Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012

Τα μυστικά της Ανταρκτικής.Η Επιχείρηση των ΗΠΑ Highjump 1946-1947

 
Η Γερμάνια πριν ξεσπάσει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος έχοντας το αίσθημα του ηττημένου αλλά και του εμπάργκο από τον πρώτο πόλεμο στραφήκαν στην έρευνα νέων εναλλακτικών μορφών ενέργειας και πόρων. Ένας άγνωστος χώρος που θα εξερευνούσαν ήταν και η ανταρκτική. Η πρώτη γερμανική αποστολή στην Ανταρκτική ήταν η Εκστρατεία Gauss το 1901 - 1903 με επικεφαλής τον βετεράνο στην Αρκτική και τη γεωλογία καθηγητή Erich von Drygalski και ήταν η πρώτη αποστολή που χρησιμοποιήθηκε ένα αερόστατο για εναερία παρατήρηση στην Ανταρκτική.  
Στην φωτογραφία το τροποποιημένο γερμανικό πλοίο MS Schwabenland
 

Η δεύτερη γερμανική αποστολή στην Ανταρκτική ήταν το 1911-1912  με τον  Wilhelm Filchner που είχε στόχο την διέλευση της Ανταρκτικής για να μάθουν αν υπήρχαν κομμάτια γης χωρίς πάγο.  Η τρίτη ήταν η 
Νέα Σουηβία 1938 ( Neuschwabenland ) που άρχισε να εξερευνάται από τη Γερμανία στις 17 Δεκεμβρίου 1938. Για την προετοιμασία τους για την αποστολή οι γερμανοί κάλεσαν ένα αμερικανό πολικό εξερευνητή τον Richard Ε. Byrd που είχε εξερεύνηση μέρος του πόλου με στόχο να ίδρυση μια αμερικανική βάση στην περιοχή το1928 1930  με όνομα Little America τότε ο Byrd είχε αναστατώσει τον παγκόσμιο τύπο δείχνοντας ένα φιλμ και αναφέροντας ότι είχε ανακαλύψει περιοχές με ζεστό νερό με βλάστηση και άγνωστα ζώα.

Η νέα εκστρατεία των γερμανών ξεκίνησε από το Αμβούργο για την Ανταρκτική με το πλοίο MS Schwabenland  το οποίο θα μπορούσε επίσης να εκτοξεύσει και αεροσκάφη με την βοήθεια ενος καταπέλτη.
Στις 19 Ιανουαρίου 1939 το πλοίο έφθασε στην ανταρκτική σε μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια έχε ονομαστή από την Νορβηγία ως Dronning Maud Land  αρχίζοντας τις πτήσεις χαρτογραφώντας την περιοχή. Η  περιοχή ήταν μεταξύ του γεωγραφικού πλάτους 69 ° 10 'Ν και 76 ° 30' Ν και γεωγραφικό μήκος 11 ° 30 Δ και 20 ° E 00 ', με συνολικό χώρο 600,000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Αυτή η περιοχή ονομάστηκε Neuschwabenland, Ή Νέα Σουηβία.Κατά τη διάρκεια των πτήσεων και των  πεζοπόρων αποστολών, εκατοντάδες γερμανικές σημαίες έπεσαν για να συμβολίζουν την κατοχή της Γερμανίας στο έδαφος αλλά όπως αναφέρουν σήμερα οι γερμανοί ιστορικοί ήταν προκειμένου να αναιρεθούν τυχόν αξιώσεις της ιδιοκτησίας στη Νορβηγία.  Επιπλέον, η εκστρατεία δημιούργησε μια προσωρινή κατασκήνωση και ανέφερε ότι γύρω από την περιοχή τους υπήρχε κάποια βλάστηση, εξαιτίας των θερμών πηγών κοντά στη λίμνη.
Στην φωτογραφία χάρτης με της ρίψης ναζιστικών σημαιών στην ανταρκτική.

Θα πρέπει να αναφέρουμε και την επίσημη θέση των γερμανικών απόψεων που δηλώνουν ότι η όλη αποστολή αποσκοπούσε στην βιομηχανία της φαλαινοθηρίας που προήχθη μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '30 σε ένα πολύ σημαντικό κλάδο της γερμανικής οικονομίας. Περισσότερα από 50 πλοία φαλαινοθηρίας υπήρχαν την εποχή του 1938/39 με σχεδόν παράγωγη 500.000 βαρέλια πετρελαίου φάλαινα - εκτός από την Φαλαινοθηρίας προβλέπονται επίσης για την παρασκευή εκρηκτικών γλυκερίνη. Η επιδίωξη της ναζιστικής ηγεσίας ήταν να σταματήσει στο έπακρο η εξάρτηση από εισαγωγές με ένα Τετραετές σχέδιο που προέβλεπε μια ολοκληρωμένη επέκταση του γερμανικού φαλαινοθηρικού στόλου και στην ανταρκτική.
...........................................  11
Η αποστολή επίσης είχε στόχο να ερευνήσει για ορυκτό πλούτο και πετρέλαιο αλλά και για τη διερεύνηση χώρων για μια πιθανή βάση  του Τρίτου Ράιχ.  Το επόμενο έτος, ένα μήνα μετά τις εχθροπραξίες που είχαν αρχίσει στην Ευρώπη, οι Γερμανοί επέστρεψαν στο Neuschwabenland για να τελειώσουν αυτό που είχαν ξεκινήσει, που υποδηλώνει ότι η βάση ήταν υπό κατασκευή. Όπως προέκυψε, στη περιοχή που ερευνούσαν βρήκαν μια φυσική σήραγγα για με χιλιόμετρα μηκος, που τελικά τους οδήγησε σε ένα κολοσσιαίο υπόγειο σπήλαιο που ήταν ασυνήθιστα ζεστό που ζεσταινόταν προφανώς γεωθερμικά. Στο τεράστιο σπήλαιο αρχικά βρήκαν μια  υπόγεια λίμνη αλλά όπως αποδείχθηκε τα σπήλαια ήταν τόσο εκτεταμένα ώστε να έπρεπε να εξερευνηθούν χωριστά.

Οι Ναζί  αρχικά κατασκεύασαν  μια βάση σε ένα σπήλαιο με αποβάθρες για τα γερμανικά υποβρύχια και η ηλεκτρική ενέργεια που χρησιμοποιούσαν ήταν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα, η οποία τους έδωσε τη θερμότητα και ατμό που βοήθησε στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Στις 18 Ιουλίου 1945, εφημερίδες σε όλο τον κόσμο επικεντρώθηκαν σε τίτλους με ανάφερες στην Ανταρκτική. Οι New York Times, τότε δήλωσαν "ο Χίτλερ είναι στο Νότιο Πόλο" Οι τίτλοι που συγκλόνισαν τον κόσμο βασίζονται, εν μέρει, σε γεγονότα. 

Τα γεγονότα ερχόταν και από από τον γερμανό Ναύαρχο Karl Donitz που αργότερα έζησε ελεύθερα Γερμανία δηλώνοντας την πικρία του ως αξιωματικός, που όσον άφορα γενικά τους ιστορικούς που δεν τολμούν ακόμα και να γράψουν για την μεγάλη ναζιστική βάση με όνομα νέο Βερολίνο στην Ανταρκτική.  Ο γερμανός ναύαρχος είχε αναφέρθη ότι το γερμανικό ναυτικό είχε εκτελέσει ένα μεγάλο έργο. Το γερμανικό ναυτικό ξέρει κρυψώνες στους ωκεανούς και κατά συνέπεια είναι πολύ εύκολο να μεταφέρει τον Φύρερ σε ασφαλές μέρος που θα έχει την ευκαιρία να εργαστεί για τα τελικά του σχέδια.
Η ανακάλυψη ήταν ότι βρήκαν μια υποβρύχια τάφρο που τους πήγαινε κατ 'ευθείαν μέσω της Ανταρκτικής σε ένα υπόγειο παράδεισο με ζεστές υπόγειες λίμνες, και βλάστηση και πάγο.
Το 1952, η κυβέρνηση της νέας Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, ερεύνησε τις φήμες για την ναζιστική βάση προσπαθώντας να εντοπίσει τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της περιοχής.
Μια πληθώρα από φήμες υποστηρίζει ότι η Neuschwabenland δεν είχε ποτέ εγκαταλειφθεί από τους Ναζί μετά την πρώτη αποστολή. Στην πραγματικότητα, μερικά μέλη του πληρώματος του "Schwabenland" δήλωσαν ότι θα έκαναν αρκετά ταξίδια στην Ανταρκτική για να εδρεύσουν μια απόρρητη αποικία των Ναζί, και θα χρειαζόταν την μεταφορά στρατιωτικού εξοπλισμού και βαρέα εργαλεία εξόρυξης και κατασκευής σηράγγων. Πράγματι τα εναπομείναντα μητρώα των γερμανικών ναυτικών βάσεων αναφέρουν, μαζικές μετακινήσεις τεχνικών υλικών για άγνωστη περιοχή και ότι αρκετά γερμανικά υποβρύχια γέμισαν με υψηλόβαθμα στελέχη των Ναζί που εγκατέλειψαν την Ευρώπη, βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα μυστικό δίκτυο σε υπόγεια καταφύγια στην Neuschwabenland. Γερμανοί επιστήμονες που αιχμαλωτίστηκαν από τους συμμάχους,ενώ το Βερολίνο βομβαρδιζόταν, αποκάλυψαν πως υπήρχαν απόρρητα έγγραφα, σχεδιαγράμματα και χάρτες που αφορούσαν πτητικά άγνωστα μηχανήματα σε σχήμα δίσκου και εγκαταστάσεις μια απόρρητης βάσης στην Ανταρκτική με όνομα Νέο Βερολίνο. 
Η επιχείρηση Ηigh Jump
Οι Σύμμαχοι το 1947 θορυβήθηκαν ακόμη περισσότερο όταν πληροφορήθηκαν τις φήμες που ήθελαν τη βάση της Ανταρκτικής να λειτουργεί τουλάχιστον από το 1935, χάρη στις ενέργειες της ομάδας Βριλ  που ήταν μια ανεξάρτητη ομάδα με τεράστια κεφαλαία που ασχολούταν με τις νέες τεχνολογίες αλλά και την εξέλιξη επαναστατικών φουτουριστικών εναέριων οχημάτων σε σχήμα δίσκου. Μικρόφιλμ που εντοπίστηκαν σε γερμανικό υποβρύχιο με προορισμό της  νότιες θάλασσες αποκαλύφθηκε η ανωτερότητα των γερμανών σε θέματα τεχνολογίας  δηλώνοντας  ότι ήταν τουλάχιστον 50 χρονιά μπροστά. 
Στη φωτογραφία το USS Currituck ήταν επίσης μέρος του στόλου

Η αμερικανοί  έστειλαν 48 πλοία μεταξύ άλλων ήταν υποβρύχια ένα αεροπλανοφόρο αλλά και πλοίο που μετέφερε 200 αεροσκάφη, επίσης 4.080 στρατιώτες υπό την ηγεσία του Ναυάρχου Richard Byrd με πρόφαση την εξερεύνηση της Ανταρκτικής  αλλά που στην πραγματικότητα ήταν να βρουν και να καταστρέψουν τη γερμανική βάση. Η επίσημη ονομασία ήταν 
Highjump (OpHjp), Η αποστολή έφτασε τον χειμώνα του 1946-1947,  και έληξε στα τέλη Φεβρουαρίου 1947. Η κύρια δημόσια αποστολή του Highjump ήταν να επεκταθεί η Ανταρκτική ερευνητική βάση Little America σύμφωνα με την έκθεση του αμερικανικού ναυτικού της λειτουργίας. 
Ο Byrd είχε στη διάθεσή του οκτώ μήνες για να φέρει εις πέρας την αποστολή του, αλλά σε οκτώ εβδομάδες αναγκάστηκε να επιστρέψει με πολλές απώλειες σε μαχητικά αεροπλάνα! Τι είχε συμβεί;   Σύμφωνα με πληροφορίες που διέρρευσαν από άντρες της αποστολής, το Αμερικανικό Ναυτικό βρέθηκε αντιμέτωπο με ομάδα πραγματικών ιπτάμενων δίσκων.
Στις αερομαχίες που ακολούθησαν με την άφιξη στην Ανταρκτική, καταστράφηκαν τέσσερα αεροπλάνα και αλλά 12 χάθηκαν. Καθώς υστερούσαν σημαντικά από τη δύναμη πύρος των Γερμανών, οι αμερικανικές υπηρεσίες ανακάλεσαν την αποστολή. Στις επίσημες αναφορές που κατατέθηκαν, τα τέσσερα αεροπλάνα που καταστράφηκαν φαίνεται να «παρουσίασαν τεχνικά προβλήματα και έπεσαν πάνω σε παγόβουνα.


Ο ναύαρχος Byrd είχε δώσει μια αναπάντεχη, συνέντευξη στην ισπανική εφημερίδα El Mercurio,στο Σαντιάγο, Χιλή στις 5 Μαρτίου 1947 που ανέφερε ότι "Ναύαρχος Byrd δήλωσε σήμερα ότι ήταν επιτακτική ανάγκη για τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεκινήσει άμεσα μέτρα άμυνας κατά άγνωστων εχθρικών περιοχών. Ο ναύαρχος δήλωσε επίσης ότι δεν ήθελε να φοβίσει κανέναν, αλλά ήταν μια πικρή πραγματικότητα ότι σε περίπτωση ενός νέου πολέμου, η ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αμυνθούν από ιπτάμενα αντικείμενα, που έρχονται από τον πόλο με απίστευτες ταχύτητες.


Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο ναύαρχος ανέφερε επίσης ότι σε ένα ταχέως συρρικνούμενο κόσμο οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν πλέον να αντλήσουν κανένα αίσθημα ασφάλειας από την απομόνωσή της ή τη γεωγραφική απόσταση από ωκεανούς. Ο ναύαρχος επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την πεποίθησή του ότι ολόκληρη η ήπειρος της Ανταρκτικής πρέπει να παρακολουθείται στενά.
Όσο αφορά τον Ναύαρχο Μπερντ, όταν έφτασε στης ΗΠΑ πέρασε αρκετές εβδομάδες στα ανακριτικά γραφεία.
Όλα τα έγγραφα και το ημερολόγιό του εξαφανίστηκαν περιέργως, ενώ ο ίδιος λέγεται ότι κατέληξε σε ψυχιατρική κλινική και στη συνέχεια  χάθηκαν τα ίχνη του... Τότε ο  Αϊζενχάουερ είχε δήλωση-"Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος δεν έχει τελειώσει ακόμα," και επιβεβαιώνεται από την ανησυχητική φράση ναυάρχου Byrd του "στην περίπτωση ενός νέου πολέμου». Τα τελευταία Τάγματα του Χίτλερ περιμένουν για τη χρυσή ευκαιρία τους.

Ήδη από τη δεκαετία του 1950,  φήμες άρχισαν να κυκλοφορούν ανάμεσα στους γερμανικούς εθνικιστικούς κύκλους που ήταν  βέβαιοι ότι τα  μεταπολεμικά ιπτάμενα οχήματα τύπου δίσκου που πετούσαν σε όλο των κόσμο ήταν στην πραγματικότητα γερμανική υπερ-όπλα που ήταν υπό ανάπτυξη και να ελέγχονται κατά τη διάρκεια του Τρίτο Ράιχ (Τότε ήταν ας μη ξεχνάμε και το περιστατικό του Roswell) .
Μέχρι τα τέλη του 1970, νεοναζί συγγραφείς ισχυρίζονταν ότι η  το θρυλικό Τελευταία Τάγμα που είχε σκοπό να διαφυλάξει τα απόρρητα των ναζί μετά των πόλεμο ήταν σε ένα τεράστιο υπόγειο παράδεισο στην Ανταρκτική.  Ο William και Landig δύο νέο-ναζί εκδότες και συγγραφείς, αναφέρουν  με γεγονότα, ιστορίες και υποδείξεις ,την ναζιστική αναβίωση.

Ορισμένοι αναφέρουν όταν οι Αμερικανοί απέτυχαν να χτυπήσουν την υπόγεια βάση των γερμανών "Neuberchtesgarden" στην Ανταρκτική πραγματοποιήθηκαν  χτυπήματα το 1958 υπό το πρόσχημα πυρηνικών δοκιμών. Αυτό που επίσημα γνωρίζουμε είναι ότι, το 1958 ως μέρος της Επιχείρησης "Argus" έγιναν τρεις ατμοσφαιρικές πυρηνικές εκρήξεις.  Οι δοκιμές αυτές ήταν πράγματι στο νότιο ημισφαίριο μεταξύ 2.300 και 3,500 χιλιόμετρα βόρεια της Maud Land.
Φυσικά, άλλα αυτά θα μπορούν να είναι προϊών αχαλίνωτης φαντασίας  αλλά κανένας δεν έχει αρνηθεί την παταγώδη αποτυχία της αποστολής Ηigh Jump
και τις μαρτυρίες των πληρωμάτων ότι αντιμετώπισαν ανώτερα ιπτάμενα  αντικείμενα στην ανταρκτική.  


Δείτε:  Τα μυστικά της λίμνης βοστοκ. Ψάχνοντας για την μυστική βάση των νέο ναζί;
Δείτε: 
Πεενεμουντα η απόρρητη βάση των V2



22
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2012

Μετέωρη Ελλάδα, μετέωρη Ευρώπη

Γιατί η Ελλάδα, μια χώρα που αντιπροσωπεύει μόλις το 2% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης, προκαλεί τόσο ισχυρούς πονοκεφάλους; Όλος ο κόσμος, από το Πεκίνο μέχρι την Ουάσιγκτον, διαβάζει καθημερινά άρθρα για υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν και προϋποθέσεις που δεν εφαρμόστηκαν. Δεν θα ήταν καλύτερα, αναρωτιούνται, να επιτραπεί στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει και να βγει από την Ευρωζώνη, αντί να εξακολουθούμε να δίνουμε τόση προσοχή σε ένα πρόβλημα που εν πολλοίς η χώρα το δημιούργησε μόνη της;
Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ έπαψε πλέον να είναι αδιανόητη. Σε πρόσφατο άρθρο του που συνυπογράφει με άλλους, ο Βίλεμ Μπούιτερ, επικεφαλής οικονομολόγος της Citi και αφοσιωμένος οπαδός του ευρωπαϊκού σχεδίου, θεωρεί ότι οι πιθανότητες μιας εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 18 μήνες φτάνουν πλέον το 50%. «Αυτό συμβαίνει επειδή η προθυμία των πιστωτών της Ευρωζώνης να συνεχίσουν να παρέχουν χρηματοδότηση στην Ελλάδα, παρά τη μη εφαρμογή του προγράμματος, έχει περιοριστεί σημαντικά». Αλλά οι συγγραφείς πιστεύουν επίσης ότι το κόστος της εξόδου της Ελλάδας για τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης είναι σήμερα χαμηλότερο παρά ποτέ. Γι’ αυτό και οι πιθανότητες να αφεθεί η Ελλάδα να βγει από το ευρώ αυξάνονται ανάλογα.
Ας εξετάσουμε τα ερωτήματα που κάθε λογικός άνθρωπος θα έθετε σχετικά με τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας.
Πρώτον, μπορεί η Ελλάδα να συμφωνήσει με τους πιστωτές της για την αναδιάρθρωση του χρέους της, ή τη λεγόμενη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, με την τρόικα σχετικά με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και με τους επίσημους πιστωτές για μια δεύτερη συμφωνία διάσωσης; Και μπορούν όλα αυτά να γίνουν πριν την προσεχή λήξη ομολόγων που είναι στις 20 Μαρτίου;.................................................... 1Το πιθανότερο είναι πως ναι. Αν είναι έτσι, το ενδεχόμενο μιας άτακτης χρεοκοπίας τουλάχιστον απομακρύνεται από τον ορίζοντα. Διακρίνουμε τρεις λόγους για αυτό. Πρώτον, παρά τη λαϊκή οργή οι Έλληνες πολιτικοί συμφωνούν κατά το μεγαλύτερο μέρος τους με το επιθυμητό της παραμονής του ευρώ. Δεύτερον, παρά την καθολική δυσπιστία τα κράτη της Ευρωζώνης φοβούνται μια άτακτη ελληνική χρεοκοπία και μια πιθανή έξοδο. Τέλος, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιστεύει ότι ένα πρόγραμμα που θα περιλάμβανε ισχυρές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και όχι περαιτέρω μεγάλη δημοσιονομική σύσφιξη ή σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις θα είχε αποτελέσματα, τουλάχιστον θεωρητικά.
Δεύτερον, πόσο πιθανό είναι ότι το ελληνικό πρόγραμμα θα αποδώσει; Η απάντηση είναι καθόλου, όπως αναφέρει ένα σημείωμα της Citi. «Κι αυτό, καταρχήν γιατί όποια αναδιάρθρωση κι αν συμφωνηθεί, δεν φαίνεται πιθανό να περιορίσει το ελληνικό δημόσιο χρέος στο 120% του ΑΕΠ ως το 2020 – όπως είναι ο δεδηλωμένος στόχος του δεύτερου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας – και δεύτερον επειδή ακόμη κι αν από θαύμα η Ελλάδα πετύχαινε το στόχο του 120% του ΑΕΠ δημόσιου χρέους ως το 2020, το χρέος αυτό θα ήταν πολύ μεγάλο για να το αντέξει η χώρα». Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα χρειαστεί νέα μείωση του ελληνικού χρέους τα επόμενα χρόνια, ακόμη και αν όλα πάνε τέλεια. Που δεν θα πάνε…
Η Ελλάδα έχει κάνει σημαντικές προόδους από τότε που ξεκίνησε η κρίση, αν και κατά μεγάλο μέρος ως συνέπεια της λιτότητας. Κατάφερε να περιορίσει το πρωτογενές της δημόσιο έλλειμμα, δηλαδή το έλλειμμα πριν την εξυπηρέτηση του χρέους από το 10.6% του ΑΕΠ το 2009 σε 2.4% το 2011. Η πτώση αυτή είναι πολύ μεγάλη, δεδομένου και του βάθους της ύφεσης. Η ελληνική κυβέρνηση βρίσκεται τώρα κοντά σε ένα σημείο όπου χρειάζεται να δανείζεται μόνο για να ανακυκλώνει τα παλαιότερα χρέη και να εξυπηρετεί το χρέος της. Αλλά αυτό δεν φτάνει. Η Ελλάδα χρειάζεται επίσης σημαντικές εισροές ξένου συναλλάγματος για να καλύπτει το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, ακόμα κι αν αγνοήσουμε τις ανάγκες εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους το εξωτερικό. Το 2011 για παράδειγμα, το ελληνικό έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών προ τόκων του δημόσιου χρέους βρισκόταν ακόμη στο 4.6% του ΑΕΠ, παρά την ήδη μεγάλη πτώση του.
Μπορούν οι προβλεπόμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις να οδηγήσουν σε μια επαρκώς δυναμική οικονομία και πρωτίστως στις μεταβολές των καθαρών εξαγωγών που χρειάζονται για να χρηματοδοτηθούν οι απαιτούμενες εισαγωγές με μια συνθήκη κάπου κοντά στην πλήρη απασχόληση; Η απάντηση είναι όχι σύντομα και ενδεχομένως σε καμία περίπτωση, παρά τις βελτιώσεις της ελληνικής ανταγωνιστικότητας
Τρίτον, το πρόγραμμα είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας; Η ελληνική πολιτική ελίτ το  πιστεύει. Η εναλλακτική λύση – μια άτακτη χρεοκοπία, σε συνδυασμό με την πιθανή έξοδο από την Ευρωζώνη – θα ήταν ένα βήμα στο άγνωστο. Η Ελλάδα θα έπρεπε να εισαγάγει και να εφαρμόσει, τουλάχιστον προσωρινά, κάποιους ελέγχους συναλλάγματος. Θα έπρεπε να διαχειριστεί μια άκρως πολύπλοκη αναδιάρθρωση του χρέους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Θα έπρεπε επίσης να τα βγάλει πέρα με την τρομακτική υποτίμηση της νέας δραχμής και την έκρηξη του πληθωρισμού. Θα έπρεπε να διαπραγματευτεί εκ νέου τη θέση της μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα είχε, τέλος, μια δραματική πτώση του ΑΕΠ και των πραγματικών εισοδημάτων. Θα ήταν όλα αυτά καλύτερα από τη σημερινή επιλογή; Πιθανώς όχι, αν και ποιος μπορεί να είναι σίγουρος;
Τέταρτον, μπορεί το νέο ελληνικό πρόγραμμα να είναι προς το συμφέρον των υπόλοιπων κρατών της Ευρωζώνης και της παγκόσμιας κοινότητας; Η απάντηση είναι πιθανότατα ναι  αλλά όχι σίγουρα. Τα βασικά επιχειρήματα υπέρ του ‘ναι’ είναι ότι μια άτακτη ελληνική χρεοκοπία σε συνδυασμό με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα και σήμερα πανικό σε άλλα κράτη της Ευρωζώνης και ότι το κόστος για να αποτραπούν όλα αυτά με την παροχή βοήθειας στην Ελλάδα δεν είναι μεγάλο σε σχέση με το κόστος μιας τέτοιας αναταραχής. Τα βασικά επιχειρήματα κατά του ‘όχι’ είναι πως η Ευρωζώνη έχει πλέον τα μέσα να αποτρέψει τη διάχυση του πανικού ακόμα και μετά την κατάρρευση της Ελλάδας, ιδίως αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι κυβερνήσεις θελήσουν να αναλάβουν αποφασιστική δράση αντιμετωπίζοντας τις πιθανές επιθέσεις των καταθετών στις τράπεζες και την φυγή των επενδυτών από τις αγορές ομολόγων. Ένα άλλο επιχείρημα κατά του ‘ναι’ που δεν πρέπει να το παίρνουμε αψήφιστα είναι πως θα ήταν καλύτερα να πάψουμε να προσποιούμαστε ότι τα προγράμματα της Ελλάδας θα έχουν αποτελέσματα και έτσι να καταστήσουμε σαφές ότι μια χρεοκοπία έχει συνέπειες.
Τέλος, τι μας λέει το ελληνικό δράμα για την Ευρωζώνη; Η Ελλάδα από μόνη της δεν μπορεί να έχει τόσο αποφασιστική σημασία για το μέλλον ολόκληρης της Ευρωζώνης. Και όμως το γεγονός ότι αυτή η μικρή χώρα, με την αδύναμη οικονομία και την μακρόχρονη κακή διαχείριση, μπόρεσε να προκαλέσει τόσο ισχυρά προβλήματα δηλώνει τον ευάλωτο χαρακτήρα της δομής του ευρώ. Η Ελλάδα είναι το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο. Ο λόγος για τον οποίο προκάλεσε τόσες δυσκολίες είναι ότι τα σφάλματα της χώρας είναι ακραία αλλά όχι μοναδικά. Τα βάσανα της Ελλάδας δείχνουν πως η Ευρωζώνη αναζητά ένα μείγμα ευελιξίας, πειθαρχίας και αλληλεγγύης που θα έχει αποτελέσματα.
Αλλά και η ίδια η Ευρωζώνη βρίσκεται κάπου μετέωρη. Η ολοκλήρωσή της δεν έχει φτάσει σε ένα βαθμό όπου η διάρρηξη θα ήταν αδιανόητη αλλά ούτε και έχει παραμείνει αρκετά περιορισμένη ώστε να μπορεί να γίνει ανεκτή. Πράγματι, η πιο ισχυρή εγγύηση επιβίωσης της Ευρωζώνης είναι το κόστος της διάρρηξής της. Μπορεί αυτό να αρκεί. Αν όμως η Ευρωζώνη θέλει να κάνει κάτι παραπάνω από ένα συμβατικό γάμο που διατηρείται μόνο από το τρομακτικό κόστος της διανομής του ενεργητικού και του παθητικού, θα πρέπει να χτίσει κάτι πολύ πιο θετικό απ’ αυτά που έχει σήμερα. Δεδομένων των οικονομικών αποκλίσεων και της πολιτικής διαμάχης που μας αποκάλυψε η παρούσα κρίση, είναι αυτό τώρα δυνατό; Αυτή είναι η πιο δύσκολη ερώτηση της ευρωπαϊκής κρίσης.

sofokleous102
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012

Μυστικό έγγραφο αποκαλύπτει τη Greek D-Day: Παρασκευή 23 Μαρτίου 2012

Μυστικό έγγραφο που βρίσκεται στην κατοχή Αμερικανών τραπεζιτών – εκδοτών CDS – αποκαλύπτει ότι S&P, Moody’s και Fitch θα υποβαθμίσουν την Ελλάδα σε καθεστώς χρεοκοπίας.
Συγκεκριμένα, έχει προκαλέσει σάλο στις ΗΠΑ μυστικό έγγραφο που βρίσκεται στα χέρια Αμερικανών τραπεζιτών και φωτογραφίζει τηνΠαρασκευή 23 Μαρτίου ως την ημέρα χρεοκοπίας της Ελλάδας.
Σύμφωνα με πληροφορίες του αμερικανικού blog “The Slog” κορυφαίοι Αμερικανοί τραπεζίτες έχουν στα χέρια  τους το ακριβές χρονοδιάγραμμα για τις επικείμενες εξελίξεις στην Ελλάδα. Τίτλος του εν λόγω δημοσιεύματος “”Greek default exclusive: Senior US bankers given explicit timetable for Athens default“.
Σύμφωνα με το εν λόγω έγγραφο έχει ήδη αποφασιστεί πως την Παρασκευή 23 Μαρτίου και οι τρεις μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης, S&P,  Moody’s και Fitch, θα ανακοινώσουν την υποβάθμιση της Ελλάδας σε καθεστώς χρεοκοπίας (default).
“H Eλλάδα επίσημα θα υποβαθμιστεί σε καθεστώς χρεοκοπίας και από τους τρεις οίκους αξιολόγησης στις 23 Μαρτίου, ημέρα Παρασκευή. Το Σαββατοκύριακο που θα ακολουθήσει, οι λογαριασμοί σε όλες τις ελληνικές τράπεζες θα παγώσουν, ενώ θα ακολουθήσει ανακοίνωση – λεπτομερής – λήψης έκτακτων μέτρων αντιμετώπισης της κατάστασης, προκειμένου να αποτραπεί η μαζική φυγή των καταθέσεων”, τονίζεται στο εν λόγω έγγραφο… bankingnews............................... 1 Σχόλιο RYaN: Εδώ και αρκετό καιρό έχω δημοσιεύσει στο blog ότι αν δεν πληρωθούν τα ομόλογα της 20ης Μαρτίου στο ακέραιο σε όσους θέλουν να τα πληρωθούν στο ακέραιο, είτε λόγω PSI+, είτε λόγω αδυναμίας πληρωμής, τότε οι οίκοι αξιολόγησης θα θέσουν την Ελλάδα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Ήξερα ότι το χορό θα τον ξεκινούσε η S&P, αλλά πλέον υπάρχει συντονισμός για ταυτόχρονη δράση και από τους 3 μεγάλους οίκους ταυτόχρονα. Μετά από μία τέτοια κίνηση των οίκων, η ISDA θα είναι υποχρεωμένη να κυρήξει πιστωτικό γεγονός (credit event) και οι κάτοχοι των CDS θα σπεύσουν να πληρωθούν. Δεν πιστεύω ότι αυτά που λέει το έγγραφο υπάρχει ανάγκη να εφαρμοστούν στις ελληνικές τράπεζες, αφού έχουν σχεδόν ήδη βγει εκτός της παγκόσμιας τραπεζικής (π.χ. δοκιμάστε να κάνετε ανάληψη με την ελληνική κάρτα σας από ATM του εξωτερικού και μάλλον θα απογοητευτείτε). Το πρόβλημα, όμως, που θα ξεσπάσει στις ΗΠΑ θα είναι μεγάλο και οι εξελίξεις αναμένονται ραγδαίες. papaioannou.wordpress2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2012

Οι «δέκα μικροί νέγροι» και η Ευρωζώνη

Δέκα μικροί νέγροι. Επεσε ο ένας και έμειναν εννιά. Οπως και στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, η Ευρωζώνη μοιάζει όλο και πιο πολύ με το μυστηριώδες νησί, όπου, ο ένας μετά τον άλλο, οι φιλοξενούμενοι δολοφονούνταν. Πρώτη η Ελλάδα, σύρθηκε στο μηχανισμό στήριξης και το μνημόνιο. Ακολούθησαν η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, ενώ παραμένουν στο στόχαστρο η Ισπανία και η Ιταλία. Το μεγάλο ερώτημα είναι πόσο καιρό θα αντέξει ακόμα και η ίδια η Γερμανία. Στο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι, πάντως, ακόμα και ο δολοφόνος ήταν μεταξύ των θυμάτων.
Ανεπαρκής ο μηχανισμός στήριξης
Οταν οι αγορές, τον Οκτώβριο του 2010, ξεκίνησαν τις πιέσεις στην Ελλάδα, αυτό δεν ήταν απρόσμενο και στην πραγματικότητα ουδεμία έκπληξη δεν θα έπρεπε να προκαλεί. Μια κλειστή, ελάχιστα ανταγωνιστική οικονομία, με τεράστιο, δυσκίνητο και υπερχρεωμένο Δημόσιο είναι η ελληνική, οπότε η πραγματική απορία θα ήταν γιατί δεν ασχολήθηκαν οι αγορές πρωτύτερα με μας. Λίγο νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του 2009, είχαν ξεκινήσει οι πιέσεις στην Ιρλανδία, όπου οι αγορές είχαν αντιληφθεί ότι η πιστωτική επέκταση των προηγούμενων ετών δεν στηριζόταν σε πραγματικό, χειροπιαστό πλούτο. Οι εντυπωσιακές πράγματι κινήσεις τότε της ιρλανδικής κυβέρνησης, η οποία εγγυήθηκε το σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων και τα ομόλογα των τραπεζών, ενώ εφάρμοσε δραστικές περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, καθησύχασαν πρόσκαιρα τις αγορές, οι οποίες τον Οκτώβριο 2009, εν μέσω συνεχών αναθεωρήσεων την ελληνικών δημοσιονομικών μεγεθών, βρήκαν νέο πρόσφορο έδαφος για να ασκήσουν πιέσεις. Αστοχες κινήσεις της νέας κυβέρνησης, η οποία δεν καταλάβαινε τη γλώσσα των αγορών, και η ασυναρτησία των πολιτικών ηγετών της Ευρωζώνης μάς έφεραν τον Μάιο του 2010 στα χείλη του γκρεμνού, κάνοντας απαραίτητη τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης. Αντίθετα, όμως από τις προσδοκίες της τρόικας, ο μηχανισμός στήριξης αντί να καθησυχάσει οριστικά τις αγορές, αυτές αντιληφθήκαν γρήγορα ότι οι πραγματικές αδυναμίες των ευρωπαϊκών κρατών είναι μεγαλύτερες, βαθύτερες και πιο εξαπλωμένες, καθιστώντας τον ανεπαρκή. Και όπως κάνουν πάντα οι αγορές, όταν βρουν την αδυναμία, προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν με κάθε τρόπο. Και φυσικά στην περίπτωση της Ελλάδας, τα προβλήματα συνεχίστηκαν και υπήρξε νέα συμφωνία τον Ιούλιο του 2011, η οποία και αυτή αναθεωρήθηκε τον Οκτώβριο, καθώς διαπίστωσαν πως το ελληνικό χρέος με «κούρεμα» 20% θα παρέμενε μη βιώσιμο, με αποτέλεσμα να αυξηθεί το haircut στο 50%.
Τρία διαφορετικά προβλήματα, κοινή αιτία.......................... 1Εκ πρώτης όψης, η Ελλάδα, η Ιρλανδία, αλλά και η Πορτογαλία και η Ισπανία αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα. Σε μας ο σπάταλος και διεφθαρμένος δημόσιος τομέας δημιούργησε έναν παρασιτικό και στενά εξαρτώμενο από αυτόν ιδιωτικό τομέα και η φαινομενική ανάπτυξη των προηγούμενων ετών προήλθε από την απλή ανακύκλωση των φθηνών δανεικών. Στα χαρτιά, όπως και στα μοντέλα του ΔΝΤ, η λύση είναι εύκολη, αν και η εφαρμογή αποδεικνύεται ιδιαίτερα επώδυνη και ενδεχόμενα αναποτελεσματική. Περιορισμός του Δημοσίου, εξισορρόπηση των δαπανών και πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να αποπληρωθεί το χρέος προβλέπονται από το μνημόνιο. Στην πράξη, όμως, η εφαρμογή του μνημονίου έφερε στασιμοπληθωρισμό στην ελληνική οικονομία, καθώς εκτινάχθηκε ο πληθωρισμός περί το 5%, ενώ η ανεργία, η κατάρρευση της κατανάλωσης και των επενδύσεων έφεραν ύφεση 6% για το 2011. Ο συνδυασμός των δύο καθιστά ανέφικτη όποια πρόβλεψη για αποπληρωμή του χρέους χωρίς αναδιάρθρωση και κάποιο γενναίο haircut. Η δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα, δηλαδή, αρχικά μετεξελίχθηκε σε πιστωτική, καθώς έκλεισαν οι αγορές, δημιουργώντας όμως τις συνθήκες ώστε γρήγορα να αποσταθεροποιήσει το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. Ακριβώς την αντίθετη διαδρομή, δηλαδή, από αυτήν την οποία ακολούθησε η Ιρλανδία, όπου η κατάρρευση και η αναγκαστική κρατικοποίηση των τραπεζών, οι οποίες είχαν μεταλλαχθεί σε ζωντανές νεκρές «ζόμπι» λόγω της άλογης ιδιωτικής επέκτασης των προηγούμενων ετών, εξελίχθηκαν σε δημοσιονομική κρίση με το έλλειμμα να τρέχει στο 32% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα, το κράτος έβρισκε μέχρι πρόσφατα φθηνό και άφθονο χρήμα και με αυτό ενίσχυε πλασματικά την οικονομία. Στην Ιρλανδία, οι τράπεζες, δανειζόμενες φθηνά από την ευρωπαϊκή διατραπεζική αγορά, δημιούργησαν πλασματικό πλούτο. Με άλλα λόγια, μπορεί τα προβλήματα της Ιρλανδίας και της Ελλάδας να είναι διαφορετικά, αλλά τόσο η αιτία όσο και το αποτέλεσμα είναι τα ίδια. Και δεν είναι μόνο αυτές οι δύο. Και η Πορτογαλία παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας, δεν μπορεί να μειώσει το χρέος, ενώ την ίδια στιγμή η οικονομία ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Όμως και η Ισπανία τρέχει με σημαντικό έλλειμμα, ενώ η οικονομία της συρρικνώνεται όσο προσπαθεί να περιορίσει τις κρατικές δαπάνες για να αποφύγει να καταλήξει και αυτή στο ταμείο στήριξης.
Αναδιάρθρωση και για τη Πορτογαλία
Η Ελλάδα δεν είναι μοναδική περίπτωση, όπως πασχίζουν να πείσουν η Angela Merkel και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι και η Πορτογαλία έχει βυθιστεί στον ίδιο φαύλο κύκλο της λιτότητας και της ύφεσης, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Wolfgang Schaeuble να παραδέχεται ότι ενδέχεται να χρειαστούν αλλαγές στο πρόγραμμα διάσωσης της Λισαβόνας. «Εάν υπάρχει ανάγκη για αλλαγές στο πορτογαλικό πρόγραμμα, θα είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε», είπε ο Schaeuble σε κατ’ιδίαν συζήτησή του με τον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών Vitor Gaspar, η οποία ωστόσο καταγράφηκε από τηλεοπτική κάμερα. «Το εκτιμούμε πολύ», του απάντησε ο Gaspar.  Η κυβέρνηση της Πορτογαλίας επιμένει ότι δεν χρειάζεται άλλη βοήθεια, πέραν των 78 δισ. ευρώ του πακέτου διάσωσής της, όμως, η παραπάνω συζήτηση δείχνει ότι πλέον έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί την αλήθεια. Ωστόσο, ο Schaeuble διευκρίνισε ότι οι όποιες αλλαγές στο πορτογαλικό πρόγραμμα μπορούν να γίνουν μόνο όταν θα έχει λυθεί το ελληνικό ζήτημα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Citigroup, η πορτογαλική οικονομία θα συρρικνωθεί περαιτέρω, κατά 5,8% φέτος και κατά 3,7% το 2013. Πρόκειται για εκτιμήσεις πολύ χειρότερες των επίσημων προβλέψεων. Η μείωση του ΑΕΠ από την έναρξη της κρίσης θα αγγίξει το 13%, εκτιμά ο οίκος, κάτι που σημαίνει ότι η Πορτογαλία βρίσκεται σε depression. Η διαφορά της Πορτογαλίας με την Ελλάδα είναι ότι το δημόσιο χρέος της, στο 113% του ΑΕΠ, είναι αρκετά μικρότερο. Όμως, ο πορτογαλικός ιδιωτικός τομέας έχει πολύ μεγαλύτερα χρέη, με αποτέλεσμα το συνολικό χρέος της χώρας να αγγίζει το 360% του ΑΕΠ. Μεγάλομέρος των υποχρεώσεων αυτών είναι προς το εξωτερικό. «Μια τεράστια απομόχλευση βρίσκεται σε εξέλιξη στον ιδιωτικό τομέα και το τραπεζικό σύστημα έχει μεγάλα προβλήματα.Το πόσα από αυτά τα χρέη του ιδιωτικού τομέα θα καταλήξουν στα χέρια του δημοσίου, είναι αβέβαιο», εξηγεί ο Jurgen Michels, οικονομολόγος της Citigroup. «Χωρίς ένα μεγάλο haircut στα χρέη της, η Πορτογαλία δεν θα μπορέσει να εισέλθει σε ένα βιώσιμο δημοσιονομικό μονοπάτι. Περιμένουμε haircut 35% στα τέλη του 2012 ή το 2013».
Και η σειρά της Γερμανίας;
Θα ήταν όμως λανθασμένο να πιστέψει κανείς ότι η σημερινή κρίση είναι μια κρίση αποκλειστικά των περιφερειακών χωρών των PIIGS. Και δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι γερμανικές τράπεζες έχουν χρηματοδοτήσει μεγάλο μέρος του χρέους των χωρών αυτών. Τους τελευταίους μήνες, είτε απευθείας στις αγορές, είτε στην ΕΚΤ, είτε ακόμα και με τη δημιουργία σχημάτων «bad banks», έχουν απομονώσει το ρίσκο της χρεοκοπίας της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, ή ακόμα και της Ισπανίας. Το πραγματικό πρόβλημα της Γερμανίας είναι το τεράστιο πλεόνασμα του εμπορικού ισοζυγίου, το οποίο έχει ολοκληρωτικά χρηματοδοτηθεί από τις υπερχρεωμένες χώρες των PIIGS. Στην πράξη, δηλαδή, η ίδια η Γερμανία με την εμμονή της δημιουργίας του ευρώ καθ’ ομοίωση του πάλαι ποτέ μάρκου, διαμόρφωσε ένα νομισματικό πλαίσιο το οποίο της επέτρεψε μεν να αναπτυχθεί οικονομικά, στηρίχθηκε όμως άμεσα στον υπέρμετρο δανεισμό των PIIGS. Και το πρόβλημα το οποίο εγείρεται τώρα είναι ότι ο μηχανισμός στήριξης μπορεί πρόσκαιρα να λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας. Τι θα γίνει όμως όταν οι αγορές αντιληφθούν ότι και η γερμανική οικονομική ισχύς είναι τόσο πλασματική όσο οι ελληνικές στατιστικές, ή οι τιμές των ακινήτων στο Δουβλίνο; SOFOKLEOUS102
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012

H γεωστρατηγική σύγκρουση ΗΠΑ-Γερμανίας πάνω στα ερείπια του Μνημονίου

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα και η ψήφιση του νέου Μνημονίου ουδόλως έχουν χαροποιήσει τις ΗΠΑ, καθώς βλέπουν ότι η εξέλιξη «γερμανοποιεί» τη χώρα σε βαθμό που αρχίζει και θίγει τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα της υπερδύναμης.
Σε άρθρο των New York Times που θεωρούνται η «φωνή» ειδικά της νυν κυβέρνησης των ΗΠΑ, εξαπολύθηκε πριν από λίγο επίθεση στην Γερμανία για την συμπεριφορά της απέναντι στην Ελλάδα, ειδικότερα, δε, για τις προβλέψεις του Μνημονίου, που οι ΗΠΑ θεωρούν αδύνατον να εκπληρωθούν από την Ελλάδα σε συνθήκες τόσο βαθιάς ύφεσης με αποτέλεσμα, όπως θεωρούν όλα τα think tanks της Ουάσιγκτον, να περιέλθει στο Βερολίνο ο πλήρης έλεγχος της ελληνικής οικονομίας με όλα τα επακόλουθα που μπορεί να σημάνει αυτό, ειδικά σε ότι αφορά τον ορυκτό πλούτο της χώρας σε βάρος των συμφερόνων της χώρας.
Ένας ορυκτός πλούτος που υποθηκεύτηκε κανονικά με την ψήφιση του Μνημονίου την περασμένη Κυριακή και δεσμεύθηκαν προκαταβολικά όλα τα έσοδα, αν η Ελλάδα δεν καταφέρει να αποπληρώσει τα νέα δάνεια, κάτι που είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο.
Στο εκτενές αφιέρωμα της αμερικανικής εφημερίδας για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας οι NY Times «κατακεραυνώνουν» την Α.Μέρκελ και τον Ν.Σαρκοζί με το ερώτημα:
«Έχουμε ένα ερώτημα προς την κυρία Merkel και τον κ. Sarkozy και σε οποιονδήποτε στην Ευρώπη που συνεχίζει να επιμένει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι τα μέτρα δεν είναι αρκετά αυστηρά:
«Έχετε δει την Ελλάδα τελευταία; Στην αυτονόητη υπόθεση ότι η απάντηση θα είναι όχι, ορίστε μερικά στοιχεία για εσάς:
Και αναφέρουν τα εξής στοιχεία:..................................... 1- Το ΑΕΠ της χώρας έχει πέσει κατά 7%
- Από το 2009 το ένα τέταρτο των ελληνικών επιχειρήσεων έχει χρεωκοπήσει
- Οι μισές από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις λένε πως δεν μπορούν να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους
- Ο ρυθμός των αυτοκτονιών αυξήθηκε κατά 40% στο πρώτο μισό του 2011
- Σχεδόν το μισό από όλους τους νέους κάτω των 25 ετών βρίσκεται στην ανεργία
Και κλείνουν με το ερώτημα:
«Με άλλα λόγια η ελληνική οικονομία καταρρέει με όλη τη σημασία της λέξεως. Γιατί η Γερμανία επιμένει σε τέτοια μέτρα. Μήπως για να διαλύσει ότι έχει απομείνει»;
Στις ΗΠΑ θεωρούν ότι στην Αθήνα υπάρχει ένα ευρύτερο υπερκομματικό ή καλύτερα διακομματικό «γερμανικό κόμμα», με κορυφαία στελέχη των δύο μεγάλων κομμάτων να ανήκουν «ψυχή τε και σώματι» σε αυτό. Χαρακτηρίζουν τον Ε.Βενιζέλο «φωτοτυπία» του Β.Σόϊμπλε σε ότι αφορά τα φιλογερμανικά αισθήματά του και παρατηρούν πολύ προσεκτικά στις κινήσεις όλων των Ελλήνων πολιτικών.
Πέρα από τον ορυκτό πλούτο και ειδικότερα το πετρέλαιο που «καίει» τις ΗΠΑ (για τις ΗΠΑ τα κοιτάσματα φυσικού αερίου είναι πολύ σημαντικά για την απεξάρτηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο της Ρωσίας, αλλά το πετρέλαιο είναι κρίσιμο για τις ίδιες) η γενικότερη ανάληψη του πλήρους οικονομικού ελέγχου της Ελλάδας από την Γερμανία (θεωρούν ότι η Γαλλία απλά ακολουθεί και δεν μπορεί να παίξει στρατηγικό ρόλο) θα είχε εξαιρετικά αρνητικό αντίκτυπο στις πολεμικές βιομηχανίες των ΗΠΑ σε ότι αφορά την δράση τους εντός της ελληνικής αγοράς.
Στην Ουάσιγκτον έχει κάνει μεγάλη εντύπωση η λυσσαλέα αντίδραση των Γερμανών και των λόμπι που ελέγχουν κατά της δωρεάν παραχώρησης των 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Αbrams στην Ελλάδα. Μια παραχώρηση που σε οποιοδήποτε άλλο κράτος είχε ενεργή απειλή όπως συμβαίνει με την Ελλάδα, θα γινόταν δεκτή ως «μάννα εξ ουρανού», αφού η αξία του υλικού καινούριου είναι πάνω από 5 δισ. δολάρια, ενώ και μεταχειρισμένου στην άριστη κατάσταση που βρέθηκε από τους Έλληνες αξιωματικούς είναι τουλάχιστον 1,5 δισ. ευρώ.
Το εντυπωσιακό για τους Αμερικανούς είναι ότι ενώ αντικαθιστούν υποχρεωτικά «αρχαίο» υλικό, τα άρματα Μ48Α5 (το “Μ48” κατά την αμερικανική ονοματολογία οπλικών συστημάτων σημαίνει ότι είναι «Μοντέλο 1948», δηλαδή σχεδιάστηκε το 1948, τρία χρόνια μετά τον Β΄Π.Π.) και οι Γερμανοί δεν έχουν να πουλήσουν ή να παραχωρήσουν άλλα άρματα μάχης, υπάρχει τέτοια σφοδρή αντίδραση, μόνο και μόνο για να μην μπουν τα αμερικανικά άρματα στην ελληνική αγορά με ότι αυτό σημαίνει σε πυρομαχικά των 120 χλστ. κλπ.
Και το ερώτημα που διατυπώνουν είναι ότι «Αν αντιδρούν έτσι σε δωρεάν υλικό εύκολο είναι να φανταστούμε τι θα συμβεί σε μεγάλες προμήθειας που οπωσδήποτε θα γίνουν τα επόμενα χρόνια, όπως των μαχητικών αεροσκαφών».
Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι οι Γερμανοί  έχουν μπλοκάρει  όλες τις προμήθειες αμυντικού υλικού στην παρούσα φάση γιατί είναι άσχημα «πλασαρισμένοι» στην ελληνική αγορά αμυντικού υλικού λόγω των διαδοχικών σκανδάλων γερμανικών εταιρειών και αναμένουν να αναλάβουν τον ασφυκτικό έλεγχο της ελληνικής οικονομίας για να προχωρήσουν από θέση ισχύος εν συνεχεία σε αυτές.
Θεωρούν ότι την ίδια αντίδραση αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν όλες οι δωρεάν παραχωρήσεις αμερικανικού υλικού από ΤΟΜΠ Μ113 μέχρι μαχητικά F-15C/D. Mάλιστα έχουν σαφείς ενδείξεις ότι η παρτίδα των περίπου 450 οχημάτων παντός τύπου μπλοκάρεται από «γερμανικό δάκτυλο» που δεν εγκρίνει το κονδύλι μεταφοράς τους στην Ελλάδα!
Αμερικανός, υψηλά ιστάμενο στέλεχος της πρεσβείας στην Αθήνα, μιλώντας στο defencenet.gr έλεγε για την επιστολή του συνδέσμου γερμανικών βιομηχανιών στην Μέρκελ αναφορικά με την επιλογή των γαλλικών φρεγατών FREMM από την Ελλάδα, την οποία απαιτούσαν να μπλοκαριστεί γιατί θα γίνει «Με τα γερμανικά δάνεια» και σημείωνε ότι αυτές είναι πρωτοφανείς μέθοδοι ακόμα και για τύποις ανεξάρτητα κράτη, όπως εξελίσσεται η Ελλάδα.
Με αυτή την έννοια οι ΗΠΑ μόνο αδιάφορα δεν αντιμετωπίζουν την δημιουργία νέων πολιτικών σχηματισμών στην ελληνική πολιτική σκηνή, που θα είναι πλήρως «απογαλακτισμένοι» από το Βερολίνο. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιτυχία του εγχειρήματός τους, τόσο σε ότι αφορά την κίνηδη που προέρχεται από τη ΝΔ, όσο και από το ΠΑΣΟΚ…
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........

Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012

Επείγον-εμπιστευτικό: οκτώ αναφορές από τα μέτωπα του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου

του Μάκη Ανδρονόπουλου   


Αναφορά 1η (22/7/1944): Σαράντα τέσσερις χώρες υπογράφουν τη διεθνή συμφωνία του Μπρέτον Γουντς που καθόριζε τη λειτουργία ενός συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών, σύστημα το οποίο συνδέθηκε με την «χρυσή περίοδο» της μεταπολεμικής περιόδου. Η συμφωνία προέβλεπε ότι οι ισοτιμίες των νομισμάτων συνδέονται με το δολάριο και αυτό με το χρυσό, δημιουργώντας έτσι ένα πλαίσιο σταθερότητας και ανάπτυξης.

Αναφορά 2η (1971-1973): Οι Αμερικανοί άρχισαν να τυπώνουν δολάρια, χωρίς όμως να έχουν κάλυψη σε χρυσό, χωρίς να πουν κουβέντα σε κανένα. Κάποια στιγμή το μυρίζονται οι Γάλλοι, οι οποίοι  ζήτησαν να εξαργυρώσουν αξιόγραφά τους σε χρυσό. Οι Αμερικάνοι, αφού δεν είχαν χρυσό να τους πληρώσουν, απέρριψαν το αίτημα για να αποφύγουν να την χρεοκοπία. Έκαναν όμως κι ένα βήμα παραπέρα. Ξεκίνησαν μια διαδικασία αποδέσμευσης του δολαρίου από το χρυσό και την κατάργηση της διεθνούς συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς, που ουσιαστικά θα καταλήξει το 1973. Στο διάστημα που είχε προηγηθεί, το δολάριο είχε γίνει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και οι Αμερικανοί είχαν «πείσει» τους Σαουδάραβες να πουλάνε το πετρέλαιο σε δολάρια.

Αναφορά 3η (1989): Ο Ουίλιαμ Κλαρκ (William R. Clark) συγγραφέας του βιβλίου «ο πόλεμος των πετροδολαρίων»,  εξηγεί πως όλες οι χώρες που ήθελαν να αγοράσουν πετρέλαιο, αγόραζαν πρώτα δολάρια για να το πληρώσουν. Οι Αμερικάνοι τύπωναν δολάρια και τα πουλούσαν και ταυτόχρονα τύπωναν δολάρια και αγόραζαν τζάμπα το πετρέλαιο! Είναι η ευημερία των πετροδολαρίων... Οι Αμερικανοί κόβουν χρήμα και όλοι κάνουν τα στραβά μάτια γιατί είναι εγκλωβισμένοι σε δολάρια παρ' ότι συνήθως χάνουν από τα σκαμπανεβάσματα της ισοτιμίας του και τα παιγνίδια με τα επιτόκιά του. Η αποδέσμευση του δολαρίου από το χρυσό και το τύπωμα δολαρίων έδωσε τεράστια ώθηση στην αμερικάνικη οικονομία και στις αγορές της δύσης, με αποτέλεσμα να ανέβει το βιοτικό επίπεδο και να εκτιναχθεί η τεχνολογία. Η Σοβιετία δεν μπόρεσε να ακολουθήσει αυτούς τους ξέφρενους ρυθμούς και κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος.  

Αναφορά 4η (2002): Μέσα στη μέθη του μονοπολικού κόσμου ο Φράνσις Φουκουγιάμα(Francis Fukuyama) ευαγγελίζεται το «τέλος της ιστορίας» και λίγο αργότερα την «εμπιστοσύνη».  Είναι η εποχή του εδραιωμένου πλέον μονεταρισμού. Το χρήμα παράγει από μόνο του χρήμα χωρίς καν να μπαίνει στην πραγματική οικονομία! Η φούσκα έχει αρχίσει να φουσκώνει. Μέσα στην μέθη της μίας και παγκόσμιας αγοράς, γεννιέται το ευρώ. Ήδη από το 1999, οι Αμερικανοί προαναγγέλλουν μέσω του «φόρεϊν αφέρς» την «επερχόμενη σύγκρουση δολαρίου - ευρώ», όπου, όπως μας θύμισε ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου (Καθημερινή, 30.5.2010) στο εν λόγω αφιέρωμα, ο πρώην υφυπουργός οικονομικών των ΗΠΑ Φρεντ Μπέργκστεν (C. Fred Bergsen), έγραφε:..............................
 1«τώρα η ευρωζώνη θα φτάνει ή και θα ξεπερνάει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε κάθε σημαντικό δείκτη οικονομικής ισχύος και θα μιλάει, ολοένα και περισσότερο, με μία φωνή σε ευρύ φάσμα ζητημάτων. Το ευρώ είναι πιθανό να αμφισβητήσει τη διεθνή κυριαρχία το δολαρίου. Επιπλέον, το τέλος του "ψυχρού πολέμου" μείωσε αισθητά τη σημασία της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος για την Ευρώπη και τράβηξε τον μανδύα της ασφάλειας που έκρυβε τις οικονομικές αντιθέσεις μεταξύ των δύο πλευρών ή τις υπέτασσε στο ευρύτερο συμφέρον της αντικομουνιστικής συμμαχίας. Έτσι, η διμερής σχέση διολισθαίνει επικίνδυνα προς την κρίση».

Αναφορά 5η (2003): Όταν ο Σαντάμ (Saddam) ξεκίνησε πωλήσεις ιρακινού πετρελαίου σε ευρώ, οι Αμερικανοί κατάλαβαν πως έπρεπε να ανατραπεί. Έγινε η εισβολή στο Ιράκ και το πρώτο πράγμα που έκαναν οι Αμερικάνοι το 2003 ήταν να επαναφέρουν τις  πωλήσεις πετρελαίου σε δολάρια.Thus, for a short time our currency crises was averted.  In 2006, Hugo Chavez thePresident of Venezuela started selling his country's oil for currencies other than dollars and anumber of attempts on his life and regime change were attempted, which were traceable to ourCIA.Το 2006, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες (Hugo Chávez) άρχισε να πουλάει το πετρέλαιο της χώρας του σε άλλα νομίσματα εκτός δολαρίου, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσει μια σειρά από απόπειρες δολοφονίας. Next, the Iranian President Ahmadinejad decided to startselling oil for every currency except US dollars.Ακολούθησε ο Ιρανός πρόεδρος Αχμαντινετζάντ(Ahmadinejad) που αποφάσισε να πουλά  το ιρανικό πετρέλαιο σε κάθε νόμισμα -εκτός δολαρίου. Αποτέλεσμα,  αντιμετωπίζει συνεχώς απειλές και κυρώσεις λόγω του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. The petrodollar scam is coming to an end.

Αναφορά 6η (2005): Το κόλπο των πετροδολαρίων έχει τελειώσει. As the nations of the worldfind that they can buy oil with their own currencies instead of holding our dollars, and moreOPEC nation will abandon the dollar. Κάποιο άλλο κόλπο έπρεπε να βρεθεί για να μην σημάνει αιφνιδίως το τέλος της συστηματικής υπερ-χρηματοδότησης της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος,  την καταστροφή της αμερικάνικης οικονομίας και κατ' επέκταση, της ίδιας της αμερικάνικης αυτοκρατορίας.  Η απελευθέρωση της κυκλοφορίας των κεφαλαίων, η αποϋλοποίηση των τίτλων (μετοχές, ομόλογα, αξιόγραφα) και οι «λεωφόροι της πληροφορικής» θα διευκολύνουν το πέρασμα σε ένα νέου τύπου καπιταλισμό, τον άυλο και στην παγκοσμιοποίηση. Μια νέα εποχή αρχίζει για την ανθρωπότητα. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα να προκύψουν νέοι παίκτες.
  • Ο ισχυρότερος από τους νέους παίκτες είναι το ευρώ. Το ευρώ θα ανδρωθεί και θα γίνει εναλλακτικό διεθνές αποθεματικό νόμισμα, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα φθάσει τα 27 μέλη!
  • Η Ρωσία θα εκμεταλλευθεί μια δεκαετία παγκόσμιας ανάπτυξης για να θησαυρίσει με το πετρέλαιό της, να ξεχρεώσει, θα μπει στο G8 και να αναταχθεί σε σημείο που να κάνει ο στόλος της γυμνάσια στην Καραϊβική.
  • Η Κίνα που γίνεται το 2005 δεκτή στον «παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου» (ΠΟΕ), θα πάρει όλες τις δουλειές και θα γίνει το παγκόσμιο εργοστάσιο, με 364,000 εκατομμυριούχους (σύμφωνα με την 13η ετήσια «έκθεση παγκοσμίου πλούτου») και με μια νέα μεσαία τάξη 200 εκατομμυρίων.
  • Η Ινδία, η Βραζιλία συμπληρώνουν το καρέ των BRIC και το G7, θα υποχρεωθεί να μετεξελιχτεί σε G20 (με την Τουρκία δυναμικό μέλος του και όχι μόνο...).
Αναφορά 7η (2008): Οι Αμερικανοί θορυβήθηκαν μόλις άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως χάνουν το παιγνίδι της παγκοσμιοποίησης. Το 1987 τοποθετούν τον 'Αλαν Γκρίνσπαν (AlanGreenspan) διοικητή της ομοσπονδιακής τράπεζας (FED), η οποία είναι ιδιωτική τράπεζα και έχει το αποκλειστικό προνόμιο έκδοσης δολαρίων. Ο Τζον Κένεντι (John Kennedy) αναίρεσε το προνόμιο αυτό μερικούς μήνες πριν δολοφονηθεί... Ο Γκρίνσπαν, έχοντας αντιληφθεί τον ανορθολογισμό των αγορών, έριξε τα παράγωγα, τις «βόμβες υδρογόνου», στις αγορές χρήματος και κεφαλαίου, καταργώντας κάθε κανόνα. Έδωσε έτσι τη δυνατότητα στις αμερικανικές τράπεζες να αλλάξουν επάγγελμα και να γίνουν σπεκουλαδόροι. Έτσι, από το μυαλό του μεγάλου αυτού οικονομολόγου γεννήθηκε η πυραμίδα των δομημένων ομολόγων που οδήγησε την αγορά  των παραγώγων σε υπερθέρμανση και στο σκάσιμο της φούσκας. Η FED έκτοτε τυπώνει τόνους δολαρίων για να σώσει τις τράπεζες...

Αναφορά 8η (2011): Η παγκοσμιοποίηση έχει συντελεστεί. Η Κίνα έχει βάλει ένα μεγάλο μέρος των κερδών της σε αμερικάνικα ομόλογα και είναι εγκλωβισμένη, όπως άλλωστε και όλος ο κόσμος. Ο μέσος κοσμοπολίτης αισθάνεται πως κάτι πολύ μεγάλο παίζεται, μια συνομωσία(συνομωσία είναι ένας εφαρμοσμένος ορθολογισμός από ολίγους) που υπερβαίνει τις ΗΠΑ, που είναι μεγάλη ιστορική καμπή.  Οι αγορές με τους μηχανισμούς τους επιτίθενται κατά των κρατών. Δηλαδή, αυτοί που καθοδηγούν το χρηματιστικό κεφάλαιο και που εκπροσωπούνται πολιτικά από τους λαϊκιστές του «τσαγιού» επιτίθενται ευθέως κατά της δημοκρατίας. Οι κακοί μοιάζει να έχουν το πάνω χέρι. Ο Ομπάμα (Obama) συμβιβάστηκε, στη λογική να κερδίσει χρόνο για μία δεύτερη εκλογή. Το ερώτημα είναι αν το παγκόσμιο σύστημα μπορεί να περιμένει. Φαίνεται πως όχι, εκτός κι αν όλοι οι παίκτες τρομάξουν πολύ. 'Aλλωστε υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες της ιστορίας, όπως οι πιτσιρικάδες του Λονδίνου, η μεσαία τάξη του Τελ Αβίβ, οι γενναίοι της Χάμα, οι «απολίτικοι» στις πλατείες (Ταχρίρ, Πουέρτα ντελ Σολ, Συντάγματος), οι εργαζόμενοι του Ουισκόνσιν κ.ο.κ. Υπάρχουν βέβαια και οι μη απολίτικοι, όπως ο 'Αντερς Μπρέιβικ (AndersBreivik), που είναι και καλά εξοπλισμένοι. Οι αστάθμητοι παράγοντες της ιστορίας, έχω την αίσθηση πως έχουν ενεργοποιηθεί.

ΥΓ: Τι θεωρία συνομωσίας ήταν εκείνο που έβγαλαν πρόσφατα οι Ρώσοι, ότι δηλαδή ο Στρος-Καν(Strauss-Kahn) ανακάλυψε ότι οι Αμερικάνοι που χρωστούσαν κάποια τρισεκατομμύρια δολάρια σε χρυσό από την συμφωνία εγκατάλειψης του Μπρέτον Γουντς 1973 και που έπρεπε να τα πληρώσουν τώρα, αλλά δεν είχαν τα λεφτά και έτσι ξέσπασε το σκάνδαλο...

Ο Μάκης Ανδρονόπουλος είναι δημοσιογράφος. Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του «η Ελλάδα στο ντιβάνι-διεργασίες ανατροπής στην ιστορία, τη γλώσσα και τα κοινωνικά στερεότυπα»  πηγη ppol2
Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ........