγμή αξιολογούνται στις διεθνείς αγορές σε τιμές που βρίσκονται κοντά στο 15% της ονομαστικής τους αξίας.

Ποιος νομίζετε ότι έχει δίκιο; Οι αγορές ή ο κ. Βενιζέλος; Προσωπικά, δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην κρίση των αγορών (μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα αξιολογούσαν το ελληνικό χρέος ως περίπου αξιόπιστο). Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να πω ότι μάλλον οι αγορές έχουν δίκιο. Γιατί; Επειδή ο κ. Βενιζέλος, για να βγει σωστός, θα πρέπει να πετύχει έναν άθλο που κανείς υπουργός οικονομικών στην οικονομική ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχει πετύχει: την αναστροφή της μεγέθυνσης του ΑΕΠ από το -7,5% στο +2% εντός μηνών και μάλιστα σε μια περίοδο βάναυσης μείωσης των δημόσιων δαπανών και εσόδων.

Προς τι η μακρά διαπραγμάτευση;

Κυβέρνηση και ΕΕ αναφέρθηκαν χτες στην ικανοποίησή τους που οι μακρές διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές της ελληνικού κράτους κατέληξαν σε συμφωνία και στην «αποφυγή της χρεοκοπίας της Ελλάδας». Πρόκειται περί ενδιαφέροντος πειράματος με τα όρια της γλώσσας, με την ικανότητα των πολιτικών να ωθούν στα άκρα την έννοια των λέξεων. Με το αζημίωτο βέβαια. Επιτρέψτε μου μερικά σχόλια που ελπίζω να είναι διαφωτιστικά:

Πρώτον, η χρεοκοπία είναι γεγονός. Αυτό δεν το λέω επιτιμητικά. Οι αναγνώστες των άρθρων μου γνωρίζουν ότι δεν έχω κάποια φετιχιστική απέχθεια προς την χρεοκοπία. Την θεωρώ ένα δυσάρεστο μεν αλλά απαραίτητο (σε κάποιες στιγμές) φαινόμενο στο πλαίσιο των κοινωνιών της αγοράς. Το μόνο που λέω είναι ότι όταν κάτι μοιάζει με πτώχευση, μυρίζει σαν πτώχευση, έχει όλα τα ποσοτικά χαρακτηριστικά και την γεύση της πτώχευσης, τότε μπορεί και να είναι… πτώχευση. Στην περίπτωσή μας, οι ιδιώτες που δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο έχασαν περί το 85% της διαχρονικής αξίας των χρημάτων που είχαν λαμβάνειν από το κράτος μας. (**) Ακόμα και οι δανειστές της Lehman έλαβαν από την πτωχευμένη εταιρεία μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό. Το ίδιο και οι δανειστές της Αργεντινής μετά την πτώχευσή της. Η μόνη διαφορά είναι ότι στην περίπτωση του ελληνικού δημοσίου η ΕΕ αποφάσισε ότι η Ελλάδα θα πτωχεύσει αλλά ότι δεν θα επιτραπεί να ειπωθεί ότι πτώχευσε. Τόσο απλά και Οργουελιανά.

Δεύτερον, αυτή η απόφαση να ονομαστεί δια «νόμου» το κρέας (βλ. πτώχευση) ψάρι (βλ. PSI) είχε ως σκεπτικό την μη ενεργοποίηση των ασφαλίστρων CDS που είχαν αγοράσει όσοι ήθελαν είτε να ποντάρουν στην πτώχευση του ελληνικού δημοσίου, είτε να διασφαλίσουν τα νώτα τους αφού επένδυαν σε ελληνικά ομόλογα. Η αγωνία των «αρχών», Ευρώπης αλλά και Αμερικής, ήταν ότι η πυροδότηση των CDS θα έθετε σε κίνδυνο τις ανόητες τράπεζες που τα εξέδωσαν (χωρίς να έχουν τα χρήματα να τα καλύψουν εφόσον ενεργοποιηθούν). Όμως σήμερα διαβάζουμε ότι το ποσοστό συμμετοχής στο «κούρεμα», στο PSI, θα ξεπεράσει το 95% με την ενεργοποίηση των ρητρών εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου – δηλαδή τον «εξαναγκασμό στην εθελοντική συμμετοχή» όσων δεν συμμετείχαν εθελοντικά. (Ο Orwell κάπου εδώ ετοιμάζεται να αναστηθεί για να μας πάρει στο κυνήγι!) Αν αυτό δεν πυροδοτήσει τα CDS τότε αυτό σημαίνει ότι η επιτροπή που αποφασίζει την πυροδότησή τους απλά δεν θα την αποφασίσει ποτέ, καθώς αποτελείται από τους ίδιους τραπεζίτες που θα πληγούν αν πυροδοτηθούν τα CDS!

Άρα, προς τι όλη η πολύμηνη διαπραγμάτευση; Γιατί η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου να αποτελέσει αντικείμενο συνομιλιών, διαβουλεύσεων, και ατελείωτων συζητήσεων με τον κ. Dallara (τον εκπρόσωπο των τραπεζιτών); Ποιος ο λόγος να αντιμετωπιστούν τα ασφαλιστικά ταμεία που ήταν υποχρεωμένα να δανείζουν το κράτος μας ως ίσα κι όμοια με τους ανόητους τραπεζίτες (ιδίως της Βόρειας Ευρώπης) που επέλεγαν να αγοράζουν ελληνικά ομόλογα; Από την στιγμή που και το «κούρεμα» ήταν μεγάλο, επιπέδου παταγώδους πτώχευσης, και τα CDS θα πυροδοτηθούν (ή όχι) ανεξάρτητα από τις συνομιλίες αυτές, δεν υπήρχε κανένας λόγος διαπραγματεύσεων με τους τραπεζίτες. Τρόικα και ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να αποφασίσουν ερήμην των δανειστών του ελληνικού δημοσίου το βάθος και την κατανομή του κουρέματος ανά περίπτωση (από μεγάλο κούρεμα για hedge funds μέχρι μηδενικό για το ΙΚΑ). Το ότι δεν το έκαναν έχει μόνο μια εξήγηση: την αγωνία των πολιτικών μας, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, να διατηρήσουν ανέπαφες τις πολύ καλές τους σχέσεις με τους (πτωχευμένους) τραπεζίτες, ιδίως της Εσπερίας.

Επίλογος

Ένα «κούρεμα» το οποίο πριν δύο χρόνια θα ήταν λυτρωτικό, σήμερα αποτελεί μέρος όχι της λύσης αλλά του προβλήματος. Παρατείνει την ήδη αδυσώπητα μακρά περίοδο στην διάρκεια της οποίας η οικουμένη βάζει στο ελληνικό κράτος την ταμπέλα «Προσεχώς Πτώχευση». Πολλοί αφήνουν να εννοηθεί ότι το «κούρεμα» που επετεύχθη ναι μεν αφήνει πολλά προβλήματα άλυτα αλλά τουλάχιστον κερδίζουμε, ελέω PSI, λίγο περισσότερο χρόνο μέχρι να αλλάξει πολιτική η ΕΕ (πιθανόν με μια ήττα Σαρκοζύ στις επικείμενες προεδρικές εκλογές στην Γαλλία). Τους απαντώ ότι  πλανώνται.

Η ανταλλαγή ομολόγων δεν είναι παιχνίδι. Τα νέα ομόλογα αγγλικού δικαίου βάζουν την χώρα μας σε μια απίστευτη περιπέτεια: Αποτελούν χρέος το οποίο δεν θα μπορούμε να αποπληρώσουμε και το οποίο δεν θα δικαιούμαστε να μην αποπληρώσουμε. Αντ’ αυτού θα έπρεπε να εισηγηθούμε στην ΕΕ μια απλή εναλλακτική λύση: Να διαγραφεί το 100% αυτών των χρεών (αντί για το 85% που μόλις «κουρεύτηκε») και, σε αντάλλαγμα, το ελληνικό δημόσιο να μην πάρει ούτε ένα ευρώ από τους εταίρους μας για κάλυψη των τρεχουσών αναγκών του ελληνικού δημοσίου. Έτσι, η δημοσιονομική προσαρμογή θα ήταν πιο ήπια από την λαίλαπα που έρχεται, το χρέος μας θα ήταν λιγότερο αβάστακτο απ’ ότι με το PSI, και ο χρόνος που θα δινόταν στην Ελλάδα και στην Ευρώπη (έως ότου η τελευταία επανασχεδιάσει το ευρωσύστημα) περισσότερος.

(*) Ένα παράδειγμα «καλού» κουρέματος χρέους ήταν εκείνο της General Motors το 2009: 90% των δανείων διαγράφηκαν, νέα αναπτυξιακά δάνεια δόθηκαν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για επενδύσεις σε νέες μονάδες παραγωγής και, έτσι, η General Motors όχι μόνο επιβιώνει αλλά και αναπτύσσεται γοργά. Ένας από τους πιστωτές της, το συνδικάτο των εργαζόμενων (που έγινε ντε φάκτο πιστωτής καθώς  η εταιρεία χρώσταγε συντάξεις και μισθούς στα μέλη του), έχοντας αποδεχθεί αυτό το «γενναίο κούρεμα», τελικά βγήκε κερδισμένο (σε σχέση με το τι οφέλη θα λάμβανε αν απόρριπτε το κούρεμα του 90%) επειδή δέχθηκε να αποπληρωθεί με μετοχές της εταιρείας.

(**) Το επίσημο κούρεμα επί της ονομαστικής αξίας συμφωνήθηκε τελικά στο 53%. Ένα ακόμα 32% επαναδανείστηκε στο κράτος με επιτόκια όμως χαμηλότερα από τα αρχικά. Έτσι, η επί πλέον απώλεια αυτών των τόκων ανεβάζει το ποσοστό του «κουρέματος» στο 75% της διαχρονικής αξίας των δανείων. Τώρα που τα νέα ομόλογα (ή γραμμάτια) που πήραν οι δανειστές του δημοσίου χάνουν μέχρι και το 85% της διαχρονικής τους αξίας (καθώς μεταπωλούνται σε τιμές κοντά στο 15% της ονομαστικής τους αξίας), το συνολικό ποσοστό πραγματικού «κουρέματος» αγγίζει το 85%.2

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Γιατί η Τουρκία επιδιώκει θερμό επεισόδιο και όχι πόλεμο με την Ελλάδα

Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις ποτέ δεν ήταν καλές ή τουλάχιστον ποτέ δεν ήταν ειλικρινείς και χωρίς κατακτητικές βλέψεις από την πλευρά της Άγκυρας. Σε αυτές τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι πολιτικοί αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν τον αστάθμητο παράγοντα που αναδεικνύει νικητές οψόποτε υπάρξει μία «σύγκρουση». Το πεδίο της αντιπαράθεσης είναι πολύ ανοιχτό και ξεκινάει από την μαρτυρική Κύπρο, περνάει από το Καστελόριζο και ανεβαίνοντας από το ανατολικό Αιγαίο καταλήγει στις Καστανιές του Έβρου. Με την Κύπρο να «μάχεται» άνισα και με πολλούς εξωτερικούς παράγοντες που υποσκάπτουν την ανεξαρτησία της, το πεδίο «συγκρούσεων» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας έχει κυρίως θαλάσσια έκταση, ενώ ο Έβρος αποτελεί ένα τεράστιο χερσαίο φρούριο το οποίο είναι αδύνατον να διαπεραστεί εάν δεν υπάρξει πολιτική και στρατιωτική βούληση για κάτι τέτοιο.

Η διάταξη του Ελληνικού στρατού είναι καθαρά αμυντική, σε όλο το μήκος της «αντιπαράθεσης» και αυτό αποτελεί το πρώτο κώλυμα των σχεδιασμών για ευθεία πολεμική σύρραξη από την πλευρά της Τουρκίας, η οποία έχει αναπτύξει πλήρως επιθετικά τα στρατεύματά της, τόσο στον Έβρο, όσο και απέναντι από τα Ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Και αυτή ακριβώς η –στρατιωτικού τύπου- λεπτομέρεια, είναι που φοβίζει τους στρατηγούς της Τουρκίας, αφού γνωρίζουν πως δεν είναι τόσο σημαντικό το να επιτεθούν και να εκθέσουν ποικιλοτρόπως τις στρατιωτικές τους δυνάμεις και την υποστήριξη που αυτές θα έχουν σε μία ευθεία αντιπαράθεση, όσο σημαντικό είναι το πόσο θα αντέξει η άμυνα της Ελλάδας και πόσο δυνατή θα βγει μετά από το πρώτο χτύπημα. Σε περίπτωση που δεν κατορθωθούν ισχυρά πλήγματα σε συγκεκριμένους στόχους, η στρατιωτική μηχανή της Τουρκίας θα καταρρεύσει δεχόμενη ισχυρά πυρά και πλήγματα, τόσο στο μέτωπο της σύγκρουσης όσο και στην υποστήριξη που θα έρχεται από την Τουρκία. Υπάρχει, δηλαδή, μέγιστος κίνδυνος μία τουρκική μετωπική επίθεση να καταλήξει σε επίθεση καμικάζι, με απώλεια ενός τεράστιου μέρους του τουρκικού στρατού, σε ανθρώπινο δυναμικό και σε στρατιωτικό εξοπλισμό...................................
 1
Τα χτυπήματα αυτά μπορούν να δοθούν σε όλο το μήκος των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών. Και θα δοθούν, όπως πολύ καλά γνωρίζουν οι τούρκοι στρατηγοί, από χιλιάδες άνδρες Ειδικών Δυνάμεων και Επιχειρήσεων του Ελληνικού Στρατού, οι οποίοι θα εισέλθουν στην Τουρκία και θα χτυπήσουν (πιθανότατα παράλληλα με τους Κούρδους οι οποίοι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευθούν για τον εαυτό τους την Ελληνοτουρκική σύρραξη) στρατιωτικούς στόχους και εγκαταστάσεις, αλλά και άλλες υποδομές (ηλεκτροδότηση, υδραγωγεία, κάθε μορφής επικοινωνιακές οδούς) οι οποίες δεν έχουν άμεση σχέση με τον τουρκικό στρατό. Τα χτυπήματα αυτά θα γίνουν μαζικά -από θάλασσα, έδαφος και αέρα- σε όλες τις μεγάλες πόλεις και τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας, και τα αποτελέσματά τους θα επιφέρουν τεράστιο ψυχολογικό και κυρίως οικονομικό πλήγμα σε βάθος πολλών χρόνων, ενώ η ανασφάλεια των κατοίκων αυτών των περιοχών θα τους οδηγήσει στην αποχώρηση από αυτές και στην τελική ερήμωσή τους. Και αυτό, οικονομικά, για την Τουρκία, κάτι τέτοιο αποτελεί την απόλυτη καταστροφή, αφού ο πλούτος της χώρας βρίσκεται στα παράλια του Αιγαίου. Και για ποιόν λόγο να προχωρήσει σε μία πολεμική σύρραξη από την οποία (εάν υποθέσουμε πως κατορθώνει να αποσπάσει μία ή δύο βραχονησίδες ή έστω και ένα ή δύο πολύ μικρά νησιά) θα κερδίσει «καμένη γη» (κι αυτό επειδή δεν θα μπορεί να αναπτυχθεί τουριστική δραστηριότητα στα μικρά αυτά νησιά σε βάθος δεκαετιών, αφού το διάσπαρτο στρατιωτικό υλικό θα αποτελεί κίνδυνο για οποιονδήποτε επισκέπτη - τουρίστα) τόσο στα κατακτημένα εδάφη, όσο και στα δικά της παράλια;

Ο «δεύτερος χρόνος», λοιπόν, κρίνεται στις σύγχρονες μάχες πολύ σημαντικότερος από το πρώτο χτύπημα, το οποίο θα πρέπει να περιέχει πολύ προσεκτικό σχεδιασμό, να είναι απολύτως αιφνιδιαστικό και, κυρίως, να μην βρεθεί αντιμέτωπο με την διεθνή δικαιοσύνη και την διεθνή κοινότητα.

Ακόμα και εάν υποθέσουμε πως ο τουρκικός στρατός έχει την δυνατότητα σχεδιασμού και ιδανικής εκτέλεσης μίας επίθεσης κατά της Ελλάδας, ο σταθερός παράγοντας ΝΑΤΟ απαγορεύει την πολεμική σύρραξη μεταξύ των μελών του και επιφέρει άμεσες και πανίσχυρου τύπου ενέργειες κατά του επιτιθέμενου. Έτσι, λοιπόν, ένας ανοιχτός πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποκλείεται και μένει μόνο το... "θερμό επεισόδιο".

Ένας «ανοιχτός πόλεμος», θα επιφέρει περισσότερες ζημίες παρά οφέλη για την Άγκυρα και ως εκ τούτου έχει αποκλεισθεί από τους ηγέτες της γείτονος, οι οποίοι εδώ και χρόνια έχουν αποδείξει πως προτιμούν τον πόλεμο της φθοράς με τις συνεχείς προκλήσεις τους σε Κύπρο, Καστελόριζο, Αιγαίο και Θράκη, μέσα από τις οποίες προσδοκούν σε κάποιο λάθος της Ελληνικής πλευράς, που θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν σε κάτι «μεγαλύτερο». Για παράδειγμα, ο «πόλεμος» που καθημερινά διεξάγεται στο Αιγαίο για την «έρευνα και διάσωση» (κυρίως μέσω των λαθρομεταναστών που βουλιάζουν τα σκάφη που τους μεταφέρουν), είναι δυνατόν εκθέσει την Ελλάδα και να χάσει αυτό το δικαίωμα, εάν δεν μπορεί να επιχειρήσει εγκαίρως για την διάσωση ναυαγών, με τελικό αποτέλεσμα να χάσει την κυριαρχία συγκεκριμένων θαλάσσιων εκτάσεων. Και η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά πώς να εκμεταλλεύεται και την παραμικρή απώλεια των αντιπάλων της…

Το «θερμό επεισόδιο» είναι η λύση των τούρκων στρατηγών, απέναντι στην Ελλάδα. Μία στρατιωτική αναμέτρηση σε συγκεκριμένο χώρο, με συγκεκριμένα όπλα και για συγκεκριμένο χρόνο (σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ένα τέτοιο επεισόδιο να υπερβεί τις 72 ώρες, μετά τις οποίες και τα δύο μέρη περνούν στην αποκλιμάκωση). Ακόμη και αυτό το θερμό επεισόδιο, όμως, είναι ένας πονοκέφαλος για την Άγκυρα. Κι αυτό, επειδή η γεωμορφολογία των Ελληνικών νησιών είναι τέτοια που δίνει το «πάνω χέρι» στην Ελληνική πλευρά, η οποία μπορεί να ελέγχει άμεσα το μεγαλύτερο –αν όχι όλο- μέρος των Ελληνοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων, προσφέροντας ταυτόχρονα πολλά κρυφά σημεία από τα παράλια της ηπειρωτικής Τουρκίας. Ακόμη και με δεδομένη την απόλυτα σωστή επιλογή ναυτικών δυνάμεων, η Άγκυρα έχει να αντιμετωπίσει ένα πλέγμα άμυνας απέναντι στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο κυριαρχεί στο Αιγαίο κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Η περίπτωση των Ιμίων και ο εγκλωβισμός όλων των τουρκικών στόχων από την πλευρά του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, αποτελεί και την απόδειξη πως ένα πραγματικό θερμό επεισόδιο θα αποτελέσει κόλαφο για την Άγκυρα, η οποία θα βρεθεί να θρηνεί παρά να ζητωκραυγάζει μετά από αυτό. Όμως, η περίπτωση των Ιμίων, στέκεται και ως «φάρος σηματοδότης» για την εξέλιξη ενός σημερινού θερμού επεισοδίου μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Κι αυτό, επειδή στα Ίμια αναδείχθηκε και ο –μέχρι τότε άγνωστος για την Ελλάδα- αστάθμητος αρνητικός παράγοντας, που είναι δυνατόν να προκαλέσει τις μέγιστες απώλειες, όχι σε στρατιωτικό αλλά σε ηθικό επίπεδο για την χώρα. Οι πολιτικοί της Ελλάδας και συγκεκριμένα η εκάστοτε κυβέρνηση της Ελλάδας, είναι άραγε διατεθειμένη να εμπλακεί σε ένα θερμό επεισόδιο και να υποστηρίξει ακόμη και μία γενικευμένη σύρραξη προκειμένου να υπερασπιστεί βραχονησίδες και την Ελληνική σημαία; Το ερώτημα αυτό απαντήθηκε, ήδη, αρνητικά μία φορά και όλα δείχνουν πως σήμερα τίποτε δεν έχει αλλάξει στο «πνεύμα» των κυβερνώντων, μερικοί εκ των οποίων βρίσκονται και σήμερα σε υψηλότατες θέσεις στο πολιτικό προσκήνιο, κάνοντας μέχρι και δηλώσεις στις οποίες γίνονται υποστηρικτές της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας…! Ακόμη και σήμερα, η «κυβέρνηση» των Αθηνών δεν είναι σε θέση να βάλει στη θέση του έναν Γκρούεφσκι, αφήνει τους τσάμηδες να λειτουργούν εις βάρος των βορειοηπειρωτών και κατά της Ελλάδας, ενώ έχει αφήσει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής να «οργώνει» στην Θράκη σπέρνοντας μίσος και διχασμό μεταξύ Ελλήνων (χριστιανών και μουσουλμάνων) πολιτών…

Από την πλευρά της, η Άγκυρα γνωρίζει πολύ καλά πως ο Ελληνικός Στρατός είναι (δυστυχώς για την Ελλάδα) αρκετά δημοκρατικός για να σκύψει το κεφάλι και να οπισθοχωρήσει (για δεύτερη φορά) κατόπιν εντολών αρνησιπάτριδων πολιτικών. Γνωρίζει η Άγκυρα πως μπορεί να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού, να «πουλάει τσαμπουκά» και με το πέρασμα του χρόνου να εγκαθιδρύει τακτικές και πολιτικές ή και να εγκαθιδρύεται η ίδια σε περιοχές του Αιγαίου που σαφέστατα δεν της ανήκουν.

Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο η Άγκυρα επιθυμεί να αντιμετωπίζει την Ελλάδα μέσω θερμών επεισοδίων, τα οποία παρέχουν την ύψιστη ασφάλεια για την ίδια και της δίνουν την δυνατότητα να κερδίζει μάχες, χωρίς ποτέ να τις δώσει… Οι τούρκοι στρατηγοί γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως όταν ένας ηγέτης έχει ηττημένο μυαλό, τότε μόνο ήττες μπορεί να παράξει για την χώρα του. Και εργάζονται σε αυτό ακριβώς το επίπεδο, φροντίζοντας –η ιστορία ίσως φέρει κάποτε στο φως και τις πρακτικές τους- να διατηρούν σε κατάσταση πανικού τις Ελληνικές κυβερνήσεις, προκειμένου να δημιουργήσουν για την Τουρκία την κατάλληλη χρονική στιγμή που θα επιτρέψει ένα θερμό επεισόδιο μέσα από το οποίο η Άγκυρα θα επωφεληθεί τα μέγιστα, πιθανότατα μέσα από μία συμφωνία περί αποκλιμάκωσης και όρους που θα την συνοδεύουν. Και, κοιτώντας στον ενεργειακό χάρτη της Ελλάδας, διαπιστώνουμε πως στο Αιγαίο Λαδόξερα (Ζουράφα) και Μπάμπουρας, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι και Καστελόριζο, είναι «φιλέτα» για τα οποία η Άγκυρα έχει ήδη εκδηλώσει το «θερμό» της ενδιαφέρον.

Κι έτσι, με ένα θερμό επεισόδιο, το οποίο είναι απολύτως σαφές πως πλησιάζει με πολύ γοργούς ρυθμούς –λόγω της πολιτικής και οικονομικής ανέχειας της Ελλάδας- η Άγκυρα θα τολμήσει όσα ποτέ δεν ονειρεύτηκε. Εξάλλου, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας θέλει να συμμετέχει και συμμετέχει στις παγκόσμιες γεωπολιτικές αλλαγές, ενώ έχει καταστήσει σαφές πως θεωρεί δικό της ενεργειακό πλούτο στον οποίο το διεθνές δίκαιο δεν της επιτρέπει καμία πρόσβαση. Με την Ελλάδα και την Κύπρο να τοποθετούνται στο επίκεντρο του ενεργειακού χάρτη του μέλλοντος (η κυρία Μέρκελ ανακοίνωσε την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας στην Γερμανία, δηλώνοντας πως θα γίνει παγκόσμιος ενεργειακός παίκτης…), πρέπει να θεωρείται δεδομένη «παρέμβαση» της Άγκυρας στην περιοχή.

Για να είμαστε περισσότερο αντικειμενικοί και ακριβείς στην προσέγγιση που κάνουμε, το θέμα δεν είναι εάν θα γίνει, αλλά… πότε θα γίνει το επόμενο θερμό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αν και για να είμαστε περισσότερο ειλικρινείς, στο θερμό αυτό επεισόδιο μπορεί να συναντηθούν στρατοί, αλλά θα «χτυπηθούν» πολιτικοί. Κοιτώντας προς την πλευρά της Ελλάδας για την επάρκεια, την ικανότητα και την ποιότητα των εδώ πολιτικών, δυστυχώς μπορούμε όλοι μας να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα. Εκτός και εάν (πράγμα πάρα πολύ δύσκολο) η ηγεσία του Ελληνικού Στρατού αποφασίσει κάποια στιγμή να υπερασπιστεί την πατρίδα, τόσο από την Άγκυρα, όσο και από την… Αθήνα.kostasxan
2

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Το PSI-2 πέτυχε… «Κουρελόχαρτα» τα νέα ομόλογα πριν καν εκδοθούν

Η παγκοσμίου εμβέλειας σαπουνόπερα υπό τον τίτλο «My big fat Greek debt» παρουσίασε χθες ένα από τα κορυφαία επεισόδια της  καθώς ολοκλήρωσε με επιτυχία την αναδιάρθρωση του χρέους αλλά τα νέα ομόλογα που θα εκδοθούν είναι κουρελόχαρτα αποκλείοντας έτσι κάθε κρυφή ελπίδα επιστροφής της Ελλάδας στις αγορές τα επόμενα 20 χρόνια.

Παρά την αισιοδοξία για επιτυχία του PSI, η αγορά δείχνει να ποντάρει, ήδη, σε νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Η "γκρίζα αγορά" των νέων ομολόγων τα δείχνει να διαπραγματεύονται μόλις στα 17-28 σεντς ανά ευρώ.

H απόδοση των νέων ομολόγων κυμαίνεται από 17% έως 21% περίπου, όπου βρισκόταν το φθινόπωρο και πολύ χειρότερη από των ομολόγων που εκδίδει η Πορτογαλία, η οποία έχει λάβει επίσης ένα σχέδιο διάσωσης.

Επιπλέον, το 14% των ομολόγων της χώρας δεν είναι σε ελληνική νομοθεσία. Οι περισσότεροι τίτλοι διέπονται από το αγγλικό δίκαιο και την κατάστασή τους παραμένει ασαφής.

Σύμφωνα με εμπιστευτική ανάλυση που εκπονήθηκε για λογαριασμό των  υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης τον περασμένο μήνα, θα πρέπει να συμπεριληφθούν στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 95% των ομολόγων για να μειώσει η Αθήνα το συνολικό επίπεδο του χρέους της στο 120% το 2020,  στόχος που έχει τεθεί από τους ευρωπαίους κατά τη συμφωνία για τα νέα δάνεια διάσωσης ύψους 130 δισ. ευρώ................................................ 1«Θα έχουμε καλές ειδήσεις απόψε», δήλωσε αξιωματούχος του υπουργείο Οικονομικών στους FT.  «Η συμμετοχή θα είναι περίπου 80%» προσέθεσε. Ένα άλλο πρόσωπο που συμμετέχει στη συμφωνία, δήλωσε πως το ποσοστό συμμετοχής θα μπορούσε να φθάσει το 85%.

Η Αθήνα αναμένεται πλέον να αποφασίσει την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης, η οποία έχει οριστεί με πρόσφατο νόμο και που της δίνει τη δυνατότητα να επιβάλει 53,5% haircut για όλους τους κατόχους ομολογιών που εκδίδονται βάσει της ελληνικής νομοθεσίας. Για να ενεργοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση τα CACs, πρέπει να υπάρξει συμφωνία από επενδυτές που κατέχουν τα δύο τρίτα των ομολόγων.

Οσον αφορά τα CACs η Αθήνα μπορεί να ενεργοποιήσει μόνο για τα ομόλογα που διέπονται από ελληνικό δίκαιο. Γι’ αυτά του διεθνούς δικαίου θα πρέπει η χρήση των CACs να γίνει σε κάθε ομολογιακή έκδοση χωριστά. Επομένως για να ενεργοποιηθούν οι ρήτρες συλλογικής δράσης είναι απαραίτητο η ελληνική πλευρά να έχει με το μέρος της την πλειοψηφία των επενδυτών σε κάθε έκδοση.

Πάντως δεν θα πρέπει να θεωρείται τυχαίο ότι οι συγκεκριμένες ομολογιακές εκδόσεις διαπραγματεύονται σε αρκετά υψηλά επίπεδα (με βάση τα δεδομένα της αγοράς) των 40 σεντς στο ευρώ. Το γεγονός αυτό δημιουργεί δεύτερες σκέψεις για τις μεθόδους που χρησιμοποιούν κάποια κερδοσκοπικά κεφάλαια, τα οποία επιθυμούν να βγάλουν σημαντικά κέρδη παίζοντας παιχνίδια με το χρέος μίας χώρας.sofokleous102

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

O Eβραίος της Βαιμάρης

Από την Λαμπρινή Κουζέλη




Βερολίνο, 24 Ιουνίου 1922: Ένα όχημα με τρεις οπλισμένους άνδρες προσπερνά το αυτοκίνητο του Βάλτερ Ράτεναου, του γερμανο-εβραίου υπουργού Εξωτερικών της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Οι άνδρες -εθνικιστές στρατιωτικοί- ανοίγουν πυρ εναντίον του με πολυβόλα όπλα ενώ ρίχνουν μέσα στο αυτοκίνητο μια χειροβομβίδα. Δύο μήνες πριν από τη δολοφονία του, ο Ράτεναου είχε υπογράψει συμφωνία ειρήνης και συνεργασίας με τους Σοβιετικούς στο Ραπάλο της Ιταλίας. Ήταν ο 54χρονος αμφιλεγόμενος πολιτικός μέλος μιας εβραιο-κομμουνιστικής συνωμοσίας, όπως ισχυρίζονταν οι εθνικιστές, ή ένας ορθολογιστής, ο οποίος, γνωρίζοντας καλά τις δυνατότητες της Γερμανίας, επιζητούσε ταχύτατα την ειρήνη; 

H εβραϊκή καταγωγή του Ράτεναου είναι ο μίτος που κρατά σταθερά ηΣάλαμιτ Βολκόφ, ομότιμη καθηγήτρια Ευρωπαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, καθώς περιηγείται στα δαιδαλώδη μονοπάτια της αμφιλεγόμενης και πολυσχιδούς προσωπικότητάς του στην πρόσφατη βιογραφία της «Walther Rathenau» (Yale University Press, 2011, σελ. 240, τιμή 25 δολάρια).

O Ράτεναου καταγόταν από εύπορη οικογένεια εβραίων επιχειρηματιών. Ο πατέρας του Εμίλ Ράτεναου ήταν ο ιδρυτής της μεγάλης γερμανικής εταιρείας ηλεκτρικού εξοπλισμού AEG. O Βάλτερ ήταν παιδί με καλλιτεχνικές ανησυχίες, σπούδασε όμως φυσική και χημεία, εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός, έκανε ένα διδακτορικό και ανέλαβε διοικητικές θέσεις σε πολλές επιχειρήσεις γερμανικών και ξένων συμφερόντων προτού διαδεχθεί τον πατέρα του στην ηγεσία του εργοστασίου της οικογένειας..........................

 1Γρήγορα απέκτησε εκτός από τα χρήματα, φήμη και επιρροή. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου υπηρέτησε σε υψηλές θέσεις στο Τμήμα Προμηθειών του Υπουργείου Στρατιωτικών και προμήθευε με πρώτες ύλες τον γερμανικό στρατό. Το 1918 τον βρίσκουμε στην ιδρυτική ομάδα του αριστερού-φιλελεύθερου Γερμανικού Δημοκρατικού Κόμματος, μολονότι απέρριπτε τον σοσιαλισμό και διαχώριζε τη θέση του από τους υποστηρικτές του. Το 1921 διορίστηκε υπουργός Ανοικοδόμησης της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και το 1922 ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Εξωτερικών προωθώντας την ανάπτυξη σχέσεων εμπορικής και πολιτικής συνεργασίας της Γερμανίας με τους συμμάχους και τους εχθρούς της στον Μεγάλο Πόλεμο.

Οι αντιφάσεις ήταν το χαρακτηριστικό στοιχείο της προσωπικότητας του Ράτεναου, τόσο στη δημόσια συμπεριφορά του όσο και στην ιδιωτική ζωή του, γράφει η Βολκόφ. Αυτός ο κοινωνικός άνθρωπος με τις απειράριθμες γνωριμίες που κινούνταν σε πολλούς κύκλους ήταν κατά βάθος ένας μοναχικός εργένης, που κρατούσε αποστάσεις από τους άλλους, δεν αισθανόταν απόλυτα άνετα με τον εαυτό του και προτιμούσε την ιδιότητα του συγγραφέα και του ανθρώπου των τεχνών παρά αυτή του επιτυχημένου βιομηχάνου και πολιτικού.

Συναναστρεφόταν τον Χιούγκο φον Χόφμανσταλ και τον Στέφαν Τσβάιχ, υποστήριζε τον Έντβαρντ Μουνχ (ο οποίος το 1907 φιλοτέχνησε και το πορτρέτο του) και είχε συγγράψει ο ίδιος αρκετούς τόμους δοκιμίων πολιτικού και κοινωνικού στοχασμού αλλά και ένα ουτοπικό μυθιστόρημα με τίτλο «Was wird werden» (1920, Τι μέλλει γενέσθαι). Τα ποικίλα ενδιαφέροντά του προκαλούσαν σε άλλους τον θαυμασμό και σε άλλους την αντιπάθεια, με πιο γνωστή περίπτωση τον Ρόμπερτ Μούζιλ: ο χαρακτήρας του εκατομμυριούχου Αρνχάιμ στο μυθιστόρημα «Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες», που οι πολλές του ιδιότητες δεν ωφέλησαν κανέναν, λέγεται ότι βασίστηκε στον Ράτεναου.

Σύμφωνα με τη Βολκόφ, ο Ράτεναου είχε επίγνωση των αντιφατικών συναισθημάτων που προκαλούσε. Μάλιστα αναφέρει πως, σε μια ομιλία στα γενέθλιά του, εξομολογήθηκε ότι από παιδί γνώριζε ότι «η φύση τον είχε προικίσει με δύο αντικρουόμενα ταλέντα: την ικανότητα να παρατηρεί και την ικανότητα να ενεργεί, και αυτή η διπλή φύση του ήταν που τον έκανε αινιγματικό για τους άλλους και προκαλούσε την εχθρότητά τους».

Ήταν «προφήτης, φιλόσοφος, μυστικιστής, συγγραφέας, πολιτικός, βιομήχανος και πρωτοπόρος του βιομηχανικού εξορθολογισμού», έλεγε ο βρετανός πολιτικός Ρόμπερτ Μπούθμπι: «Ήταν τόσο πολλά πράγματα ταυτόχρονα, που μόνο ένας γερμανός εβραίος θα μπορούσε να είναι».

Με τρόπο που επιδεχόταν αντιφατικές ερμηνείες αντιμετώπιζε ο Ράτεναου και την εβραϊκή καταγωγή του, γράφει η βιογράφος: Αφενός μεν δεν συγκαταλεγόταν στους πιστούς ιουδαϊστές, τηρούσε αποστάσεις από τον σιωνισμό και ήταν υπέρμαχος της αφομοίωσης των εβραίων στη γερμανική κοινωνία, αφετέρου όμως δεν είχε προσχωρήσει στον χριστιανισμό όπως πολλοί εβραίοι της μεγαλοαστικής τάξης.

Το ενδιαφέρον όμως στη βιογραφία της Βολκόφ δεν είναι το αίνιγμα Ράτεναου και οι λύσεις του αλλά η ανάγνωσή της όχι μόνο ως βιογραφίας ενός εξέχοντος προσώπου αλλά και ως βιογραφίας μιας εποχής και κυρίως ως βιογραφίας της ανόδου και της πτώσης της θρυλικής πρώτης γερμανικής δημοκρατίας. Ο συνδυασμός της ισχύος με το πνεύμα στη Βαϊμάρη συμβολοποιείται στο πρόσωπο του εβραίου βιομηχάνου, πολιτικού, συγγραφέα και φιλότεχνου ενώ το γεγονός ότι ο Ράτεναου ήταν ο μόνος εβραίος που είχε φτάσει σε τόσο υψηλό αξίωμα στην προπολεμική αντισημιτική Γερμανία είναι απόδειξη της δημοκρατικής δυναμικής της Βαϊμάρης, γράφει η βιογράφος. Αντιστοίχως, η δολοφονία του είναι το συμβολικό συμβάν που σηματοδοτεί το τέλος των υποσχέσεων της εύθραυστης δημοκρατίας και την άνοδο της ιδεολογίας του ναζισμού. «Η δολοφονία του Ράτεναου», θα έλεγε αργότερα ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, «ήταν η πρώτη απόδειξη της τεράστιας αντιειρηνικής και αντισημιτικής παρουσίας στη Γερμανία».TO BHMA2

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Τελικά, υπάρχει περίπτωση στρατιωτικού κινήματος;

 "Ναι" επιμένουν οι ξένοι (βίντεο)
Επέκταση και επιδείνωση της ανώμαλης πολιτικής κατάστασης που βιώνει η χώρα (γιατί τόσο η έλλειψη νομιμοποίησης της κυβέρνησης Παπανδρέου, όσο εν συνεχεία και η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από πολιτική ανωμαλία) εξακολουθούν και βλέπουν οι δυτικοί με μία περίπου "αναγκαστική εμπλοκή των ΕΔ" στις πολιτικές εξελίξεις.
Σε άρθρο του στο examiner.com, ο Ντόμινικ Ντομς, γνωστός οικονομικός αναλυτής κινδύνων ("risk economy analysis"), γράφει ότι ο Ελληνικός Στρατός είναι έτοιμος να προχωρήσει σε κίνημα στην Ελλάδα και "να εκθρονίσει" , όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά "τον Λουκά Παπαδήμο". Μάλιστα ο αρθογράφος επικαλείται ως πηγές του δύο ανώτατους στρατιωτικούς που υπηρετούν στο επιτελείο Εθνικής Άμυνας.
Πιο συγκεκριμένα στο άρθρο αναφέρεται πως οι ίδιοι θεωρούν ότι έχουν την νομιμοποίηση να το πράξουν, καθώς ακόμα και ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας κάλεσε τους στρατιωτικούς να υποστηρίξουν την προσπάθεια «να πάρουν την Ελλάδα πίσω», και να προστατέψουν την εθνική της ακεραιότητα και κυριαρχία!
"Η κλήση αυτή για βοήθεια - γράφει ο αναλυτής - ήρθε μετά το γνωστό δημοσίευμα των FT ότι η Γερμανία σκοπεύει να θέσει την Ελλάδα κάτω από την «αιγίδα» της με το διορισμό επιτρόπου στη χώρα".
Όπως υποστηρίζεται στο άρθρο, το οποίο δημοσιεύθηκε και στο yened.blogspot.com, μια τέτοια κίνηση –δηλαδή του στρατιωτικού κινήματος από το Στρατό- θα είχε αλυσιδωτές αντιδράσεις με πιθανή αυτή της εκδίωξης της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την ΕΕ καθώς δεν θα υπάρχει χώρος για μια χώρα η οποία δεν έχει δημοκρατικό πολίτευμα, μέσα σε μια δημοκρατική Ευρώπη, ενώ επιπρόσθετα θα έχει και καταλυτική επίδραση στην ήδη δοκιμαζόμενη ελληνική οικονομία. .

Άλλες επίπτωσεις από μια στρατιωτική παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, όπως αναφέρει ο αρθογράφος του examiner είναι η στάση που θα κρατήσει η Τουρκία, δεδομένης της ήδη τεταμένης σχέσης μεταξύ των δύο χωρών η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια περιττή κλιμάκωση στην περιοχή.......................... 

 1
Μάλιστα υπάρχει και ρωσική ανάμιξη, στην όλη ιστορία -χωρίς όμως να διευκρίνεζεται ποια- παραθέτοντας ως μόνο στοιχείο  τη «μυστική» συνάντηση του Αντώνη Σαμαρά με τον Ρώσο πρωθυπουργό  Vladimir Putin παρουσία αξιωματούχων της Gazprom.
Το πότε θα γίνει αυτή η στρατιωτική επέμβαση δεν είναι γνωστό, αλλά εκτιμάται πως αυτή θα εκδηλωθεί μετά τις εκλογές του Απριλίου ή λίγο πιο μετά.
Σύμφωνα πάντα με τον αρθογράφο όλα τα μάτια είναι τώρα στραμμένα στο αποτέλεσμα των επικείμενων εκλογών, πως θα υλοποιηθεί το σχέδιο αυτό και για πόσο ο Στρατός θα κυβερνήσει την χώρα, πριν πραγματοποιήσει νέες εκλογές.
Τέλος το άρθρο καταλήγει ότι η οικονομική αβεβαιότητα στην Ελλάδα παραμένει μεγάλη ότι και να γίνει, και πως ένα πραξικόπημα θα οδηγήσει τη χώρα σε περαιτέρω απομόνωση οικονομική και κοινωνική.
Τι πιθανότητες υπάρχουν να συμβούν τα παραπάνω; Υπό τις παρούσες συνθήκες και προϋποθέσεις, μηδενικές, τουλάχιστον σε τεχνικό επίπεδο. Είναι γεγονός ότι υπήρξε ένα πολύ πρόσφατο κρούσαμ, όπου ένας Κλάδος των Ε.Δ. λειτούργησε πραγματικά εντυπωσιακά σε συνθήκες άκρας μυστικότητας: Στην "λευκή απεργία" των πιλότων της Π.Α.
Εκείνο το περιστατικό αν αναλυθεί διεξοδικά, θα καταδειχθεί ότι είναι πολύ δυσκολότερο να οργανωθούν 1000, περίπου, πιλότοι διεσπαρμένοι σε βάσεις όλης της Ελλάδας, χωρίς να γίνει το παραμικρό αντιληπτό από την διοίκηση, παρά να υπάρξουν π.χ. πέντε μονάδες στη Βόρεια Ελλάδα, οι οποίες θα προχωρήσουν σε οργανωμένη κίνηση όχι κατάληψης της εξουσίας, αλλά ενός στρατιωτικού κινήματος που σκοπό θα έχει νά "ταρακουνήσει", σε πρώτη φάση, τους πολιτικούς.
Να γίνει κίνημα και να αναλάβουν κανονικά την εξουσία οι στρατιωτικοί είναι παντελώς αδύνατον για πολλούς λόγους. Ακόμα και το 1967, δικαστικούς αρεοπαγίτες χρησιμοποίησαν στην πρώτη κυβέρνηση. Να υπάρξει μία κίνηση από στελέχη εμφορούμενα αό καθαρά πατριωτικά και ανιδιοτελή κίνητρα, αυτό δεν αποκλείετει 100%
Αλλά όλα αυτά χρειάζονται πολιτικό υπόβαθρο και στοιχειώδεις επικοινωνιακές ικανότητες. Δεν βρισκόμαστε στο 1967, ούτε στο 1936, ούτε στα κινήματα της δεκαετίας του '20, που αρκούσε να καταλάβεις τον ΟΤΕ, το τηλεγραφείο ή το ΕΙΡΤ...
Από την άλλη πλευρά σε ότι αφορά την λαϊκή αποδοχή μιας τέτοιας κίνησης, αυτό είναι το μόνο δεδομένο, τουλάχιστοπν σε θεωρητικό επίπεδο. Ποιος δεν θα υποδεχθεί ως σωτήρα κάποιον που θα απαλλάξει π.χ. μέσα σε 24 ώρες  από το άγος των κουκουλοφόρων την Αθήνα και θα συνοδέψει με στρατιωτικό τζιπ στο αεροδρόμιο την τρόϊκα (αυτό δεν ζήτησε και ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας;) και θα σβήσει εν μία νυκτί τα χρέη των νοικοκυριών προς τις τράπεζες, όπως έκανε η δημοκρατική κυβέρνηση της Ισλανδίας, αλλά αρνείται να πράξει η ελληνική;
Σε ότι αφορά την Τουρκία, οι στρατιωτικοί γνωρίζουν πως θα σταλεί "το κατάλληλο μήνυμα" για να μην ανακατευθεί στην όλη διαδικασία.
Για όποιον αμφιβάλει για την λαοφιλία που απολαμβάνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις και το επίπεδο της αγάπης τών πολιτών σε αυτές, παραθέτουμε το παρακάτω βίντεο το οποίο μπορεί να δείχνει άσχετο, αλλά σημειωλογικά είναι πολύ ισχυρό. Η κίνηση του στρατιώτη αυθόρμηση, ο καλλιτέχνης γνωστών αριστερών πεποιθήσεων και το ακροατήριο, σίγουρα δεν είναι "φιλοχουντικό". Αλλά η στολή και ο Έλληνας Στρατιώτης αποθεώνονται... 
Ξαφνικά μπαίνει το " Ζειμπέκικο της Ευδοκίας ". Το κοινό ενθουσιασμένο αρχίζει να χειροκροτεί ρυθμικά, ενώ εμφανίζεται στην άκρη της σκηνής ένας φαντάρος που ζητά από την τραγουδίστρια να ανέβει να χορέψει ! Εκείνη με ένα νεύμα τον προσκαλεί και τότε ξεκινούν οι δυο τους να χορεύουν ζεϊμπέκικο, ο φαντάρος με τον κλασσικό ελληνικό μάγκικο τρόπο και η Αλεξίου να τον υποστηρίζει με τον κλασσικό θεατρικό της τρόπο ! Η σκηνή που διαδραματίζεται είναι πολύ όμορφη και ξεχειλίζει από το " μεράκλωμα " των πρωταγωνιστών !

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 2

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........