Όταν οι συνδαιτυμόνες της Bilderberg διαστρεβλώνουν και κινδυνολογούν

Διαβάσαμε με προσοχή  άρθρο του κ. Τσούκαλη * με τίτλο  "Ο κίνδυνος απαξίωσης της δημοκρατίας" που δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ. Το σχολιάζουμε γιατί νομίζουμε ότι είναι το πρώτο  που απροκάλυπτα - και σκοπίμως υποβαθμίζοντας ή και μηδενίζοντας τις τεράστιες ευθύνες του δικομματικού πολιτικού συστήματος  - επιχειρεί να βάλει σε θέση κατηγορούμενου, το πατριωτικό κίνημα, που με εμπνευστή και οργανωτή τη Σπίθα του μεγάλου Μίκη  αλλά και άλλων κινημάτων, έχει αναλάβει να απαλλάξει τη χώρα από την υποτέλεια και τους Έλληνες από την υποταγή  στο ΔΝΤ. Στο ΔΝΤ που οδηγηθήκαμε εξαιτίας της  γαλοζοπράσινης λαίλαπας των τελευταίων 35 χρόνων, συνεπικουρούμενης από φορείς της οικονομικής ολιγαρχίας, διαμορφωτές της κοινής γνώμης (δημοσιογράφους ιδιοκτήτες καναλιών, ραδιοφώνων και εφημερίδων) και διακεκριμμένα μέλη της υψηλής διανόησης, όπως ο συγκεκριμένος αρθρογράφος..........................

 Δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως θα ακολουθήσουν πολλές ακόμη νουθεσίες και απειλές με αρθρογραφία που θα κινηθεί στα ίδια πλαίσια αποπροσανατολισμού, εκφοβισμού και κινδυνολογίας, και από άλλα έγκριτα ονόματα του καθεστώτος.
Τι μας λέει ο κ Τσούκαλης;
Η προσπάθεια εκφοβισμού για έκνομες ενέργειες που πιθανολογεί πως θα γίνουν, είναι σε εναρμονισμό με την οικονομική τρομοκρατία και τις ψυχολογικές ενοχές και φοβίες που ασκεί στους πολίτες με επιμέλεια η κυβέρνηση.
Δεν είναι άσχετη η επίθεση στην αριστερά λέγοντας ότι : "ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς συνεχίζει να διατηρεί μια ιδιότυπη σχέση με το Σύνταγμα και τους νόμους τής κατ΄ αυτούς αστικής δημοκρατίας".
Ούτε πρέπει να αγνοηθεί η άμεση επίθεση στο Μίκη Θεοδωράκη που τον "κατηγορεί" ότι : "συγκροτεί κίνημα ανυπακοής στη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας και μιλάει για προδότες".
Ξεφεύγει δε στηλιτεύοντας το λαϊκό κίνημα ότι: "Ολοένα και περισσότεροι μπαίνουν στο κυνήγι των μαγισσών, ανακαλύπτουν γύρω τους προδότες και μειοδότες, φαντασιώνουν συνωμοσίες, ενώ βεβαίως διατηρούν για τον εαυτό τους το μονοπώλιο της εθνικής αλήθειας. Κάποιοι αρχίζουν να κάνουν και το επόμενο βήμα παρακινώντας τούς όποιους ευεπίφορους στη χρήση βίας."
Ανακαλύπτει πως άρχισαν - τώρα τελευταία κατά τη γνώμη του - να κινδυνεύουν τα κεκτημένα (αλήθεια ποιων τα κεκτημένα;) και μας καλεί : "να καταδικάσουμε απερίφραστα φωνές και συμπεριφορές που στρέφονται εναντίον των δημοκρατικών μας κεκτημένων (έστω αυτών των αδύναμων, των καχεκτικών αν προτιμάτε), φωνές και πρακτικές στις οποίες υφέρπει μια εξαιρετικά επικίνδυνη τάση ανομίας ή ολοκληρωτισμού- οι δύο αυτές τάσεις συχνά συγκλίνουν. Και τα σημάδια πολλαπλασιάζονται τον τελευταίο καιρό".
Και καταλήγει αποκαλύπτοντας τους στόχους του καθεστώτος και την άμεση βοήθεια στους κυβερνώντες συμβουλεύοντας: "Η απαξίωση του πολιτικού κόσμου βρίσκεται συχνά ένα μόλις βήμα πριν από την απαξίωση της δημοκρατίας. Αν δεν είμαστε ικανοποιημένοι με τους πολιτικούς που έχουμε, ας τους αλλάξουμε. Με δημοκρατικές διαδικασίες όμως και όχι επικαλούμενοι την έλευση σωτήρων και πεφωτισμένων."


Τον πληροφορούμε πως πλέον το ζητούμενο δεν είναι η αλλαγή "κάποιων" πολιτικών αλλά η αλλαγή συνολικά του πολιτικού συστήματος που καταρρέει και που στην προσπάθειά του να επιβιώσει δεν θα διστάσει να "παραδώσει" κάποια κομμάτια του. Το ερώτημα παραμένει: Θα ρετουσάρουμε απλά τη γριά μάγισσα ή θα προχωρήσουμε σε μια φρέσκια και καθαρή μορφή ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ διακυβέρνησης;
Δεν υπάρχουν άλλα αποθέματα ανοχής στην ελληνική κοινωνία προς το διαβρωμένο σύστημα και τα στηρίγματά του.
Και όποιος δεν καταλαβαίνει ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΠΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ.


* Ο κ. Λουκάς Τσούκαλης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ και κατ' επανάληψη συνδαιτυμόνας της λέσχης Bilderberg.
πηγη activistis
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

O λόγος Μέρτζου στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα Καραμανλή

Στα αποκαλυπτήρια του ανδριάντος του Κων. Γ. Καραμανλή τον πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνησε ο Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Νικόλαος Ι. Μέρτζος, στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Γ. Καραμανλή και εξάδερφος του σημερινού δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη.

Ο πανηγυρικός λόγος έχει ως εξής:

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ

«Θεσσαλονικείς, ήλθα!» 

Έτσι αναφώνησε μακεδονιστί ο Μακεδών εδώ ακριβώς, ψηλά από το Μακεδονία Παλλάς, πριν τριανταεπτά χρόνια. 

Και τότε σείστηκαν τα θεμέλια της γης. 

Ο πιστός Λαός, ποταμός χυτός όσο πιάνει το μάτι και δοξαστικός όσο μεθάει ο νους, τον επευφήμησε ως Ελευθερωτή και τον υποδέχθηκε ως Παράκλητο...

Βάγια στα χέρια. Βάγια στρωμένοι οι δρόμοι και η παραλία παντού. 

Και τώρα, την εύσημη τούτη ημέρα, δεκατρία χρόνια από την εκδημία του, νάτος πάλι μπροστά μας ορθός. 

Ζωντανός στις καρδιές μας.  

«Θεσσαλονικείς, ήλθα!» Αποκαλύπτεται και.............

 αποκαλύπτει.
Τώρα πια την πρωτεύουσα της Μακεδονίας φρουρούν οι Εθνάρχες των Ελλήνων σε σημαίνουσα ομοζυγία –στην Εγνατία ο Ελευθερωτής, στη Νέα Παραλία ο Αναμορφωτής.
Διαφορετικοί οι δρόμοι τους, κοινός ο τόπος τους. Κοινός ο σκοπός τους και κοινός προμαχώνας τους: η Θεσσαλονίκη. Ο Εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος την ελευθέρωσε, την κατοχύρωσε και, με τον Εμπράρ, την θέλησε μεγαλόπρεπη και απλόχωρη. Ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής, μετά τον Αρμαγεδώνα, την ανέσυρε από τον ερειπιώνα, την αναμόρφωσε και την παρέδωσε ισχυρή.
Τον Αναμορφωτή της ευγνωμονεί σήμερα και θα ευγνωμονεί εσαεί η Θεσσαλονίκη με τούτο το έργο της. «Ανδρών γαρ επιφανών έργω γενομένων έργω δει δηλούσθαι τας τιμάς». Διότι άνδρες που με έργο έγιναν επιφανείς με έργο πρέπει να τιμώνται. ΄Ετσι επιτάσσει στον Επιτάφιο ο Περικλής.
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η πρωτογενής Εκκλησία του Δήμου των πολιτών, απαθανατίζει σε ανδριάντα τον επιφανέστατο Μακεδόνα των νέων καιρών. Και ο Πρώτος Πολίτης του Δήμου -ο σημερινός και ο προχθεσινός χέρι-χέρι- τον παραδίδει στο Κοινόν των Ελλήνων. Το υψηλό του ανάστημα, ηθικό και συνάμα πολιτικό, είναι σήμαντρο στο καμπαναριό. Μας σημαίνει ότι πολιτική δίχως αρετή δεν νοείται. Δώσε, Χριστέ μου, να σημάνει και πάλι τον Όρθρον του Έθνους. Με τόλμην και αρετήν διέσχισε και διέπλασε την Ιστορία μας ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής. Γι’ αυτό παντοτινά εμπνέει, φρονηματίζει και παρορμά προς τα υψηλά όλους τους Έλληνες. Προ παντός μας ενώνει.
Η ενότητα των Ελλήνων παρέμεινε σ’ όλη του τη ζωή η εναγώνια έγνοια και η φροντίδα του. Έγνοια του άγρυπνη και ανύστακτη η ενότητα. Φροντίδα του καθημερινή, και με τις πράξεις του αυτοθυσιαστική, η ενότητα. Για να μας τη διασφαλίσει, επέλεξε και εβίωσε εθελούσια και σιωπηλά, κατάσαρκα και κατάβαθα βαρύ το τίμημα της ενότητας. Στους χαλεπούς καιρούς μας το ενωτικό, εθνικό προσκλητήριό του είναι αυταπόδεικτα εθνικο-απελευθερωτικό και επιτακτικό. Στερεός Μακεδών, αφιερωμένος Έλλην και πρωτοπόρος Ευρωπαίος ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής υπηρέτησε την Πατρίδα πιστά και παραγωγικά. Της αφιέρωσε όλη τη μακρά και ασκητική ζωή του. Δέκα χρόνια Υπουργός, 14 Πρωθυπουργός και 10 Πρόεδρος της Δημοκρατίας την οποία ο ίδιος θεμελίωσε. Ηγήθηκε και ποτέ δεν καθοδηγήθηκε.
Υπήρξε ενοραματικός πολιτικός και πραγματοποιός. Η ειδοποιός διαφορά του είναι ότι μόνος αυτός σχεδίασε το όραμά του και βάσει σχεδίου το πραγμάτωσε. Μέρος του οράματός του, του σχεδιασμού του και του έργου του είναι η Θεσσαλονίκη μας. Τα έργα του παραμένουν παντοτινά ορατά, ζωτικά και συλλειτουργικά.
Συλλειτουργούν στους άξονες: υποδομές και διαδρομές, οικονομία και κοινωνία, συγκοινωνία και επικοινωνία, πολιτισμός, τουρισμός και αθλητισμός, μνημεία και Ιστορία. Και όλοι οι άξονες οδηγούν μακριά, δυναμικά και απελευθερωτικά.
Ενδεικτικά αναφέρονται τα σημαντικότερα έργα του:
Συγκοινωνία και επικοινωνία: Λιμάνι, αεροδρόμιο και νέος σιδηροδρομικός σταθμός. Διάρρηξη των Τεμπών και διάνοιξη όλων των κεντρικών αρτηριών: οδοί Τσιμισκή, Αγίου Δημητρίου, Εγνατία, Μοναστηρίου, Λαγκαδά, 26ης Οκτωβρίου, Βασιλίσσης ΄Ολγας, Ν. Πλαστήρα, Νέα Παραλία και λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου. Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών: ο μόνος στην Ελλάδα υγιής.
Οικονομία: Τριπλασιασμός και δυναμισμός της Διεθνούς Εκθέσως. Βιομηχανικό συγκρότημα ΕΣΣΟ-Πάπας και Βιομηχανική Περιοχή της Σίνδου.
Κοινωνία: Συνοικισμοί εργατικών κατοικιών: Φοίνικας, Ξηροκρήνη. Συγκροτήματα εργατικών κατοικιών στη Νεάπολη και στην Λαγκαδά. Προσφυγικός οικισμός Λοφίσκου Τούμπας. Θεαγένειο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο.
Παιδεία: Πανεπιστημιούπολη σε 670 στρέμματα, τρεις νέες Πανεπιστημιακές Σχολές, Βιομηχανική Σχολή. Δεκαπλάσιοι φοιτητές.
Υποδομές: Οργανισμοί Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως, διευθέτηση και κάλυψη όλων των κεντρικών χειμάρρων. Περιφερειακή Τάφρος και κεντρικός αποχετευτικός αγωγός. Κυβερνείο. Δίκτυα ηλεκτρισμού. Ανάπλαση του Διοικητηρίου και εγκατάσταση του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος.
Τουρισμός: Το απέναντί μας ξενοδοχείο «Μακεδονία Παλλάς», τα πρωτοπόρα Ξενία στην Ουρανούπολη και στο Παλιούρι, στην άγνωστη τότε Χαλκιδική.
Και, συνυφασμένος ο Πολιτισμός: Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου, Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού, Φοιτητική Εβδομάδα. Κρατικό Ωδείο, Κρατική Ορχήστρα, Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Αρχαιολογικό Μουσείο, Κέντρο Διαφύλαξης Αγιορειτικής Κληρονομιάς και Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα. Αθλητισμός: Καυταντζόγλειο Στάδιο, Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο -νεοελληνιστί Παλαί ντε Σπορ- και Ποσειδώνιο Κολυμβητήριο.
Μνημεία: Μετά τον μεγάλο σεισμό του 1978 διέσωσε και ανεστήλωσε όλα τα χριστιανικά μνημεία: Αγία Σοφία, Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Άγιος Μηνάς, Άγιος Παντελεήμων, Αχειροποίητος, Δώδεκα Απόστολοι, Προφήτης Ηλίας, Ροτόντα. Επίσης οθωμανικά μνημεία, όπως η σκεπαστή αγορά Μπεζεστένι, το Αλατζά Ιμαρέτ και ο μιναρές της Ροτόντας. Επί πλέον τα παραδοσιακά Λαδάδικα.
Ιστορία: Τη φανέρωσε εκθαμβωτική από τη μακεδονική γη ενισχύοντας και κατευθύνοντας προσωπικά τις ανασκαφές στην Αρχαία Αγορά, στα ανάκτορα του Γαλερίου, στο Δερβένι, στη νεκρόπολη της Σίνδου, στην Πέλλα, στο Δίον και το αποκορύφωμά του στη Βεργίνα, τις αρχαίες Αιγές.
Γιός Μακεδονομάχου δασκάλου, φωτογραφημένος μικρό παιδί με τα όπλα του καπετάν Δούκα και Πρωθυπουργός έξη μόνον χρόνια μετά τον Εμφύλιο με εντεινόμενο τον Ψυχρό Πόλεμο, ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής είχε απόλυτη συνείδηση ότι η Μακεδονία και η πρωτεύουσά της ήταν πολιορκημένη. Θέλησε να την θωρακίσει και με τα έργα του τη θωράκισε. Προίκισε τη Θεσσαλονίκη για να την καταστήσει ισχυρή και εξωστρεφή, κοινωνικά συνεκτική και οικονομικά παραγωγική, λειτουργική και αυταπόδεικτα ιστορική. Πόλη του πολιτισμού και της ελληνικής παιδείας. Πόλη ανοικτή. Πρωταγωνιστή. Μετά απ’ αυτόν τον Αναμορφωτή της, η πόλη έχασε τον βηματισμό της. Ευχόμαστε και θα δώσουμε τώρα όλες μας τις δυνάμεις, όλοι οι ζωντανοί Σαλονικοί να τον ξαναβρεί. Τώρα και στην πράξη. Όχι αύριο και στα χαρτιά. Τώρα, λοιπόν, ήλθε η ώριμη ώρα και αποκαλύπτεται εμπρός μας μεγαλοπρεπής ο μεγάλος οραματιστής και συνάμα ο σκληρός ρεαλιστής. Ο σιωπηλός Ασκητής.
Γι’ αυτό, Κύριε Δήμαρχε της Θεσσαλονίκης, αγαπητέ Γιάννη, συγχωριανέ μου και ξάδερφε, μ’ αυτό το πρώτο βήμα σου ανοίγεις τολμηρή και ενωτική περπατησιά. Σου ευχόμαστε να τραβάς πάντα μπροστά με μεγάλη δρασκελιά.
Σεβαστέ Πρόεδρε Κωνσταντίνε Καραμανλή,
καλώς όρισες πίσω στο σπίτι σου.
Σε περίμενε η πόλη που τόσο αγάπησες και τόσο ευεργέτησες. Μας έλειψες. Κοίτα γύρω σου οι Θεσσαλονικείς.
Δες, συν γυναιξί και τέκνοις την οικογένειά σου και τα παιδόπουλά της κύκλω της πατρογονικής σου τραπέζης ως ελαιόφυτα ελαιών. Κοίτα ξανά στο πλευρό σου την Παλαιά Φρουρά σου.
Κοίτα τα δάκρυα στα μάτια μας. Και μη μας πεις τώρα πως οι άντρες δεν κλαίνε. Όλοι σε είδαμε να δακρύζεις για τη Μακεδονία μας στο αεροδρόμιό μας Μακεδονία. Σεβαστέ μας Πρόεδρε, άκουσε την καρδιά μας και εισάκουσε την προσευχή μας.
Σε ευγνωμονούμε και σε αγαπούμε.
Ο Θεός να σε ευλογεί. Ευλογημένος, ο ερχόμενος.
Νικόλαος Ι. Μέρτζος Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η φυλή Χούνζα και το αντικαρκινικό κουκούτσι του βερίκοκου....

Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα. Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση. Όταν ένας δυτικός γιατρός επισκέφθηκε τους Χούνζα, του προσέφεραν βερίκοκα και αυτός έφτυνε τα κουκούτσια. Έτσι του είχανε μάθει. Οι Χούνζα έκαναν όλοι έναν μορφασμό αηδίας. Πέταγε το καλύτερο.......... * Θυμηθείτε. Το κουκούτσι από το βερίκοκο είναι πάρα πολύ πικρό.
* Θυμηθείτε! Το πικρό είναι αναγκαίο για τον καρκίνο.
* Θυμηθείτε! Το πικρό ανοίγει την όρεξη και πολλοί καρκινοπαθείς δεν
έχουν όρεξη και πεθαίνουν από καχεξία (υπερβολικό αδυνάτισμα).
* Θυμηθείτε! Το κουκούτσι από το βερίκοκο έχει βιταμίνη Β17.
* Θυμηθείτε! τα παλικάρια των φαρμακευτικών έθαψαν την εφαρμογή της
επιστημονικής γνώσης στο πεδίο του καρκίνου και εκ. άνθρωποι θα πεθάνουν άδικα (Otto Warburg).

Τι έγινε μετά; Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο - είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς. Η ουσία που ανακάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs έκανε τα πειράματα πάνω σε ποντικούς. Η ουσία που ανεκάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λεατρίλη ή βιταμίνη Β17. Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε. Τι θα κάνατε εσείς και εγώ αν ακούγατε τέτοια καλό νέο; Δεν θα πηδάγατε από τη χαρά σας; Ο καρκίνος ήταν τελειωμένος. Αμ δε. Το χρήμα βασιλεύει. Πήγε λοιπόν στους ανωτέρους του και τους είπε τα ευχάριστα νέα. Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα. Τι θα κέρδιζαν αυτοί με την αντικαρκινική αυτή ουσία προσβάσιμη στον καθένα; Θα έχαναν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν τα κέρδη τους ανέρχονται σε πολλά δις μόνο από την Ελλάδα, φανταστείτε τι γίνεται σε όλο τον πλανήτη. Άλλωστε τα μέλη του Δ.Σ. του Μεμόριαλ ήταν όλοι αντιπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών[3].
Του είπαν λοιπόν να συνεχίσει τα πειράματα και να αποδείξει πως ήταν λάθος. Το ακούτε ΛΑΘΟΣ. Οι διαδικασίες τροποποιήθηκαν και σχεδιάστηκαν με σκοπό να αποτύχουν και τελικά απέτυχαν. Αντικατέστησαν τον Σιγκουίρα με έναν κτηνίατρο, ο οποίος χορήγησε στα πειραματόζωα διαφορετική δόση από αυτή που χορηγούσε ο Ιάπωνας επιστήμονας και τα πειραματόζωα πέθαναν. Τα αποτελέσματα αυτού του ψευδοπειράματος δόθηκαν στη δημοσιότητα. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη αναμένονται. Δεν αποδείχθηκε! Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.
Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εδώ παίζονταν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Βγήκε και κατήγγειλε ευθαρσώς τη μεγάλη απάτη. Τιμή στον θαρραλέο δημοσιογράφο. Τιμή στο Σιγκουίρα. Τιμή στον Κρεμπς που βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο στη μάχη κατά του για τον καρκίνου. Από τις ελληνικές εφημερίδες μόνο <<Το Βήμα>> ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του θέματος. Ποιος Έλληνας γνωρίζει αυτή την μεγάλη απάτη (σύμφωνα με τον Μοςς); Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:

α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,
β) βελτίωσαν την γενική υγεία,
γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,
δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,
ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου.

Επίσης η πρώτη επίσημη τονίζω επίσημη αναφορά του Μεμόριαλ υπογράμμιζε με ιδιαίτερη έμφαση τα θετικά πλεονεκτήματα της Β17. Μετά έπεσε γραμμή[4]. Ξέρετε εσείς... Γραμμή και την ακολούθησαν άπαντες.
Χρειάζονται περισσότερες αποδείξεις!. Δεν αποδείχθηκε! Απορώ! Γιατί να μην βάζουμε ένα ερωτηματικό όταν ακούμε αυτό το μονότονα επαναλαμβανόμενο μότο των φαρμακευτικών.
* Θυμηθείτε! Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα στο μανάβη της γειτονιά σας
έχουν την ίδια αξία με τα κουκούτσια από τα βερίκοκα των Χούνζα.
Αν λοιπόν αυτοί οι <<κύριοι>> έσβησαν έναν ερευνητή του κύρους του Κανεμάτσου Σιγκουίρα, που γι αυτόν είχε ειπωθεί από τον αντιπρόεδρο του Μεμόριαλ, ότι είναι ευρέως γνωστός στον κόσμο της έρευνας και ότι οι συνάδελφοί του ερευνητές τον εκτιμούν απεριόριστα. Αν αυτοί οι κύριοι δολοφονούν τους γιατρούς στη Χιλή και αλλού, καταλαβαίνουμε όλοι πως ο πραγματικός καρκίνος για την υγεία της ανθρωπότητας βρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των φαρμακευτικών εταιριών.
Δεν μιλάμε βέβαια για ελληνικές μικρές εταιρίες, αλλά για σύγχρονα πολυεθνικά θηρία., που επιβάλλουν την άποψή τους με χημειοθεραπείες.
Όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί από τις Φαρμακοβιομηχανίες τα μαρτύρια της κόλαση: Γραμμικούς επιταχυντές κοβάλτια, χημειοθεραπείες, εξορκισμούς, για να φύγει ο δαίμονας καρκίνος, διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο πανικό, - σωστό θρίλερ. Τώρα το νικήσαμε, δεν αναφέρουμε ούτε το όνομά του και χτυπάμε ξύλο, όταν ακούμε τη λέξη καρκίνος.
Βέβαια τα κυτταροτοξικά φάρμακα, ακτινοβολίες κ.λ.π., είναι γνωστό - και κανείς δεν το αρνείται-, ότι προκαλούν καρκίνο. Είναι δηλαδή βασικές αιτίες ανάπτυξης καρκίνου. Ο άρρωστος όμως, έκανε ότι ορίζουν η φαρμακοβιομηχανίες: Καλό για την τσέπη τους, κακό για τον άρρωστο.
Μην ξεχνάτε: Τα όρια της τσέπης τους, είναι τα όρια της σκέψης τους.
Κουβέντα αυτοί για τη διατροφή. Ρωτείστε ένα γιατρό αν έχει κάτι διδαχτεί για τη διατροφή στις Ιατρική Σχολές. Οι φαρμακοβιομηχανίες θέλουν τον ιατρικό κόσμο στο σκότος της άγνοιας για τη διατροφή και υπερήφανο για τις φαρμακευτικές του γνώσεις σε σημείο, που να υποτιμά τη διατροφή, όπως στην περίπτωση του μυλωνά.
Κανόνας Νο1:
* Τρώτε πικρά, τρώτε βερίκοκα και τα κουκούτσια τους.
* Πίνετε χυμό από φύλλα ελιάς.
* Τρώτε ραδίκια και πίνετε το ζουμί τους με λεμόνι κάθε μέρα.
* Τρώτε αγκινάρες (πικρές).
* Πίνετε ζουμί από άγριες αγκινάρες (πολύ πικρό), Βολβούς (πικρό) ή Γαϊδουράγκαθο (silybuns marianum), αυξάνει την παραγόμενη γλουταθειόνη
υπεροξειδάση: Εξαιρετικό τονωτικό - αποτοξινωτικό για όλες τις παθήσεις του συκωτιού.
Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή των καλύτερων γερμανών γιατρών, της περίφημης Επιτροπής Ε. Η Επιτροπή Ε, κατατάσσει τα πικρά βότανα ως
εξής:
* (1) κάσσια (quassia amara)
* (2) γεντιανή
* (3) άγρια αψιθιά.ΟΎ
* (4) Φλοιός Gonolobus cocdurango,
* (5) Centantium pulchellum,
* (6) cot αρπαγόφυτο (από την έρημο Καλαχάρη της Αφρικής (τόβρίσκετε
στα φαρμακεία).
* 7) φλούδα νεραντζιού.
* 8) γαϊδουράγκαθο (cnicus benediktus).
* 9) Ραδίκι.
* 10) κανέλα.
* 11) κόλιανδρος.

Οι πικρές αυτές τροφές ανοίγουν την όρεξη. Ο καρκινοπαθής συνήθως δεν έχει όρεξη και πεθαίνει από καχεξία. Διεγείρουν την ορμόνη γαστρίνη, που με τη σειρά της διεγείρει την παραγωγή και την απελευθέρωση υδροχλωρικού οξέως. Όλοι το γνωρίζουν: Τα πικρά βοηθούν στην όρεξη.
Αν το σώμα μας έχει μετατραπεί σε ζαχαροπλαστείο, από τα πολλά γλυκά, ποτά, πατάτες κ.λ.π., {όλα αυτά μετατρέπονται σε γλυκόζη) και συγχρόνως έχουμε απορρίψει την πικρή γεύση, δεν θα πάθουμε καρκίνο; Το κλειδί είναι η ισορροπία (ομοιόσταση στην ιατρική γλώσσα).

[1] What to eat if you have cancer, Maureen Keane, Daniella Chace, Mc Graw Hill 2007.
[2] Η χαρά της ανακάλυψης, Richard Feynman, Εκδόσεις Κάτοπτρο, σελ. 211
[3] Εφημερίδα «Το Βήμα», 23/5/1980
[4] A summary of the effect of amygdalin upon spontaneous mammary Tamors in mice, Sloan Kettering, report June 13, 1973
Τμήμα Ελέγχου Χημειοευαισθησίας
http://www.polyzou.gr Panos D.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΔΡΑΣΗ

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, ιδρυτικού, ηγετικού στελέχους του ΠΑΚ (Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος) και του ΠΑΣΟΚ (Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος)[1]

Η σημερινή δραματική κατάσταση της πατρίδας μας είναι άμεσα συνυφασμένη με την πολιτική που εφάρμοσε ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο απίστευτο και φανταστικό και αν φαίνεται αυτό. Έχω γράψει πολλά βιβλία και πολλές αναλύσεις για να εξηγήσω το φαινόμενο αυτό, αλλά συνήθως βρίσκομαι μπροστά σε ένα απροσπέλαστο τείχος, που έχτισαν οι διαπλεκόμενοι εξωθεσμικοί παράγοντες (οι λεγόμενοι κατά το λαϊκόν «νταβατζήδες», εντός και εκτός Ελλάδας).

Όμως χωρίς την αποκαθήλωση από το βάθρο του, δεν πρόκειται η Ελλάδα να βγει από την βαθιά και πολυποίκιλη κρίση που την διαπερνά σ’ όλους τους τομείς και σ’ όλα τα επίπεδα. Γιατί σε τελευταία ανάλυση η κρίση δεν είναι πρωταρχικά οικονομική και πολιτική, ή μάλλον δεν είναι καν οικονομική ή πολιτική, αλλά καθαρά πολιτισμική και ακούει στο όνομα «δ ι α φ θ ο ρ ά», δηλαδή κατάπτωση των ηθικών αξιών μιας κοινωνίας.

Αυτήν την διαφθορά καλλιέργησε συνειδητά και επέβαλε πανούργα ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να πετύχει την κατάκτηση και τη νομή της εξουσίας, ως αυτοσκοπού.

Το ερώτημα είναι: Είναι δυνατό μια πολιτική προσωπικότητα να μπορεί να προξενήσει γενικά μια τόσο μεγάλη καταστροφή; Η απάντηση: Μόνη της ασφαλώς όχι. Αλλά μόνη της μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και τους συσχετισμούς εκείνους, που θα την οδηγήσουν στην επιτυχία του σκοπού της.[2]

Οι μεγάλες προσωπικότητες στην ιστορία είχαν αυτή τη δύναμη και τη δυναμική. Σε ένα βαθμό και στο μέγεθος της Ελλάδας ο........... . Ανδρέας Παπανδρέου ήταν μια τέτοια προσωπικότητα. Κατάφερε να σαγηνέψει από τη μια και να ελέγξει από την άλλη έναν ολόκληρο λαό και να θεμελιώσει τις μετέπειτα αρνητικές εξελίξεις. Ακόμη και τα θετικά μέτρα (π.χ. η αναγνώριση της εθνικής αντίστασης κ.λπ) χρησιμοποιήθηκαν σκόπιμα για την εξυπηρέτηση της μοναδικής του επιδίωξης, δηλαδή της εξουσίας ως αυτοσκοπού. Γι’ αυτό και κάποιος ισχυρίστηκε ότι ή Ελλάδα θα ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα, χωρίς την παρουσία του Ανδρέα Παπανδρέου.

Η κύρια αιτία για την υπερχρέωση της χώρας και την παρακμιακή της πορεία, που καταγράφεται από τη μεταπολίτευση, αλλά κυρίως – για να ακριβολογούμε από το 1981 κι’ εντεύθεν - συνίσταται στο καταναλωτικό μοντέλο που καθιέρωσε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και εφάρμοσαν οι επόμενες κυβερνήσεις ανεξαιρέτως. Σ’ αυτήν την πορεία συνέπραξαν και τα εκάστοτε κόμματα της αντιπολίτευσης, αποδεχόμενα στην πράξη την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση στην χείριστή της μορφή. Δηλαδή ουσιαστικά, η πλειοψηφία των πολιτικών, οικονομικών, συνδικαλιστικών και πνευματικών δυνάμεων της Ελλάδας.

Το καταναλωτικό όμως αυτό μοντέλο προϋπέθετε για να εφαρμοστεί τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων, δηλαδή την πλήρη διαφθορά και την καταρράκωση και οποιουδήποτε συστήματος κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών αξιών της κοινωνίας, με τελικό στόχο την καταναλωτική αποκτήνωση της. Από αυτήν την παρακμιακή πορεία δεν εξαιρείται φυσικά διόλου και η Αριστερά. Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού και πάντοτε.

Η Ελλάδα είναι σύμφωνα με πιστοποιημένα στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Ένωση η πιο διεφθαρμένη χώρα της Ευρώπης και φυσικά πολύ πέραν αυτής.

Η κατάρρευσή της ταυτίζεται με την κατάρρευση των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μάλιστα πολλοί περιπαικτικά θεωρούν την Ελλάδα της μεταπολίτευσης ως το τελευταίο κράτος του υπαρκτού σοσιαλισμού, λόγω των ίδιων ή παρεμφερών φαινομένων εκείνου του συστήματος και αυτού που εφάρμοσε κυρίως το ΠΑΣΟΚ, με τον άκρατο κρατισμό και παρακρατισμό:(μια κρατικοδίαιτη γραφειοκρατική κάστα με τις παραφυάδες της. Ένα κράτος, αν μπορούμε να μιλάμε για κράτος και όχι για φέουδο, που έγινε παρακράτος της δυναστείας και της ρεμούλας των κομματικών γραφειοκρατικών ηγεσιών και της κάστας των κρατικοδίαιτων φιλελεύθερων, σοσιαλφιλελεύθερων και αριστεροφιλελεύθερων πολιτών, με μόνη ιδεολογία τον αδίστακτο ατομικό πλουτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Το αποδεικνύουν οι πολυποίκιλες των ευνοουμένων από το ΠΑΣΟΚ κυρίως και δευτερευόντως από τη Νέα Δημοκρατία συντεχνίες, που καταλήστεψαν τον τόπο.[3]

Αυτό πρακτικά σημαίνει την προϊούσα διάλυση της κοινωνικής συνοχής και της μετατροπής των Ελλήνων πολιτών σε εξατομικευμένα, εγωιστικά καταναλωτικά προϊόντα της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης.

Το ερώτημα που ανακύπτει πάλι είναι: Τις πταίει. Το ερώτημα αυτό επιμερίζεται σε μερικά άλλα ερωτήματα, όπως: Υπάρχει συλλογική ευθύνη της κοινωνίας και αν ναι, πως ιεραρχείται αυτή; Δηλαδή, για να το κάνουμε πιο λιανά: Φταίμε όλοι, φταίνε μερικοί, φταίνε τα κόμματα, φταίνε τα συνδικάτα, φταίνε τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, φταίει η πνευματική μας ηγεσία, φταίνε τα ΜΜΕ; Τα «φάγαμε όλοι μαζί», όπως λέει με την συνηθισμένη του αλαζονεία και αμετροέπεια ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου Θεόδωρος Πάγκαλος;

Η απάντηση δεν είναι ούτε αυτονόητη ούτε απλή, γιατί, αν φταίμε όλοι, τότε όλοι πρέπει να πληρώσουμε και όλοι να «βάλουμε πλάτη», όπως λέγεται από επίσημα κυβερνητικά χείλη και τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, που ζητά τώρα και κοινωνική συναίνεση, για να βγούμε, υποτίθεται, από την κρίση.

Η άποψή μου είναι ότι υπάρχει συλλογική ευθύνη, με την έννοια ότι άλλοι εφάρμοσαν τη συγκεκριμένη πολιτική και εισέπραξαν απ’ αυτή την πολιτική, άλλοι συνέπραξαν και συμμετείχαν αναλογικά στο φαγοπότι, ενώ άλλοι δεν συνέπραξαν και δεν επωφελήθηκαν από την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου, του ιδρώτα του φορολογούμενου πολίτη, αλλά δεν έπραξαν τα δέοντα για να αποτρέψουν αυτήν την εξέλιξη, είτε από ανικανότητα είτε από αφέλεια, είτε από κακώς εννοούμενο συμφέρον, είτε γιατί πίστεψαν στις υποτιθέμενες καλές προθέσεις τους, λόγω πλύσης εγκεφάλου από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, που υπηρετούν το παρασιτικό ντόπιο και ξένο κεφάλαιο σε βάρος του ελληνικού λαού και των εθνικών συμφερόντων.

Από ακριτομυθίες μαθαίνουμε ότι οι ελεγκτές του ΔΝΤ και της ΕΚΤ έμειναν κατάπληκτοι και δεν μπορούσαν να πιστέψουν τα μάτια τους για το μέγεθος της διαφθοράς και της ρεμούλας του κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί θαύμα, πώς δεν είχε καταρρεύσει νωρίτερα. Φαίνεται πως η παραοικονομία, που το διατηρούσε να επιπλέει, αρχίζει κι’ αυτή να εξαντλείται.

Όμως για να ερμηνεύσουμε τα αίτια της κρίσης δεν επαρκεί να αναφερθούμε στα φαινόμενα, αλλά να εισχωρήσουμε στις βαθύτερες αιτίες και να προσωποποιήσουμε τις ευθύνες στους κατ’ εξοχήν υπεύθυνους: Ποιοι είναι αυτοί άραγε;

Η απάντηση η δική μου: Ο πρώτος διδάξας είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου, για να ακολουθήσει μετά ο Μητσοτάκης, ο Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής και τέλος ο Γιώργος Παπανδρέου, που θα βάλει την ταφόπλακα.

Γιατί όμως ο Ανδρέας Παπανδρέου; Απλούστατα, γιατί από αυτόν και εξαιτίας της πολιτικής του μπήκαν τα θεμέλια για την όλη αρνητική εξέλιξη σε όλους τους τομείς της πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ζωής του τόπου.

Αυτός δρομολόγησε την παρακμιακή πορεία της Ελλάδας, την οποία υφιστάμεθα σήμερα.

Αυτός είναι που θεμελίωσε το καταναλωτικό μοντέλο, που αποτέλεσε την απαρχή της μετέπειτα κακοδαιμονίας. Ένα καταναλωτικό μοντέλο, που θεοποίησε το χρήμα και που βασίστηκε στη σπατάλη του δημόσιου χρήματος, στον παρασιτισμό και τον δανεισμό και όχι στην παραγωγή και την ανάπτυξη.[4] Ένα μοντέλο που από τα πριν ήταν καταδικασμένο, να αποτύχει, (όπως τα μοντέλα του υπαρκτού σοσιαλισμού), όταν θα είχαν εξαντληθεί πια τα περιθώρια της φορολόγησης και του υπερδανεισμού, για να καλύψει τις παροχές στους ημετέρους, τους διαπλεκόμενους, τους έχοντες και κατέχοντες, τις οποίες καλούνται να πληρώσουν οι επόμενες γενιές, αν ποτέ στο μέλλον μπορούν να ξεφύγουν από τον φαύλο κύκλο.[5]

Οι άλλοι απλώς ακολούθησαν το παράδειγμά του και έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως.

Αυτός είναι που εφάρμοσε πρώτος την αναξιοκρατία, απομακρύνοντας όλα τα αξιόλογα και έντιμα στελέχη και δημιουργώντας την αυλή των καιροσκόπων, απατεώνων και λωποδυτών. Αυτούς ήθελε δίπλα του και αυτούς επέλεξε. Υπάρχουν βέβαια πάντοτε και οι εξαιρέσεις, που βέβαια πάντα επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Εμείς που από τις γραμμές του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ αγωνιστήκαμε, είχαμε άλλες προτεραιότητες: Να δημιουργήσουμε μια άλλη ηθική και πνευματική ποιότητα και ένα άλλο ήθος, που θα βασιζόταν στην αξιοκρατία.

Το Κίνημα που ονειρευόμασταν και το αποτυπώσαμε στη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, θέλαμε να δράσει παιδευτικά με οράματα, ιδανικά και αξίες. Αντ’ αυτού επέλεξε ο Ανδρέας Παπανδρέου άλλη πορεία που βόλευε την εξουσιομανία του.

Πρόδωσε τις αρχές μας.

Είναι αυτός που από τη μια διέλυσε την παιδεία, τον φοιτητικό και εργατικό συνδικαλισμό και αντ’ αυτού δημιούργησε τις αντικοινωνικές συντεχνίες και από την άλλη ενσωμάτωσε και αφομοίωσε την Αριστερά στο σύστημα, στο στρεβλό αυτό καπιταλιστικό σύστημα, βάζοντας στο περιθώριο όσους αντιστέκονταν. Συντελέστηκε μια, όπως την αποκαλώ, φαουστική συναλλαγή με τις λεγόμενες προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις.[6]

Το τίμημα για την Αριστερά, για τις προοδευτικές δυνάμεις και για την Ελλάδα γενικά ήταν καταστροφικό, γιατί η δική του πολιτική μας οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια στο ΔΝΤ.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου όχι μόνο εξαπάτησε την Αριστερά, εκμεταλλευόμενος την εαμική παράδοση και τη δράση της ΕΔΑ, με το αζημίωτο. Την ενσωμάτωσε και την διέφθειρε μέσα από το καταναλωτικό πρότυπο που εφάρμοσε. Οι εαμικές και εδαϊτικες αξίες, ιδανικά και οράματα ενταφιάστηκαν μέσα στην καταναλωτική αποκτήνωση.[7] Όσοι ευνοήθηκαν είναι δύσκολο να το παραδεχτούν και να ασκήσουν κριτική στον ίδιο. Θέλησε να κάνει συμμέτοχους στο έγκλημα με το αζημίωτο (τα λεφτά δεν ήταν δικά του), όλα τα κόμματα και την πλειοψηφία του ελληνικού λαού (τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού, που εκλέγουν και τα δύο κόμματα εξουσίας).

Αυτός είναι και ο βασικός λόγος, γιατί η κριτική στο σύστημα ξεκινάει το πολύ από την εποχή Σημίτη, ενώ ο κύριος υπεύθυνος που ανέδειξε και τον Σημίτη και τους υπολοίπους, είναι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, που την απωθούν στο ασυνείδητο όσοι ευνοήθηκαν. Αν υπάρχουν εξαιρέσεις, αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Αυτός είναι που εκμαύλισε όλο τον λεγόμενο προοδευτικό και αριστερό χώρο, διορίζοντας τον σε θέσεις και αξιώματα, για να τον χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.[8]

Αυτός είναι που πανέξυπνα χρησιμοποίησε την αριστερή διανόηση για να σώσει το αστικό σύστημα, γιατί η δεξιά διανόηση είχε χρεοκοπήσει.

Αυτός είναι και ο λόγος που ελάχιστοι τολμούν να του ασκήσουν κριτική, γιατί σχεδόν όλοι έχουν συμπράξει μαζί του και έχουν και την σχετική ευθύνη. Θέλουν να τον χρησιμοποιούν μάλιστα ως άλλοθι, με την έννοια ότι όλοι οι άλλοι φταίνε εκτός από τον ίδιο, ενώ αυτός είναι ο κύριος υπεύθυνος, για όλες τις μετέπειτα αρνητικές εξελίξεις έως σήμερα.

Όσο το είδωλο του Ανδρέα Παπανδρέου και της δυναστείας Παπανδρέου δεν ξηλώνεται από το βάθρο του, όπως αναλογικά έγινε με τα αγάλματα των καθεστωτικών ηγετών στα καταρρεύσαντα κομμουνιστικά καθεστώτα, όσο δεν αποκαθηλώνεται το είδωλό του, δεν πρόκειται αυτός ο τόπος να δει θεού πρόσωπο, όπως λέει και ο λαός.[9] Και όταν μιλάμε για είδωλα εννοούμε ότι πρέπει να ξηλωθεί όλο το σύστημα του εκμαυλισμού της ελληνικής κοινωνίας, με την οποία την διαμόρφωσε.

Η δημιουργία της νοοτροπίας της καταναλωτικής αποκτήνωσης που δημιούργησε (βλ. σκυλάδικα κ.λπ, η Αλεξανδράτου αναδεικνύεται σε «ηθικό» πρότυπο της ελληνικής κοινωνίας), εξαχρείωσαν τα ήθη, απάλειψαν από τον τόπο κάθε δημιουργική προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον. Η νοοτροπία της ελάσσονος προσπάθειας και της ισοπέδωσης των πάντων προς τα κάτω, αφαίρεσε κάθε δημιουργική προσπάθεια. Δεν υπήρξε τομέας της δημόσιας ζωής που να μην εκφυλίστηκε. Η συντεχνιακή νοοτροπία που δημιούργησε κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό. Ο αθέμιτος πλουτισμός σε βάρος του κοινωνικού συνόλου αναδείχτηκε μαζί με το χρήμα ως η μεγαλύτερη «σοσιαλιστική» κοινωνική αξία.

Η παρακμή ήταν προδιαγεγραμμένη και ο κατήφορος ασταμάτητος.[10] Δεν είναι μόνο τα οικονομικά στοιχεία του χρέους που μας προσφέρουν ένα δείγμα της επερχόμενης καταστροφής. Ήταν η απαξίωση και ο εκφυλισμός όλων των αξιών, πάνω στις οποίες εδράζεται οποιαδήποτε υγιής κοινωνία.

Στην Ελλάδα, για να το πούμε υπερβολικά και ας φαίνεται αντιφατικό, δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, για να μη μιλούμε για σοσιαλισμούς και πράσινα άλογα, φταίει το γεγονός ότι δε λειτούργησε αυτό το σύστημα, το καπιταλιστικό σύστημα, για να μιλάμε και για κάτι πάρα πέρα.

Άν δούλευε ο καπιταλισμός, έστω και κατά προσέγγιση προς τις σκανδιναβικές χώρες, τότε ασφαλώς και δεν θα είχαμε όλα αυτά τα αρνητικά φαινόμενα.

Δεν θα είχαμε σαφώς σοσιαλισμό. Όμως δεν θα καταλήγαμε στη χειρότερη μορφή του νεοφιλελευθερισμού, δηλαδή στο ΔΝΤ και στα δεινά που μας επιφυλάσσει. Αντιθέτως θα είχαμε δημιουργήσει έναν παράδεισο, που θα τον ζήλευαν οι πιο προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Αυτός ο ευλογημένος από τη φύση τόπος που λέγεται Ελλάδα, θα αποτελούσε υπόδειγμα, αν δεν είχε όλους αυτούς που την οδήγησαν στον γκρεμό.

Η κύρια αιτία λοιπόν εν κατακλείδι οφείλεται στους ανάξιούς της ηγέτες, κατά κύριο λόγο. Από κει και πέρα ο καθένας έχει τις ευθύνες του, είτε γιατί συνέβαλε μαζί τους στην παρακμιακή πορεία από ιδιοτέλεια, είτε γιατί προσδοκούσε κάποια μελλοντική εύνοια, είτε γιατί δεν τους εμπόδισε, γιατί σε ένα δημοκρατικό καθεστώς, όπως και να είναι αυτό, υπάρχει πάντοτε εναλλακτική λύση. Δεν υπάρχουν ποτέ μονόδρομοι, όπως θέλει να μας προπαγανδίσει ο Γιώργος Παπανδρέου και τα διάφορα παπαγαλάκια, κάνοντας μας πλύση εγκεφάλου.

Η δημοκρατία, και αυτό είναι αλήθεια δεν έχει αδιέξοδα. Από τα πράγματα είναι πια φανερό ότι κανένας δεν ήταν άξιος να διαμορφώσει και εφαρμόσει αυτήν την εναλλακτική λύση.

Μια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία οδήγησε την Ελλάδα κυρίως μέσω της διαφθοράς, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου, στην καταστροφή, ώστε τώρα να αποζητούμε τους «βαρβάρους» για να μας βάλουν σε τάξη.[11]

Τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού που εντάχτηκαν και πήραν μέρος στη λεηλασία του κράτους από το παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, ζουν και βασιλεύουν ακόμη. Τώρα μόλις αρχίζει σταδιακά να δημιουργείται η κοινωνία τους ενός τρίτου, γιατί με την οικονομική κρίση και την παράδοσή μας στο ΔΝΤ αρχίζει να σπάει η ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης και να τρίζουν τα θεμέλια και άλλων κοινωνικών ομάδων. Ούτως ή άλλως ήταν στο σχέδιο. Βέβαια εκείνοι που πλήρωναν πάντοτε και τώρα θα πληρώσουν πάλι τα σπασμένα, είναι εκείνοι που δεν πήραν μέρος στο πλιάτσικο και το μεγάλο φαγοπότι. Απλώς θα χειροτερεύσει ακόμη περισσότερο η κατάστασή τους. Ενώ πρώτα ζούσαν στην φτώχεια, τώρα θα περιπέσουν στην εξαθλίωση.

Εν κατακλείδι το δικομματικό παρακράτος του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή η παρασιτική άρχουσα αστική τάξη της Ελλάδας, απομύζησε εναλλάξ τον ελληνικό λαό, και αφού τον καταλήστεψε τον παρέδωσε στο ΔΝΤ για τα περαιτέρω.

Μόνο που τώρα υπάρχει και ο κίνδυνος εθνικών καταστροφών.

Αναστροφή αυτής της πορείας μπορεί να αρχίσει και έχει ελπίδες μόνο με την κατάργηση της δυναστείας Παπανδρέου και των συνοδοιπόρων.[12]




[1] Πολλοί που θα διαβάσουν αυτή την ανάλυση πολύ πιθανόν να σχηματίσουν τη γνώμη ότι πρόκειται για κάποιον, ο οποίος έχει εμπάθεια ή εμμονή για την ενοχή του Ανδρέα Παπανδρέου στα τεκταινόμενα, τουλάχιστον από την μεταπολίτευση έως σήμερα. Αυτούς όλους θέλω να τους προειδοποιήσω ότι ουδέν ψευδέστερον τούτου. Οι αποκαλύψεις προέρχονται από έναν άνθρωπο, που ξέρει τις ρίζες του κακού από μέσα, τις έχει αναλύσει σε βιβλία και άρθρα του και διαθέτει, χωρίς υποκριτική ταπεινοφροσύνη, το θάρρος (χωρίς αυτό δε γίνεται) να πει την αλήθεια, γιατί δεν εξαρτάται από καμιά σκοπιμότητα, όχι μόνο οικονομική, κοινωνική ή πολιτική, αλλά κυρίως ηθική. Σε απλά ελληνικά: Δεν έχει λερωμένη τη φωλιά του. Θα με ενδιέφερε φυσικά, γραπτώς και επωνύμως, η αντίθετη άποψη, ώστε γνωρίζοντάς την, να την αναλύσω και την αντικρούσω.

[2] Βλέπε: Μέγας Αλέξανδρος, Ναπολέων, Λένιν, Χίτλερ, Μάο Τσε Τουνγκ κ.λπ. Συνήθως η Αριστερά αρνείται αυτή την εκδοχή, διαπράττοντας ένα σοβαρό λάθος στη θεωρία της.

[3] Στις συντεχνίες συγκαταλέγω και τα κόμματα.

[4] Γνωστό είναι το γνωστό: «Είπαμε ένα δωράκι, αλλά όχι και 500 χιλιάδες!».

[5] Ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε το δημόσιο χρέος στο 29,7% τους ΑΕΠ και το πήγε στα τέλη του 1989 στο 69,7%. Παρ’ όλο τον πακτωλό των χρημάτων τότε από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπερδιπλασίασε το δημόσιο χρέος για να το ρίχνει στην κατανάλωση και να εξαγοράζει ψήφους από τους υπηκόους του. Όλοι τους στη συνέχεια και με το δικό του παράδειγμα ξεπούλησαν την Ελλάδα στα εξωθεσμικά κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας.

[6]

[7] Το έπαιξε πατριώτης, για να ξεγελάει του αφελείς. Δεν μπορεί όμως να ξεχάσει κανείς το Νταβός που περιόρισε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο και έβαλε «στο ράφι» την Κύπρο. Δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς την ενδιάμεση συμφωνία με τα Σκόπια, μεταθέτοντας το πρόβλημα στο μέλλον για να έχει την ησυχία του, ενώ μπορούσε τότε να το λύσει. Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς ότι κατήργησε την εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία, χωρίς να θέσει όρους προηγουμένως για την προστασία της ελληνικής μειονότητας. Δεν τόλμησε μετά το 1982, όταν ήταν παντοκράτορας, να εφαρμόσει ην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, που αποτόλμησε κάτω από ανείπωτα πιο δύσκολες συνθήκες να εφαρμόσει ο Τάσος Παπαδόπουλος.

Δεν τον ένοιαζε παρά μόνο η εξουσία και η καλοπέρασή του. Θεωρούσε ότι τους Έλληνες με λίγη ή μεγάλη ρητορεία περί πατριωτισμού και αριστερών συνθημάτων, θα μπορούσε να τους ξεγελάσει, όπως και το κατάφερε. Σ’ αυτά ήταν ασύγκριτος μαέστρος. Μοίραζε τα δανεικά δεξιά και αριστερά για να έχει όλους στο χέρι και να κάνει ότι θέλει.

[8] Βλ. άρθρο μου στο ιστολόγιό μου και στο περιοδικό Άρδην, τεύχος 78, Δεκέμβριος –Φεβρουάριος 2010 με τίτλο: «Οι συμβιβασμένοι και προσεταιρισμένοι»

[9] Βλ. άρθρο του καθηγητού Τζέιμς Πέτρας, συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου 1981- 84 με τίτλο:

«Η κατάρα των τριών Παπανδρέου» στο ιστολόγιό μου: www.damonpontos.gr καθώς και μια σειρά σχετικών αναλύσεων και μελετών, για όποιον θέλει πραγματικά να μάθει την αλήθεια.

[10] Την κατηφορική πορεία είχα καταγράψει ήδη από τις αρχές του ΠΑΣΟΚ, ακόμη δηλαδή σε ανύποπτο χρόνο, στο βιβλίο μου: «ΠΑΚ –ΠΑΣΟΚ, μύθος και πραγματικότητα, εκδόσεις «Βέγας», Αθήνα 1977. Έκτοτε στα βιβλία μου και σε πάμπολλες αναλύσεις, που μπορεί να τις δει κανείς στο ιστολόγιό μου.

[11] «Αν Παπανδρέου και Σαμαράς δεν κάνουν τίποτα, υποθέτουμε δεν είναι γιατί δεν το σκέφτηκαν, αλλά γιατί οι εγκληματήσαντες και δωροδοκηθέντες δεν είναι δυο-τρεις, είναι «χίλιοι δεκατρείς». Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει το «μάρμαρο». Έχουν τον τρόπο να απειλήσουν, να εκβιάσουν, να πάρουν κι άλλους μαζί τους. Αν οι πολιτικοί αρχίσουν να ξηλώνουν το πουλόβερ, κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς πουλόβερ, κόμματα, υπουργούς, βουλευτές. Αντί να αποδείξουν τη δυνατότητα αυτοκάθαρσης του πολιτικού συστήματος, θα αποκαλύψουν την έκταση της ηθικοπολιτικής του αποσύνθεσης. Λέγοντας «μαζί τα φάγαμε», ο κ. Πάγκαλος θέλει να αποτρέψει την επικίνδυνη αναζήτηση αυτών που «τα έφαγαν». Υπάρχει όμως και ένας επιπλέον λόγος που το πολιτικό σύστημα δεν θέλει κάθαρση: δεν μπορεί να αποκαλύψει τη διαφθορά χωρίς να θίξει σπουδαία συμφέροντα ξένων τραπεζών, εταιρειών, κυβερνήσεων και δανειστών μας. Η εσωτερική διαφθορά και η ξένη εξάρτηση των ελληνικών “ελίτ” είναι στενότατα συνδεδεμένες. Όταν ετέθη, πριν από πολλά χρόνια, θέμα κατάσχεσης του Ινστιτούτου Γκαίτε για αποζημίωση των θυμάτων του Διστόμου, ένας Γερμανός διπλωμάτης δήλωσε στη Γκάρντιαν: Ας το κάνουν αυτό οι Έλληνες και θα δούμε κι εμείς που πάνε τα ΚΠΣ».

Στην πολύ πετυχημένη του ανάλυση για τη διαφθορά ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος σε άρθρο του, που αξίζει να διαβαστεί, δεν εισδύει στις βασικές αιτίες της διαφθοράς και στα πρόσωπα, φορείς αυτής της διαφθοράς (konstantakopoulos.blogspot.com). Είναι συγκεκριμένοι εκείνοι που διέφθειραν την ελληνική κοινωνία. Η αοριστία στην ονομασία των υπευθύνων, δε βοηθά αποτελεσματικά στην κάθαρση από την «ύβρι» της διαφθοράς, που αποτελεί την μητέρα των δεινών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. (του ενός τρίτου της ελληνικής κοινωνίας).


[12] Ήδη δύο δυναστείες βρίσκονται στο λυκόφως της πολιτικής, Απομένει η τελευταία δυναστεία, που ολοκληρώνει το δράμα. Η κάθαρση θα αρχίσει μετά τη συντριβή κα την εξαφάνισή της από το πολιτικό προσκήνιο. Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Η «δημοκρατία» του 1%

Οι συνθήκες (κρίση) μας επιτρέπουν  να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στο «ιδανικό και δικαιότερο» μοντέλο διακυβέρνησης, την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Τώρα πια, οι  διθύραμβοι για τα πλεονεκτήματά της είτε ακούγονται  φάλτσα είτε δε μας αφορούν. Πόσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι όλοι είμαστε ίσιοι απέναντι στο νόμο; Ότι υπάρχει διάκριση των εξουσιών; Ότι η κυβέρνηση που προκύπτει από την αβίαστη έκφραση της βούλησης των πολιτών λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων του λαού; Μια ματιά στη μητρόπολη (ΗΠΑ) είναι διαφωτιστική.

Εκεί σύμφωνα με στοιχεία της Merrill Lynch υπάρχουν οι εξής διαχωρισμοί μεταξύ των πολιτών:...................
.Τα άτομα Υψηλής Καθαρής Θέσης, με περιουσία σε ρευστό (ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα) πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια
.Τα άτομα Εξαιρετικής Καθαρής Θέσης, αντίστοιχη περιουσία πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια
.Και η… πλέμπα
Ενα ακόμη πρόσθετο και εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της εισοδηματικής (και όχι μόνο) «διαστρωμάτωσης» είναι ότι η πλέμπα ανέρχεται στο 99% του συνολικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Το υπόλοιπο 1%, περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι κατέχουν σε ζεστό χρήμα, μετοχές, χρεόγραφα πάνω από 12 τρισεκατομμύρια δολάρια!!!

Την ίδια ώρα το έλλειμμα του αμερικανικού προϋπολογισμού για φέτος υπολογίζεται σε 1,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Προκειμένου να καλυφθεί αυτό το έλλειμμα η αμερικανική κυβέρνηση του Ομπάμα, όπως ακριβώς και οι προηγούμενες, συνεχίζουν την πολιτική των περικοπών των δημόσιων δαπανών μέσα από τις οποίες το δημοκρατικό κράτος των ΗΠΑ θα έπρεπε να εξασφαλίζει τα στοιχειώδη (παιδεία, υγεία κλπ) για το σύνολο των πολιτών. Δεν θα ήταν απλούστερο, δικαιότερο και δημοκρατικότερο, αν αντί για τις περικοπές η αμερικανική κυβέρνηση προχωρούσε στη φορολόγηση του ζεστού χρήματος που έχει στο σεντούκι του το 1% των πάμπλουτων αμερικανών; Με μια τέτοια φορολογία, εξαφανίζεται ως δια μαγείας το έλλειμμα στον αμερικανικό προϋπολογισμό!!!


Στο σημείο αυτό, εκεί δηλαδή όπου εκφράζονται οι πολιτικές αποφάσεις, είναι ευκολότερο να διακρίνει κανείς, για ποιους δουλεύει η κυβέρνηση. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι προφανές ότι δουλεύει για το 1% των πάμπλουτων αμερικανών. Αντί να ζητήσει τον όβολό τους με μια φορολογία 10% (για παράδειγμα) επί του αποθηκευμένου τους πλούτου, η αμερικανική κυβέρνηση (όπως και οι υπόλοιπες δημοκρατικές κυβερνήσεις στην ΕΕ και της ελληνικής- σοσιαλιστικής συμπεριλαμβανομένης) προτιμά τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό. Πως καλύπτονται τα ελλείμματα; Εκτός από την άγρια φορολογία στο εισόδημα των εργαζομένων και των περικοπών στον κοινωνικό ιστό του κράτους, τα ελλείμματα καλύπτονται με νέους δανεισμούς. Από που δανείζεται το κράτος; Μα από αυτούς που δε φορολογεί. Από αυτό το 1% των πάμπλουτων νεοφεουδαρχών της υφηλίου.


Με πιο απλά λόγια: το πολιτικό προσωπικό, αντί να εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους του, εργάζεται, νομοθετεί και διοικεί για την εξυπηρέτηση του 1% του πληθυσμού με τα ασύλληπτα πλούτη και ανυπολόγιστη πολιτική επιρροή και δύναμη.

Κατ αναλογία, ότι συμβαίνει στη καπιταλιστική μητρόπολη συμβαίνει και στην περιφέρεια. Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα στην… περιφέρεια της περιφέρειας, σε χώρες του μεγέθους, του …ύφους και του …ήθους της ελληνικής ψωρογιώργαινας. Ας ρίξουμε μια ματιά, επικεντρώνοντας σε ένα μόνο από τα θλιβερά χαρακτηριστικά του επονείδιστου πολιτικού προσωπικού που κυβερνά τη χώρα: Το (χοντρό) ψέμα.

Η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση στηρίζει (και δικαιολογεί) την άγρια επίθεση κατά του εισοδήματος των εργαζομένων σε τέσσερα (κυρίως) χοντρά ψέματα.

Πρώτο διαδεδομένο ψέμα είναι το υπερτροφικό κράτος. Είναι η απαραίτητη απάτη προκειμένου να δικαιολογηθεί η διάλυσή του. Σύμφωνα, ωστόσο, με την απογραφή

το σύνολο των υπαλλήλων είναι 768.000, από τους μόνιμους υπαλλήλους έως τα stage από τους ένστολους και τους κληρικούς ως τους αιρετούς. Το ποσοστό επί του συνόλου των εργαζομένων είναι 11,4%. Με άλλα λόγια, είναι το τέταρτο χαμηλότερο στην Ευρώπη!

Δεύτερο διαδεδομένο ψέμα, είναι «οι υπέρογκες δημόσιες δαπάνες». Όμως από την Έκθεση Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προκύπτει ότι το σύνολο των δαπανών του ελληνικού κρατικού τομέα ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι κάτω του 12%, δηλαδή είναι ένα από τα χαμηλότερα σε όλη την Ευρώπη!

Τρίτο ψέμα, είναι ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν ελάχιστη φορολογία. Ομως, τα κρατικά έσοδα κατά 80% διαμορφώνονται από τους άμεσους και έμμεσους φόρους των εργαζομένων.

Τέταρτο μεγάλο ψέμα, είναι η βαριά φορολογία που υποτίθεται επιβάλλει η Ελλάδα στο κεφάλαιο. Η Αλήθεια είναι ότι ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής κεφαλαίου στην Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το μισό του μέσου όρου της Ε.Ε. (15,8 στην Ελλάδα, έναντι 32,6 στην Ε.Ε. των 25).

Περί αυτού του τελευταίου, αξίζουν να αναφερθούν μερικά παραδείγματα (ενδεικτικά και όχι μοναδικά) του… ανελέητου κυνηγητού του κεφαλαίου από την ελληνική κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση πάγωσε το 2009 της συντάξεις και «κέρδισε» 100. εκ ευρώ. Την ίδια στιγμή μείωσε στο 20% το συντελεστή της φορολογίας σε ΑΕ και ΕΠΕ «χαρίζοντας» πάνω από 300 εκ. ευρώ
Στα ταμεία μιας μόνο επιχείρησης σούπερ μάρκετ το 2009 μπήκανε περίπου 1,5 δις ευρώ. Ο φόρος που πληρώθηκε ήταν 19,5 εκατ. ευρώ. Ποσό μικρότερο από αυτό που πλήρωσαν την ίδια χρονιά ως φόρο οι εργαζόμενοι στον όμιλο.”
Σε μεγάλο εμπορικό όμιλο , το 2009 ο τζίρος ήταν 6,5 δις ευρώ. Για φόρο εισοδήματος καταγράφονται στον ισολογισμό 77 εκατ. ευρώ.
Ο μεγαλύτερος εμπορικός στόλος στον κόσμο, ο ελληνικός, αποδίδει φόρους μόνο 12 εκ ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μετανάστες για τη πράσινη κάρτα αφήνουν 50 εκ. ευρώ στο δημόσιο ταμείο!!!
Κατόπιν τούτων μπορούμε να αναφωνήσουμε: Ζήτω η Δημοκρατία (και το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, βεβαίως- βεβαίως)…
ΠΗΓΗ Skakistis's

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;

Επαναστατικά γεγονότα ενδέχεται να συντελεσθούν σύντομα στην περιοχή μας, με δραματικές και σεισμικές εκτυλίξεις σε όλη την Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρασία. 


Ξεχάστε τα επεισόδια με τους χούλιγκαν στο Παπαδόπουλος-Ελευθερία και τις τουρκικές υλακές κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σημαντικότερα και επαναστατικά γεγονότα ενδέχεται να συντελεσθούν σύντομα στην περιοχή μας, με δραματικές και σεισμικές εκτυλίξεις σε όλη την Ευρύτερη Μέση Ανατολή και την Ευρασία. 

Η Άγκυρα πανικοβλήθηκε και ο Τούρκος πρόεδρος Γκιουλ αποφάσισε να περάσει τις δύο τελευταίες ημέρες του χρόνου στο Ντιγιάρμπακιρ για να εκτονωθεί η κατάσταση, εξαιτίας της επίσημης χρήσης της κουρδικής γλώσσας από δήμους της ΝΑ Τουρκίας, της δημιουργίας δίγλωσσων επιγραφών και του αιτήματος για δημοκρατική αυτονομία. Εξάλλου, ο Γενικός...............  Εισαγγελέας της Τουρκίας, Αμντουραχμάν Γιαλτσίνκαγια, διέταξε έρευνα κατά του φιλοκουρδικού Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας. Ο βουλευτής του κόμματος, Μπενγκί Γιλντίζ, δήλωσε στην τουρκική «Χουριέτ» (22/12/2010) πως «αν η κυβέρνηση δεν λάβει σοβαρά υπόψη τις θέσεις μας, αν μας κλείσει, τότε κάποιοι μπορεί να πουν ότι "τα όπλα θα πάρουν τη θέση του διαλόγου", όπως έγινε πριν από λίγους μήνες». Εννοούσε αιματηρές επιθέσεις Κούρδων ανταρτών εναντίον φυλακίων και το θάνατο δεκάδων στρατιωτών.
Οι εξελίξεις αυτές πρέπει να διασυνδεθούν προς άλλες, εξίσου κρίσιμες, που αναμένονται στο Βόρειο Ιράκ, όπου από ετών λειτουργεί κουρδικό κράτος, με πρωτεύουσα το Ερμπίλ, στην καρδιά του πετρελαιοφόρου Κιρκούκ, που οι Κούρδοι διεκδικούν παλαιόθεν. Εκεί έπρεπε να γίνει απογραφή πληθυσμού από το 2007. Αναβλήθηκε γι’ αυτόν το μήνα. Αν και εφόσον η απογραφή πραγματοποιηθεί, θα επισημοποιήσει την κουρδική πλειοψηφία, η οποία, δικαιωματικά, θα διεκδικήσει τη λειτουργία αυτόνομου και ανεξάρτητου, πια, κράτους, στο βόρειο Ιράκ. Όμως, τα σχέδια των Κούρδων προεκτείνονται και προς την Τουρκία. Χάρτες, που από καιρό έχουν αναρτηθεί στα γραφεία του αυτόνομου κουρδικού κράτους, δείχνουν μιαν ακανόνιστη έκταση που καταλαμβάνει μέγα μέρος του Βόρειου Ιράκ με το Κιρκούκ, όλη σχεδόν την ανατολική Τουρκία και καταλήγει ανάμεσα στην Αλεξανδρέττα και τη Μερσίνα. Ας προσεχθεί τούτο το βαρυσήμαντο: Εδώ και αρκετά χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη μια μεθοδική διαδικασία «κουρδοποίησης» της συγκεκριμένης περιοχής, ειδικά της Μερσίνας, που βρίσκεται απέναντι από την Κύπρο.

Σταδιακά, όπως γράφει ο Γεώργιος Φίλης (διδάκτωρ γεωπολιτικής και εκδότης του περιοδικού «Στρατιωτική Ισορροπία και Γεωπολιτική», τ. 10), το κουρδικό στοιχείο, οικονομικά και πληθυσμιακά ελέγχει ήδη την περιοχή και τη Μερσίνα. Τι επιδιώκουν οι Κούρδοι; Αν ανακηρύξουν ανεξάρτητο κράτος στο Βόρειο Ιράκ, θα διεκδικήσουν εδάφη από την Τουρκία και διέξοδο στη θάλασσα. Αυτό θα σημαίνει δύο σεισμικές και καταλυτικές εξελίξεις για ολόκληρη την περιοχή: Πρώτον, την κατάρρευση του Ιράκ και την τριχοτόμησή του, με όλα τα συνεπακόλουθα για την περιοχή. Δεύτερον, τη διχοτόμηση της Τουρκίας, που είναι ο χειρότερος εφιάλτης της. Ανακύπτουν δύο ερωτήματα: Πώς θα αντιδράσει η Τουρκία; Θα αντιδράσει κατά τη γνωστή και πάγια δολοφονική τακτική της: Επιχειρώντας να εξολοθρεύσει το κουρδικό στοιχείο και κατακαίοντας κουρδικές πόλεις και χωριά. Με αποτέλεσμα μιαν ευρύτερη ανάφλεξη με ανάμειξη και άλλων παραγόντων.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά τις ΗΠΑ: Πώς θα αντιδράσουν σε ανακήρυξη κουρδικού κράτους και σε διχοτόμηση της Τουρκίας; Η απάντηση ίσως βρίσκεται σε ανάλυση Αμερικανού ειδικού (Peters Ralf: «Blood Brothers: How a better Middle East Would Like» Armed Forces Journal, July 5, 2006), όπου επισημαίνεται ωμά: «Ένα ελεύθερο Κουρδιστάν, εκτεινόμενο από το Ντιγιάρμπακιρ στην Ταυρική, θα αποτελεί το πλέον φιλοδυτικό κράτος στην περιοχή μεταξύ Βουλγαρίας και Ιαπωνίας». Και μιλάμε για έναν κουρδικό πληθυσμό 27-36 εκατομμυρίων. Τέτοιες πιθανές εξελίξεις θα αναδιατάξουν δραματικά, γεωγραφικά, πολιτικά, ενεργειακά, γεωπολιτικά όλη την περιοχή και θα επηρεάσουν αμεσότατα την Ελλάδα και την Κύπρο.
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Νοικοκυραίοι στον τόπο μας!!!

(Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε από τον Ευάγγελο Παπανούτσο το 1948 αλλά πόσο επίκαιρο και διαχρονικό είναι!)

ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ

Ηλικιωμένος άνθρωπος που επί χρόνια πολλά εργάστηκε στη διοικητική υπηρεσία του Κράτους και ανέβηκε όλες τις βαθμίδες της, συνόψισε κάποτε τα διδάγματα της μακράς πείρας του με μια παρατήρηση άξια να μας βάλει σε πολλές σκέψεις.
Το Κράτος, έλεγε, όχι ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως συγκεκριμένο βίωμα, σαν ένα κομμάτι από την ίδια τη ζωή μας, λείπει από τους σημερινούς Έλληνες.
Το αισθάνονται σαν ξένο, όχι δικό τους, και δεν το πονούν.
Τη χώρα τους την αγαπούν με πάθος. Για μια χούφτα από το χώμα της είναι άξιοι να πεθάνουν με την πιο μεγάλη ευκολία.
Άλλο Πατρίδα όμως και άλλο Πολιτεία.
Με την Πατρίδα είμαστε στενότατα δεμένοι· την έχουμε βάλει μέσα στο αίμα μας, γιατί και με το αίμα μας την έχουμε κρατήσει.
Την Πολιτεία όμως, δηλαδή αυτό τον ορισμένο τρόπο με τον οποίο έχει οργανωθεί και διοικείται ο τόπος, αυτήν την ............ απρόσωπη δύναμη που λειτουργεί στο όνομα όλων για να εξασφαλίζει με τα όργανα και τους θεσμούς της τη ζωή και την ελευθερία μας, δεν μπορούμε να τη νιώσουμε σαν κάτι εντελώς δικό μας. Είναι ξένο σώμα για το αίσθημά μας.
Απόδειξη ότι δεν πονούμε, ούτε αισθανόμαστε ενστιγματικά την ανάγκη να προστατέψουμε ό,τι ανήκει στο Κράτος, το δημόσιο κτήμα. Απέναντί του δείχνουμε αδιαφορία και κάποτε μιαν απίστευτη εχθρότητα και μανία καταστροφής. Από παιδιά στο σχολείο κακοποιούμε βάρβαρα τα θρανία και τους τοίχους του σχολείου –«ανήκει στο δημόσιο, δεν είναι δικό μας». Την ίδια αστοργία δείχνουμε στα δικαστήρια, στα άλλα δημόσια γραφεία, ακόμη και στους πάγκους του πάρκου ή στις δημόσιες κρήνες, σε ό,τι τέλος πάντων είναι κρατική περιουσία. Μόλις αντιληφθούμε ότι κάτι τι ανήκει ή με κάποιο τρόπο βρίσκεται στην κυριότητα αυτής της απρόσωπης δύναμης, αν δεν μπορούμε να το οικειοποιηθούμε, με ευχαρίστηση το φθείρουμε.
Με την ίδια ευκολία προσπαθούμε ν’ αποφεύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς το Κράτος ή να καταστρατηγούμε τους νόμους του. Είναι ο «άλλος», όχι ο εαυτός μας. Και τον ξεγελούμε ή σηκώνουμε το όπλο εναντίον του, χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι κατά βάθος τον εαυτό μας απατούμε ή πληγώνουμε.
Και από τις παρατηρήσεις του αυτές ο πολύπειρος άνθρωπος έβγαζε το συμπέρασμα ότι ίσως οι Έλληνες να μην είναι οργανικά ικανοί να ποτιστούν από την ιδέα του Κράτους. Ότι πιθανόν μέσα στην ίδια τη φυσική τους υφή να υπάρχει κάποια τάση αναρχισμού...
Έχει αρκετά διαδοθεί αυτή η αντίληψη και συχνά ακούγεται. Ωστόσο μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένη και άδικη στην απαισιοδοξία της. Δεν αμφισβητώ τα γεγονότα όπου στηρίζεται (τα περισσότερα είναι δυστυχώς πραγματικά, είτε μας αρέσουν είτε όχι). Αλλά την ερμηνεία που δίνεται σ’ αυτά τα γεγονότα.
Ότι δεν πονούμε, ή ότι δεν πονούμε αρκετά την Πολιτεία σαν κάτι εντελώς δικό μας, είναι βέβαιο. Από αναρχισμό όμως την αντιθέτουμε προς τα αισθήματα και τα συμφέροντά μας ή από άλλους λόγους; Και πώς είναι δυνατόν αυτός ο δήθεν αναρχισμός να θεωρηθεί έμφυτη ιδιότητα ριζωμένη μέσα στη δική μας φυλή; Μπορεί ο Έλληνας να είναι περισσότερο από άλλους λαούς ατομιστής, να μην πειθαρχεί τόσο εύκολα στο συλλογικό σώμα και πνεύμα της ομάδας. Αλλ’ από το σημείο τούτο ως το σημείο να τον πούμε από τη φύση του αναρχικό, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.
Ορθότερη φαίνεται μια άλλη εξήγηση. Ότι αυτή η αδιαφορία ή η λανθάνουσα εχθρότητα προς το Κράτος και τις λειτουργίες του είναι αποτέλεσμα ιστορικών αιτίων και μιας κακοδαιμονίας που ατυχώς διαιωνίζεται. Ας μη λησμονούμε ότι επί μακρά χρόνια και κατά διαστήματα δεν υπήρχε γι’ αυτόν εδώ τον πολυβασανισμένο λαό σύμπτωση Πολιτείας και Έθνους. Η κρατική εξουσία στις διάφορες περιόδους της δουλείας δεν ήταν μονάχα ξένη αλλά και εχθρική προς την εθνική μας υπόσταση. Και επομένως γενεές γενεών, για να βεβαιώσουν την εθνική τους ιδιοτυπία, τη χωριστή τους ύπαρξη, ήταν αναγκασμένες να μισούν, να απατούν και να πολεμούν τα όργανα και τις λειτουργίες που στα μάτια τους εκπροσωπούσαν το Κράτος και σάρκωναν την ιδέα της Πολιτείας. Το κρυφό μίσος με τα ψυχικά επακόλουθά του είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη φανερή αντίθεση, τον ανοιχτό πόλεμο. Συμπνιγόμενο από το φόβο τρέφεται από την καταπίεσή του και αφήνει στα σκοτεινά στρώματα της ψυχής λασπερά κατακάθια που δεν εξαλείφονται. Ακόμη κι όταν λευτερωθεί από το ζυγό, δεν μπορεί εύκολα ένας λαός να αγαπήσει την Πολιτεία με τους περιορισμούς της, έστω και αν είναι τώρα δική του, αφού ως προχτές ακόμη το Κράτος ήταν η θέληση και η βία του δυνάστη του.
Κατά ένα παράδοξο μάλιστα μηχανισμό, που μας τον εξηγεί σήμερα η Ψυχολογία, όταν ένας πολίτης με τέτοιες υποσυνείδητες κακώσεις από αρχόμενος γίνεται άρχων, παίρνει τις διαθέσεις και τους τρόπους που ο ίδιος πρώτα μισούσε. Παίζει δηλαδή το ρόλο του ειδώλου που ως τώρα το φοβόταν και το αντιπαθούσε, γιατί έτσι νομίζει πως μπορεί να λευτερωθεί από τον εφιάλτη του. Ίσως γι’ αυτό το λόγο συμβαίνει, όποιος παίρνει και μια παραμικρή ακόμη εξουσία στην Ελλάδα, να μεταβάλλεται αμέσως σε σατράπη...
Για να εξηγήσουμε όμως το φαινόμενο που εξετάζουμε, πρέπει να αναφέρουμε ακόμη ένα λόγο πολύ σοβαρό. Όταν λευτερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό αυτή η μικρή ελληνική γωνιά, η Πολιτεία μας δεν θεμελιώθηκε ούτε αναπτύχθηκε οργανικά απάνω σε κάποιες αυτόχθονες μορφές οργάνωσης και διοίκησης, βγαλμένες από τις δικές μας ψυχολογικές και άλλες ανάγκες και από την ιστορική κίνηση της ζωής του Έθνους, αλλά μας επιβλήθηκε απέξω από ξένους και με ξένους που φυσικά δε νοιάστηκαν να εξετάσουν αν το φόρεμα τούτο ήταν κομμένο στα μέτρα μας, ούτε προσπάθησαν να το ταιριάσουν κάπως απάνω στο δικό μας κορμί. Έτσι εφαρμόστηκαν κι εξακολουθούν να εφαρμόζονται πειραματικά στη χώρα μας διοικητικοί και πολιτικοί θεσμοί που δεν μίλησαν ποτέ βαθιά στην ψυχή του λαού μας, ούτε ίσως ανταποκρίνονται εντελώς στις πραγματικές του ανάγκες.
Είναι γνωστές οι μελέτες του Κώστα Καραβίδα για την κοινοτική οργάνωση*. Μπορεί να μη συμμερίζεται κανείς την αισιοδοξία και την πίστη του ότι και τώρα είναι δυνατόν να γίνει εκείνο που δεν έγινε άλλοτε, στην ώρα του τη φυσιολογική. Ωρισμένως όμως θα αναγνωρίσει ότι θα ήταν πολύ διαφορετική, τελειότερη, η κρατική μας οργάνωση και πολύ στενός, οργανικά συνεκτικός, ο δεσμός του πολίτη με την Πολιτεία στον τόπο μας, αν αυτό το θαυμαστό κύτταρο, η κοινότητα, που δημιουργήθηκε με το αίμα του λαού μας από πανάρχαια χρόνια και λειτούργησε τόσο λαμπρά στους χρόνους της δουλείας, αφηνόταν να αναπτυχθεί φυσιολογικά σε ένα γενικότερο, πλούσια διακλαδωμένο και πυργωτά διαρθρωμένο διοικητικό σύστημα. Τα ξενοφερμένα καθεστώτα σκότωσαν το κύτταρο τούτο και μας επέβαλαν θεσμούς και τύπους, μέσα στους οποίους μάταια ως τώρα προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας.
Βάλετε μαζί μ’ αυτές τις αιτίες την κακοδιοίκηση που είναι ενδημικό κακό στον τόπο μας, τη διαφθορά της πολιτικής μας ηγεσίας που τα ανομήματά της πλήρωσαν ακόμη και με το αίμα τους οι λίγες φωτεινές μορφές της νεότερης ιστορίας μας, προσθέσετε τέλος και τη βαθύτερη κρίση που περνάει εδώ και κάμποσα χρόνια η έννοια του Κράτους μέσα στις φοβερές αντινομίες της ζωής όλων των σημερινών λαών –και θα εξηγήσετε γιατί οι βασανισμένοι άνθρωποι αυτού του τόπου, του πολυπατημένου από ξένους κάθε λογής, δεν αισθάνονται ακόμη εντελώς δικό τους το Κράτος. Ας μην τους καταλογίζουμε αναρχισμό, αφού η μοίρα τους έγραφε να μην είναι νοικοκυραίοι στο σπίτι τους και να μην αφήνονται ήσυχοι να φτιάχνουν με τη δική τους ζωή και μέσ’ από τη δική τους ιστορία τους κοινωνικούς των θεσμούς.

22 Ιουλίου 1948

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Ο Παρθενώνας στο... Nashville των ΗΠΑ!

Ακριβές ομοίωμα του Παρθενώνος στις Η.Π.Α. Εισέλθετε τις πύλες του δωρικού ναού και φωτογραφηθείτε δίπλα στη "χρυσελεφάντινη" Αθηνά.

Δεν σας γελούν τα μάτια σας. Το σύμβολο της Αθήνας του Περικλή, το άφταστο αρχιτεκτονικό δημιούργημα του Ικτίνου και του Καλλικράτη μαζί με όλες τις εμπνεύσεις του Φειδία, στις ακριβείς του διαστάσεις, βρίσκεται ως ακριβές αντίγραφο στην πόλη του Nashville στο Tennessee των Ηνωμένων Πολιτείων. Ο δωρικός ναός της Αθηνάς κοσμεί το "Πάρκο της Εκατονταετίας" στο Nashville στεγάζοντας το Μουσείο Τέχνης της Πόλης.

Η ανέγερσή του ξεκίνησε το 1897 κατά τον εορτασμό των 100 ετών ζωής του Tennesse και από τότε έγιναν πληθώρα αλλαγών και προσθηκών ώστε να ομοιάζει με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια στον αυθεντικό Παρθενώνα. Τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί φυσικά δεν βασίζονται στο Πεντελικό μάρμαρο αλλά είναι ένας συνδυασμός πέτρας, τούβλων, τσιμέντου και γύψου.



Το ομοίωμα διατηρεί εκείνα τα στοιχεία που κάνουν τον............ Παρθενώνα ξεχωριστό. Ενδεικτικά αναφέρουμε:

1. Όλα τα οριζόντια αρχιτεκτονικά στοιχεία διατηρούν μια ελαφρά αψιδωτή κλίση στο κέντρο τους, πράγμα που τον ζωντανεύουν κατά την παρατήρηση ακόμα περισσότερο.

2. Όλοι οι εξωτερικοί κίονες κλίνουν ελαφρώς προς τα μέσα και οι γωνιακοί διαγωνίως. Αυτό δημιουργεί την αίσθηση ενός επιβλητικότερου και υψηλότερου κτίσματος από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

3. Όλοι οι κίονες διαφέρουν στη διάμετρο από τους διπλανούς τους και το κενό ανάμεσά τους είναι ελαφρώς διαφορετικό.

4. Όλοι οι κίονες έχουν τη χαρακτηριστική ελαφρά πεπλάτυνση στο μέση τους, τη λεγόμενη "ένταση".

Οι εκπλήξεις όμως δε σταματούν εδώ. Και το εσωτερικό του οικοδομήματος ομοιάζει στον αυθεντικό Παρθενώνα: Χωρίζεται σε 2 μέρη. Στο ανατολικό μέρος (Ναός) μπορεί κάποιος να απολαύσει το ξακουστό χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς που είχε φιλοτεχνήσει ο Φειδίας.

Βέβαια τα υλικά πλέον είναι ο γύψος, το τσιμέντο και το ατσάλι. Ο γλύπτης Alan LeQuire ολοκλήρωσε το δύσκολο έργο του αγάλματος μεταξύ 1982 - 1990. Η επιχρύσωση έγινε μόλις το 2002.

Η Αθηνά, όπως μπορεί κανείς να παρατηρήσει διατηρεί κάποιες εικαστικές προσθήκες, όπως το χρώμα στα μάτια και τα χείλη της.

Σχετικά με το άγαλμα της Αθηνάς, σύμφωνα και με την ομολογία και των ίδιων, δεν είχαν διαθέσιμες αρκετές πληροφορίες καθώς το αυθεντικό άγαλμα είχε αφαιρεθεί από το ναό και μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη γύρω στα 400 μ.Χ. όπου και αργότερα καταστράφηκε (πιθανότατα κατά τη διάρκεια της 4ης Σταυροφορίας του 1204 μ.Χ.).

Ο Παρθενών του Nasvhille εκτός από έκθεση έργων τέχνης (κυρίως αμερικανών ζωγράφων) χρησιμοποιείται κατά καιρούς και για ποικίλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

ΤΙ ΧΡΩΣΤΑΕΙ Η ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ.

- ΑΝΑΛΥΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΧΡΕΟΥΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ. ΟΛΕΣ ΟΙ ΧΩΡΕΣ!!
ΝΑ ΒΑΛΕΤΕ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΧΡΩΣΤΑΕΙ.
ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΟΣΑ....!!
ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ...............
ΤΑ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΟΜΩΣ;

ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Πόσο δύσκολο είναι να βγούμε από το Euro

Σε περίληψη πρόσφατου άρθρου του economist.com, αναφέρεται ότι η νομισματική ένωση ήρθε για να μείνει.Όπως όλοι θυμόμαστε η ένωση δημιουργήθηκε για να προστατέψει τις χώρες από κερδοσκοπικές επιθέσεις σαν αυτήν που ράγισε το σύστημα ισοτιμιών το 1992-93. Το Μάιο του 2010 η ΕΕ αναγκάστηκε να δημιουργήσει ένα ταμείο υποστήριξης για χώρες του ευρώ, 750δις, και να βοηθήσει την Ελλάδα ηρεμώντας για λίγους μήνες τις αγορές μέχρι και πρόσφατα που χρειάστηκε να υποστηρίξει και την Ιρλανδία, ενώ έχει ήδη έτοιμο το σχέδιο για την δημιουργία ενός μόνιμου ταμείου διάσωσης για την αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων μετά το 2013.


Συνεχίζοντας τρία βασικά ερωτήματα θα έπρεπε να απαντηθούν: πρώτον στο γιατί κάποια χώρα θα επέλεγε να βγει από το ευρώ, δεύτερον πως θα αντιμετώπιζε αυτήν την μεταβατική περίοδο και τρίτον θα άξιζε αυτή η αλλαγή.

Ο κύριος λόγος που θα άφηνε μια χώρα την ένωση είναι για να ανακτήσει την........... νομισματική της ανεξαρτησία και να χάραξη της αυτόνομη νομισματική πολιτική της. Όσον αφορά δυνατές χώρες αυτές οι αλλαγές δεν θα έφερναν βραχυπρόθεσμο πληθωρισμό, κρατώντας ανοιχτές γραμμές χρηματοδότησης προς αδύναμες τράπεζες ή αγοράζοντας κρατικά ομόλογα.

Αλλά μία τέτοια εξέλιξη δεν θα ήταν άσχημη και για πιο αδύναμες χώρες. Λόγω ότι μετά το ευρώ οι τιμές καταναλωτή έχουν αυξηθεί περισσότερο από ότι πχ στην Γερμανία. Έκαναν χώρες όπως η Ιταλία, Ισπανία να μην μπορούν να ανταγωνιστούν την Γερμανία ή τις φθηνές εισαγωγές της Ασίας. Μια τέτοια εξέλιξη θα οδηγούσε σε χαμηλότερο εργατικό κόστος λόγω του υποτιμημένου νέου νομίσματος αυξάνοντας την ανταγωνιστικότητα σε αυτές τις χώρες.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό

Η εισαγωγή σε νέο νόμισμα είναι δύσκολη αλλά όχι αδύνατη. Η κυβέρνηση θα περνούσε απλά ένα νόμο που θα έλεγε όλες οι οικονομικές συναλλαγές της θα γινόντουσαν πλέον στο νέο νόμισμα της. Όμως η μετάβαση θα πρέπει να είναι ταχεία για να αποφευχθεί το χρηματοοικονομικό χάος. Η κεντρική τράπεζα θα πρέπει να εκδώσει τα τραπεζογραμμάτια και από εκεί και πέρα να αρχίζει να διαπραγματεύεται διεθνώς πλέον η ισοτιμία του με άλλα νομίσματα. Στην περίπτωση της δραχμής η υποτίμηση της από την επίσημη τιμή της είναι σίγουρη.

Η μετάβαση στο Ευρώ ήταν μια διαδικασία που σχεδιαζόταν χρόνια, μία αντίθετη μετάβαση θα έφερνε αναστάτωση στην Ελλάδα και πολλές καταθέσεις θα έφευγαν στο εξωτερικό για να αποφύγουν την μετατροπή - υποτίμηση.

Για να αποφευχθεί αυτό η τράπεζα θα επέβαλλε περιορισμούς ως προς το επίπεδο αναλήψεων, πράγμα που θα έφερνε την μείωση της ρευστότητας στο εμπόριο, όπως και το φόβο ξένων επενδύσεων στο να φέρουν χρήμα εδώ λόγω ότι τα κεφάλαια τους θα ήταν εγκλωβισμένα.

Ακόμα θα έφερνε και χιλιάδες δικαστικές μάχες, μιας και εταιρείες ή άτομα που δεν θα μπορούσαν να κάνουν αναλήψεις κατά την μετάβαση, ακόμα φανταστείτε όσο ευτυχής θα ήταν άμα τα χρήματα τους θα τα έπαιρναν πλέον στο νέο υποτιμημένο νόμισμα. Μεγαλύτερο νομικό πρόβλημα θα ήταν με ξένες τράπεζες και τα συνταξιοδοτικά ταμεία που έχουν ομόλογα σε ευρώ.

Όλο αυτόν το καιρό της μετάβασης η χώρα δύσκολα θα μπορούσε να εκδώσει νέα ομόλογα για νέο δανεισμό, αλλά μια τέτοια χώρα θα έπρεπε έτσι και αλλιώς να ήταν αποκομμένη από τις αγορές. Κατά την πορεία μετατροπής της η χώρα θα μπορούσε να πληρώσει κάποιους λογαριασμούς τις όπως πχ μισθούς με τον νέο νόμισμα της, λόγω ότι και πολλές από τις καταθέσεις του ευρώ θα έχουν ήδη ταξιδέψει προς το εξωτερικό.

Οι χώρες στην περιφέρεια της ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν χρόνια της λιτότητας και της υψηλής ανεργίας στη ζώνη του ευρώ ενδέχεται να δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι πολύ χειρότερα, αν έφυγαν. Το φάντασμα της τρέχει τράπεζας, το υψηλό κόστος χρηματοδότησης, προεπιλογή και την κοινωνική αναταραχή μπορεί να μην φαίνεται τόσο τρομακτικός με τις σημερινές συνθήκες: ορισμένες χώρες είναι ήδη ευάλωτες σε αυτές. Οι προσπάθειες για τη βελτίωση τα προβλήματα αυτά έχουν μέχρι στιγμής αποδειχθεί ανεπαρκείς

Εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος για το ευρώ. Το κόστος της διάλυσης του ενιαίου νομίσματος θα είναι τεράστιο. Στο επόμενο χάος και αλληλοκατηγορίες, η επιβίωση της ΕΕ και της ενιαίας αγοράς της θα είναι σε κίνδυνο. Αλλά με την πίστη ότι μια διάσπαση δεν μπορεί να συμβεί, οι αρχές της ευρωζώνης θα έχουν πάντα την τάση να την σταματήσουν με ριζικά μέτρα που απαιτούνται για να κρατήσει το έργο μαζί. Λαμβάνοντας υπόψη την πιθανή και καταστροφικό χάος, θα ήταν λάθος για μια χώρα να επιλέξει να φύγει. Αλλά τα λάθη συμβαίνουν σε περιόδους στρες. Γι 'αυτό κάποιοι αρχίζουν να σκεφτούν το αδιανόητο.

Αν θέλετε να διαβάσετε όλο το άρθρο από την πηγή πατήστε εδώ (Γλώσσα: Αγγλικά)

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Διχογνωμία Γαλλίας και Γερμανίας για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρώπης / του Πέτερ Μίλερ και Μίκαελ Σάουγκα

France and Germany Split over Plans for European Economic Government

© Der Spiegel

Όταν στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) τα μέσα Δεκεμβρίου η Γερμανίδα καγκελάριος 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) πήγε στη συνέντευξη τύπου, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να κάνει μια ελάσσονα παραχώρηση στη γειτονική τη Γαλλία. «Προφανώς συζητήσαμε επί μακρόν το ζήτημα της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρώπης», δήλωσε η Μέρκελ. «Τώρα προγραμματίζουμε το επόμενο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση».

Σε μια προσπάθεια να ανακτήσουν κάποιο έλεγχο επί της κρίσης του ευρώ, οι Ευρωπαίοι συμφώνησαν να αντικαταστήσουν το υφιστάμενο πλαίσιο στήριξης των υπερχρεωμένων κρατών-μελών της ευρωζώνης, με ένα άλλο, μόνιμο μηχανισμό. Αλλά υπήρξε και κάτι άλλο, που δεν προσέχτηκε όσο έπρεπε: η Γαλλία τουλάχιστο θα προτιμούσε να έχουν υπάρξει συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς να ενισχυθεί η πολιτική συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών της ευρωζώνης στα οικονομικά ζητήματα.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, σχεδόν τίποτα δε θυμίζει το............ αρμονικό κλίμα εκείνων των ημερών. Προς το παρόν, εμφανίζονται σοβαρές τριβές μεταξύ Βερολίνου και Παρισίων για τις λεπτομέρειες του σχεδιαζόμενου νέου μηχανισμού στήριξης. Οι δύο κυβερνήσεις μοιάζει να έχουν εντελώς διαφορετικές προσεγγίσεις για το τι θα περιλαμβάνει ο όρος «ευρωπαϊκή οικονομική διαχείριση».



«16 συν»



Για τη Μέρκελ, το ζήτημα υπερβαίνει κατά πολύ την απλή ορολογία. Στην πορεία προς σημαντικές πολιτειακές εκλογές στη Γερμανία, ιδίως εκείνη στο νοτιοδυτικό κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης στα τέλη του Μαρτίου, η Μέρκελ φιλοδοξεί να μπορεί να αποδείξει πως τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων δεν χρησιμεύουν για «να πληρώνουν τα σπασμένα» των καταχρεωμένων κρατών της νότιας Ευρώπης.



Γερμανοί και Γάλλοι ερμηνεύουν τα συμπεράσματα της συνόδου με εντελώς διαφορετικούς τρόπους. Η Γαλλία θα προτιμούσε να έβλεπε το «ευρωπαϊκό συμβούλιο», στο οποίο συμμετέχουν οι επικεφαλής κρατών και κυβερνήσεων των κρατών-μελών της ΕΕ, να μεταβαλλόταν σε ένα είδος οικονομικής κυβέρνησης. Με δεδομένο πως αρχικά στο μηχανισμό συμμετείχαν μόνο τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης, η Γαλλίδα υπουργός οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ (Christine Lagarde) ονομάζει το σχέδιό της «16 συν».



Τους Γερμανούς τους απασχολούν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Θα προτιμούσαν να δουν το σημερινό μηχανισμό στήριξης να αντικαθίσταται στο λεγόμενο «μηχανισμό ευρωπαϊκής σταθερότητας» (ESM) ως το 2013. Σύμφωνα με το σχεδιασμό τους, σε αντάλλαγμα με την ενίσχυσή τους, τα χρεοκοπημένα κράτη θα έπρεπε να υποβάλλονται σε καθεστώς αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας.



Σύμφωνα με τη γερμανική οπτική, ο σχεδιασμός για τον ESM βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο:

*
Η υφιστάμενη «υπηρεσία ευρωπαϊκής οικονομικής σταθερότητας» (EFSF) θα αξιοποιηθεί ως πρότυπο για το νέο μηχανισμό. Οι χώρες που ζητούν βοήθεια θα πρέπει να ακολουθούν αυστηρές προδιαγραφές, που θα μπορούσαν να φθάσουν έως και την εφαρμογή εκ μέρους τους του λεγόμενου «φρένου χρέους», σύμφωνα με το γερμανικό υπόδειγμα (σύμφωνα με την πρόσφατη τροποποίηση του γερμανικού συντάγματος, η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει μηδενίσει το «δομικό έλλειμμα» της χώρας ως το 2016). Για πρώτη φορά, το κόστος της αναδιάρθρωσης των επωφελούμενων κρατών θα το επωμίζονται και πιστωτές του ιδιωτικού τομέα. Όσο για το «διεθνές νομισματικό ταμείο» (ΔΝΤ), που εμπλέκεται ήδη στην EFSF, θα συνεχίσει να το κάνει και αφού εκπνεύσει το τρέχον σχήμα, το 2013.
*
Σε αντίθεση με τον υφιστάμενο μηχανισμό, ο διάδοχός του θα δικαιούται να αγοράζει κρατικά ομόλογα των υπερχρεωμένων κρατών. Αυτό που επιδιώκεται με αυτή τη ρύθμιση είναι να επιτραπεί ξανά στην «ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ), που σήμερα στηρίζει τα χρεωμένα κράτη-μέλη αγοράζοντας τα κρατικά τους ομόλογα, να προσηλωθεί στο βασικό της έργο, τον καθορισμό νομισματικών πολιτικών και την επιθεώρηση του τραπεζικού συστήματος.
*
Όπως ισχύει και στην EFSF, οι αποφάσεις θα λαμβάνονται μεταξύ των κρατών-μελών της. Οι αποφάσεις θα πρέπει να είναι ομόφωνες, και η Γερμανία θα διαθέτει το δικαίωμα αρνησικυρίας για όλα τα δάνεια.

«Δε χρειαζόμαστε νέους θεσμούς»



Είναι ακόμα πολύ νωρίς για να μιλάμε για τις πιθανότητες συμφωνίας Γερμανών και Γάλλων. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, διέρρευσε από το γερμανικό υπουργείο οικονομίας ένα «κείμενο θέσεων» που έφτανε να προτείνει μέχρι και την εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου μηχανισμού χρηματοδότησης, που θα του ανατίθετο η δικαιοδοσία να αναλαμβάνει την οικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ στην περίπτωση κρίσης. Οι Γάλλοι αντέδρασαν ερεθισμένα: στο Παρίσι, η Γαλλίδα υπουργός οικονομίας δήλωσε κοφτά: «δε χρειαζόμαστε νέους θεσμούς».



Αντιδρώντας στις γερμανικές διαρροές, η Λαγκάρντ παρουσίασε το δικό της σχέδιο για τη μελλοντική ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση. Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της, τα κράτη-μέλη της ΕΕ δε θα εναρμονίσουν απλά τους εθνικούς τους προϋπολογισμούς, αλλά και τις οικονομικές τους πολιτικές. Η Λαγκάρντ επί παραδείγματι προτείνει, αν μια χώρα επιθυμεί να βελτιώσει το ισοζύγιο πληρωμών της τονώνοντας τις εξαγωγές της, να «χρειάζεται τη συναίνεση» των υπολοίπων κυβερνήσεων της ΕΕ.



Αλλά πάλι, αυτό θα έμοιαζε τόσο πολύ με μία κρατικά ελεγχόμενη οικονομία, που ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας Ράινερ Μπριντέρλε (Rainer Brüderle), που προέρχεται από το φιλικό προς τις επιχειρήσεις κόμμα των «ελεύθερων δημοκρατών» (FDP), αντέδρασε αμέσως αρνητικά στις γαλλικές προτάσεις. Ο Μπριντέρλε είπε πως η Λαγκάρντ προσπαθεί να λύσει «το λάθος πρόβλημα» ενώ ταυτόχρονα εξέφραζε τις επιφυλάξεις του για το σχέδιο που είχε διαρρεύσει από το γερμανικό υπουργείο οικονομίας. Σύμφωνα με ένα ενημερωτικό σημείωμα που εξέδωσε το υπουργείο του, ένας παρόμοιος μηχανισμός θα έπρεπε να είναι 100% πολιτικά ανεξάρτητος, αλλιώς θα διακινδύνευε να μετατραπεί στον «πυρήνα μιας ΕΕ που συν των χρόνω θα ασχολούνταν κυρίως με αναδιανομές πόρων με μικροπολιτικά κριτήρια».



Όρια «κενά περιεχομένου»



Τα στελέχη του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας, που αποτελείται από τη «χριστιανική δημοκρατική ένωση» (CDU) της Μέρκελ, την «χριστιανική κοινωνική ένωση» (CSU), το αδερφό κόμμα της CDU στην Βαυαρία, και το FDP, φοβούνται μήπως βρεθούν ενώπιον τετελεσμένων γεγονότων. Σύμφωνα με το στέλεχος της CSU Χανς-Πέτερ Φρίντριχ (Hans-Peter Friedrich), ένα νέο, ανεξάρτητο ταμείο θα ήταν «περιττό».



Ο Φρίντριχ αντιπροτείνει απλά να καταργηθεί επειγόντως το ισχύον σήμερα όριο των 750 δις ευρώ για το ποσό που θα μπορεί να διατεθεί για τη στήριξη προβληματικών οικονομιών της ευρωζώνης, παρά το γεγονός πως, πριν λίγες εβδομάδες, το κόμμα του είχε εναντιωθεί με σφοδρότητα σε κάθε παρόμοια ιδέα. «Βλέπω πως όλες αυτές οι συζητήσεις περί ύπαρξης ορίου είναι κενές περιεχομένου» λέει τώρα ο Φρίντριχ. «Με όρια ή χωρίς, τελικά θα αναγκαστούμε να κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο».

Οι Peter Müller και Michael Sauga είναι συντάκτες του «Σπίγκελ»

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........