ΟΤΑΝ ΟΙ <<ΕΛΛΗΝΕΣ>> ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

-Ο Φαλμεράιερ και η συνέχεια των Ελλήνων…
“…Εδώ βρίσκεται το μυστικό της νίκης της ημισελήνου πάνω στο χριστιανισμό της Ανατολής. Ο Έλληνας είχε ξεχάσει τελείως την πολεμική τέχνη. Και ο αγροίκος Τούρκος, όταν ξεσπάθωσε να κατακτήσει την κληρονομιά των Παλαιολόγων και των Κομνηνών, βρήκε μπροστά του ‘εναν τρέμοντα, αλλά ελπίζοντα σε μια από θαύμα σωτηρία φοβισμένο αντίπαλο. Στο πέρασμα του χρόνου τα πράγματα είχαν αλλάξει τόσο πολύ, που οι εγγονοί των αρχαίων εκείνων ανδρών, οι οποίοι κάποτε στις Πλαταιές και στη Σαλαμίνα διαπληκτίζονταν ποιοι θα πρωτοπολεμήσουν για την ελευθερία του ανθρώπινου γένους, τώρα είχαν καταντήσει να πιστεύουν ότι θα σπιλωθούν αν έπιαναν τα όπλα για να επιδιώξουν να υπερασπιστούν μ’ αυτά την πατρίδα ενάντια στους βαρβάρους…”
Η συνέχερια εδώ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ο βίος και η πολιτεία των Moody΄s, S&P, Fitch!

Του Μιχαήλ Γελαντάλι

(κλικ στην εικόνα να δείτε σχετικό πίνακα)

H ιστορία αρχίζει πριν από περίπου 100 χρόνια, όταν στις ΗΠΑ ξεκίνησε η κατασκευή του τεράστιου σιδηροδρομικού δικτύου. Η εύρεση εκείνων των επενδυτών, οι οποίοι θα ήταν διατεθειμένοι να χρηματοδοτήσουν με αρκετά υψηλά ποσά τις, άγνωστες τότε, εταιρείες κατασκευής σιδηροδρομικών δικτύων, ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Εκείνη ακριβώς την εποχή ο John Moody, ένας πανέξυπνος χρηματοοικονομικός αναλυτής, διέγνωσε το πρόβλημα και διέκρινε τη λύση του, δημιουργώντας το 1909 την πρώτη εταιρεία αξιολόγησης πιστωτικών κινδύνων.

Επινοώντας την αξιολόγηση με τα αρχικά γράμματα του αλφαβήτου (ABC), καθιέρωσε τη βαθμολογία «ΑΑΑ» (και τα παράγωγά της), που έκτοτε υποδηλώνει το χαμηλότερο δυνατό ρίσκο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ένας επενδυτής όταν δανείζει τα χρήματά του σε μία επιχείρηση (σε ένα κράτος κ.λπ.).

Σύντομα, το 1916, εισήλθε στον χώρο η Standard Statistics (η σημερινή Standard & Poor’s), ενώ ακολούθησε η Fitch (1924). Αυτό το ολιγοπώλιο, το «trio inferno» (η τριάδα-κόλαση, ελληνιστί), όπως πλέον αποκαλείται διεθνώς, κατέχει σήμερα το 95% της παγκόσμιας αγοράς. Ο πίνακας είναι αποκαλυπτικός.
Η συνέχεια εδώ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

<<ΚΑΛΑ ΑΥΤΟΣ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ;>>

<<Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός. >> Μ.Θεοδωράκης

ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:

Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.

Η συνέχεια εδώ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΟΙ ΠΤΩΧΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Οι τέσσερις ελληνικές πτωχεύσεις....

ΑΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ κανείς την Κατοχή, στη διάρκεια της οποίας η χώρα υποχρεώθηκε για υπέρτερους λόγους σε παύση πληρωμών, έχουν περάσει 77 χρόνια από την τελευταία φορά που η λέξη «χρεοκοπία» ακούστηκε στην Ελλάδα τόσο πολύ όσο αυτές τις ημέρες. Ηταν η χρονιά της τελευταίας από τις τέσσερις ελληνικές
πτωχεύσεις των ετών 1827, 1843, 1893 και 1932. Πτωχεύσεις που οφείλονταν στην αδυναμία της χώρας να εξυπηρετήσει έναν υπέρμετρο και πανάκριβο εξωτερικό δανεισμό και λύνονταν με ακόμη μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που έσπασε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1960..... Και που είχαν σχεδόν πάντα μια έμμεση ή άμεση σχέση με την εθνική κυριαρχία, όπως προς γενική έκπληξη ανέφερε προ ημερών στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου. Γιατί; Οχι μόνο επειδή σε πτώχευση δεν μπορείς να ασκήσεις εξωτερική πολιτική, όπως διευκρίνισε μετά ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θόδωρος Πάγκαλος, αλλάεπειδή ιστορικά οι περισσότερες πτωχεύσεις συναρτήθηκαν με την εθνική ολοκλήρωση.
? 1827: Τα δάνεια που δεν έφτασαν ποτέ
Ο αγώνας του 1821 υπήρξε μια καταπληκτική ευκαιρία για τις αγγλικές τράπεζες. Ενώ δάνεισαν τους επαναστάτες με ονομαστικά δάνεια συνολικού ύψους 2.800.000 λιρών της εποχής, τελικά μόνο το 20% του ποσού έφτασε στον σκοπό του. Ετσι η πρώτη πτώχευση έρχεται νωρίτερα και από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους καθώς το 1827 δηλώνεται αδυναμία εξυπηρέτησης των δανείων αφού δεν είχαν καν εισπραχθεί.
Η πτώχευση ίσως συνδέεται ακόμη και με τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου που έγινε την ίδια χρονιά έπειτα από μυστική συμφωνία των Μεγάλων Δυνάμεων, που έτσι διέσωσαν την ελληνική επανάσταση οδηγώντας τελικά στη δημιουργία κράτους, από το οποίο και θα μπορούσαν κάποτε να εισπράξουν.
? 1843: Εξαγοράζοντας την Αττική με δάνειο
Και πράγματι εισέπραξαν. Εισέπραξαν μάλιστα τόσο πολύ που το 1843 οδήγησαν στη δεύτερη πτώχευση. Αφού το Λονδίνο και το Παρίσι πρώτα αρνήθηκαν να δανείσουν τον (κατ΄ αυτούς ρωσόφιλο) Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος για να κάνει το κράτος να λειτουργήσει έβαλε χρήματα από την προσωπική του περιουσία και εξέδωσε τα πρώτα ακάλυπτα ελληνικά χαρτονομίσματα, στη συνέχεια δάνεισαν τον Οθωνα με 60 εκατ. φράγκα, από τα οποία τα 33 εκατ. πήγαν αμέσως για την αποπληρωμή των «Δανείων της ανεξαρτησίας».
Και τα υπόλοιπα; Οπως γράφει ο Αγγελος Αγγελόπουλος στο Δημόσιον χρέος της Ελλάδος (εκδόσεις Ζαχαρόπουλου, Αθήναι, 1937), δόθηκαν «12,5 εκατομμύρια διά την εξαγοράν από μέρους της Τουρκίας των επαρχιών Αττικής,Ευβοίας και μέρους της Φθιώτιδος και 7,5 εκατομμύρια διά την συντήρησιν των βαυαρικών στρατών».
Οι Μεγάλες Δυνάμεις άλλαζαν σταδιακά τον χάρτη, η Ελλάδα αγόραζε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία πουλούσε και οι διεθνείς τραπεζίτες ήταν ευτυχείς... ? Από το 1893 στο 1898: Ολα τόσο γνώριμα
Για μεγάλο διάστημα επικράτησε ο εσωτερικός δανεισμός και ο εξωτερικός υποχώρησε αισθητά, μέχρι που από το 1879 ξεκινά μια δωδεκαετία ραγδαίας αύξησής του που οδήγησε τη χώρα στα 1893 να χρωστά στο εξωτερικό 585,4 εκατ. φράγκα και να πτωχεύει για τρίτη φορά διά στόματος (αλλά όχι εξαιτίας του) Χαριλάου Τρικούπη.
Τα χρήματα έχουν και πάλι χρησιμοποιηθεί για εξυπηρετήσεις παλαιών δανείων, έχουν επενδυθεί σε μια ανάπτυξη υποδομών πρωτοφανών για τη χώρα, ενώ διάφορες δράσεις «εθνικής αποκαταστάσεως», όπως εξαγορές και άλλων επαρχιών στη Θεσσαλία ή χρηματοδότηση του «Κρητικού ζητήματος» και προμήθειες πολεμικού υλικού, απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος των δανείωναπό αυτό που έφτασε στη χώρα, καθώς το 35% υπολογίζεται ότι δεν έφτασε ποτέ... Ετσι ο δανεισμός είναι τόσο επαχθής που η πτώχευση είναι αναπόφευκτη.
Και όχι μόνο ο εξωτερικός: από τα τέλη του 1868 η Εθνική Τράπεζα βρίσκεται σε οξύτατη σύγκρουση με την κυβέρνηση για το θέμα της χρηματοδότησης του κρητικού αγώνα, καθώς οι όροι δανεισμού που προτείνει το κράτος κρίνονται απαράδεκτοι από το Γενικό Συμβούλιο της Τράπεζας- τη δραματική σύγκρουση εξιστορεί αναλυτικά ο Νίκος Σ. Παντελάκης στο βιβλίο του Δημόσια Δάνεια (εκδόσεις ΜΙΕΤ, Αθήνα, 1995).
Τη δεκαετία του 1880 η Ελλάδα είχε επιχειρήσει τον μεγάλο εκσυγχρονισμό της με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων που υπερέβαιναν κατά πολύ τις δυνάμεις της. Κυρίως είχαν συναφθεί δάνεια με σκοπό την εκτεταμένη κατασκευή σιδηροδρόμων στο δίκτυο ΠειραιώςΑθηνών- Πελοποννήσου και ενός εξίσου φιλόδοξου οδικού δικτύου.
Η χώρα άρχισε να νιώθει ισχυρή, αλλά την πιο ακατάλληλη στιγμή περνά σε λάθος χέρια: από τον Τρικούπη της ανάπτυξης στον Δηλιγιάννη του φαύλου δημαγωγικού εθνικισμού. Την ίδια εποχή αυξάνεται δραματικά και ο πολύ ακριβός εξωτερικός καταναλωτικός δανεισμός που συμβάλλει κι αυτός στη δημιουργία μιας ψυχολογίας ισχύος σε γυάλινα πόδια. Δυστυχώς, όλα μοιάζουν τόσο γνώριμα...
Ετσι το 1897 η χώρα νιώθει πια έτοιμη για πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι Τούρκοι φτάνουν περίπου έξω από τη Λαμία και οι Μεγάλες Δυνάμεις τούς ανακόπτουν την πορεία. Την επομένη του «Ατυχούς πολέμου», χωρίς να υπάρξει «τυπική» πτώχευση, οι δυνάμεις εγκαθιστούν Διεθνή Οικονομικό Ελεγχο στη χώρα. Η ειρήνη κοστίζει στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων, και 4 εκατ. λίρες ως πολεμικές αποζημιώσεις.
? 1932: Η ήττα του ΄22 και το κραχ του ΄29
Τον Μάρτιο του 1910 συνάπτονται νέα δάνεια για νέα έργα. Ο νόμος περί «Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου» που τηρείται ευλαβικά επί δύο δεκαετίες παραβιάζεται για πρώτη φορά το 1920 με την έκδοση 600 εκατ. δρχ. που ακολουθούνται από άλλα 500 εκατ. το 1921 και από ακόμη 550 εκατ. το 1922- ήταν όλα για τις ανάγκες του πολέμου. Παρά την ήττα όμως στη Μικρά Ασία, η πτώχευση έχει αποφευχθεί με το Α΄ Αναγκαστικό Δάνειο που επιβάλλεται από τον υπουργό Οικονομικών Π. Πρωτοπαπαδάκη, ο οποίος κόβει στη μέση τα χαρτονομίσματα, κρατά το ένα μέρος στην κυκλοφορία και ανταλλάσσει το άλλο με τίτλους εσωτερικού δανείου (κάπως έτσι σώζει την Ελλάδα από μια άλλη επικείμενη πτώχευση στη δεκαετία του 1950 και ο Σπύρος Μαρκεζίνης με το «κόψιμο των τριών μηδενικών» και την εισαγωγή της «νέας» δραχμής της σταθεροποίησης). Στην αποφυγή της πτώχευσης το ΄22 συμβάλλει και το δάνειο υπό την αιγίδα της Κοινωνίας των Εθνών για τους πρόσφυγες.
Μπορεί η ήττα του ΄22 να μη φέρνει πτώχευση, αλλά οι ανάγκες αναδιοργάνωσης του στρατού και περίθαλψης των προσφύγων οδηγούν σε νέο υπερβολικό εξωτερικό δανεισμό καθώς στην Ελλάδα κεφάλαια δεν υπάρχουν. Το κρεσέντο του δανεισμού πηγαίνει ως το κραχ του 1929, όταν το διαδέχεται η βίαιη διεθνής ύφεση.
Τελικά, τον Μάρτιο του 1931, λίγο πριν από την τελευταία πτώχευση του 1932, σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού του υπουργού Οικονομικών καθηγητή Βερβαρέσσου, η Ελλάδα χρωστάει στο εξωτερικό 2,868,1 εκατ. χρυσά φράγκα. Η πτώχευση είναι και πάλι μοιραία...
Ο τελικός διακανονισμός όλων των προπολεμικών χρεών της Ελλάδας έγινε από τον Σπύρο Μαρκεζίνη στα 1952-53. Η πρωτοφανής ανάπτυξη και η αυστηρή συγκράτηση δαπανών της πρώτης οκταετίας Καραμανλή συμμάζεψαν οριστικά τα δημόσια οικονομικά και οι τελικές πληρωμές εκείνων των δανείων ολοκληρώθηκαν μόλις το 1967.
Και τώρα ο εφιάλτης επιστρέφει, αν και με αίτια πολύ πιο ταπεινά...
ΠΗΓΗ



Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΓΝΩΣΤΟΣ Γ.Α.Π.

Με αδιευκρίνιστο ρόλο ο Άλεξ Ρόντος

Από τότε που έγινε γνωστός ο Α. Ρόντος, ως σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου στο υπουργείο Εξωτερικών, τον περιέβαλλε μια αχλή μυστηρίου. Ετσι και τώρα, που έχει επιστρέψει στην Ελλάδα, συμβουλεύει τον πρωθυπουργό, αλλά ο ρόλος του παραμένει αδιευκρίνιστος, καθώς τυπικά δεν κατέχει καμία θέση.

Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να συναντά ξένους επισήμους που επισκέπτονται τη χώρα, όπως συνέβη πρόσφατα με τον τούρκο υπουργό Επικρατείας, Εγκεμέν Μπαγκίς.

*Τόσο ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης, Γ. Πεταλωτής, όσο και ο εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, Γρ. Δελαβέκουρας, διαβεβαιώνουν την «Κ.Ε.» ότι ο Α. Ρόντος δεν έχει προς το παρόν καμία επίσημη θέση. Ο Ε. Μπαγκίς, όμως, τον συμπεριέλαβε στο επίσημο πρόγραμμα των συναντήσεών του στην Αθήνα, το οποίο δημοσιεύθηκε στον τουρκικό τύπο και ανέφερε ότι θα συναντούσε τον Γ. Παπανδρέου, τον Δ. Δρούτσα, την Πωλίνα Λάμψα και τον Α. Ρόντο, τον οποίο καταγράφει ως «σύμβουλο επί θεμάτων Εξωτερικής Πολιτικής».

*Ο Δ. Δρούτσας, πριν από λίγον καιρό, μιλώντας στην «Κ.Ε.», είχε πει ότι ο Α. Ρόντος δεν σταμάτησε ποτέ να συνομιλεί με τον Γ. Παπανδρέου, όπως και με τον ίδιο, για όλα τα κρίσιμα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, καθώς είναι ένας πολύτιμος συνεργάτης, τον οποίο εκτιμούν ιδιαίτερα και οι δύο άνδρες.

*Μιλώντας στην «Κ.Ε.» παραδέχθηκε τη συνάντησή του με τον τούρκο υπουργό λέγοντας ότι είναι προσωπικός φίλος του, εδώ και μία δεκαετία. Στην ερώτηση εάν έχει εγκαταλείψει οριστικά τη Γεωργία, όπου τα τελευταία χρόνια ήταν σύμβουλος του γεωργιανού προέδρου, Μιχαήλ Σακασβίλι, απάντησε ότι η έδρα του εδώ και αρκετό καιρό είναι στην Αθήνα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο λόγος για τον οποίο ο Γ. Παπανδρέου δεν έχει επισημοποιήσει ακόμα τη θέση του Α. Ρόντου είναι η δυσαρέσκεια που υπάρχει γι' αυτόν από στενό συνεργάτη του. Στον Α. Ρόντο χρεώνουν επίσης το σχετικά πρόσφατο φιάσκο της Γεωργίας στη ρωσογεωργιανή σύρραξη, απ' όπου ο Σακασβίλι, τον οποίο συμβούλευε, εξετέθη στη διεθνή κοινότητα.

Είχε προηγηθεί, μάλιστα, άρθρο του στη «Χέραλντ Τρίμπιουν», όπου αναφερόταν στην πιθανότητα μερικής κατοχής της Γεωργίας από τη Ρωσία και καλούσε τη Δύση να κινητοποιηθεί.

*Ο ίδιος πιστώνει στον εαυτό του αρκετές επιτυχίες. Μεγαλύτερη απ' αυτές θεωρεί την πτώση του Μιλόσεβιτς στη Σερβία, κάτι που του αναγνωρίζουν και άλλοι, ειδικά στις ΗΠΑ. Σε συνάντηση που είχαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ, και ο Γ. Παπανδρέου, ο αρμόδιος για τα Βαλκάνια Ντάνιελ Φρίντμαν είχε πει για τον Α. Ρόντο: «Υπουργέ, αυτός είναι ο άνθρωπός μας στα Βαλκάνια, που κατάφερε να ρίξει τον Μιλόσεβιτς».

*Δική του δουλειά θεωρεί επίσης -το δηλώνει και στο βιογραφικό του- την αλλαγή της ελληνικής στρατηγικής στα θέματα που αφορούν τη Σερβία, την ΠΓΔΜ και την Τουρκία, όταν ήταν σύμβουλος στο υπουργείο Εξωτερικών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Α. Ρόντος δεν έχει εγκαταλείψει εντελώς την ιδέα να πολιτευθεί στην Ελλάδα. Το είχε αποπειραθεί και το 2004, όταν προτάθηκε ως υποψήφιος στην περιφέρεια της Λακωνίας. Η Επιτροπή Ψηφοδελτίων, όμως, τον είχε κόψει, με το επιχείρημα ότι «προεκλογική εκστρατεία στη Μάνη στα αγγλικά δεν γίνεται».
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ



< Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ποιοί υπέγραψαν το κατάπτυστο Σχέδιο Ανάν το 2004

Η προτεινόμενη σημαία της Κύπρου

Το βρήκα και το δημοσιεύω, για να μην ξεχνούμε......

Οι "προσωπικότητες" που υπέγραψαν το εμετικό κείμενο υπέρ του ΝΑΙ στο σχέδιο ΑΝΑΝ - 7 Απριλίου 2004".

Ειρήνη Αβραμοπούλου, Γιώργος Αγγελόπουλος, Αθηνά Αθανασίου, Λουκία Αικατερινιάδου, Στέλλα Αικατερινιάδου, Ζωή Ακριβούλη, Δέσποινα Αλεξανδράκη,Νίκος Αλιβιζάτος, Σία Αναγνωστοπούλου,
Φωτεινή Αναγνωστοπούλου, Γρηγόρης Ανανιάδης, Αρης Αναστασάκης, Βασίλης Αναστασιάδης, Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου, Βενετία Αποστολίδου, Φούλα Αρταβάνη-Τσαπλ, Μιχάλης Αρτεμάκης, Ζήνα Ασημακοπούλου, Κατερίνα Αυγέρη, Σοφία Αυγητίδου, Σωτήρης Βαλντέν,
Μανώλης Βασιλάκης (έγραψε το αντιορθόδοξο βιβλιο Η μάστιγα του Θεού), Λίνα Βεντούρα, Στέλιος Βιρβιδάκης, Νικόλας Βουλέλης, Βασίλης Βουτσάκης, Έφη Γαζή,Ρέα Γαλανάκη,Τάκης Γασπαράτος, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Γεράσιμος Γεωργάτος, Βασιλική Γεωργιάδου, Μαρία Γεωργίου, Γιώργος Γιαννακόπουλος, Παναγιώτης Γιαννακόπουλος, Γιάννης Γιαννιτσιώτης,
Γιάννης Γιαννουλόπουλος, Γιώργος Γιαννουλόπουλος (ομάδα Ρεπούση),
Δημήτρης Γιατζόγλου, Μανώλης Γκαζής, Νίκος Γκιώνης, Ελένη Γκόνη, Μελίττα Γκουρτσογιάννη, Διονύσης Γουσέτης,Γιώργος Γραμματικάκης, Πάνος Γρέδης, Ρέα Δελβερούδη, Κώστας Δέλκος, Βασιλική Δενδρινού, Βαρβάρα Δεσποινιάδου, Σωτήρης Δημητριάδης, Δημήτρης Δημητρόπουλος,
Νίκος Δήμου,
Χαριτίνη Δίπλα, Θάλεια Δραγώνα (ομάδα Ρεπούση),Αγγελος Ελεφάντης, Παύλος Ελευθεριάδης, Λεωνίδας Εμπειρίκος, Χάρης Εξερτζόγλου, Πάνος Ευαγγελόπουλος, Μιχάλης Ζάβιακας, Κατερίνα Ζαγγελίδου, Κωνσταντίνα Ζάνου,Αιμίλιος Ζαχαρέας,Ελισάβετ Ζαχαριάδου, Ελευθερία Ζέη, Κώστας Ζέπος, Γκρέτα Ζέπου, Ειρήνη Ζορμπαλά, Μυρτώ Ζορμπαλά, Μαρία Ζωγραφάκη, Κώστας Ζώρας, Χρήστος Ηλιάδης,
Αλέξης Ηρακλείδης, Κωνσταντίνος Θανασάκης, Παναγιώτης Θανασάς, Νάσος Θεοδωρίδης,
Τάκης Θεοδωρόπουλος,Νίκος Θεοτοκάς, Χρυσάφης Ιορδάνογλου, Γιώργος Ιωακειμίδης, Σταύρος Ιωαννίδης, Παντελής Καλαϊτζίδης, Ελένη Καλαφάτη, Δώρα Καλλιπολίτου, Ορέστης Καλογήρου, Βασίλης Κάλφας, Μαρκέλλα Κανδυλάκη, Ηλίας Κανέλλης, Παντελής Κάπρος,Σπύρος Καράβας,
Λεωνίδας Καρακατσάνης, 'Aννα Καραμάνου (Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ. Απόλυτα γραφική. Γνωστή από την ανεκδιήγητη προσφυγή της στην ΕΕ, κατά του άβατου του Αγ. Όρους και υποστηρικτής της χειροτονίας γυναικών!), Μαρία Καραμεσίνη, Φραγκώ Καράογλαν, Ανθη Καρρά, Δήμητρα Κατή, Τάκης Κατσαρός, Ηλίας Κατσούλης, Φεβρωνία Κέντη, Ιωάννης Κεραμετσής, Βαγγέλης Κεχριώτης,Νίκος Κιάος,
Φρόσω Κιάου-Δημάκου, Τόνια Κιουσοπούλου, Αλέξανδρος Κιτροέφ, Κώστας Κόμης, Απόστολος Κομνηνάκας, Χάρης Κομπολίτης, Μαρίνα Κοντοειδή, Δήμος Κοντός, Νίκος Κοταρίδης, Ηλίας Κούβελας, Χριστίνα Κουλούρη (ομάδα Ρεπούση), Νίκος Κουλούρης,Πέτρος Κουναλάκης (γνωστός και μη εξαιρετέος),
Αλκης Κούρκουλας, Κώστας Κουτσομιτέλης, Λεωνίδας Κύρκος, Κωνσταντίνος Κωνσταντάκης, Σταύρος Κωνσταντακόπουλος, Μαρία Κωστοπούλου, Βασίλης Λαδάς, Λάμπης Λαζαρίδης, Λόης Λαμπριανίδης, Βασίλης Λαμπρόπουλος, Πωλίνα Λάμψα, Αλέκος Λεβίδης, Αντώνης Λιάκος (ομάδα Ρεπούση), Πέτρος Λινάρδος-Ρυλμόν, Μυρσίνη Λιοναράκη, Νικήτας Λιοναράκης,Θάνος Λίποβατς (γνωστός άθεος),
Λίνα Λούβη, Δημήτρης Λουκάς, Αλέκος Μαθιέλλης, Δήμητρα Μακρυνιώτη, Θόδωρος Μαλικιώσης, Κυριάκος Μαλλίνης, Αυγή Μαμαλάκη,
Αντώνης Μανιτάκης (ο πολυπολιτισμικός),
Νίκος Μανωλόπουλος, Θόδωρος Μαργαρίτης, Σπύρος Μαρκέτος, Πέτρος Μαρτινίδης, Αννα Ματθαίου,
Δημήτρης Μαρωνίτης,Μάνος Ματσαγγάνης,Λευτέρης Μαυροειδής,Ελένη Μαχαίρα-Οντόνι, Θανάσης Μαχιάς, Ηρακλής Μήλλας, Παρασκευάς Μιμίδης,Γιάννης Μίχας, Χάρης Μοβσεσιάν, Ρένα Μόλχο, Μάκης Μοσχονάς,Νίκος Μουζέλης, Νικόλας Μουσσιόπουλος, Στέφανος Μπαγεώργος,Γεράσιμος Μπαλαούρας,
Στρατής Μπαλάσκας, Λάμπρος Μπαλτσιώτης, Παντελής Μπασάκος, Λίζα Μπένου, Βασίλης Μπιτσώρης, Ευγενία Μπουρνόβα, Στέλλιος Μπουτάρης, Αλέκα Μπουτζουβή, Νίκος Μυλωνάς, Αριστείδης Μπαλτάς, Δημήτρης Μπίρμπας, Μάρω Μπουρνού, Νικολέτα Νάκου, Γεώργιος Νακρατζάς, Παναγιώτης Νεστορίδης,
Ανδρέας Νεφελούδης,Θύμιος Νικολαΐδης, Σοφία Νικολαΐδου, Λιλή Ντίνα, Σάκης Ξανθόπουλος, Μιράντα Ξαφά, Αμεντέο Οντόνι,Γιώργος Παγουλάτος,Στρατής Πάλλης, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Τάκης Παναγιωτόπουλος, Αθανάσιος Πανουσιάδης, Ανδρέας Πανταζόπουλος, Παναγιώτης Πάντος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Στέφανος Παπαγεωργίου,
Μιχάλης Παπαγιαννάκης,
Ελίζα Παπαδάκη, Δέσποινα Παπαδημητρίου, Γιάννης Παπαδόπουλος,Τέτα Παπαδοπούλου,
Γιάννης Παπαθεοδώρου, Θόδωρος Παπαθεοδώρου, Νίκος Παπαμίχος, Πάρις Μαπαμίχος-Χρονάκης, Σπήλιος Παπασπηλιόπουλος, Ιωάννα Παπαστάμου, Ανδρέας Παππάς,Τάκης Παππάς,Λάκης Παρθενόπουλος, Γρηγόρης Πασχαλίδης, Γιάννης Παυλής, Μίλτος Παύλου,Βασίλης Πεσμαζόγλου, Στέφανος Πεσμαζόγλου,Μίλτος Πεχλιβάνος, Μαρία Πινίου-Καλλή, Ειρήνη Πιτταράκη, Πόπη Πολέμη, Βαγγέλης Πολίτης-Στεργίου,Χρήστος Πολυζωγόπουλος,Πάνος Ν. Πολυζωίδης, Κώστας Πουλάκης, Μαρίκα Ρόμπου-Λεβίδη, Νίκος Ροτζώκος, Μπάμπης Σαββάκης, Βασίλης Σακελλαρίου, Σεραφείμ Σεφεριάδης, Νίκος Σιγάλας, Νίκος Σιμόπουλος, Χρήστος Σίμος, Δημήτρης Σκουρέλλος, Πάνος Σκοτινιώτης, Κώστας Σπυρόπουλος,
Μιχάλης Σταθόπουλος (ο γνωστός πρώην υπουργός που πολέμησε την Ορθοδοξία),
Δημήτρης Σταματόπουλος, Γιώργος Στάμου, Γιώργος Στυλιανίδης, Αρης Στυλιανού,Ριχάρδος Σωμερίτης,
Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Αμαλία Τανδρία, Θανάσης Τζαβάρας, Αμαλία Τζανάκη, Μαρία Τοπάλη,
Μιχάλης Τρεμόπουλος,
Θανάσης Τσακίρης, Πάνος Τσακλόγλου, Αλέξης Τσαούσης, Λίζυ Τσιριμώκου, Σόνια Τσιτήλου, Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης, Καίτη Τσίχλη-Αρώνη,Δημήτρης Τσουκαλάς, Γιώργος Φαράκλας, Νίκος Φίλης, Χάγκεν Φλάισερ, Ελένη Φουρναράκη, Αννα Φραγκουδάκη (ομάδα Ρεπούση), Έμμυ Φρονίμου, Θεανώ Φωτίου, Ποθητή Χαντζαρούλα, Βύρων Χαρίτσης, Βίλμα Χαστάογλου-Μαρτινίδη, Λεωνίδας Χατζηπροδρομίδης,Δημήτρης Χατζησωκράτης, Τάκης Χατζόπουλος, Χρήστος Χατζόπουλος, Αντώνης Χελιδώνης, Ελένη Χοντολίδου, Δημήτρης Χριστόπουλος, Ζώγια Χρονάκη, Νίκος Χρυσόγελος (ο γνωστός οικολόγος σύντροφος του Τρεμόπουλου),Σοφιανός Χρυσοστομίδης.

Αν γνωρίζετε κι αλλα λινκ για τους παραπάνω και την εθνική τους στάση μπορείτε να μας ενημερώσετε και να τα βάλουμε...............

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ 40% ΤΗΣ ΝΤΟΡΑΣ

Γράφει ο Παναγιώτης Τραΐανού Πρόεδρος του ΕΑΜ Β΄

Εκλογές στη Νέα Δημοκρατία.

Συγχαρητήρια στον κόσμο της Δεξιάς.


Πήρε μόνος του το κόμμα του

από τα χέρια του "σφετεριστή".


Ο Μητσοτάκης κατόρθωσε το ακατόρθωτο.

Κέρδισε όλες τις μάχες και έχασε τον πόλεμο.

Η συνέχεια εδώ


Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Για χειροκρότημα ή φτύσιμο?

Σκυλακάκης, Τρεμόπουλος και βέβαια η “Νέα Διακυβέρνηση”. Ψήφος – Σκάνδαλο υπέρ Τουρκίας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Έχουμε γράψει ότι ουδείς άνθρωπος με νοημοσύνη και βασικές ιστορικές γνώσεις δεν θα στήριζε ποτέ τον Τουρκικό ιμπεριαλισμό. Έχουμε φέρει πλήθος παραδειγμάτων όπου Ευρωπαίοι, Αμερικανοί και άλλοι παράγοντες που στήριζαν περιοδικά τις Τουρκικές θέσεις είχαν όλοι συμφέροντα, απ’ ευθείας χρηματισμό ή εκβιαστικές πιέσεις λόγω “αποκλίνουσας” συμπεριφοράς τους.

Αυτό που συνέβει όμως την Πέμπτη στο Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει προηγούμενο. Υπήρξαν Έλληνες Ευρωβουλευτές που ψήφισαν υπέρ μίας κατάφορης παραβίασης της ανθρώπινης αξίας. Ποιοί ήταν αυτοί; Ο συνήθης Τρεμόπουλος, τα πουλέν της “Νέας Διακυβέρνησης” και ο ανεκδιήγητος Σκυλακάκης! Ναι, ο Σκυλακάκης! Ο γαργαντούας που εξευτελίστηκε στο πάνελ του Άλτερ ως υποστηρικτής της Ντόρας.

Άλλη μία εξυπηρέτηση στο ημίφως για τους γενοκτόνους. Ελάτε τώρα να μας πείσετε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι έρμαια των χορηγών του 2% του Τούρκου πεθερού του κυρίου Χριστοφοράκου. Τα φερέφωνα που μάλιστα βρίσκονται για την εκπροσώπηση και προώθηση των “Ελληνικών συμφερόντων”. Γράψαμε συγκεκριμένα: “Στην Ελλάδα όμως, το κερδοσκοπικό εγχείρημα είχε υπόσταση και μίας Εθνικής Απειλής. Ο εμπνευστής του περιβόητου 2% της μίζας ήταν ο Τούρκος πεθερός του κυρίου Μιχάλη Χριστοφοράκου. Αυτό σημαίνει πως ισχυρότατοι κύκλοι στην Τουρκία, γνωρίζουν κάθε έναν από τους αποδέκτες του μαύρου χρήματος της Siemens.”

Διαβάστε την είδηση για το πως κάνουν Business οι γείτονες και οι ντόπιοι συνεργάτες.

Θυμάστε τον κ. Σκυλακάκη , το δεξί χέρι της Ντόρας που έβγαινε στα παράθυρα και εκνεύριζε τον κόσμο με εκείνα που έλεγε. Πήγε στο Στρασβούργο για να συνεχίσει τις ανδραγαθίες του.

Γράφει η κυπριακή εφημερίδα «Φιλελεύθερος»

«Αθωωτικό ψήφισμα» για την Τουρκία ενέκρινε η Ευρωβουλή

Στρασβούργο: «Αθωωτικό ψήφισμα» για την Τουρκία ενέκρινε την Πέμπτη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο πλαίσιο της Στρατηγικής Διεύρυνσης, χωρίς υποδείξεις για κυρώσεις αλλά και χωρίς αναφορά στο ορόσημο του Δεκεμβρίου και στην πολυδιαφημιζόμενη αξιολόγηση. Η παράγραφος που εγκρίθηκε από την ολομέλεια του Σώματος «εκφράζει λύπη για τη συνεχιζόμενη μη εκπλήρωση των υποχρεώσεων που απορρέουν από το Συμπληρωματικό Πρωτόκολλο της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Τουρκίας και καλεί την Τουρκία να προχωρήσει σε πλήρη και χωρίς δυσμενείς διακρίσεις εφαρμογή (σ.σ. χωρίς να τίθενται χρονικά πλαίσια)». Σε ότι αφορά στο Κυπριακό, η διατύπωση του ψηφίσματος προσλαμβάνει αρνητική κατεύθυνση μετά την υιοθέτηση τροπολογίας των Ευρωπαίων Πρασίνων, διά της οποίας δεν καλείται μόνο η Τουρκία να συμβάλει στην επίλυση του Κυπριακού αλλά και «όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη», φωτογραφίζοντας τόσο την κυπριακή κυβέρνηση όσο και την τουρκοκυπριακή κοινότητα και βάζοντας και τους «3» στο ίδιο καλάθι, μοιράζοντας ισόποσα την ευθύνη.

Η αρνητική αυτή τροπολογία υιοθετήθηκε με μια ψήφο διαφορά (286 έναντι 285) και η εξέλιξη θα ήταν διαφορετική εάν οι Έλληνες ευρωβουλευτές Τρεμόπουλος (Πράσινοι), Σκυλακάκης (Νέα Δημοκρατία) και Αρσένης (ΠΑΣΟΚ) (ΚΛΙΚ)δεν την υπερψήφιζαν και άλλοι έξι επίσης του ΠΑΣΟΚ δεν τηρούσαν αποχή (Κοππά, Παλιαδέλη, Λαμπρινίδης, Ποδηματά, Ράπτη, Σταυρακάκης).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Γιὰ τὴν ἐκλογὴ Σαμαρᾶ

Γράφει ο Σωτήρης Μητραλέξης *

Ἀσχέτως τοῦ τί θὰ πράξει ὁ νέος πρόεδρος τῆς Νέας Δημοκρατίας καὶ τί κόμμα θὰ διαμορφώσει ἐν τέλει καὶ ἐν καιρῷ, ἡ ἐκλογή του στὶς 29 Νοεμβρίου σαρκώνει κάποιες ἰδιαιτέρως εὐχάριστες, ἐνδιαφέρουσες καὶ ἐλπιδοφόρες ἐκπλήξεις. Ἐκπλήξεις ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ψηφοφόρους τῆς ΝΔ, ἀλλὰ γιὰ σύνολο τὸ ἐν Ἑλλάδι σύστημα.

Ὡς γνωστόν, τὸ ἑλλαδικὸ πολιτικὸ σύστημα πάσχει ἀπὸ καρκίνο τοῦ πνεύματος, τελικοῦ σταδίου. Μερικὰ ἀπὸ τὰ συμπτώματα, ἀτάκτως ἐρριμένα καὶ ἐπ’ οὐδενὶ ἱεραρχημένα, εἶναι τὰ παρακάτω. Ὅλα ἀνεξαιρέτως δέχθηκαν ἀπρόοπτο πλῆγμα ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ Σαμαρᾶ.

(α) Ἀνισορροπία («μπατάρισμα») πολιτικοῦ σκηνικοῦ, λόγῳ ἐν σήψει ζέχνουσας μεταπολιτεύσεως. Κληροδότημα τοῦ πτώματος τῆς μεταπολίτευσης εἶναι ἡ ἁγιοποίηση τῆς ἀριστερᾶς καὶ ἡ «ἐπαρατοποίηση» τῆς δεξιᾶς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αἰωρεῖται εὐρέως μιὰ ἀντίληψη περὶ «καλῶν» ἀριστερῶν καὶ «κακῶν» δεξιῶν- ὑπάρχει μιὰ φοβερὴ δυστοκία στὸ νὰ αὐτοχαρακτηριστεῖ κάποιος δεξιός, σὲ κάποια περιβάλλοντα ἀπαιτεῖ τὴν ἴδια γενναιότητα ποὺ ἀπαιτοῦσε 80 χρόνια πρὶν τὸ νὰ αὐτοχαρακτηριστεῖς δημοσίως κομμουνιστής. Αὐτὸ δὲν σηματοδοτεῖ νίκη τῶν ἰδεῶν τῆς ἀριστερᾶς στὴν κοινωνία, ἀλλὰ φοβερὴ δυσλειτουργία τοῦ συνόλου πολιτικοῦ σκηνικοῦ, ἡ ὁποία «φρακάρει» τὴν ἔκφραση τῆς λαϊκῆς βούλησης ἀπὸ τὰ κόμματα μέσα σὲ ἕναν κυκεώνα παρεξηγήσεων- δηλαδή, τὴν ἴδια τὴ δημοκρατία. Διαπιστώνεται γλαφυρὰ κάτι τέτοιο στὴν δημοσκόπηση τῆς Public Issue γιὰ τὴν Καθημερινὴ τῆς 29/11/09, ὅπου οἱ πολῖτες αὐτοπροσδιορίζονται σὲ ποσοστὸ 42,5% ὡς ἀριστεροὶ καὶ 32% ὡς δεξιοί, ταυτόχρονα ὅμως σὲ ποσοστὸ 57% ὡς συντηρητικοί!

Ἐπίσης, ἐνῶ ὁ σοσιαλισμὸς ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πλέον δημοφιλεῖς πολιτικὲς ἀξίες στὴν ἴδια δημοσκόπηση (παρὰ τοῦ ὅτι τὸ ὁμώνυμο κίνημα κυβέρνησε τὴν Ἑλλάδα τὰ 20 ἀπὸ τὰ τελευτία 28 χρόνια), ἡ δεξιὰ ἀποτελεῖ θετικὴ ἔννοια μόνον γιὰ τὸ 22% τοῦ συνόλου πληθυσμοῦ καὶ βρίσκεται ἀκροτελεύτια στὶς πολιτικὲς ἀξίες, τοῦ ἴδιου πληθυσμοῦ ποὺ δηλώνει κατὰ 57% συντηρητικός! Ἡ σύγχυση εἶναι πελώρια.

(β) Ἀνυπαρξία ἰδεολογικῶν ρευμάτων πέραν τῶν τσιτάτων αὐτοπροσδιορισμοῦ. Δηλαδὴ ἀνυπαρξία κομμάτων, κομμάτων ποὺ νὰ ἀντλοῦν λόγο ὕπαρξης ἀπὸ τὸ συγκεκριμένο ὅραμα – συγκεκριμένη πρόταση ποὺ ἔχουν γιὰ τὴν κοινωνία καὶ ἀπὸ τὴν ἔκθεση αὐτοῦ τοῦ ὁράματος – αὐτῆς τῆς πρότασης στὴν λαϊκὴ ψῆφο. Ἡ «πολυσυλλεκτικότητα» δηλώνει ἀκριβῶς τὸ ὅτι τὰ κόμματα δὲν ἔχουν ἕναν συγκεκριμένο καὶ ξεκάθαρο στόχο, ἀλλὰ βασίζονται στὸ «βλέποντας καὶ κάνοντας». Ἂν τὰ κόμματα τὰ διαφοροποιεῖ καὶ τὰ νοηματοδοτεῖ ἡ ριζικὰ διαφορετικὴ κατεύθυνση που θέλουν νὰ δώσουν στὴν κοινωνία σὲ 5,10, 15 χρόνια, κατεύθυνση ἀσυμβίβαστη μὲ τὸ μέλλον ποὺ ὁραματίζονται τὰ ὑπόλοιπα κόμματα, τότε δὲν ὑπάρχουν κόμματα στὴν σημερινὴ πολιτικὴ σκηνὴ (μὲ ἐξαίρεση τὸ ΚΚΕ, ποὺ μᾶς ἔχει ξεκαθαρίσει τὸ τί ὁραματίζεται καὶ τὸ τί προτείνει: σταλινικοῦ τύπου «δικτατορία τοῦ προλεταριάτου»). Ἂν τὰ πράγματα εἶχαν διαφορετικά, τότε θὰ εἶχε ἐπικρατήσει ἀπὸ τὴν 4η Ὀκτωβρίου στὴν Ἑλλάδα ὁ σοσιαλισμός, ἀφοῦ δὲν μᾶς κυβερνᾶ ἁπλῶς τὸ Πανελλήνιο Σοσιαλιστικὸ Κίνημα, ἀλλὰ ὁ Πρόεδρος τῆς Σοσιαλιστικῆς Διεθνοῦς αὐτοπροσώπως! Ἂν τὰ πράγματα εἶχαν διαφορετικά, ὁ ἱδρυτικὸς «ριζοσπαστικὸς φιλελευθερισμὸς» τῆς Νέας Δημοκρατίας θὰ σήμαινε κάτι- ὁτιδήποτε! Ἡ σύγχυση εἶναι, πάλι, πελώρια.

(γ) λειτουργία κομμάτων-μαντριῶν καὶ ὄχι κομμάτων-ἐκφραστῶν λαϊκῆς βούλησης.

Πρόκειται γιὰ συνέπεια τοῦ (β). Ἀφοῦ τὰ κόμματα δὲν ἔχουν –πραγματικὰ- ἰδεολογία, δὲν δύνανται νὰ ἐκφράσουν ἰδεολογικὰ ρεύματα τῆς κοινωνίας- τόσο ἁπλᾶ. Παράλληλα, ένα πλέγμα συνήθειας, δεκανικίου προσωπικῆς ταυτότητας, «ὁμαδάρας» καὶ πελατειακῶνσχέσεων συντηροῦν συμπαγῆ τὰ κόμματα, κυρίως τὰ κόμματα ἐξουσίας. Ὡς ἐκ τούτου,ἀποκτοῦν χαρακτηριστικὰ «μαντριοῦ».

(δ) οἰκογενειοκρατία – νεποτισμός. Συνέπεια τῶν παραπάνω. Σὲ ἀντίθεση μὲ ἕνα κόμμα –πολιτικὸ ὀργανισμὸ μὲ ἐναργὲς πάντα τὸ συγκεκριμένο ὅραμα γιὰ τὴν κοινωνία, ἕνα«μαντρὶ» δὲν εὐνοεῖ τὴν συσπείρωση ὁπαδῶν ποὺ ἔχουν κάποιον ἰδιαίτερο λόγο νὰ ἐναντιωθοῦν σ’ αὐτὰ τὰ φαινόμενα. Γιατί νὰ συσπειρωθοῦν στὴν «ὁμαδάρα» ὅσοι ζητοῦν ἀμείλικτη ἀξιοκρατία; Ὁ γιὸς/ ἡ κόρη/ ὁ ἀνηψιὸς ἐντείνουν τὸ αἴσθημα τῆς «ὁμαδάρας» στοὺς ὀπαδούς, δὲν τὸ ἀντιμάχονται. Εὐνοοῦν τὴν αἴσθηση οἰκειότητας καὶ τὶς «πολώσεις γόνιμες σὲ φαντασιώσεις ἰσχύος», δὲν τὶς ἀκυρώνουν.

(ε) γλωσσική, δηλαδὴ πολιτική, ἀφασία. Ὅταν τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ δὲν ἀκονίζεται καθημερινὰ στὴν προσπάθεια ἔκφρασης τῶν διαφορετικῶν προτεινόμενων ὁραμάτων καὶ τῶν συγκρίσεών τους σὲ θεωρητικὸ καὶ πραγματιστικὸ ἐπίπεδο, ἡ ρώμη τῆς γλώσσας ξεθωριάζει. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ δυνατότητα ἀνάκαμψης. Στὴν Ἑλλάδα βέβαια ἔχουμε πιάσει πάτο: χαρακτηριστικὰ δείγματα οἱ λέξεις «δημοκρατικὸς» καὶ «φασίστας». Ἔχουν χάσει παντελῶς τὴν ἀρχική τους σημασία, de facto τείνει νὰ τοὺς ἀποδίδεται τὸ νόημα «ὅποιος συμφωνεῖ μαζί μου» καὶ «ὅποιος διαφωνεῖ/ ὅποιου οἱ ἰδέες μοῦ εἶναι ξένες» ἀντιστοίχως.

Ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ σὲ πατρίδα εἶναι αὐτομάτως ἐθνικισμός. Ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ σὲ σεβασμὸ τοῦ ἱεροῦ εἶναι σκοταδισμός. Τὸ πανεπιστημιακὸ ἄσυλο εἶναι, ἀκόμα σήμερα, δημοκρατικὴ κατάκτηση καὶ μέσον ἐνάντια στὸν φασισμό. Τὰ συμπεράσματα δικά σας! Ὁ ἐθελούσιος βιασμὸς τῆς σημαντικῆς τῶν λέξεων, τῆς γλώσσας, προλειαίνει τὸ ἔδαφος γιὰ κοινωνικὸ σκότος μεσαιωνικῶν προδιαγραφῶν καὶ ἀκυρώνει ὁποιαδήποτε προσπάθεια σοβαρῆς πολιτικῆς. Ὁ μόνος ποὺ κερδίζει ἀπὸ τὴν ταμπελολογία εἶναι ὁ... μεσαίωνας!

Πῶς ἐτρώθησαν, σὲ κάποιο βαθμό, τὰ παραπάνω ἀπὸ τὴν ἐκλογὴ Σαμαρᾶ;

(α, β) Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὑποσχέθηκε κόμμα μὲ ὑπερήφανη συνείδηση κεντροδεξιᾶς ταυτότητας: «δὲν πρέπει νὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὶς ἰδέες μας». Καὶ ἐξελέγη πανηγυρικά. Ἡ προοπτικὴ ἔκφρασης τοῦ συντηρητικοῦ πόλου τῆς κοινωνίας (σήμερα: 57%) ἀπὸ κόμμα ἐξουσίας στὸ ἰδεολογικὸ ἐπίπεδο ἀποτελεῖ σαφῶς μιὰ καινοτομία μετὰ τὴν μεταπολίτευση, ὅσο παράξενο κι ἂν ἀκούγεται. Τὰ συντηρητικὰ κομμάτια τῆς κοινωνίας φέρονταν νὰ ἔχουν δώσει λευκὴ ἐπιταγὴ στὴν ΝΔ γιὰ τὴν πολιτική τους ἔκφραση- κάτι φυσικὰ ποὺ δὲν ἐπαληθεύεται στὴν ἐκλογικὴ πράξη, μᾶλλον ἐπρόκειτο γιὰ διαρκῆ φαντασίωση τῆς ΝΔ. Ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς εἶχε ἀνέκαθεν τὴ φήμη τοῦ «μοναδικοῦ ποὺ παράγει ἰδεολογία» στὸ κόμμα τῆς ΝΔ καὶ ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πράξει ἀναλόγως. Τὸ νὰ συμπαρασυρθοῦν τὰ ἄλλα κόμματα στὴν ἀνάγκη ἐπιτελικῆς ἔκφρασης τῆς ἰδεολογίας καὶ τῶν «πιστεύω» τῶν κομματιῶν τῆς κοινωνίας ποὺ ἀντιπροσωπεύουν μοιάζει ἐνδεχόμενο σοβαρῆς ἀνασύνταξης τοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ μὲ ἀπροβλέπτως θετικὰ ἀποτελέσματα. Ἀναλογιστεῖτε, νὰ ἀπαιτοῦν αὔριο οἱ πολῖτες ἀπὸ τὰ κόμματα διακριτῆ ταυτότητα, πολιτικὴ θεωρία καὶ ἀντίστοιχο συγκεκριμένο ἐπιτελικὸ σχέδιο ὑλοποίησης τῶν θεωρητικῶν στόχων! Δὲν

πρόκειται γιὰ μιὰ ἐξέλιξη θετικὴ μόνον γιὰ τὴ Δεξιά, ἀλλὰ θετικώτατη γιὰ σύνολο τὸ

πολιτικὸ σκηνικό, ἀφοῦ ἕλκει τὰ μέρη του σὲ ἀνάγκη ἄρθρωσης ξεκάθαρης ταυτότητας. Μιὰ κεντροδεξιὰ ποὺ θὰ ἐκφράζει τοὺς «πολιτικὰ ἄστεγους» συντηρητικοὺς πολίτες (ἂν τοὺς «στέγαζε» τὸ ΛΑ. Ο.Σ. θὰ εἶχε ποσοστὸ κοντὰ στὸ 57%, κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει, παραμένουν ἄστεγοι) θεραπεύει τὸ «μπατάρισμα» ποὺ ἀναφέραμε στὸ (α), ἀφοῦ ἀκυροῦται ἡ κατασυκοφάντηση τοῦ φορέα τῶν συντηρητικῶν, τῆς δεξιᾶς, μὲ τὴν ἐπανεμφάνισή του στὴν κοινωνία, ὄχι χωρὶς ἀξιώσεις. Ἡ Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη δὲν θὰ μποροῦσε παρὰ νὰ εἶναι ἕνας Γιῶργος Παπανδρέου μὲ μαλλιὰ- ἄλλωστε, περίπου αὐτὸ ἐπαγγελόταν, μὲ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο. Καὶ καταποντίστηκε, παρὰ τὴν συντριπτικὴ ὑποστήριξη τῶν στελεχῶν τοῦ κόμματός της καὶ τοῦ περιώνυμου «μηχανισμοῦ».

(γ) Προεκλογικὸ motto ὅλων τῶν ὑποψηφίων, ἡ ἑνότητα. Δηλαδή, μὴ καὶ φύγει κανένας ἀπὸ τὸ μαντρὶ λόγῳ διαφωνίας- νὰ τὸν κάνουμε νὰ πιστεύει ὅτι δὲν διαφωνεῖ, ἢ νὰ μὴν δώσουμε σὲ κανέναν κάτι γιὰ νὰ διαφωνήσει: δηλαδή, νὰ μὴν παἰρνουμε ξεκάθαρη θέση γιὰ τίποτα. Ἡ φετιχιστικὴ «ἑνότητα» δὲν μπορεῖ νὰ σημαίνει τίποτε ἄλλο. Ἄρα, ἀφοῦ ἄξονας συνοχῆς δὲν ἀποτελεῖ ἡ ἰδεολογία (κι ἂν αὐτὴ ἀλλάξει, οἱ ὀπαδοὶ παραμένουν μαντρωμένοι), μοναδικὸς ἄξονας συνοχῆς παραμένει ἡ τυφλὴ δίψα γιὰ ἐξουσία, γιὰ τὴν περίφημη «κουτάλα». «Ποτὲ δὲν ὑπέστειλα τὴν κομματικὴ σημαία, ποτὲ δὲν κατέθεσα τὴν κομματικὴ ταυτότητα» εἶχε ὡς μεγιστο καύχημα ἡ Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη: τὸ κόμμα ὡς ὑπέρτατη ἀξία. Καὶ οἱ Νεοδημοκρᾶτες τὴν ἔστειλαν στὴν Κοπροδόχο τῆς Ἱστορίας: δὲν θὰ δεῖ ἡγεσία πρὶν τὰ δισέγγονα τοῦ Κυριάκου. Βεβαίως, καὶ ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ἐπαγγέλετο «ἑνότητα»- ὅταν ὅμως στὸ παρελθὸν πίστεψε ὅτι τὸ κόμμα πρόδιδε τὶς ἰδέες γιὰ χάρη τῶν ὁποίων ἐντάχθηκε σ’ αὐτό, εἶχε τὸ θάρρος νὰ τὸ παρατήσει καὶ νὰ ἱδρύσει ἄλλο ποὺ νὰ ἐκφράζει πληρέστερα αὐτὲς τὶς ἰδέες. Τὸ κόμμα ἦταν τὸ μέσον γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἰδεῶν γιὰ τὴν Ἑλλάδα, καὶ ὄχι αὐτοσκοπὸς ὑπερκείμενος καὶ πατρίδας καὶ ἰδεῶν. Οἱ νουνεχεῖς πολῖτες παρατηροῦσαν ἐμβρόντητοι καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς προεκλογικῆς τῆς ΝΔ περιόδου νὰ ἐπισείεται ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ τόλμημα, τὸ καύχημα, ὡς μέγιστο μειονέκτημα ποὺ πρέπει νὰ ξεχαστεῖ ἢ νὰ τιμωρηθεῖ! Ὅμως, ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη πλειοψηφία τοῦ ἐντυπωσιακοῦ ἀριθμοῦ τῶν 780.000 πολιτῶν ποὺ προσῆλθαν στὴ διαδικασία.

(δ) Δεν χρειάζεται ἀνάλυση.

(ε) Ἄκουσα πολλοὺς κατὰ τὴν προεκλογικὴ τῆς ΝΔ περίοδο νὰ ἀποκαλοῦν τὸν Ἀντώνη Σαμαρᾶ «φασίστα», «φασισταριὸ» καὶ τὰ συναφῆ. Κάτι ποὺ δείχνει φυσικὰ ὅτι δὲν ἔχουν ἐπίγνωση οὔτε κἂν τῶν λεξικογραφικῶν πληροφοριῶν γιὰ τὴ λέξη. Ἂν ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης ὑποστήριζε τὸ κόμμα («Πολιτικὴ Ἄνοιξη») ἑνὸς «φασίστα»... ἀλλὰ τέλος πάντων. Στὴν περίπτωση ποὺ παραμείνει ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς πιστὸς στὶς ἀξίες καὶ στὰ πιστεύω του καὶ ὄντως «δὲν ντρέπεται γιὰ τὶς ἰδέες του» καὶ στὸ μέλλον, τότε πολλὲς ἀπὸ τὶς «ἀπαγορευμένες» στὸ ἐπικίνδυνα μπαταρισμένο σημερινὸ πολιτικὸ τοπίο συντηρητικὲς ἰδέες θὰ ἀποκτήσουν τὴν νομιμοποίηση ποὺ τοὺς ἀξίζει, ὅπως σὲ κάθε προηγμένη εὐρωπαϊκὴ χώρα. Ἡ διαστρευλώνουσα τὶς λέξεις ἰδεολογικὴ τρομοκρατία θὰ ἀναγκαστεῖ νὰ ἐξαλειφθεῖ, ἂν ἀποδειχθεῖ ὅτι «δὲν περνάει» μὲ τίποτα. Εἶναι ἕνα πρῶτο βῆμα γιὰ τὴν ἐπαναφορὰ τῶν ξεχειλωμένων λέξεων στὰ πραγματικά τους σημαίνοντα, ἄρα γιὰ τὴν ἐλεύθερη (ἐπιτέλους!) διακίνηση τῶν ἰδεῶν. Ἕνα πρῶτο βῆμα.

Φυσικά, ἐνδέχεται νὰ διαψεύσει ὁ Ἀντώνης Σαμαρᾶς στὴν πράξη ὅλες τὶς προσδοκίες ποὺ γεννήθηκαν. Ἀλλὰ ἐνδέχεται καὶ νὰ τὶς δικαιώσει. Αὐτὸ ἄλλωσε ὑποσχέθηκε. Ἐλπίδα.

Γιὰ τὸ τέλος, ἂς μοῦ ἐπιτραποῦν δυὸ ταπεινὲς συμβουλές, μία γιὰ τὴ Νέα Δημοκρατία

καὶ μία γιὰ τοὺς Νεοδημοκράτες:

Γιὰ τὴ νέα Νέα Δημοκρατία: δὲν γίνεται νὰ εἶναι «καὶ ἡ πίττα ὁλόκληρη καὶ ὁ σκῦλος χορτᾶτος». Ἂν ἐπιθυμεῖ ἡ ΝΔ «ἐπανίδρυση τοῦ κόμματος», ὀφείλει νὰ ἀποκηρύξει τὴν πενταετία τῆς ντροπῆς 2004-2009. Δὲν γίνεται καὶ νὰ ἐπαγγέλεσαι τομὲς στὸ κράτος ἂν γίνεις κυβέρνηση καὶ νὰ ἰσχυρίζεσαι πὼς «ἔγιναν πολλά» σὲ αὐτὸ τὸ μνημειωδῶς καταστροφικὸ πενταετὲς κυβερνητικὸ ραχάτι. Ὁ πιὸ εὔκολος τρόπος νὰ προδοθεῖ ἡ ἐλπίδα ὅλων αὐτῶν ποὺ προσῆλθαν στὶς κάλπες στὶς 29/11/09 (πόσοι ἀπ’ αὐτοὺς ἄραγε ΔΕΝ ψήφισαν ΝΔ στὶς τελευταῖες βουλευτικὲς ἐκλογές: οἱ μισοί; Περισσότεροι ἀπ’ τοὺς μισούς;) εἶναι νὰ μὴν ἀποκηρύξει ὁ νέος ἀρχηγὸς αὐτὸ ποὺ οἱ ἴδιοι ἀποκήρυξαν: τὴν παλιὰ ΝΔ. Γιὰ τοὺς Νεοδημοκρᾶτες: Προϊὸν συγκυριῶν, σωστοῦ χρόνου, τύχης καὶ ἐπιμονῆς λίγων ἀνθρώπων ἦταν ἡ ἐκλογὴ τοῦ προέδρου ἀπὸ τὴ βάση, μετὰ ἀπὸ ἀλλαγὴ τοῦ καταστατικοῦ.

Εἰδάλλως θὰ ψήφιζαν οἱ σύνεδροι, οἱ ὁποίοι σύμφωνα μὲ ὅλες τὶς ἐνδείξεις θὰ ἐξέλεγαν

«φανατικὰ» τὴν Ντόρα Μητσοτάκη-Μπακογιάννη νέα πρόεδρο τῆς Νέας Δημοκρατίας, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς μεγάλης πλειονότητας τῶν στελεχῶν. Μήπως αὐτὸ πρέπει νὰ σᾶς βάλει σὲ σκέψεις, ἀφοῦ ἀπεδείχθη ὅτι ἡ βούλησή σας ἦταν ἐντελῶς διαφορετική;

*Μεταπτυχιακός φοιτητής του University of Athens (2010)
Μεταπτυχιακός φοιτητής του FU Berlin (2009)

ΠΗΓΗ